Opinions

Zussen Emy [Abigael Loma] en Teresa [Hasmine Killip] zijn van de Filipijnen naar Griekenland verhuisd om hun familie financieel te ondersteunen en vinden onderdak bij Linda [Angeli Bayani]. Emy’s groei naar volwassenheid gaat hand in hand met de ontdekking dat ze, net als haar moeder, over helende krachten beschikt. Wanneer haar naaste omgeving dat ontdekt neemt de druk om die bijzondere gave in te zetten om mensen te helpen toe, maar Emy is nog onvoldoende in staat om haar krachten te beheersen en om te gaan met de neveneffecten daarvan. Lemos’ regiedebuut scoort hoge ogen op het gebied van sfeer en visuele zeggingskracht, maar het scenario zet dat niet om in een interessant of meeslepend relaas.

De losse structuur van deze experimentele die zowel qua inhoud als qua vorm (bewust) van de hak op de tak springt, vergt erg veel aandacht van de kijker. Maar Lavant is briljant als ene Monsieur Oscar die we volgen tijdens een nacht waarin hij van de ene naar de andere ontmoeting hobbelt. Bij elke ontmoeting transformeert hij in een ander, uniek personage. Een indrukwekkende tour-de-force van Lavant, vaak visueel verbluffend en Carax verdient respect voor zijn unieke, eigenzinnige aanpak.

Rosita [Daphne Agten] wil dolgraag een kind, maar haar ‘moeke’ [Mieke De Groote] heeft haar bedenkingen. Het lukt Rosita toch om zwanger te worden, maar tijdens de zwangerschap begint ze te beseffen wat het moederschap met zich meebrengt en twijfelt ze of ze door moet zetten. Agten is ontwapenend in een gewaagde, complexe rol en Cilou David is naturel als Rosita’s speelse buurmeisje. Destoop geeft echter mondjesmaat informatie over Rosita’s voorgeschiedenis, waardoor het lastig is begrip op te brengen voor haar grillige gedrag en haar keuzes.

Terwijl 9/11 de gemoederen in de Westerse wereld bezighoudt is de Iranese stad Mashhad in de ban van de Spider Killer. Deze seriemoordenaar pikt prostituees op en (in een mogelijke knipoog naar Hitchcocks Frenzy) wurgt hij die met hun sjaal. Rahimi [Zar Amir-Ebrahimi] is een vrijgevochten journalist die sinds een incident bij haar vorige werkgever zonder werk zit. Zij besluit met hulp van collega Sharifi [Arash Ashtiani] de identiteit van de seriemoordenaar te achterhalen. Abbasi onthult al snel de identiteit van de moordenaar en verweeft diens persoonlijke verhaal – als bouwvakker en voorbeeldige vader op een religieuze missie om ‘de straten schoon te vegen’ – met dat van de vrouw die hem probeert te ontmaskeren. En dat is niet het enige elementen dat deze seriemoordenaarthriller bijzonder maakt. Sfeervol en bijzonder goed geacteerd met een schokkende proloog en een opmerkelijke ontknoping leverde Amir-Ebrahimi een welverdiende Gouden Palm op. In Cannes zitten ze er dus niet altijd naast.

The Boov zijn op de vlucht voor The Gorg en besluit de Aarde over te nemen en de menselijke bevolking te evacueren. Zo gezegd, zo gedaan, maar tiener Tip [Rihanna] is achtergebleven en is wanhopig op zoek naar haar moeder [Jennifer Lopez]. Haar mogelijke reddingsboei is Oh [Jim Parsons], een vriendelijke, maar naïeve Boov die ontdekt dat de verhalen die zijn commandant Smek [Steve Martin] hem verteld heeft over mensen niet helemaal kloppen. En zo raakt Oh verstrikt tussen loyaliteit aan zijn volk en zijn eerste echte vriend. Mede door de bewuste grammaticale spraakverwarringen kan Parsons dik aangezette stemvertolking wat op de zenuwen werken, maar het basisverhaal is origineel en het scenario bevat voldoende verrassingen en spitsvondigheden om ook een ouder publiek te vermaken.

Totaal niet de formule-matige romkom die ik naar aanleiding van de trailer meende te verwachten. Witherspoon is voortreffelijk in één van de beste romantische comedy-drama's van de laatste jaren. Hallie Meyers-Shyer schreef het voortreffelijke scenario dat uitblinkt in karakteriseringen van maar liefst acht (!) belangrijkste personages. Meyers-Shyer neemt nooit de gemakkelijke, formulematige uitweg, maar weet wel steeds situaties die begrijpelijk en voor velen herkenbaar zijn en verrast met de manier waarop de betreffende personages omgaan met die situaties. Zo verfrissend om een Hollywood-romkom te zien die authentiek aanvoelt zonder ooit zwaar op de hand te worden. Hoewel er uiteraard een happy end aan zit, is dat niet het happy end dat je zou verwachten. Het acteerwerk is over de gehele linie goed, maar naast Witherspoon zijn het Jon Rudnitsky [als scenarioschrijver George] en Lola Flanery [als de oudste dochter} die er net even bovenuit steken. Enig smet (en het is een behoorlijke) is het witte universum waarin dit zich afspeelt (volgens mij kun je het aantal niet-blanke acteurs en figurante in deze film op één hand tellen) en de karikaturale rol van Jeremiah Caleb als een Indische verhuurder aan het begin van de film.

Prachtig gefilmd melodrama met ijzersterke Robert Mitchum als Wade Honnicut, een machtige, gerespecteerde man die echter vervreemd is van zijn vrouw Hannah [Eleanor Parker] en zijn zoon Theron [George Hamilton] door zijn buitenechtelijke relaties. Wanneer hij probeert de band met zijn zoon te verbeteren komt er veel verbittering naar boven, ook wat betreft een geheim rondom Rafe [George Peppard], Wades linkerhand. George Hamilton is qua uiterlijk weinig geloofwaardig als de zoon van Mitchum en Parker, maar het ensemblespel is sterk en er zijn veel goede momenten in deze film, die de doorbraak betekende voor de Hamilton en Peppard.

Lidija Zelovic was 21 toen ze in 1993 met haar Servische vader en haar Kroatische moeder ontsnapte aan de burgeroorlog in Joegoslavië en zich vestigde in Nederland. Ze blikt terug op haar leven voor en na 1993 aan de hand van archiefbeelden en homevideo’s die ze voornamelijk zelf filmde. Ze toont de veranderingen in haar geboorteland, maar ook die in Nederland, vooral met betrekking tot vluchtelingen en asielzoekers. De titel verwijst naar een prangende vraag: is Nederland nu een thuis voor haar en haar ouders? Zware kost is dankzij de vernuftige montage en Zelovics nuchtere, soms ironische commentaar goed verteerbaar en prikkelend.

Pastoor David Poe [Adrian Pasdar] is net met z'n vrouw en psychiater Claire [Cady McClain] en hun tweeling Emily en Jack [Amber Joy Williams en Austin Williams] verhuisd naar een woning in het bos. Het gedrag van hun kinderen neemt echter vreemde vormen aan, waardoor David en Claire hun professionele kennis aanwenden om hun kinderen te helpen.

De keuze voor het homevideo-format is duidelijk ingegeven door een beperkt budget en - zoals in de meeste films in dit genre - je kunt je in vele gevallen afvragen waarom ze de camera überhaupt menen te moeten gebruiken. Maar dit is een aangenaam korte, effectieve horrorfilm die snel onder je huid kruipt, je niet loslaat en een aantal geslaagde schokeffecten heeft. De kids leveren uitstekend werk af, waarbij de keuze om ze bijna geen dialoog te geven erg helpt. Het verhaal zit ook vrij goed in elkaar en het einde is ronduit bizar. Tekenen van een bescheiden juweeltje in het horrorgenre, die absoluut de moeite van het bekijken waard is.

En voor de soapfans: Cady McClain speelde Emily Stewart in As The World Turns!

Max [Pete Davidson] is het spoor bijster sinds de dood van zijn pleegbroer [Matthew Miniero]. Na de zoveelste misstap krijgt hij een taakstraf in een verzorgingshuis voor senioren. Max wordt met open armen ontvangen, maar komt er snel genoeg achter dat de bewoners bijzondere plannen met hem hebben. DeMonaco en coscenarist Adam Cantor schipperen tussen maatschappelijke satire en campy splatterhorror en slaan de plank volledig mis. Probeert grappig en huiveringwekkend te zijn, maar is geen van beiden. Het is vooral semi-satirisch dadaïstisch onbegrijpelijk vrijblijvend.

Voor BNNVARA produceerde Zeppers Film deze documentaire, waarin twee jonge Oekraïense vrouwen met een camera terugkeren naar hun moederland om het leven van een gezin in oorlogstijd vast te stellen. Vanaf augustus 2022 volgen ze de familie Lymar uit Sumy, een stad in net noordoosten van een Oekraïne, die zijn gevlucht naar Mshanets, een dorpje tegen de Poolse grens. Met hulp van enkele dorpsbewoners knappen ze een vervallen huis op zodat ze daar kunnen wonen zolang ze niet terug kunnen keren naar Sumy. We zien de ouders klussen, de kinderen spelen en er komen wat dorpsbewoners voorbij. Wanneer de regisseurs na een tussenpauze terugkeren, is de familie gevlogen. De onbeholpen filmstijl van de onervaren Anna’s heeft iets vertederends, maar het amateurisme gaat ten koste van diepgang en structuur.

Advocaat Diane Duchêne [Virginie Efira] is opgelucht wanneer een onbekende haar op kantoor belt met de telefoon die ze was kwijtgeraakt. Ze gaat zelfs in op een uitnodiging om samen te lunchen. Tot haar verbazing blijkt Alexandre [Jean Dujardin] een groeistoornis te hebben. Bij de romance die bloeit, is Alexandres lengte amper een probleem totdat hij kennismaakt met Dianes moeder Nicole [Manoëlle Gaillard] en schoonvader Philippe [Bruno Gomila] die zelf slechthorend is. Zolang het zich richt op de ontwikkeling van de relatie tussen de hoofdpersonen is dit een onderhoudende, charmante romkom. Zodra anderen zich ermee beginnen te bemoeien, daalt het niveau, ook al omdat je je afvraagt waar zij (en voor Dianes moeder) zich zo druk om maken.

Door de nadrukkelijke invloed van Nouvelle Vague en Cinéma Vérité leidt het camerawerk en de stilering regelmatig af van de karakters in dit fraai geconstrueerde en uitstekend gespeelde portret van een korte, maar hevige affaire tussen weduwe Anne [Anouk Aimée], een scriptgirl, en weduwnaar Jean-Louis [Jean-Louis Trintignant], een autocoureur. De twee ontmoeten elkaar op de school waar haar dochter en zijn zoon bij elkaar in de klas zitten. De film volgt het verloop van hun opbloeiende relatie en wisselt dat af met flashbacks die uiteindelijk - in één van de fraaiste liefdesscènes ooit - ook verklaren waarom de twee niet bij elkaar kunnen blijven.

Een arthouse-favoriet, deze winnaar van vele filmprijzen (waaronder twee Oscars). Gevolgd door een remake, en twee sequels. Gedateerd, maar nog altijd bewonderenswaardig en het is zeker aan te raden om het tweede vervolg Les Plus Belles Années d'une Vie (2019) ook te zien. Een fraai doublebill voor iedere romanticus.

"Ik ben zwanger. Niet van jou, maar van je beste vriend Paul. Ik ga met hem trouwen. Over 10 dagen. Voor die tijd moet je uit huis zijn. Hou doe en bedankt!" Dat is bijna letterlijk de manier waarop Abel [Louis Garrel] wordt gedumpt door Marianne [Laetitia Casta] met wie hij prompt alle contact verbreekt. Wanneer Paul negen jaar later plotseling komt te overlijden, besluit hij naar de begrafenis te gaan en pikt het contact met zijn ex weer op. Maar wanneer Mariannes zoontje Joseph [Joseph Engel] Abel toevertrouwt dat hij denkt dat Paul zijn vader heeft vergiftigd, slaat de twijfel toe. Het wordt nog ingewikkelder wanneer Pauls zusje Eve [Lily-Rose Depp, de dochter van Johnny Depp en Vanessa Paradis] zich met de relatie begint te bemoeien. Negen jaar geleden was zij als tienermeisje smoorverliefd op Abel, nu is ze een volwassen vrouw die van plan is Abel voor haar te winnen. Ze verklaart Marianne de oorlog en zo wordt Abel een pion in een spelletje waarvan hij de regels niet kent.

Aangenaam bizarre komedie over relaties onderstreept het feit dat vrouwen van Venus komen en mannen van Mars. Vrouwen zeggen één ding en nemen mannen die letterlijk nemen kwalijk dat ze dat doen. En zo... De acteurs spelen dit volstrekt serieus en de komedie is zo droog dat het sommige kijkers mogelijk ontgaat, maar dit is goed geschreven en (tot op zekere hoogte) herkenbaar voor een ieder die ervaringsdeskundige is in het onbegrip tussen de sekses. Wel jammer van het vage einde.

Experimentele collage van statische shots (zonder commentaar of muziek) van plaatsen waar de Homo Sapiens zijn sporen heeft achtergelaten. De vraagt rijst hoe de wereld er uit zou zien als de mensheid niet langer bestond. Het prachtige geluidsontwerp maakt duidelijk dat het leven doorgaat (of terugkeert) waar mensen verdwijnen. Er waren geen 90 minuten nodig geweest om dat punt te maken, maar het concept is fascinerend en de samenstelling is voortreffelijk. Wel een film die het best tot zijn recht komt op een groot scherm en met optimaal – oftewel: in een filmzaal.

Tom Carter [Liam Neeson] heeft miljoenen gestolen bij een serie bankroven. Op zoek naar een opslagruimte ontmoet hij de vriendelijke receptioniste Annie [Kate Walsh] en... Presto! Het verhaal springt een jaar vooruit en Tom is zo gelukkig met Annie dat hij besluit zich aan te geven en zijn gestolen miljoenen in te leveren bij de politie. In ruil hoopt hij op een goede deal, maar dat blijkt niet zo gemakkelijk. Agent Sam Baker [Robert Patrick] heeft namelijk al vaker mensen gehad die beweren de 'in-and-out-thief' te zijn en dus moet Tom zich bewijzen. Hij bedenkt daarvoor een complex plan maar dat valt in duigen wanneer een grijpgrage FBI-agent [Jai Courtney] zich met de geldoverdracht gaat bemoeien.

Begint als een romantisch drama over een bandiet met gewetenswroeging maar schijn bedriegt en al snel blijkt dat Neeson toch weer flinke klappen mag gaan uitdelen (en incasseren) om het geheel naar een goed einde te brengen. Een oppervlakkige misdaadthriller dus waarin Neeson iets meer diepgang toont dan in Taken, maar het verschil is marginaal. Er is bovendien weinig chemie tussen Neeson en Walsh.

Goedkoop vervolg op Honey is de banaalste versie van een dansfilm die je maar kunt bedenken. Maria [Katerine Graham] komt voorwaardelijk vrij met Connie [Lonette McKee] als voogd en moet wegblijven bij haar ‘foute’ voormalige danscrew. Onderdeel van haar vrijlating is een baan als manusje-van-alles bij een dansschool dus het kan geen verrassing zijn dat ze zich (na de verplichte valse start) aansluit bij een andere crew die toevallig wil meedoen aan een danswedstrijd op televisie gepresenteerde door Mario ‘Saved By The Bell’ Lopez. De tegenstander in de finale staat letterlijk al vast. Jammer dat de dansmoves bij lange na niet kunnen tippen aan die uit StreetDance of Step Up en editor Millspaugh de middelmatigheid probeert te verhullen met snelle cuts. Een aanfluiting.

Narcistisch semi-autobiografisch drama waarin Shia LaBeouf, die tevens het scenario schreef, in de huid kruipt van een personage dat gebaseerd is op zijn vader. De film richt zich vooral op de moeizame relatie tussen de 12-jarige Otis [Noah Jupe], een acteur met een veelbelovende toekomst, en diens vader James [Shia LaBeouf], een alcoholicus (vier jaar sober) die het moeilijk kan verkroppen dat zijn zoontje de kostwinner is - en hem betaald om zijn manager te zijn. De film springt regelmatig naar 2005, wanneer Otis [Lucas Hedges] dusdanig is ontspoord dat hij verplicht wordt zich te laten opnemen om de strijd aan te gaan met zijn demonen en met zichzelf en zijn verleden in het reine te komen.

Het is een boeiend verhaal en had een prachtige karakterstudie kunnen opleveren, maar helaas is het vooral LaBeouf zelf die de film om zeep helpt. Het is mogelijk meer (onbewuste?) onwil dat onkunde dat hem ervan weerhoudt dieper te graven in de persoonlijkheid van zijn vader. Zijn vertolking lijkt meer een imitatie dan een uitdieping en daardoor blijft het oppervlakkig, zonder dramatische hoogtepunten. De vertolkingen van Noah Jupe en Lucas Hedges, beiden zeer capabele acteurs, zijn ook wat braaf en wekken eveneens de indruk dat LaBeouf er zoveel mogelijk aan heeft gedaan om zichzelf en zijn vader in een niet al te kwaad daglicht te stellen. Het is mij daarom ook een raadsel waarom LaBeouf deze rol op zich mocht nemen. De blaam ligt in ieder geval voor een deel bij regisseur Alma Har'el, die LaBeouf ogenschijnlijk zijn gang laat gaan.

De titel verwijst naar de nummerplaat van Honey O’Donahue [Margaret Qualley] die een link legt tussen een aantal misdaden en de kerk van de manipulatieve Drew Devlin [Chris Evans] en een affaire heeft met agente Falcone [Aubrey Plaza]. Onaangename personages, een overdaad aan seks en bruut geweld en een slecht uitgewerkt mysterie. Evans is hopeloos als de flamboyante predikant en Coen verkiest stijl wel heel nadrukkelijk boven inhoud in deze naargeestige, onleuke vermeende komedie.

Botanist Rylie [Malin Barr] en acteur Sam [Sawyer Spielberg] raken de weg kwijt in afgelegen gebied en krijgen ook nog eens panne, waardoor ze gedwongen zijn om hun tent op te slaan op onbekend terrein. Midden in de nacht verschijnt de oude boer Eulis [Stephen D’Ambrose] die hun meldt dat ze zich op zijn land bevinden en ze vraagt om te vertrekken. Aangezien ze in feite geen kan op kunnen, zoeken ze onderdak bij Eulis en zijn vrouw Karen [Barbara Kingsley] waar ze geleidelijk het gevoel krijgen dat er iets niet pluis is. De titel verwijst naar de veroorzaker van een ecologische plaag die de bizarre gebeurtenissen moet verklaren. Er is een vage gast in een rolstoel [Jamie Bradley] die de indruk versterkt dat Milburn en co-scenarist Dan Kennedy zich nadrukkelijk hebben laten inspireren door The Texas Chainsaw Massacre, maar dit de zoveelste uit een blik horrorfilms die scoort qua sfeeropbouw maar vrijwel niets doet om de opgebouwde spanning te rechtvaardigen. Je hebt meer dan excentrieke figuren nodig om een goede horrorfilm te maken. Een fatsoenlijk scenario, om maar iets te noemen.

Het lage budget geeft deze film een rauw realisme mee en scenarist/regisseur Leonard Kastle maakt daar optimaal gebruik van. Het verhaal speelt zich grotendeels af in kleine ruimtes, waarbij de acteurs in close-up en iets van onderen zijn gefilmd. Het verhoogt de beklemmende sfeer van deze misdaadthriller gebaseerd op ware feiten. De moorden vinden grotendeels buiten beeld plaats, waardoor die ene keer dat we er wél getuige van zijn des te schokkender is. Het is een scène die nog steeds indruk maakt en die je niet gauw zult vergeten, ook door het knappe spel van Mary Jane Higby als het slachtoffer in kwestie. Een kleine film die zijn cultstatus verdient. Martin Scorcese was aanvankelijk ook betrokken bij dit project, dat Francois Truffaut beschouwde als één van zijn favoriete films.

Predikant Lee-Curtis Childs [Sterling K. Brown] en zijn echtgenote, steun en toeverlaat Trinitie [Regina Hall] maken zich op om hun ‘Wander to Greater Paths Megachurch’, waar ooit 26.000 leden gemeenteleden bijeen kwamen, te heropenen nadat Lee-Curtis zijn veroordeling (waarvoor precies wordt nooit helemaal duidelijk) erop heeft zitten. Met hulp van documentairemaker Anita [Andrea Laing] hopen ze de benodigde positieve publiciteit te krijgen, maar ze krijgen concurrentie van Shakura [Nicole Beharie] en Keon Sumpter [Conphidance], hun voormalige naaste medewerkers, die op het punt staan hun eigen megakerk te openen. Deels mockumentary, deels satire, maar ook een familiedrama over het oppakken van een huwelijk na een traumatische gebeurtenis. Brown en Hall zijn goed, maar het scenario – gebaseerd op een korte film die Ebo, Hall en Brown maakten in 2018, is wat stuurloos en weet uiteindelijk alleen op dramatisch vlak wat punten te scoren.

Roodkapje [Hayden Panettiere] volgt een soort superheldentraining bij de Sisters Of The Hood wanneer de heks Verushka [Joan Cusack] haar oma [Glenn Close] ontvoert. Doel is het achterhalen van het recept voor een magische truffel die superkrachten geeft aan wie het opeet. Nicky Flippers [David Ogden Stiers] gelooft dat oma vast wordt gehouden in de stad. En dus gaan Roodkapje, de Grote Boze Wolf [Patrick Warburton] en Twitchy [Cory Edwards] op onderzoek uit. Het verhaal is een excuus om een vrachtlading aan sprookjesfiguren de revue te laten passeren (waaronder enkele oude bekenden), maar dit vervolg op Hoodwinked is een tikje rommelig en chaotisch.

Van Lieshout bezoekt een aantal voormalige industriële Russische parels die binnen de poolcirkel liggen om de gevolgen van Perestrojka bloot te leggen. Vol nauwkeurig gekaderde beelden van de desolate, ronduit deprimerende omgeving die bestaat uit ruïnes van gebouwen die ooit de glorie van de Sovjet Unie uit moesten dragen en extreem slecht onderhouden wegen. Er komen veel oudere bewoners en voormalige leidinggevenden aan het woord die met een combinatie van nostalgie en verbittering terugkijken op het verleden, maar Van Lieshout laat ook zien hoe jongeren zich proberen te richten op de toekomst. Aanhoudend deprimerend, maar geeft wel inzicht in de redenen voor de desillusie van een groep Russen die weinig aandacht krijgt in de internationale media.

Illumination's poging om liveaction te combineren met animatie valt door de mand door een te voorspelbaar verhaal en een nogal twijfelachtige interpretatie van het Paasfeest. Het weinig originele scenario suggereert dat de Paashaas voortkomt uit een traditie die meer dan 4000 jaar terug gaat (een beetje jammer voor Jezus) en dat het van cruciaal belang is dat de Paashaas de picknickmanden met chocolade, drop en ander snoepgoed bij kinderen bezorgd. Kinderartsen en ouders zijn gewaarschuwd voor deze ongetwijfeld door de Mars- en Hersheylobby aangespoorde animatiefilm waarin E.B. [Russell Brand] geacht wordt de rol van Paashaas over te nemen van zijn vader [Hugh Laurie]. E.B. wil liever drummer worden en reist stiekem naar Hollywood, waar hij eerst het leven overhoop haalt van Fred O’Hare [James Marsden], die zelf door zijn ouders [Gary Cole, Elizabeth Perkins] uit huis dreigt te worden gezet, als hij geen baan vindt. Pink Berets gaan op zoek naar Hop en Carlos [Hank Azaria] probeert de snoepfabriek in handen te krijgen. Als je kunt lachen om de namen van de hoofdpersonen kun je de rest van dit routinematige werkje vast ook wel verteren. Marsden schmiert er flink op los en Brand heeft liveaction cameo als een roadie.

Aangespoord door haar vader [Joost Prinsen] besluit de idealistische bankadviseur Hanna Binnekamp [Monic Hendrickx] haar carrière voort te zetten in New York. Daar weet ze een wit voetje te halen bij de invloedrijke Vlaamse topbankier Ben Elzen [Gene Bervoets]. Het blijft echter niet bij een wit voetje en al snel ontspoort. Wat begint als een aardige satire op het reilen en zeilen in de top van de bankwereld, verandert halverwege in een bizarre mix van romantiek, stalkersthriller en juridisch drama. Een zonderlinge mislukking, onderdeel van het Telefilm-programma.

Sterk spel van Annette Bening voorkomt dat dit echtscheidingsdrama verdrinkt in middelmatigheid. Die middelmatig is vooral te wijten aan het scenario van regisseur William Nicholson, waarin de mannelijke rollen erg oppervlakkig zijn uitgewerkt. Bill Nighy kan de rol van de stijve, zwijgzame man van middelbare leeftijd in zijn slaap spelen en Josh O'Connor kan zijn zwakke rol als zoon Jamie, die tussen twee vuren in komt staan, onmogelijk voorzien van enige diepgang. Grace [Annette Bening] is een vrome Christelijke vrouw, die niet kan verkroppen dat haar man, in haar ogen, hun huwelijk van 29 jaar beëindigd zonder enige poging om hun heilige verbond te redden.

Hoewel Grace op papier wellicht over lijkt te komen als een rigide, onwrikbare godsdienstfanaticus, weet Bening die uiterlijke schijn te vermengen met de menselijkheid van een vrouw die zichzelf geconfronteerd ziet met haar eigen tekortkomingen en zich wanhopig probeert vast te klampen aan een zekere mate van stabiliteit. Het is jammer dat de rollen voor O'Connor en Nighy bij lange na niet zo uitdagend zijn geschreven.

Airport in een klein vliegtuigje. Sara [Allison Williams] en haar ex-vriend Jackson [Alexander Dreymon] zijn onderweg naar een eiland voor een tropisch huwelijk wanneer hun piloot Freddy [Keith David] plotseling bezwijkt aan een hartaanval. Omdat Sara een paar vlieglessen heeft gehad, lukt het haar om het vliegtuig in de lucht te houden. Maar wie vliegt over de Stille Oceaan, moet vooral goed kunnen navigeren. En landen natuurlijk. Sara en Jackson krijgen enige hulp via de radio van Solomo [Privilege Magezi], maar zijn al gauw op aangewezen op hun eigen inventiviteit. Een dwaas uitgangspunt natuurlijk en allesbehalve geloofwaardig, maar Williams en Dreymon storten zich vol overgave op hun rollen en zorgen in ieder geval voor een zekere hersenloze amusementswaarde.

Het eerste deel van Costners ambitieuze poging om de 15 jaar geschiedenis van de VS te construeren, ziet er prachtig uit, heeft subliem camerawerk van. Michael Muro en een opzwepende score geschreven door John Debney. Maar het scenario is een puinhoop. Een overdaad personages over wie we nauwelijks iets te weten komen, verhaallijnen die elkaar afwisselen en vaak moeilijk van elkaar te onderscheiden en een gebrek aan dramatische opbouw. Telkens als je terugkeert bij een verhaallijn heb je de indruk dat je iets hebt gemist. Costner verwijst expliciet naar genreklassiekers als Once Upon A Time In The West en How The West Was Won, maar had er beter aan gedaan om zich minder op de vorm te richten en meer op de inhoud. Eindigt met een voorproefje van de tweede helft van dit western-epos. Ik voel me moreel verplicht om die ook te gaan kijken, maar voel je vooral niet geroepen om in mijn voetsporen te volgen.

Daniel Radcliffe rekent effectief en genadeloos af met zijn verleden als Harry Potter in deze gitzwarte komedie, die aantoont dat hij overtuigen in duistere, gewaagde rollen. Hij speelt Ig Perrish [Daniel Radcliffe], die verdacht wordt van moord op zijn grote liefde Merrin [Juno Temple], omdat ze vlak voor haar dood de relatie beëindigde. Ig ontkent in alle toonaarden, maar alleen zijn goede vriend Lee [Max Minghella] gelooft hem en is bereid hem te verdedigen. Igs toenemende woede en frustratie loopt gelijk op met groei van duivelachtige hoorns met een zonderling neveneffect: de mensen die Ig ontmoet spreken hun duisterste gedachten en fantasieën uit. Ook al omdat Ig door zijn fysieke afwijking nog meer als een gevaarlijke buitenstaander wordt behandeld, neemt de verleiding toe om zijn gave te gebruiken als wraakmiddel. In feite een duistere variant op What Women Want uitgewerkt tot een scenario dat er niet geheel in slaagt om horror en komedie op effectieve wijze te mengen. Radcliffes tour-de-force maakt dit echter de moeite waard, maar het geforceerde happy end had niet gehoeven.