Opinions

Met Roemeense films weetje het nooit, het is of drie keer niks, of het is een pareltje. Zoals deze 'Bacalaureat' van Christian Mungiu, over een vader die tot het uiterste gaat om te zorgen dat zijn dochter haar diploma haalt waarmee ze in Engeland kan gaan studeren en 'eindelijk aan dit land kan ontsnappen'. Maar is het haar droom? Of de droom van haar vader? Het lijkt allemaal goed te gaan, tot ze wordt aangerand en bedreigd in de buurt van de school en ze behoorlijk de kluts kwijt raakt. Maar er gebeurt zoveel meer in deze film dan alleen dat.

Ik vond het een schitterende inkijk in de Roemeense samenleving en in menselijke verhoudingen. Het is daar nu eenmaal zo, je moet netwerken, of je nu wilt of niet. En dan: ik help jou en als het straks nodig is help jij mij. En als het ingewikkeld wordt weet ik nog wel iemand, die iemad kent, die... Wij Noord-Europeanen snappen daar niets van. Maar vergis je niet, ook in Frankrijk bereik je niets als je niet kunt netwerken. Voor de Roemenen was het de enige manier om tijdens de dictatuur te overleven. Maar de verhoudingen waren precair: hoe ver kon je gaan? Wat waren de risico's? Een vriendendienst was één ding, maar als er geld aan te pas kwam werd het wat anders. Een breekbaar evenwicht. En dan kwam ook nog de morele vraag aan bod. Het is allemaal in deze fantastische film te zien. Met toch ook de boodschap, wat je allemaal niet bereid bent te doen voor je kinderen.

Sterke film, met een sterke Sheen en een wat onbeholpen acterende Sissy Spacek. Vind dat IH88 het prima verwoord. Heb aandachtig zitten kijken, maar ben niet echt meegesleept. Bovendien, ik heb dit meer gezien. De landschappen van het midden-westen zijn adembenemend. Ik ken het een beetje. Wegen waar geen eind aan komt. Waar niets meer is. Mooi symbolisch voor deze film.

Lerares krijgt wat met een opdringerige leerling, en dat loopt meestal slecht af. Zo ook in deze Roemeense film. De lerares geeft godsdienstles op een christelijke school en is getrouwd met de plaatselijke orthodoxe priester, een nogal autoritaire man. Ze hebben samen een puberende zoon, die zich ook afzet tegen z'n moeder. De lerares zit niet goed in haar vel, krijgt weinig liefde binnen haar gezin en weinig waardering op haar school. De jongen voor wie ze wat gaat voelen heeft een onduidelijke achtergrond en spoort niet helemaal.

Er zit dus veel godsdienst in deze film, en daar wordt ik nooit vrolijk van. Dat is trouwens in meer Roemeense films het geval. Kennelijk hebben de Roemenen ideologieën nodig om zich aan vast te houden. Als het slippertje in de openbaarheid komt stort de wereld van de vrouw ineen. Je hebt wel met haar te doen, vooral als je ziet hoe ze worstelt met die hardvochtige samenleving die haar rücksichtlos laat vallen. Een zwaar aangezet drama met een open einde.

Dat is wel een beetje waar wat jan66 zegt. Het eerste uur vond ik om niet doorheen te komen. Daarna komt er wel meer drama en gaat het nog ergens over. Het natuurschoon van de Faroe Eilanden is overweldigend. Een Deense dominee wordt 'geroepen' naar een afgelegen parochie en bezwijkt daar voor de charmes van de vrouw van de vorige dominee, een femme fatale, dat is duidelijk. Anneke von der Lippe kende ik niet, maar zij vertolkt de rol van Barbara wel overtuigend. Het is een tragisch liefdesverhaal, spelend in de achttiende eeuw. Het is ook wel een behoorlijke EO-film met al die bijbelteksten. Dat feest met die Franse zeelui was wel leuk, het slot is prima en de poster is prachtig.

Niet geheel gelukte film, en dat is jammer. Want sfeervol is de film zeker, en de locaties zijn prachtig. Zeker ook wel enig medegevoel met het echtpaar en de hoop dat ze er uit zullen komen, maar ja...bij mij vielen niet alle puzzelstukjes op z'n plaats. Met name van het slot snapte ik niks, d.w.z. die oude man (wat was z'n rol ook alweer?) en dat gedoe met die foto's. En er is natuurlijk wel meer dat in de film niet goed verklaard wordt. Naar een verhaal van Lisa St Aubin de Terán, van wie het bekend is dat ze je wel vaker een bos instuurt waar je niet meer uitkomt.

Helemaal met gauke eens, ik was best onder de indruk van deze film. Zakt op driekwart wel wat in, maar maakt toch goed duidelijk onder welk een spanning die mensen daar moesten leven, toen Israël nog niet bestond en de Britten nog de baas waren in Palestina. Maar het zijn vooral ook de gewone menselijke verhoudingen, het moeten overleven, vriendschap, liefde, zoeken naar geluk, die de film zo sterk maken. Een sterke cast die uitstekend acteert.

Goede psychologische thriller, met uitstekend acteerwerk (vooral Jessie Buckley als Moll) en een verrassend slot. Met mooie opnamen van de kust van Jersey. Aangenaam kijkwerk.

Prachtige film die mij diep geraakt heeft. Mia Hansen-Løve maakt altijd iets bijzonders en Léa Seydoux speelt met weinig middelen de sterren van de hemel. Bewijs ook dat je als filmmaker geen 'groot drama' nodig hebt. Blijf maar bij het leven van alledag, dan heb je al drama genoeg. Neem deze Sandra (Léa Seydoux), alleenstaande moeder met een dochtertje en een dementerende vader waar ze een oogje op moet houden (prachtige rol van Pascal Greggory). Ze heeft diverse baantjes en een seksloos leven. Ga er maar aanstaan. Maar het overkomt zovelen.

Die vader was een filosofieprofessor, voor wie denken en boeken zijn hele leven was. Hoe schrijnend wil je het hebben. Als hij niet meer thuis kan blijven volgt er een vernederende zoektocht langs ziekenhuizen en verpleeginstellingen. Je ziet hem aftakelen. Dan ontmoet de vrouw een oude vriend, een getrouwde man met kinderen en begint een affaire met hem. En dan begint het dochtertje ook nog eens vreemd gedrag te vertonen. Hoeveel drama wil je hebben. Maar het is zeker geen loodzware film.

Er zijn nog kleine gebeurtenissen die je op het puntje van je stoel houden. mooie muziek ook en mooi gefotografeerd. En zeker niet somber, want er komt altijd weer een mooie morgen. Hoewel, de verwijzing naar de titel wordt maar heel terloops in bijzinnetjes onthuld. Goed opletten dus.

Lekker broeierig plattelandsdrama zoals ze dat alleen in 'down under' of in Amerika kunnen maken. Heb er van genoten en houdt je aandacht tot het laatst toe vast. Wat er destijds gebeurd is wordt maar terloops prijsgegeven. Toch is dit niet oppervlakkig. Het gaat over niet verwerkte trauma's en de dingen die fout lopen in het leven. Dat is dus wel even wat. Die Sophie Lowe is wel een plaatje. Vond niet dat Ben Mendelsohn zo slecht acteerde. Wel ingehouden. En dat het zo krampachtig tussen de lijntjes bleef, viel m.i. ook wel mee. Dikke voldoende.

Nog niemand die hier belangstelling voor had? Pas in september te zien. Dat is wel erg lang wachten op deze toch wel mooi gemaakte Italiaanse film. Maar misschien een tikje traag en niet voor ieders smaak. De 17-jarige Ginia (mooie rol van Yile Yara Vianello) staat op de rand van volwassenheid. Ze heeft succes als kledingontwerpster en zet de eerste schreden op het pad der liefde. Ze komt in contact met een groep bohemienachtige kunstenaars en hun modellen, en met hun vrije omgangsvormen. Die wereld trekt haar aan, maar maakt haar ook onzeker. Ze geeft zich aan een ongebonden schilder, maar wordt pas echt verliefd op zijn model Amelia.

Verwacht geen stormachtige romances. Het gaat allemaal heel voorzichtig, zoals wel bij die tijd paste. Ik vond het wel ontroerend. Ook zoals Ginia behoorlijk de weg kwijt raakt, niet meer begrijpt wat ze nu precies voor wie voelt en in een crisis raakt, waardoor ze ook nog eens haar werk verliest. Op IMDb waren ze niet erg enthousiast, en het moet gezegd, op driekwart van de film lijkt de regisseur niet meer zo goed te weten hoe het verder moet met haar personages. Maar het slot is wel weer (voor mij) geloofwaardig.

De film heeft een duidelijk erotische ondertoon, en dat is ook te zien. Yile Yara Vianello heeft een mooi koppie waar je het wel een poosje mee uithoudt. De film is prachtig van vormgeving en fotografie, met mooie beelden van een besneeuwd Turijn als die 'Mooie Zomer' (een beetje nietszaggende titel) voorbij is. Het verhaal speelt zich af in het fascistische Italië, met een schreeuwende Mussolini op de achtergrond. Maar de ideologie speelt verder geen rol. Jonge mensen willen gewoon genieten van het leven. En dat is van alle tijden.

Ik vond het een lange zit en een hoop gedoe. Het eerste gedeelte vond ik nogal rommelig en ik kon m'n aandacht er maar met moeite bijhouden. De 'echte' Verhoeven krijgen we pas in het tweede deel te zien als hij uitpakt met de pest, de brandstapel en de bevolking die in opstand komt tegen de bisschop. Dan kan Verhoeven pas echt z'n ei kwijt. Het gedoe in dat klooster vond ik nogal langdradig.

De cinematografie is dik in orde. Dat kun je wel aan een vakman als Verhoeven overlaten. Z'n casting is ook niet mis. Charlotte Rampling is een oude rot, die kan alles spelen. Virginie Efira heeft mooie tieten. Van die seksscènes waar zoveel over te doen is geweest was ik niet erg onder de indruk. Er zitten ook nogal wat anachronismen in; in de zeventiende eeuw gingen ze niet onder de douche. Ik weet het, dat zijn de knipogen van Verhoeven, van mij mag hij. .

Luchtig niemendalletjes, dat in feite nergens over gaat. Wel vrolijk van sfeer en mooi van kleur, mooie kostuums en prachtige locatie, maar ook wel slaapverwekkend. We krijgen nog geen borstje te zien van al die 'bonnes' en die arme jongen wordt ook maar aan het lijntje gehouden. Leuk natuurlijk dat Michel Piccoli, Michèle Morgan en Catherine Deneuve hier in meespelen, maar met dit materiaal kunnen ze natuurlijk niet zo veel.

Ontzettend vervelende film. Heb 'm uitgekeken, maar dat kostte moeite. Het gaat niet over een vrouw van middelbare leeftijd die op zoek is naar God, zoals de synopsis hier vermeldt, maar over een jonge vrouw die op zoek is naar Jezus, en dat is niet hetzelfde. Ze doet dat door haar lichaam ter beschikking te stellen aan iedereen van wie ze denkt, dat zou hem wel eens kunnen zijn. Ze is natuurlijk zo gek als een deur en dat snappen we al na vijf minuten. Dus veel bloot en seks in deze film, die moeizaam op gang komt, daarna wel even weet te boeien en weer rommelig wordt afgerond. Gauw vergeten.

De specialist mag hier niet meer meedoen, maar een beetje gelijk heeft hij wel. Het is een lange zit en als kijker heb je geen idee waar en waarom precies wordt gevochten. Oorlogsfilms waren populair in die dagen: 'De langste dag', 'Een brug te ver', maar daarvan begreep je nog hoe de strijd gevoerd werd en ging het om de bevrijding van (ook) ons land. Maar aan deze reeks gevechten (duurde twee maanden) is geen touw vast te knopen.

Het is ook een moeizaam gedoe met deze film. Er is zoveel in geknipt dat er een half dozijn versies in omloop zijn, die ook nog eens in verschillende talen zijn gedubt. Vindt daar maar eens ondertitels voor. Ik beschikte over de Spaanse DVD van 145 minuten, zonder echter de originele audioband waarin iedereen zijn eigen taal spreekt. Alles in het Spaans is dan geen optie, maar alles in het Duits (dus ook Duits sprekende partizanen) is ook geen feest. De Engelse ondertitels zijn zo onnauwkeurig dat je ze beter kunt uitzetten. De originele versie van 175 minuten schijnt niet meer te bestaan.

Destijds een van de duurste films die gemaakt zijn met een internationale sterrencast. Een Joegoslavische productie met buitenlands geld. Wat iedereen kennelijk over het hoofd ziet is dat het hier gaat om een onvervalste propagandafilm, waarin de heroïsche strijd van de moedige (communistische) partizanen moest worden bewierookt, die behalve het verslaan van de Duitsers ook het vestigen van het regime van Tito tot taak hadden. Wat echter in deze film onder het tapijt wordt geveegd is dat die strijd om de Neretva voor de partizanen met meer dan tienduizend doden en gewonden op een regelrechte ramp is uitgelopen. Niet zo vreemd, want de partizanen waren onverslaanbaar in guerrilla-gevechten, maar als staand leger waren ze niet opgewassen tegen de Duitsers. Die overigens met deze 'overwinning' ook weinig opschoten.

Wat weer een mooi bewijs is van de zinloosheid van oorlog. Dat Tito-regime waarvoor zovelen zijn gesneuveld bestaat ook al lang niet meer. Evenals Joegoslavië, waarvoor in 1941 bij de Duitse inval al niemand wilde vechten. In dat opzicht is deze film, zoals blurp194 terecht opmerkt, 'historisch interessant'.

Weinig waardering hier voor deze variatie op het verhaal van Sneeuwwitje en de zeven dwergen en de boze stiefmoeder, die haar ziet als rivale en haar poogt te vergiftigen met een appel. En met nog wat meer. Nee, dat is geen spoiler, iedereen kent het verhaal en kijk maar naar die prachtige affiche, die vertelt het hele verhaal. Nou ja, bijna het hele verhaal want dit Sneeuwwitje wordt gespeeld door de bloedmooie Lou de Laage, die behalve die boze stiefmoeder (Isabelle Huppert) achter zich aankrijgt maar ook zeven mannen, die allemaal in haar ban raken en haar willen redden. Als motten in het licht fladderen ze achter aan haar aan. Met sommigen slaapt dit Sneeuwwitje, want ze is er niet vies van, maar met anderen weer niet. De film komt wat moeizaam op gang, maar daarna is het een feest om naar te kijken en het slot is verbluffend. De film speelt zich af in Zuid-Frankrijk en de beelden zijn prachtig.

Een 'Hongaarse' Ufa-film met Zarah Leander, Willy Birgel en Paul Hörbiger. Nou ja, Hongaars, vrijwel geheel opgenomen in de studio's van Babelsberg, met een paar schaarse beelden van Boedapest. Maar Zarah Leander is hier op haar mooist en ze zingt de schlagers 'Von der Puszta will ich träumen' en het voor die tijd best vrijmoedige 'Kann die Liebe sünde sein?' Daar kijk je deze film voor, niet voor het verhaaltje en die griezel van Willy Birgel, met z'n snorretje en z'n ouwe kop, al dachten ze daar destijds anders over. Hier speelt hij een nogal arrogant vliegenier, zo'n Luftwaffepiloot die later z'n bommen op Rotterdam heeft laten vallen. Maar dat terzijde. Hier rijdt hij rond in een sjieke sportwagen en zit achter Leander aan, die van haar man af wil, een nogal karikaturale rol van Paul Hörbiger.

Ach, het is geen grootse film, maar wel vermakelijk. Die Hongaarse link was niet toevallig. Er was natuurlijk altijd nog die oude band van het voormalige Oostenrijk-Hongarije en in de jaren dertig was Hongarije zo ongeveer de enige bontgenoot van nazi-Duitsland. (Oost)Duitsers hadden wat met Hongarije. Ook na de oorlog. Massaal op vakantie naar het Balatonmeer en Gulashsoep staat nog altijd hoog op de Speisekarte.

Vond het een lekker tussendoortje, waarmee ik me prima heb vermaakt. Prima spel van Tygo Gernandt en Sarah Chronis (nu in Wie is de Mol). Joram Lürsen houdt het helder en overzichtelijk. En dan kan het me niets schelen dat dit een remake is van 'The Disappearance of Alice Creed' (2009). Dat is toch al weer veel te lang geleden dat ik die gezien heb. Vind dat deze 'Bloedlink' daar niet voor onder doet.

Heftig filmpje. Natuurlijk behoorlijk over de top. Mag voor mij wel een keertje. Moest natuurlijk ook denken aan Tarantino, waar ik geen liefhebber van ben, maar dit vond ik wel te pruimen. Er gebeurt een hoop en je verveelt je geen seconde. Mooi toch?

Theunissen heeft natuurlijk gelijk, de verhaaltjes stellen weinig voor en de meisjes eigenlijk ook niet. Zo bloedjong zijn ze overigens niet. Maar ik heb me toch wel vermaakt met deze film, kijkend naar de auto's, die prachtige bus, de (rommelige) interieurs, de lelijke en vaak niet bij elkaar passende kleren, die idiote kapsels en bakkebaarden van de mannen, al dat bruin en oranje, ja de mode was vreselijk in de jaren zeventig.

Maar één ding was wel leuk van de meisjes, ze hebben bijna allemaal 'hairy armpits'

Ik zit een beetje tussen gauke en Mochizuki Rokuro in. Zeker geen slechte film. Heb er eigenlijk wel met plezier naar gekeken, en meegeleefd met dat stel. Of dit nou een film over volwassen worden van een dertiger is, betwijfel ik eigenlijk. Het is meer een beeld van dertigers die zien dat ze behoorlijk vast zitten in een relatie en nauwelijks nog enige vrijheid hebben. Dat geldt zowel voor hem als voor haar. Ze rammelen aan hun kettingen. Maar ze zijn veroordeeld tot elkaar.

Want het leven van die twee vrienden is ook niet zo aanlokkelijk. Ook maar twee losers. En zoveel spannends gebeurt er niet op die hotelkamer. Het gebekvecht van dat stel is heel herkenbaar. Ook mooi zoals zij toch een paar stapjes terug zet. Misschien moet je deze film ook wel zien tegen de achtergrond van de Roemeense samenleving, die nog heel traditioneel is en nog vol zit met machogedrag. Dit stel doet het niet zo slecht.

En naar Anamaria Marinca kijken, en naar haar blote buik, is leuk, toch?

Veertig jaar geleden was ik ook in Neptun. En in Eforie. En in Mamaia. Het was er vreselijk. Ze zee was koud, het eten niet te vreten. Zo te zien is er nog niets veranderd.

Toch wel indrukwekkende film die een dubbel gevoel achterlaat. Een nog altijd actuele film over de vluchtelingen problematiek, al is deze film natuurlijk wel wat verouderd. Het gaat om een groep Joodse vluchtelingen onder wie twee kinderen, een oude man en een deserteur. Ze zijn er in geslaagd per trein naar Zwitserland te ontkomen en krijgen onderdak in een plaatselijke herberg bij aanvankelijk wat stroeve mensen, maar die herpakken zich snel. Maar dan komen de autoriteiten in actie...

Het zou zomaar in Nederland kunnen zijn. Zwitserland heeft voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog een nogal hardvochtig vluchtelingenbeleid gevoerd. Maar Nederland deed het voor de bezetting niet veel beter. En nu eigenlijk nog niet, gezien het gesoebat van de overheid om opvangplaatsen, de beelden uit Ter Apel, en negatieve reacties uit verschillende kleine dorpen. Je zult maar met wat schamele bezittingen overgeleverd zijn aan mensen in een onbekend land. Dat maakt deze film wel invoelbaar.

Iconische film, met iconische muziek; ik denk dat het thema uit 'Braveheart' gerekend mag worden tot een van de mooiste uit de filmmuziek. Ooit deze film al eens in een ver verleden gezien, maar het blijft indrukwekkend wat Mel Gibson hier heeft neergezet, zowel als regisseur als acteur. Mooi hoor, die heroïsche strijd tegen de Engelsen voor een vrij Schotland. Alleen is dat natuurlijk niet echt gelukt en 'zuchten' de Schotten nog steeds onder het Engelse juk, als je hen mag geloven.

Ben doorgaans niet zo'n fan van Belgische films. Alleen al het feit dat je altijd Nederlandse ondertitels nodig hebt houdt me tegen. Ze schijnen dan wel Nederlands te spreken, maar het is een Nederlands waar ik weinig van versta. Dat gezegd hebbend, ik vond dit een hele aardige film (met ondertitels), die me tot het laatst wist te boeien. Vooral door de voortdurend wisselende agenda's van de betrokken personages. Oké, je ziet al snel waar het op uit gaat draaien en na driekwart zakt de film wat in, maar het slot vond ik wel aardig gevonden. Puike acteerprestaties van Koe De Bouw en Titus De Voogdt, en mooie opnamen van Ierland en het Bantry House, dat ik in het verleden ook een keer bezocht heb en waar een vriendelijke kasteelvrouwe vroeg of ik een kopje thee wilde. Nou dat wilde ik wel en zoveel vriendelijkheid had ik niet verwacht. Ik moest alleen na afloop wel afrekenen....

Sterke Nederlands film met een uitgebalanceerd verhaal. De verhouding tussen de beide broers is mooi vorm gegeven door Jonas Smulders en Niels Gomperts. De film geeft niet op alles een antwoord. Vind ik wel prima. De kijker zit met dezelfde vragen als de hoofdpersoon, de jongere broer Luuk. Christa Theret is de kers op de taart. Heeft die Bram Schouw toch maar mooi weten te strikken voor deze film, de bofkont. Want ze is toch echt een ster hoor in Frankrijk. En een feest om naar te kijken, wat ze ook doet.

Leuk is ook zijn korte film Sevilla, over twee mannen en een vrouw die naar Frankrijk reizen. Je ziet de overeenkomsten. Kennelijk een vingeroefening voordat Bram Schouw aan deze film begon.

Mooie film. Verhaal is weliswaar niet spectaculair, maar het laat wel zien wat het betekent je vaderland en je familie achter te moeten laten om in een ander land een beter leven op te bouwen. Je zult altijd heen en weer geslingerd worden tussen die twee werelden. In deze film zit het vooral in de details, zoals de overtocht, het dagelijks leven in Brooklyn, de heimwee, je weg zoeken in een vreemd land. Dan was het in haar geval nog relatief makkelijk, omdat vele landgenoten haar voor waren gegaan en ze de taal sprak. Prima rol van Saoirse Ronan, een feest om naar te kijken. Alleen typisch dat die beroemde brug nauwelijks in beeld komt....

De opkomst en ondergang van een Braziliaanse callgirl. Dat je van zo'n leven niet gelukkig wordt wisten we al. En deze film leert ons wat dat betreft niets nieuws. Was in Brazilië veel kritiek op; zou niet waarheidsgetrouw genoeg geweest zijn. En te veel op effect zijn gemaakt.

Is overigens helemaal niet zo'n slechte film. Er gebeurt genoeg, mooie muziek, mooie meiden en gaandeweg ga je je ook wel begaan voelen met wat Bruna overkomt. Natuurlijk is het Deborah Secco die de film draagt en het is geen straf om naar haar te moeten kijken.