Opinions

Wonderschone film. Heb ademloos zitten kijken naar die prachtige natuur, de afbrokkelende ijswanden, de Groenlandse bevolking in hun vaak prachtige kleding, en dat alles in prachtige, natuurlijke, kleuren en haarscherpe beelden. Ongelooflijk dat ze dat halerwege de jaren vijftig al konden maken. Baggerman vat het goed samen. Alleen jammer dat het verhaaltje zo weinig voorstelt en dat er nogal houterig en onnatuurlijk wordt geacteerd. Maar dat is natuurlijk ook de jaren vijftig. Ik vroeg me af hoeveel van de prachtige natuur op Groenland er nog over is.

De films van films van André Téchiné schuren altijd wat. Ze kunnen me niet allemaal bekoren. Deze valt goed te doen, wellicht mede door het script van Céline Sciamma. Centraal staan twee jongens, klasgenoten in een soort liefde-haatverhouding. Maar we weten "was sich liebt neckt sich''. Dat krijgen we uiteindelijk ook volledig te zien, maar dat ligt mij niet zo. Er gebeurt nog veel meer in deze film, niet alles lijkt me even functioneel.

Kacey Mottet Klein en Alexis Loret doen het fantastisch: geloofwaardig en naturel. Hun innerlijke spanningen en onzekerheden spatten van het doek af. Dat is ook zeker het beste deel van de film. Van Sandrine Kiberlain weet ik het niet zo, of ik haar nou geloofwaardig vond als moeder, echtgenote en huisarts. Is ook wel veel voor een personage. Hier en daar een tikje vlak en ingehouden. Maar dat zal haar opdracht wel geweest zijn. Het gaat tenslotte om die twee jongens, op weg naar de volwassenheid. Die hebben het niet makkelijk.

Voor deze film zijn ze in Roemenië duidelijk geïnspireerd geweest door de Britse tv-serie The Crown, over de eerste jaren van koningin Elisabeth en haar familie. Verrek, moeten ze gedacht hebben, wij hebben toch ook een vorstenhuis gehad en dat was heel wat kleurrijker dan die saaie Windsors. We beginnen gewoon met koningin Marie, en daarna zien we wel hoever we komen.

Het niveau van The Crown haalt deze film niet, maar het is zeker aardig om naar te kijken. Hoe een klein landje groot werd. In Roemenië moet daar zeker belangstelling voor bestaan, want daar weten ze bijna niets over de geschiedenis van hun land, na veertig jaar communisme. En de latere generaties al helemaal niet, want de recente geschiedenis is ruim zeventig jaar uit beeld geweest.

In deze film gaat het over het bezoek van koningin Marie met haar dochters aan Parijs om de oorlogsbuit van haar land veilig te stellen. Roemenië had in de Eerste Wereldoorlog aan de goede kant van de Geallieerden gestreden, maar gaandeweg waren er wat hobbels op de weg gekomen. Haar echtgenoot, de zwakke koning Ferdinand kon weinig potten breken, dus toog Marie naar de vredesonderhandelingen in Parijs. Daar maakte ze indruk, tenslotte was ze een kleindochter van koningin Victoria, en kwam ze thuis met een vrijwel verdubbeling van het grondgebied van haar land.

Koningin Marie was wat ze zo mooi noemen 'a caracter': dominant, arrogant en op eenzame hoogte. Met de zeden nam ze het niet zo nauw, van een deel van haar kinderen was het onduidelijk wie nu precies de vader was. Maar daar keek niemand van op in het toemalige Roemenië. Roxana Lupu speelt haar rol verdienstelijk, maar de karakters van de verschillende personages, ook die van koning Ferdinand, komen niet uit de verf. Het blijft een beetje te braaf, er had meer pit in gemoeten.

En nu hup naar de volgende aflevering. Die gaat natuurlijk over haar zoon, de flamboyante koning Carol en zijn maitresse Magda Lupescu. En dan gelijk door naar deel drie over diens zoon, koning Michael, die zelfs twee keer koning werd van zijn land. In de eerste 26 jaar van zijn leven gebeurde er van alles en in de volgende 70 jaar niets meer. Da's pas drama. Ik zou het wel weten...

Prachtige film. Zo'n film waarvan je geen idee hebt waar die precies naar toe zal gaan, zonder dat dat een probleem is. Ook een film die niet altijd antwoorden geeft op de vragen die rijzen, zonder dat dat een probleem is. Zo'n film waarin iedere beeld eigenlijk prachtig is en wel z'n eigen betekenis zal hebben. Ik heb met open mond naar die twee prachtige vrouwen zitten kijken. Maar, dit is geen gemakkelijke film. Een film over vriendschap, over het leven, maar ook over de dood.

Er zijn nogal wat Argentijnse films over een familie waar wat mis mee is. IK ken er wel een paar. Dit is er ook één. Niet mijn favoriete genre. Er borrelt van alles onder de oppervlakte. De pater familias wil nog van alles uit het verleden regelen, maar wordt dan geveld door een beroerte, die de zussen weer verenigd. Ik kon ze trouwens maar met moeite uit elkaar houden.

Mijn grootste bezwaar is dat het tergend lang duurt eer het verhaal op gang komt en er wat tipjes van de (vele) sluiers worden opgelicht. Pas na een uur komt daar wat zicht op. En nog halfslachtig ook, vandaar dat ik me afvraag of ik alles goed begrepen heb. Zo blijkt dat de echtgenoot van de ene zus het ook doet met de andere zus, en behoorlijk ruig ook. En hun ouders schijnen een nogal laakbare rol gespeeld te hebben ten tijde van de militaire dictatuur. Maar wat precies werd me niet duidelijk. Ook niet waar de moeder nou precies van verdacht wordt. Het slot riep nogal wat vragen bij mij op.

Zo verschrikkelijk was het dus. En wij waren daar, keken ernaar en deden niets. O ja, er waren duizend redenen waarom we niets konden doen. Maar toch. Een aangrijpende en voor zover ik het kan beoordelen waarheidsgetrouwe film over wat er nu precies dertig jaar geleden in dat deel van Bosnië is gebeurd. Nog altijd een open wond, waar de direct betrokkenen nog dagelijks onder lijden. O ja, er zijn dikke rapporten over verschenen en de regering is er over gevallen. Defensieminister van destijds, Joris Voorhoeve, heeft er een trauma aan overgehouden. Gelukkig is er ook een proces van verzoening op gang gekomen. Nog altijd zijn niet alle stoffelijke overschotten geïdentificeerd. Ik vond het een sterk einde van deze film om te zien hoe de VN-tolk (sterk spel van Jasna Djuricic) haar man en beide zonen identificeert aan wat er nog van hen over is, en dat was niet veel. Een film die nog wel een tijdje in mijn hooft zal blijven rondspoken.