Opinions

Nick [Jason Bateman] is een kruiperige werknemer die hunkert naar promotie en zich het arrogante gedrag van zijn baas [Kevin Spacey] laat welgevallen. Dale [Charlie Day] is door een ‘misverstand’ geregistreerd als een sekszondaar en kan zijn werk als tandartsassistent alleen maar doen voor de flirterige/seksverslaafde Julia [Jennifer Aniston]. Kurt [Jason Sudeikis] heeft het wél uitstekend naar zijn zin, tot zijn baas [Donald Sutherland] plotseling komt te overlijden en diens zoon [Colin Farrell] de boel overneemt. Nick, Dale en Kurt besluiten dat de maat vol is en verzinnen een manier om van hun verschrikkelijke bazen af te komen. Spacey, Aniston en Farrell genieten zichtbaar van hun over-the-top rollen, maar grappen over verkrachting blijven smakeloos en het scenario lijkt te zijn geschreven door een stel hitsige, naïeve pubers. Gered door de cast. Jamie Foxx is hilarisch als Dean ‘MF’ Jones, die zich opwerpt als technisch adviseur voor de drie hoofdpersonen.

Nick [Jason Bateman], Dale [Charlie Day] en Kurt [Jason Sudeikis] zijn tot de conclusie gekomen dat ze nooit meer voor een baas willen werken en hebben daarom de handen ineengeslagen. Ze hebben een unieke douchekop ontworpen en denken de deal van hun leven te hebben gesloten met de succesvolle zakenman Bert Hanson [Christoph Waltz] en diens zoon Rex [Chris Pine]. Maar al snel ontdekken de drie kersverse ondernemers dat ze gruwelijk zijn genaaid. En dus vragen ze oude bekenden om advies over hoe ze zich kunnen wreken op de Hansons én hoe ze hun geld terug kunnen krijgen. Een herhaling van zetten met meer smakeloze humor, meer hysterisch gegil en ronduit irritant gekibbel tussen Day en Sudeikis (wiens aanwezigheid zuiver plichtmatig lijkt). Alleen Spacey en Waltz zorgen voor aangenaam leven in de brouwerij, maar zij hebben helaas nauwelijks iets te doen. Een schoolvoorbeeld van een slechte sequel.

Dit is weliswaar niet zo intelligent of venijnig als Monty Python’s Life of Brian, maar deze komische terugblik op de periode waarin Nero probeerde Groot-Brittannië te onderwerpen aan zijn regime heeft meer dan voldoende momenten die je doen grinniken en/of schuddebuiken van het lachen. Nero [Sebastian Croft] stuurt General Paulinus [Rupert Graves] naar Groot-Brittannië om de opstand van de Celts onder Boudicca [Kate Nash] de kop in te drukken. Atti [Sebastian Croft] is een jonge Romeinse soldaat die deserteert en bevriend raakt met Orla [Emilia Jones], een vrijgevochten jonge vrouw die zich wil aansluiten bij het groeiende leger van Bouddica. Horrible Histories is een serie die de geschiedenis op een toegankelijke manier inzichtelijk maakt voor een jonge publiek en dit is een perfect voorbeeld daarvan. Het zit vol met vermakelijk moderne verwijzingen en zit vol bijrolletjes van bekende Britse komieken als Lee Mack, Chris Addison en Sanjeev Bhaskar en heeft een fantastische soundtrack met moderne popdeuntjes voorzien van uitstekende teksten. Eén van de leukste geschiedenislessen die je je maar kunt wensen.

Filmversie van de serie over een vervelend joch [Stevenson] dat iedereen het leven zuur maakt en daarom niet langer meer welkom is op zijn school. Toch is hij degene die de school redt wanneer een gemene rivaliserende schooldirecteur [Grant] een sluw plan in werking stelt om alle leerlingen naar zijn eigen school te ‘lokken’. De aanwezigheid van Huston als een vervelende lerares en Stevensons enthousiaste vertolking maken weliswaar iets goed, maar het verhaal is een samenraapsel van halfbakken ideeën met veel teveel onnodige (en nimmer overtuigende) muzikale sequenties. Bekende komieken als Noel Fielding, Joe Brand en Helen Lederer moeten de boel wat opleuken, maar ook zij zullen deze komedie het liefste vergeten.

Jordan Peeles horrorklassieker Get Out (2017) maakte een einde aan de twijfel die er tot dat moment nog altijd was over de interesse voor films van en over zwarte personages en het bijbehorende perspectief. Burgin verzamelde een grote hoeveelheid zwarte filmmakers, acteurs en wetenschappers om te praten over de ervaringen met horrorfilms in de periode die vooraf gingen aan Get Out. Begint met The Birth Of A Nation en gaat via filmpioniers Oscar Michauex en Spencer Williams elk decennium af. The Night Of The Living Dead, Blacula, Tanja & Hess en Candyman behoren tot de films die aan bod komen. In plaats van pratende hoofden zien we acteurs en filmmakers in een bioscoopzaal met elkaar spreken over hun ervaringen. Dat houdt de gesprekken zowel visueel als inhoudelijk levendig, zonder dat het ten koste gaat van de diepgang of de nuance. Een interessante, relevante en onderhoudende terugblik op een voorheen onderbelicht hoofdstuk uit de filmgeschiedenis.

Een bijtende veroordeling van het zorgsysteem dat mensen die niet voldoen aan onze zelfopgelegde maatschappelijk normen aan de kant zet. De geduldige, diplomatiek Bruno [Vincent Cassel] en de rechtlijnige, doortastende Malik [Rede Kateb] vangen al 20 jaar autistische jongeren op die vanwege hun gedrag geen hulp krijgen binnen het zorgsysteem. Net zo bijzonder is het feit dat hun personeel bestaat uit jongvolwassenen die vast zijn gelopen binnen de arbeidsmarkt. Bruno en Malik hebben nog steeds geen vergunning en daarom komen er inspecteurs die moeten bepalen of ze hun werk nog langer mogen uitoefenen. Deze gedenkwaardige film richt zich echter vooral op het relaas van twee jongeren gespeeld door onervaren acteurs die daadwerkelijk autistisch zijn. Joseph [Benjamin Lesieur] lijkt klaar om zijn eerste stappen te zetten in de 'normale wereld' en krijgt een stage bij een handel in wasmachines, maar hij moet nog leren zelfstandig gebruik te maken van het openbaar vervoer. Valentin [Marco Locatelli] draagt een bokshelm omdat hij zijn emoties vooral uit door met zijn hoofd tegen muren of andere harde voorwerpen te stoten. Dylan [Bryan Mialoundama] is de jongeren die als zijn begeleider wordt aangewezen en door schade en schande niet alleen leert voor Valentin te zorgen, maar daardoor ook een gevoel van eigenwaarde opbouwt.

Een tour-de-force van Cassell en Kateb die volstrekt overtuigen en zich volledig thuis lijken te voelen in een wereld vol jongeren met ernstige vormen van autisme. De chemie tussen de professionele acteurs en de amateurs is één van de vele pluspunten aan een film die de bitterheid over het zorgsysteem compenseert met een enorme hoeveelheid menselijkheid, waardigheid en een gezonde (en broodnodige) dosis zelfrelativerende humor.

Vier weken voor de première zijn theaterdebuut – in een toneelstuk dat speciaal voor hem is geschreven – besluit Mathieu [Guillaume Canet] af te zien van de hoofdrol. Hij trekt zich terug in een rustoord aan zee waar hij zwelgt in zelfmedelijden. Eerst alleen, later met Alice [Alba Rohrwacher], de vrouw die hij 16 jaar geleden dumpte die in de buurt woont. Waar 10 seconden had volstaan om een bepaalde emotie of boodschap over te brengen, gaat Brizé liever voor 10 minuten met lange, nietszeggende stiltes. Canet en Rohrwacher leveren onder omstandigheden goed werk af, ook al wordt er weinig meer van ze gevraagd dan melancholie te verbergen achter een glimlach. Een grotendeels verschrikkelijk saai romantisch drama dat gestolen wordt door de weergaloze vogelimitators Johnny Rasse en Jean Boucault. Het eentonige, stemmige pianomotiefje helpt je wellicht slapend het einde te halen.

Sarah [Alison Brie] is dol op paarden en een groot fan van een bovennatuurlijke misdaadserie. Aan de reacties van haar directe omgeving merken we dat zij denken dat er iets aan de hand is met Sarah, maar omdat Baena het verhaal volledig vertelt vanuit het perspectief van Sarah is het lange tijd onduidelijk wat precies de oorzaak is. Sterker nog: ze komt vriendelijk en behulpzaam over, ook al is ze soms wat onzeker in de omgang met mensen. Wanneer Sarah last krijgt van black-outs, waardoor ze ontwaakt op plekken zonder te weten hoe ze daar is gekomen en zich hele dagen niet kan herinneren, bekruipt haar het vermoeden dat zij het slachtoffer is van bovennatuurlijke, of misschien zelfs buitenaardse krachten. Maar niemand in haar omgeving lijkt haar serieus te willen nemen.

Intelligent opgebouwd psychologisch drama werkt dankzij de charismatische, knappe vertolking van Brie en het ingetogen spel van de ondersteunende cast waar je lange tijd moet gissen naar de ware toedracht van dit alles. Het door Baena en Brie geschreven scenario draaft uiteindelijk iets te ver door en heeft een teleurstellende ontknoping.

Gulley Jimson [Alec Guinness] is kunstenaar die geen enkel middel schuwt om de waarde van zijn werk kunstmatig op te krikken. Hij heeft net een gevangenisstraf uitgezeten en hoopt de schilderijen die zijn vrouw zou bewaren voor een goede prijs te kunnen verkopen. Die blijkt echter een deal te hebben gemaakt waardoor hij zowel zijn schulden als zijn kunstwerken is kwijt geraakt. Het is nu aan de sluwe Gulley om ervoor te zorgen dat hij zijn carrière als schilder nieuw leven inblaast, maar daarvoor moet hij wel een klant vinden... en een plaats om zijn werk uit te voeren!

Alec Guinness is voortreffelijk in de hoofdrol in deze komedie die wat langzaam op gang komt en vooral in het eerste deel slechts bij vlagen grappig is. Het wordt beter wanneer Gulley zijn plannen voor een nieuw 'meesterwerk' tot uitvoering probeert te brengen, waarbij Kay Walsh scoort als Gulleys niet altijd even behulpzame handlanger. De finale en de epiloog zijn prima.

Een Oscar-winnend satirisch scenario van Paddy Chayefski, luidruchtige politieke activisten, een man van middelbare leeftijd die de passie voor zijn vak is kwijt geraakt en een affaire heeft met een veel jongere collega en een labiele man die door een hogere macht geroepen is om Gods boodschap te brengen. Inderdaad, er zijn duidelijke overeenkomsten met Network, alleen is dit duidelijk inferieur aan dat meesterwerk. George C Scott is goed in de hoofdrol, maar de verschillende ideeën in het scenario zijn wat rommelig uitgewerkt, waardoor de film als geheel teveel van de hak op de tak springt. Bij deze Oscar voor Chayefski valt dus een behoorlijk groot vraagteken te zetten.

Om de sleur van de lockdown te doorbreken, neemt een aantal bevriende jongeren deel aan een online-seance met behulp van een professioneel medium. Ondanks haar waarschuwingen neemt niet iedereen in de groep het oproepen van geesten serieus en dat heeft angstaanjagende, onaangename consequenties.

Bevat momenten die vrijwel exact gekopieerd zijn uit de belangrijkste inspiratiebronnen (Unfriended en Paranormal Activity), maar vergeet nooit dat een geleidelijke opbouw van spanning en de juiste timing essentieel is. Er is niets origineels aan deze horrorfilm, maar het is competent gemaakt, redelijk geacteerd en verstandig genoeg om het basisidee niet te lang uit te melken. In de laatste 10 minuten zien beelden van een "echte seance" die de hoofdrolspelers ter voorbereiding op deze film deden. Zou het?

Buitenaardse intelligentie heeft mensenlichamen overgenomen en zo een harmonieuze samenleving gecreëerd van willoze mensen. Melanie [Saoirse Ronan] is constant in strijd met haar ‘gast’ over de keuzes die ze maakt, maar weet toch de weg terug te vinden naar haar oom Jeb [William Hurt] en tante Maggie [Frances Fisher] die behoren tot een kleine groep mensen dat nog niet ten prooi is gevallen aan buitenaardse intelligentie. Maar het valt niet mee om hun vertrouwen terug te winnen, bovendien leidt The Seeker [Diane Kruger] een klopjacht op Melanie. Het idee van twee persoonlijkheden in één lichaam is niet al te best uitgewerkt en het romantische subplot is zo oppervlakkig als je mag verwachten van een sciencefictionfilm voor prepuberale tieners, maar als je dit soort nonsens toch gaat verfilmen is het fijn om iemand met het talent van Ronan aan boord te hebben.

Oorlogsjournalist Sean Langan heeft met eigen ogen de gruwelijkheden van recente oorlogen gezien en kende James Foley, de Amerikaanse journalist wiens onthoofding door ISIS voor een wereldwijde schokgolf zorgde, persoonlijk. Foley maakte deel uit van een groep gegijzelde journalisten die bewaakt en gemarteld werden door vier Engelssprekende mannen. Daniel Rye Ottosen, die de gijzeling overleefde, vertelt over wat hij meemaakte in die tijd en legt uit waarom hij en zijn collega’s hun ontvoerders ‘The Beatles’ noemden. Hij wist echter ook toegang tot de gevangenis te krijgen waar twee van de ontvoerders vastzitten. In een spannend gesprek waarin Langan worstelt met zijn persoonlijke emoties (hij is geen interviewer), probeert hij inzicht te krijgen in de drijfveren van deze IS-strijders met een Britse afkomst. Net wanneer het gesprek een interessante wending neemt, verliest Langan zijn zelfbeheersing en loopt het uit op een confrontatie waar niemand wat wijzer van wordt. Een fascinerende, maar uiteindelijk frustrerende documentaire.

Een niet onaardige opening en een poging om wat meer diepgang te verlenen aan de karakters dan het geval was in Hostel II, maar verder is het meer van hetzelfde met een wat simplisitsche satirische ondertoon.

In de hoop iets van verzoening te bewerkstelligen, geeft de Amerikaanse president Benjamin Harrison in 1892 het bevel om het Cheyenne Opperhoofd Yellow Hawk [Wes Studi] en zijn familie vrij te laten en ze te escorteren naar Bear Valley in Montana, hun geboortegrond, waar de aan terminale kanker lijdende Yellow Hawk op vredige wijze kan sterven. Captain Joseph Blocker [Christian Bale], die in de beruchte Battle at Wounded Knee een bloederige strijd tegen Yellow Hawk en de zijnen vocht, moet onder dwang van Colonel Abraham Biggs [Stephen Lang] zorgen voor een veilige reis. Hij kent het gebied en is één van de weinige officieren die de taal spreekt. Wanneer zijn kleine expeditie onderweg stuit op een huis dat is afgebrand door bloeddorstige Comanches, maakt Yellow Hawk duidelijk dat ze alleen kunnen overleven als ze samenwerken. Het is de eerste van vele dilemma's die Blocker dwingen om zijn denkbeelden te herzien en in het reine te komen met zijn eigen geweten.

Eén van de grote verdiensten van deze western is dat de sterke karakteriseringen in het uitstekende scenario ook acteurs in relatief kleine rollen de kans geven om te schitteren. Dat geldt zeker voor Stephen Lang, maar ook voor Ben Foster als een oud-soldaat die diende on Blocker. Wes Studi is de enige die de relatief kleine rol van Yellow Hawk de waardigheid en de diepgang kan geven die het vereist en hij stelt niet teleur. Rosamunde Pike toont op hartverscheurende wijze het rouwproces van een jonge vrouw wiens gezin voor haar ogen is uitgemoord. Christian Bales uitgebalanceerde vertolking is bereid op gepaste momenten in de schaduw te staan van zijn tegenspelers, maar maakt grote indruk in de finale van deze bijzonder indrukwekkende western. Het enige kritiekpuntje is de iets te lange epiloog, maar een kniesoor...

Kinderen hebben ongetwijfeld meer waardering voor deze dwaze Disney-westernkomedie waarin Jim Dale drie rollen speelt: een missionaris, diens broer (een beruchte revolverheld) en de hoogbejaarde vader van de twee. Er wandelen ook nog wat mechanisch acterende kinderen rond en de grappen ten koste van Indianen laten een wrange smaak achter. Het scenario draait om een race, een ander gegeven dat duidelijk maakt dat Disney hier niet de originaliteitsprijs mee heeft gewonnen. Het doet allemaal geen pijn, maar er valt gewoon weinig te lachen.

Als enig kind begeleidt Sofia [Emma Mackey] haar invalide moeder Rose [Fiona Shaw] tijdens een peperduur verblijf in de kliniek van Dr. Gomez [Vincent Perez] in de hoop dat hij Rose kan helpen af te komen van haar medisch onverklaarbare handicap. De moeizame relatie tussen moeder en dochter krijgt een impuls door de verschijning van de engelachtige Ingrid [Vicky Krieps] die Sofia duidelijk maakt dat haar leven niet onlosmakelijk verbonden hoeft te zijn aan haar moeder. Psychologisch drama loopt al snel over van onderhuidse spanning, maar weet blijkbaar niet waar het moet gaan. Het blijft om de hete brij heendraaien, stelt het geduld behoorlijk op de proef en eindigt met een anticlimax. Deze slowburner vat uiteindelijk niet eens vlam! De trailer is veel beter.

Sterke cast in vermakelijke, maar ook wat statische komedie omtrent een kantoormedewerker [Peter Ustinov] die de komst van een gloednieuwe computer gebruikt om een plan in werking te stellen waarmee hij duizenden dollars kan verduisteren zonder dat zijn baas [Karl Malden], die blind vertrouwt op de technologie, daar enige weet van heeft. Maggie Smith speelt Ustinovs charmante, maar niet al te snugger lijkende secretaresse in deze aangename, maar niet bijzonder hoogstaande film.

Rose Cooper [Reese Witherspoon] is zo’n beetje opgegroeid in de politiewereld en is fanatiek in haar werk en gaat prat op de regels van het politiewerk. En juist deze pennenlikker krijgt de opdracht om Danielle [Sofia Vergara], de echtgenote van drugsbaron Felipe Riva [Vincent Laresca], naar Dallas te brengen waar ze in het kader van een getuigenbeschermingsprogramma kan onderduiken in afwachten van een explosieve rechtszaak waarin Felipe als kroongetuige gaat optreedt. Maar wanneer blijkt dat Coopers collega’s Hauser [Matthew Del Negro] en Dixon [Michael Mosley] zich hebben laten omkopen om Danielle te liquideren moeten Rose en Danielle elkaar leren vertrouwen om uit handen te blijven. Bovendien blijken Hauser en Dixon niet de enigen te zijn die het op Rose en Danielle hebben gemunt. Wat moet doorgaan voor een scenario is meer aan excuus voor lawaaiige actiescènes, eindeloos luidruchtig gekibbel tussen de twee hoofdrolspeelsters en dialogen die duidelijk door een man zijn geschreven. Beneden niveau voor Witherspoon en Vergara die desalwelteplus hun best doen om te redden water te redden valt.

Eén van de leukste heistfilms ooit gemaakt, waarbij het niet zozeer gaat om een ingenieus plan als wel om de incompetentie van de bandieten. Dortmunder [Robert Redford] wordt direct nadat hij een celstraf heeft uitgezeten benaderd door zijn zwager, die hem in contact brengt met Dr Amusa [Moses Gunn], die bereid is er flink wat geld tegenaan te gooien om een waardevolle diamant in bezit te krijgen. Het is aan Dortmunder en zijn handlangers om dat voor elkaar te krijgen en het lukt ze... alleen moeten ze de diamant verstoppen wanneer het alarm afgaat. Daardoor moeten ze de diamant dus opnieuw stelen!

Redford speelt zijn rol volstrekt serieus en dat versterkt de vele komische elementen in deze bij vlagen hilarische misdaadkomedie, waarin elk nieuw plan complexer, waanzinniger en niet te vergeten veel duurder wordt. Zero Mostel is subliem als een derde partij die probeert zijn slaatje te slaan en Gunn speelt zijn toenemende ongeduld en frustratie met de waanzinnige materiële eisen van de dieven op sublieme wijze. De montage door Frank P. Keller en Fred W. Berger leverde het duo (terecht) een Oscarnominatie op en Quincy Jones zorgt voor een heerlijke soundtrack.

Ex-hacker Orlando [Kevin Dillon] werkt bij een ICT-helpdesk waar hij de schrik van zijn leven krijgt als een anonieme schurk hem laat weten dat Orlando’s stoel voorzien is van explosieven en dat hij wat hackerswerkzaamheden moet verrichten om in leven te blijven. Mel Gibson en Eddie Steeples komen opdraven als explosievenexperts die onderzoek doen naar een bomaanslag eerder op de dag. Kate Katzman is net zo slecht als Dillon als het type blondje waar we volgens mij onderhand afscheid van hadden genomen in deze absurde verspilling van tijd en hersencellen.

Bob Goldthwait is het type komiek dat je óf onuitstaanbaar 'of onweerstaanbaar vindt. Maar waarschijnlijk zullen zelfs zijn grootste fans moeite hebben om uit te leggen wat er leuk is aan deze sneue variant op de Mr Ed-formule. John Candy heeft de ondankbare taak de stem te verlenen aan een sprekend paard genaamd Don, Virginia Madsen speelt de love interest zonder overtuiging en Dabney Coleman moet om één of andere reden met twee uitstekende valse tanden rondlopen. Het is niet verwonderlijk dat het paard de beste acteerprestatie neerzet. Onleuk.

Om te voorkomen dat Lou [Rob Corddry] wordt neergeschoten, willen Nick [Craig Robinson] en Jacob [Clark Duke] de badkuip/tijdmachine gebruiken om terug te reizen in de tijd. Ze belanden echter in 2025 en proberen daar te achterhalen wie de schutter was. Geen John Cusack als Adam deze keer, wel Adam Scott als zoon. Adam Jr. Het verhaal belandt in de achtergrond terwijl de cast zich van de ene na de andere smakeloze en vaak aanstootgevende grap begeeft. De acteurs doen hun best om er iets van de te maken, maar het scenario komt niet veel verder dan het recyclen van grappen uit Hot Tub Time Machine.

IJzersterk basisidee komt onvoldoende uit de verf, ondanks een welkome hoofdrol van Jodie Foster, die duidelijk geniet van haar a-typische rol als de alcoholische zuster die een hotel/ziekenhuis runt voor criminelen. Dave Bautista is ook prima als een 'gediplomeerd verpleger' die haar op onconventionele wijze assisteert. Er zijn voldoende vermakelijke momenten om een kijkje te rechtvaardigen, maar regisseur/scenarist Drew Pearce weet komedie, actie en drama niet tot een beklijvend geheel te verwerken. De keuzes voor de soundtrack zijn lang niet zo hip als Pearce zelf lijkt te denken en het is vooral jammer dat Jeff Goldblum - een geniale keuze voor de misdaadkoning Wolf King - zo''n beperkte bijdrage levert. Uiteindelijk is het best aardig, maar er had zoveel meer in gezeten!

Wanneer een hoteleigenaar [Frank Lammers] met spoed moet worden opgenomen in het ziekenhuis, moeten zijn vier kinderen de boel draaiende zien te houden. Maar hun gebrek aan ervaring en personeel zorgt ervoor dat ze een uitstaande schuld aan meneer Gans [René van ’t Hof] niet kunnen betalen. Het winnen van een Miss-verkiezing zou de oplossing van het probleem zijn, maar Libbie [Abbey Hoes is te oud, Pel [Linda van der Storm] is te jong en dus moet de eigenzinnige Briek [Bente Fokkens] de zaak zien te redden. Ondertussen probeert de 13-jarige Kos [Julian Ras] de boel draaiende te huilen en ook nog eens het hart te winnen van klasgenoot Isabel [Aiko Beemsterboer]. Een vrij simplistisch verhaaltje met een vrij ondankbare rol van Abbey Hoes. Ras en Beemsterboer leveren goed werk af (Ras weet zelfs te overtuigen als Brieks tijdelijke stand-in tijdens de Miss-verkiezing), maar het hele idee van een Miss-verkiezing voor kinderen is erg gedateerd en vrij smakeloos.

Dit is een uiterst verzorgde productie met een effectieve en afwisselende score van Volker Bertelmann en voortreffelijk acteerwerk van Dev Patel en Anupham Kher. Maar deze reconstructie van de terroristische aanslagen die in 2008 plaatsvonden in Mumbai heeft een onaangename nasmaak en is meer exploitatie van menselijk leed dan een eerbetoon aan menselijke heroïek. Ik moet eerlijk bekennen dat ik een nachtje heb moeten slapen over mijn uiteindelijke oordeel, omdat deze thriller van Anthony Maras zich sowieso op glad ijs bevindt vanwege het onderwerp. Mijn morele bezwaar is dat Maras tientallen figuranten gebruikt als schietschijf en het bloedvergieten (te) expliciet in beeld brengt. Het is een aanzienlijk minder respectvolle benadering van de slachtoffers dan bijvoorbeeld United 93 (2006). Puur vanuit filmisch perspectief gezien breekt Maras de spanningsboog regelmatig door te schakelen naar overbodige nieuwsverslagen en andere onbelangrijke scènes die buiten het hotel plaatsvinden. De humoristische onderonsjes tussen de terroristen nadat ze al tientallen weerloze mensen hebben geëxecuteerd getuigt van zeer slechte smaak. Maras had er beter aan gedaan om zich uitsluitend te richten op het verhaal van chefkok Oberoi [Anupham Ker] en butler Arjun [Dev Patel], die weigerden hun hotel te ontvluchten en zich inzetten om tientallen gasten te redden van de dood. Helaas kozen Maras en co-scenarist John Collee aan een structuur die meer doet denken aan The Towering Inferno. Het resultaat is dan ook een reconstructie die meer aanvoelt als onsmakelijk amusement dan als sobere reconstructie. Controversieel is het sowieso, dus de meningen zullen wel verdeeld zijn (en blijven).

Dave [Tom Vermeir] is de weinig gemotiveerd beheerder Hotel Poseidon, een kleurloos verblijf vol lijkbleke wezens. Het is een kapstok voor een serie bizarre gebeurtenissen en ontmoetingen met zonderlinge figuren en één en ander ontaardt in een visueel indrukwekkende finale in deze plotloze, surrealistische film die zonder twijfel valt in de categorie ‘love it or hate it’. Tyne van den Wyngaert en Steve Geerts zijn hilarisch als begrafenisondernemers. Interessant, maar niet te categoriseren.

Beginnende tiener Ava [Bobbie Mulder] is op skivakantie met haar ouders [Elise Schaap en Jeroen Spitzenberger] en verblijft in Hotel Sinestra, een voormalig sanatorium. Daar ontmoet ze Jonas [Otto Naessens], die “al heel lang” 11 jaar oud is. Hij beweert dat Ava een wens kan doen vanwege de rode maan. Ava neemt het niet serieus, maar wenst dat alle volwassenen verdwijnen. De volgende dag is er geen volwassene meer te bekennen en is het leve de lol in Hotel Sinestra, maar al besluit Ava op zoek te gaan naar een manier om alle ouders weer terug te krijgen. Ideale Kerstfilm voor de hele familie met prima spel van de jonge hoofdrolspelers, een puike ondersteunende cast en een scenario dat het kind in ons allemaal aan zal spreken.

Sinds zijn vrouw Martha is omgekomen bij een door mensen gestichte brand wil Dracula [Adam Sandler] niets meer hebben van de mensen. Daarom bouwt hij zijn kasteel om tot een veilige haven voor allerlei ongewone wezens (denk: Universal Horror) en doet hij er alles aan om zijn dochter Mavis [Selena Gomez] ervan te weerhouden contact te zoeken met de buitenwereld, ook als in Mavis na 118 jaar eigenlijk volwassen genoeg om haar leven in eigen hand te nemen. En dan verschijnt backpacker Jonathan [Andy Samberg], een mens die zich waant in een Halloweenfeest en graag een tijdje wil doorbrengen in Hotel Transylvania. Afgezien van het brave, ietwat belerende einde is dit in beginsel een hele vermakelijke komedie vol visuele vondsten met een uitstekende cast, maar Tartakovsky’s regie is zo over-the-top dat veel van de grappen in de mist lopen en zo nu en dan zelfs ergernis opwekken. Al met al best plezierig kijkvoer.

Mavis [Selena Gomez] en Jonathan [Andy Samberg] zijn inmiddels getrouwd en krijgen een zoon [Asher Blinkoff] die hun levens zo domineert dat het tijd is om er even tussenuit te gaan. En dus is het aan Dracula [Adam Sandler] om de zorg voor zijn kleinzoon Dennis op zich te nemen. Bovendien besluit hij de tijd te gebruiken om van Dennis een vampier te maken, maar dat blijkt (uiteraard) niet zo vanzelfsprekend. Hotel Transylvania leunde voor een belangrijk deel op de kennismaking met de vele karakters, maar die verrassing is weg. Wat overblijft is dezelfde vaak hyperkinetische regie en een overdaad aan slappe grappen verpakt in een formulematig scenario.