Opinions

Wel erg Amerikaans dit, inclusief het happy end. Maar zodra Amerikanen zich gaan bezig houden met Europese geschiedenis verdwijnen de nuances en nemen ze de feiten ook niet meer zo nauw. Wat ook weer niet betekent dat dit een slechte film is. Maar de rol van Horthy is nogal omstreden waar het gaat om de Jodenvervolging in Hongarije. Het feit dat het belang van die Zwitserse paspoorten zo wordt benadrukt laat de rol van Raoul Wallenberg en z'n Zweedse vrijgeleiden geheel onbesproken. Oké, ik weet ook wel dat het maken van een film het maken van keuzes betekent, maar in dit geval zijn die keuzes nogal willekeurig.

Een hartverscheurend mooie film over een vrouw die van zichzelf zegt: 'I'm no good'. Ze laat haar man en kinderen in de steek, wordt ontslagen en blijft dan maar hangen aan een 'petty criminal', die haar slecht behandeld. Ze voorzien in hun levensonderhoud door diefstalletjes en kleine berovingen. Dan moet je inderdaad aan Bonny en Clyde denken maar daarin gaat het over misdaad en vlucht voor de politie. Dit is een heel andere film. Hierin gaat het om een vrouw die nauwelijks tegen het leven is opgewassen, over eenzaamheid, mislukkingen, teleurstelling. Barbara Loden speelt de vrouw met alle nuances. Alles wat er door haar heen gaat kun je van haar gezicht aflezen. Ze doet ook nog eens de regie van deze film. Ze had een Oscar moeten krijgen. Ook nog indringende beelden van het door de steenkoolwinning vervuilde landschap van Pennsylvania. Het slot van de film is al even schrijnend als het begin. Ik geef het maximale aantal punten. Zo jammer dat Barbara Loden hierna geen films meer gemaakt heeft.

Deze film biedt wat mij betreft geen enkel nieuw inzicht ten opzichte van de vorige twee versies. Wat dat betreft een overbodige, zij het natuurlijk wel een confronterende film. Er zijn nu ook Engelse ondertitels voorhanden, helaas nog geen Nederlandse. Dat is jammer, want de film bevat veel tekst/dialogen. Ook deze film verzuimd duidelijk te maken wie nu precies wie is en wat of wie hij vertegenwoordigd. De grootste miskleun vind ik de casting van Heydrich. Waar bij de meeste anderen nog geselecteerd is op enige gelijkenis (want zoveel vragen deze personages niet van acteurs), bij de persoon van Heydrich is dat niet gebeurd. Die was blond en had een haakneus, wat voeding gaf aan geruchten over zijn Joodse afstamming. Heydrich domineerde de vergadering en wist iedereen in te pakken met z'n charme. De Heydrich in deze film is een grijze muis. Gemiste kans.

Helemaal met wendyvortex eens. Gevoel dat ik het allemaal al eens gezien heb, in andere films, en dan beter. Komt m.i. ook omdat de karakters onvoldoende zijn aangezet en uitgewerkt. Zit nu naar kartonnen poppen te kijken en geen idee wat hen bezield. De afstandelijke fotografie, letterlijk en figuurlijk, helpt ook al niet mee om enige spanning op te bouwen. Gemiste kans.

En ik maar denken dat het tijdperk van de stomme film in 1930 al lang en breed voorbij was. Niet dus. Deze 'Waves of Passion' is een echte, en een hele stille, want ook de muziek ontbreekt, en dat is jammer met tal van opnamen van muziek- en dansfeesten. Daar had bij de restauratie best wat aan gedaan kunnen worden denk ik. Het verhaal wordt zoals gebruikelijk verteld in tussenteksten, in het Duits, Russisch en Estisch, want de film speelt zich af in het toen nog maar net onafhankelijke Estland. Dat is interessant want daar kwamen nog niet veel films vandaan. Fraai zijn de historische beelden van de haven van Tallinn (Reval) met het silhouet van de stad op de achtergrond. Maar ook beelden van klederdracht en de uniformen van politieagenten.

Het verhaal speelt zich af rond de smokkel van drank, zoals dat in die jaren ook in Amerika plaatsvond. Mij werd niet helemaal duidelijk of die smokkel nu van Finland naar Estland ging, of omgekeerd. Die smokkel staat onder leiding van een gangsterbaas (met een rotkop) die aan alle touwtjes trekt. De plaatselijke handelaar is in financiële moeilijkheden geraakt en heeft zijn mooie dochter Betty (Ita Rina) beloofd aan de gangsterbaas. Maar als de knappe Rex (gespeeld door de regisseur) ten tonele verschijnt dan valt Betty als een blok voor hem. Rex kan echter niet kiezen tussen haar en een barmeid en moet ook nog de smokkelroute oprollen en Betty bevrijden uit de klauwen van gangsterbaas Kölgis. Een hoop gedoe dus.

De kopie die ik gezien heb duurt 108 minuten en geen 88 zoals IMDb vermeldt. Dat is behoorlijk lang en het verhaal wordt nogal uitgesponnen. Maar het uiteindelijke gevecht tussen de smokkelaars en de vader van Betty en de redder in nood Rex, met boten op zee, is nog best spannend in beeld gebracht. Er wordt gelukkig niet al te overdreven geacteerd. Ita Rina laat zich een paar keer in (voor die tijd) verleidelijke poses zien. Ze was een Sloveense schone die een jaar eerder opzien had gebaard met de Tsjechische film 'Erotikon' waarin ze een orgasme suggereerde. In deze film houdt ze het netjes.

Ben het eens met joolstein, indrukwekkende film, goed gemaakt, met bekwaam camerawerk, degelijke acteerprestaties en geen overdreven heldendom. Toch heb ik bij dit soort films over veldslagen altijd het probleem dat ik het overzicht over de gevechtshandelingen mis, dat de direct betrokkenen kennelijk wel hebben. Ook vind ik het vaak lastig om alle betrokkenen te kunnen plaatsen en van elkaar te kunnen onderscheiden. Wat deze film wel sterk maakt, is te laten zien hoe de aanvankelijke strijdlust en optimisme plaatsmaakt voor wanhoop en berusting door slaapgebrek, uitputting en gebrek aan munitie, en natuurlijk door de Duitse overmacht. Uiteindelijk zijn de Duitsers zelfs verbaasd dat de Polen zich hebben overgegeven, want feitelijk waren ze niet verslagen.

Zo is het.

Engelse kostuumfilm in de traditie van 'A room with a view', eveneens naar een roman van E.M.Forster. Krijgt hier weinig waardering. Misschien ook de film met de meest poëtische titel. Want de clash tussen Engelse vormelijkheid en Italiaans vitalisme, conventies tegenover menselijke waarachtigheid, de vaste thema's van Forster, loopt hier zo uit de klauwen, dat engelen er niet meer durven komen.

Kortom, drama in optima forma, ook al speelt het in een andere tijd dan de onze. En toch, iedereen poogt het goede te doen vanuit zijn eigen cultuur en wereldbeeld. Een soort van 'de meeste mensen deugen'. Ook hier. Maar met rampzalige gevolgen. Oké, geen gemakkelijke kost, maar de fantastische cast houdt je wel bij de les. Kijken dus.

Heerlijk. Een W II-operatie waarbij alles goed gaat. En hartstikke spannend. Zo worden ze niet meer gemaakt. Met Richard Burton, die er toen al niet al te best aan toe was. En met een nog jonge Clint Eastwood. Wat wil je nog meer? Ik heb genoten. En daar was film toch voor bedoeld?

Mooie film. Mooie verhaal ook, dat ook nog eens ergens over gaat en wat herkenbaar is. En het is genieten van die nieuwe ster aan het Britse firmament, Daisy Edgar-Jones, een rasactrice ('Normal People'). Maar dit is natuurlijk ook wel erg Amerikaans met zo'n uitgesponnen rechtbankzaak, een zwart echtpaar in een winkeltje en de kleinsteedse vooroordelen over een buitenbeentje in het oerconservatieve zuiden van de VS. En zoals het hoort in een Amerikaanse film, je weet onmiddellijk wie er deugt en wie niet.

Dat slot had voor mij niet gehoeven. Is ook niet geloofwaardig. Er mag best iets te raden overblijven. Maar ja, er moest weer een happy end komen. Amerikaans hè.

Ik vond dit een heerlijke film en heb er van genoten. Zo te lezen ben ik gelukkig niet de enige. Het is natuurlijk niet echt een comedy, en ook niet als zodanig bedoeld. Gelukkig maar, want die zijn meestal vervelend. De film zit wel vol komische momenten, maar de boodschap is in feite toch heel serieus. Mooi spel van Jessie Buckley, Olivia Colman, en vooral van Timothy Spall. Mooie beelden ook van Littlehampton en West-Sussex. Het aardigste is natuurlijk dat de vrouwen de mannen hier de baas zijn, en dat anno jaren twintig.

Nou, van die wilde nachten heb ik niet veel gezien. Een ontzettend vervelende film waarin veel gekakeld wordt, maar je nochtans weinig te weten komt over Emily Dickinson, haar poëzie en haar relatie met haar schoonzus Susan. Dat zie je vaker in films met een overdaad aan vorm. We zien Emily en Susan op jonge leeftijd, op oudere leeftijd, de goedbezochte bijeenkomsten van de minnares van de echtgenoot van Susan, en de helemaal niet bezochte bijeenkomst van het nichtje van Emily. Ze moeten allemaal wat kwijt over de dichteres. En dan is er nog het gerommel met de gedichten door Mabel en teksten die door het beeld heenlopen. Waarom moest dit in godsnaam een komedie worden? Het enige moment in de film dat iets voorstelt is als Susan het lichaam van Emily na haar dood moet wassen. Blijft de vraag of ze het nou ook echt met elkaar gedaan hebben in die 'wilde nachten'. Maar voor dat antwoord moet je natuurlijk niet naar een Amerikaanse film kijken.

Gekeken met een big smile. Is natuurlijk behoorlijk over de top en lekker Amerikaans. Is ook wel eens leuk voor een keertje. Niet te vaak. Het gaat natuurlijk niet om het verhaaltje. Maar vooral om de vaart, de twists, het spelplezier van Walken en de rest, die lekker hun gang mogen gaan. Anne Heche is best een stuk en Steven Bauer is een genot om naar te kijken. Die zes minuten durende lesbische vrijpartij tussen Anne Heche en Joan Chen is inmiddels een klassieker en voor Amerikaanse begrippen behoorlijk expliciet en erotisch.

Kortom, er valt genoeg te genieten. Maar dan moet je niet kijken naar de Director's Cut, want daarin is van die lesbische scène niet veel meer overgebleven. De rest is trouwens ook behoorlijk rommelig en van het sterke begin bleef niets over. Dat begin heeft Thomas83 niet goed begrepen. Anne Heche laat haar belager niet klaarkomen, maar ze bijt in z'n oor, voordat ze hem toefluistert: fuck off. Kijk maar goed. Mooi, die Queen Mary in de haven, die regelmatig opduikt. Heb ooit geprobeert die te bezoeoekn, maaar dat mislukte door tijdgebrek. Heb ik nog steeds de pest over in. Maar dat terzijde.

Zo lyrisch als de meesten hier zijn ben ik niet. Twee uur is een lange zit, waarin weinig gebeurt. De film moet het ook meer hebben van de sfeer en van de prachtige fotografie van het weidse Zeeuwse land, dan van het verhaal. Leuk vanwege een piepjonge Fedja van Huet en Frank Lammers in hun eerste rollen. Wat ze overigens uitstekend doen. Moest qua sfeer een beetje denken aan 'Spetters'. Ook motoren als mogelijke ontsnapping aan het opgesloten zitten in een kleine en benauwende samenleving met weinig vooruitzichten. Maar 'Spetters' is wel een veel betere film. Mooie kleine rol van Wil van Kralingen als de krolse moeder van de 'held'.

Vier mooie meiden op een Grieks strand. Ze zwemmen, zonnen, kletsen en vertellen elkaar verhalen, die niet helemaal lijken te kloppen. Een gewoon dagje naar het strand, zo lijkt het. Maar ergens lijkt er iets niet te kloppen. Er vloeiend ook tranen. Vanuit het huis op de heuvel lijken ze in de gaten te worden gehouden. En dan is er nog die auto, half verstopt achter de camelia's. Wat is er aan de hand? Daar komen we pas heel laat achter, als de zon verdwijnt, er wolken komen en de wind opsteekt. En wie is Winona? Ook dat horen we pas op het laatst. Een intrigerende film, die ook na afloop nog een poosje in je hoofd na blijft zeuren.

Twee meiden die thuis ontvluchten en op een roadtrip gaan. Daar zijn meer films over gemaakt. Ik hou daar wel van. Vanwege de onvoorspelbaarheid en de onverwachte gebeurtenissen, ook al hoeft er niet zo veel te gebeuren. Maar ik vond deze film wel erg minimalistisch en ik kon de 'gebeurtenissen' niet plaatsen. Zat me steeds af te vragen, waar kijk ik nou naar? Een soort studie van verveling, van zinloosheid, vervreemding? Zou kunnen. Maar ik kon er niet veel mee. Wat me opviel, was dat er in de gehele film een soort erotische onderstroom zit, die nergens aan de oppervlakte komt. Maar dat kan ook mijn inbeelding geweest zijn.

Heb me prima vermaakt met deze film. Het verhaal zit goed in elkaar en zeurt niet te lang door. Vooral de ontknoping vond ik spectaculair, en geloofwaardig. En dan is het ook nog leuk kijken naar Keira Knightley, al oogt ze hier wat gewoontjes. Die bakken kritiek en lage waardering hier kan ik niet zo goed plaatsen.

Toch wel een film met een behoorlijke reputatie. Maar er was niet doorheen te komen. Een soort 'Bonte Dinsdagavond Trein', als iemand dat nog wat zegt. Het gaat om het radioprogramma voor de Duitse soldaten, toen ze dachten dat ze Engeland nog zouden verslaan. Dus veel vrolijke muziek met als achtergrond een mager liefdesverhaaltje. De relatief onbekende Ilse Werner was van Hollandse komaf en wat ze in die Carl Raddatz zagen is me een raadsel.