Opinions

Ik was hier behoorlijk van onder de indruk, want deze film gaat wel ergens over. Over vrouwenhandel en gedwongen prostitutie, over moderne slavernij, over pestgedrag, kinderverwaarlozing, uitbuiting. Zelfs oorlogsmisdaden. Het is nogal wat. Misschien een onsje te veel? Wat ik razendknap vond was hoe de verschillende verhaallijnen zijn samengevlochten zodat het toch een natuurlijk geheel wordt. Al kostte het me wel moeite om erin te komen en de verschillende verhalen te herkennen. Wat ik wel jammer vond was dat niet alle verhaallijnen werden afgerond. Maar misschien past dat ook wel bij deze film.

Ik ben minder enthousiast. Te veel verhaallijnen, te veel motieven, te veel onuitgewerkt drama en dat parfum-thema is er m.i. maar met de haren bijgesleept en zeker geen dragende rode lijn. Ook nog eens ongeloofwaardig. De fascinatie van een zieke geest in het boek van Patrick Süskind is dat wel. Met name het slot is een rommelpotje. Kennelijk moest er een tweede seizoen komen. Maar ik denk dat ze daar na vier jaar niet meer aan gaan beginnen.

Oudere vrouw valt voor jongere man, en omgekeerd. Na een avondje stappen belanden ze in bed en vliegen de vonken van het scherm. Dat is natuurlijk niet nieuw. Ik ken talloze voorbeelden. In dit geval gaat het om een meewerkende vissersvrouw van in de veertig en een jonge stagiaire. Dat vissersmilieu geeft wel een extra plusje om naar de kijken. Maar het is natuurlijk vooral Cécile de France waar we naar kijken, want wat die aan acteerprestatie is huis heeft is geweldig. Ook om zich letterlijk bloot te geven. Ze draagt in feite de hele film.

Maar deze film heeft ook z'n beperkingen. We krijgen weinig mee van wat er nou precies in de hoofden van de protagonisten omgaat. Waarom de man van de vrouw ineens van het tonaal verdwijnt, was me ook niet duidelijk. En dan zijn we ineens drie maanden verder en wat er in die tijd gebeurd is, krijgen we maar terloops te horen. Natuurlijk ontstaat er een crisis, want zo'n relatie eindigt altijd met een crisis. Maar regisseur Héloïse Pelloquet, voor wie dit de eerste lange film is, kiest voor een luchtig einde. Ook wel eens verfrissend.

Hoe komt het toch dat die Koreanen zulke prachtige films kunnen maken. Ik vond deze Past Lives adembenemend. Schitterend geacteerd. Gezien in het vliegtuig met slecht geluid, dus nogal wat gemist. Gewoon nog een keer kijken en dan met Nederlandse ondertitels. Een cadeautje dat je twee keer mag uitpakken.

Ik lees wel eens rare dingen hier op MovieMeter (valt meestal wel mee), maar iets vreemders dan het commentaar van Rotterdam@1 heb ik toch niet gelezen. Hij vind het een film met nare dingen en niet geschikt voor de doelgroep. Wat is dat, een doelgroep? In feite is het een hele sympathieke en optimistische film met weinig narigheid, de nodige humor en een betrekkelijk happy end. Ja, het speelt in de Tweede Wereldoorlog en het gaat over mensen die op de vlucht zijn. Zoals er ook op dit moment meer dan 80 miljoen mensen op de vlucht zijn, waarvan 34 miljoen kinderen, zoals de film ons aan het slot laat weten. Dus actueel is deze film zeker en dat mogen kinderen ook best weten, ook al eten ze een ijsje...

Soms kijk je wel eens naar een film, waarvan je denkt, waar kijk ik nu weer naar. En hoe hebben ze dit in hemelsnaam kunnen maken. Deze film is er zo een. Volstrekt over de top, maar het is wat mij betreft niet eens zo’n slechte film.

Destijds verkocht als porno-horror, is het noch porno, noch horror. Het is een variant op het vagina dentata-thema, de vraatzuchtige vagina, en de latente angst van mannen om een vrouw te penetreren. Alleen in dit geval is het de vrouw die bang is om gepenetreerd te worden. Als dat tegen haar zin gebeurt, en dat gebeurt nogal eens in deze film, blijft er van de booswicht alleen een hoopje kleren over. Daar maakt de vrouw (gespeeld door de mooie Fiona Horsey) zich terecht zorgen over. Vooral als die vagina een eigen leven lijkt te leiden en steeds nieuwe slachtoffers eist.

Een absurd verhaal natuurlijk. Je moet wel bereid zijn er in mee te gaan en de symboliek achter het verhaal te zien, maar gek genoeg had ik wel te doen met de mooie Fiona en haar strijd tegen de boze mannen. De oorzaken van haar kwellingen schijnen ergens in haar jeugd te liggen en via flashbacks krijgen we daar iets van te zien. Verder is er een begrijpende vriend op de achtergrond die haar wil redden, maar het duurt allemaal wel even eer alle puzzelstukjes in elkaar passen.

Het is een heel erg Engelse film en dat is ook wel charmant. Je zou zo’n film eerder uit de VS verwachten, waar een slap aftreksel onder de naam Teeth is verschenen. Tegen het eind krijgt de film ook nog het karakter van een soort Bonnie en Clide-achtige roadmovie en wisselen de absurde gebeurtenissen zich in hoog tempo af. De vagina in kwestie krijgen we natuurlijk niet te zien, zo’n film is het niet. We moeten genoegen nemen met een blote borst van Fiona. Maar dat is ook leuk. In ieder geval verveel je je met deze film geen minuut.

Begint als een serieus drama van een moeder en dochter die aan het eind van de oorlog het hoofd boven water moeten zien te houden met een pension vol halve garen. Met mooie beelden (bootje) en een prettig deuntje eronder. Dan schuiven we bijna ongemerkt in een onvervalste giallo om met een behoorlijke dot horror te eindigen. Ook nog met een paar aardige twists in het laatste half uur. Niks mis mee toch?

Beetje prettig gestoord, dat rariteitenkabinet met een serieuze ondertoon. Op veel naakt worden we niet getrakteerd, al is die Leonora Fani wel een lekker ding met haar kleine tietjes. Ja, die verkrachtingsscène, daar hadden ze in de jaren zeventig niet zo veel moeite mee. Ik heb trouwens wel erger gezien. Er gebeurt een hoop in deze film en ik heb er van genoten.

Ik schreef het al eerder, als ik weer eens aan een Zuid-Amerikaanse film ga beginnen, dan valt hij meestal tegen. Zo ook deze, horror van Chileense bodem. Op papier lijkt de plot best aardig, een 'cabin in the woods' biedt altijd mogelijkheden. Al is het uitgangspunt wat vreemd, twee ex-geliefden die een paar dagen in een afgelegen boshut gaan bivakkeren. Wat ze daar met elkaar doen krijgen we niet echt te zien. Althans, ik heb het niet gezien. Al is die Catherine Mazoyer in haar dunne hempje best sexy.

Het stel wordt lastiggevallen door een groep bosgeesten van een vroegere sekte, die het tweetal wil inlijven. Dat wordt dus een hoop enge geluiden en veel heen en weer geren in dat ondoordringbare bos om uit hun handen te blijven. Veel verhaal zit er verder niet in. De twee hoofdpersonen worden ook niet echt uitgelicht. Bij vlagen vond ik het een beetje spannend, vandaar een halfje meer dan het gemiddelde. Ook de klassieke score kon me wel bekoren.

Prima film. Jane Austen in optima forma. Snap die zure commentaren hier niet zo. Gouden vondst om de hoofdpersoon zich te latn richten tot het publiek/de kijker. Want die wil weten wat er in haar omgaat. En of ze mekaar krijgen natuurlijk, op het eind. Dat blijft voldoende spannend. Het boek zal wel stevig afgestoft zijn, maar wat moet je anders na 200 jaar. Ik heb genoten, en ja....

Prima film van Roemeense bodem. Hou doorgaans niet zo van films met kijvende stellen, maar dit is nog wel te doen. Ook door z'n gelaagdheid. Op weg naar een dagje uit hebben ze over alles ruzie. Ik moet er niet aan denken. Maar ze schijnen van elkaar te houden. Hij is een min of meer mislukte leraar en zij bewandelt duistere wegen op het liefdespad. En dan begint een door hen aangereden prostitué die ze op sleeptouw hebben genomen te zeuren wat een fantastisch stel ze zijn, en worden ze ondertussen tegen elkaar uitgespeeld. Je zit met klamme handen te kijken, en eigenlijk wil je weglopen. Er wordt fantastisch geacteerd door de drie hoofdrolspelers. Alleen het slot vond ik wat magertjes. Maar verder grote klasse.

Duistere, om niet te zeggen morsige, film over een vader die met z'n twee zoons geïsoleerd in een afgelegen landhuis in de bossen leeft en nieuwsgierige pottenkijkers uit het dorp met zijn geweer van z'n erf verjaagt. Als hij plotseling komt te overlijden zijn de twee kinderen op zichzelf aangewezen. Maar ze vertrouwen elkaar niet en hebben ook geen idee hoe het verder moet. De moeder is jaren geleden al overleden en haar dood is omringt door raadsels. De jongens proberen ieder op hun eigen manier 'het geheim' te ontrafelen.

Lekker griezelen, denk je dan. Nou, dat valt tegen. Al gebeurt er genoeg. 'Disturbing stuff' zouden de Amerikanen zeggen, en ook al is het een (Frans)Canadese film, hij ademt toch een Noord-Amerikaanse sfeer. In de verte heeft de film wel wat verwantschap met een film als 'Dogtooth' van Yorgos Lanthimos of met het werk van Gaspar Noé. De zoektocht van de twee broers naar hoe te overleven en de ontdekkingen die ze daarbij doen is best indrukwekkend. Pas tegen het einde komt er wat licht in de duisternis en wordt ook duidelijk wat er in het verleden is gebeurd en waar de titel naar verwijst. Geen simpel niemendalletje, deze film.

Interessant, dit kostuumdrama uit Tsjechoslowakije uit 1971, toen censuur en communistisch regiem nog vast in het zadel zat. 1968 lag nog vers in het geheugen en filmmakers moesten op hun tellen passen om de autoriteiten niet tegen zich in het harnas te jagen. Misschien dat daarom deze film wat aan de karikaturale kant is. De bezittende klassen waren decadent en losbandig en de arme boeren hadden een moeizaam bestaan. Dus behoorlijk wat verkrachtingen van arme boerenmeisjes in deze film alsmede een gedegenereerde officier die verlamd raakt en door de syfilis in het gekkenhuis belandt. Slachtoffer is een dertigjarige stadse dochter die nu wel eens aan de man wil en zich laat verblinden door het mooie uniform van haar neef, van wie iedereen weet dat het een losbol is met schulden.

Nou, daar zal de filmcensuur uit die dagen geen moeite mee gehad hebben. Helemaal volgens het boekje. Leuk omdat veertig jaar na dato nog eens te zien, hoe ze films konden en moesten maken. Los van het verhaal is deze film wel zorgvuldig gemaakt. De muziek is wat zoetig, maar de beelden van het Boheemse land zijn mooi. En wat filmische hoogstandjes zitten er ook in, zoals de beelden van het meisje dat schietles krijgt van haar officier in het besneeuwde landschap. Het is bijna ballet.

Fraai is ook de ontmoeting van Stepa met een klein meisje in een trein waarin ze elkaar liefkozen door de ruit van een coupé. Het zijn nu juist dat soort juweeltjes die zo'n film nog het kijken waard maakt.

Dit is zo'n film die je met een grote grijns zit te bekijken. Tenslotte de ultieme mannenfantasie: drie prachtige vrouwen ontfermen zich over de nerd die we allemaal diep van binnen zijn. Dat overkomt de filosoof Georg Hermes (!) als hij een nieuw pak gaat kopen in een herenmodezaak. Daar werken drie samenwonende vriendinnen Franziska, Beate en Martha, die al snel nader met hem kennismaken, hem bij hen thuis uitnodigen. Georg ontdooit snel, valt voor Franziska, trekt bij haar in, maar dan blijkt dat ook de andere twee vrouwen hun portie Georg willen hebben.

Is dit werkelijkheid of louter fantasie, zich afspelend in het hoofd van Georg? Kan allebei, maar voor het verhaal maakt het niet uit. De vrouwen zijn prachtig, sexy en laten zich graag ook zonder kleren bewonderen. Functioneel bloot zullen we het maar noemen. Toch lijkt het regisseur Rudolf Thome daar niet om te gaan. Het is vooral zijn fantasie, die hij ook in zijn uit 2011 daterende film Das rote Zimmer laat terugkeren: twee vrouwen ontfermen zich over een alleenstaande man om leuke spelletjes met hem en met elkaar te spelen in hun speelkamertje, die ze de rode kamer noemen. Mooie sterke vrouwen tegen een zwakke en eenzame man. Ik hou wel van filmmakers die hun droom najagen.

Iconische film die we natuurlijk allemaal wel eens in het verleden gezien hebben. En er van genoten. Kwam toevallig weer op m'n pad en weer van genoten. Al heeft het begin wel een hoog David Hamilton-gehalte, zij het een stuk zediger. De spanning is mooi opgebouwd en de fotografie is verbluffend. Het slot wist ik me niet meer te herinneren, maar is best verrassend. Blijft een fantastische film.

Discutabele film over de eerste jaren van Pilsudski als leider van de onafhankelijkheidsstrijd tegen de Russische overheersing in de eerste jaren van de vorige eeuw. We vallen onvoorbereid in een psychiatrische kliniek waar de Russen die lastige Pilsudski hebben opgesloten en van waaruit hij met hulp weet te ontsnappen.

Het moest kennelijk een avontuurlijke actiefilm worden ('anders kijkt er natuurlijk geen hond naar') meer dan een biografische film, want over zijn gevangenschap in Siberië, zijn verblijf in Londen en in Tokio, waar hij de Japanners zo gek probeerde te krijgen om de Poolse strijd tegen de Russen te steunen, geen woord. Dus krijgen we bloederige demonstaties, vuurgevechten, bomaanslagen en een voor ons niet zo interessante richtingenstrijd binnen de verzetsgroepen. Maar over de mens Pilsudski, wat hem precies dreef, waar zijn kracht lag, hoe hij mensen wist te inspireren, daar komen we niets over te weten.

Er duiken nu ineens allerlei historische films op in Polen, een soort golf bijna, zoals 'Battle of Warsaw 1920' (2011) en de tv-serie 'Król' (2020), Ik denk dat dat mede is ingegeven door de conservatief-nationalistische stroming die in Polen de overhand heeft. Voor dat publiek doet zo'n 'heroïsche' film het wel lekker. Dat Pilsudski in de jaren na de onafhankelijkheid een nogal discutabele rol heeft gespeeld en in West-Europa met net zoveel wantrouwen werd bezien als het huidige regime, dat hoeven de Polen niet te weten, toch?

Sfeervolle policier van Maurice Pialat, geassisteerd door Catherine Breillat, met Gérard Depardieu als een rechercheur met losse handjes, die wat gaat voelen voor een bloedjonge en bloedmooie Sophie Marceau als gangsterliefje die zich niet wil binden en alleen uit is op haar eigen gewin. Daar gaat het natuurlijk om in deze film. Al die onderwereldverwikkelingen zijn natuurlijk maar bijzaak, daar kijk je zo'n film niet meer voor. Depardieu is hier op z'n best. Hij kon natuurlijk wel acteren, voordat hij te dik en te bozig werd.

Baggerman heeft het goed verwoord. Je zou het een 'lieve' film kunnen noemen. Prachtig van kleur, met overal bloemen en bloeiende bomen en gelukkige mensen. De film ademt in alles het vooroorlogse Tsjechoslowakije, zeg maar de eerste republiek. Het leven van toen wordt natuurlijk door Menzel geïdealiseerd, maar dat is zijn goed recht. Want alles wat erna kwam, was vreselijk. De jaren twintig worden gekenmerkt door 'de vooruitgang' en nieuwe idealen. Het kan niet anders of je wordt daardoor aangestoken.

Wat een bagger. Een hoop Italiaans gekrijs en een vrijwel onverstaanbare Engelse dub. Want waarom kijken we naar een WIP-film? Natuurlijk voor de blote vrouwen, prikkelende douchescènes, lesbische seks en brute verkrachtingen. Dat vereist nu eenmaal dit genre. Maar dat hadden die Italianen destijds niet begrepen, want niets van dat alles in deze film. Maar lullen (!) en schreeuwen dat die Italianen kunnen, ongelooflijk. Een film om snel te vergeten.

Het begin is best aardig, met dat Roodkapje-thema, een wat sinister kasteel, een vreemde kasteelheer, een nog vreemder jongetje en een lesbisch stelletje. Maar na een half uur is er eigenlijk nog weinig gebeurd en daarna begint de film te ontsporen met gebeurtenissen die niet meer met elkaar te rijmen zijn en worden de vele vragen ook niet ingevuld. Gemiste kans.

Indrukwekkende film over de Turkse genocide op het Armeense volk in 1915, waarbij naar schatting 1,5 miljoen Armeniërs zijn vermoord. De slachtpartij is uitgevoerd onder de dekmantel van de gevechten van de Eerste Wereldoorlog, een oorlog die het Ottomaanse rijk uiteindelijk ook zou verliezen.

Waarom de Turken zo nodig de Armeniërs moesten ombrengen terwijl ze toch hun handen vol hadden aan die oorlog, is nooit duidelijk geworden, mede omdat dit onderwerp in Turkije onbespreekbaar is. Ook de film maakt dit niet duidelijk. Wel hoe die dreiging in de lucht hangt en de Armeniërs er steeds meer van bewust worden dat hun een gruwelijk lot wacht.

Het verhaal en de feiten zijn ingebed in een liefdesverhaal over een gearrangeerd huwelijk van een jonge dokter in zijn Armeense dorp en die in Istanboel gaat studeren en daar een nieuwe liefde vindt. Zo'n lovestory is altijd een tikje geforceerd, maar nu eenmaal nodig om de aandacht bij het verhaal te houden en te zorgen dat het geen documentaire wordt. Dat lukt prima. De film is spannend en meeslepend tot het eind. Ik neem aan dat dat slot, de redding van een paar duizend Armeniërs door een Frans oorlogsschip op feiten is gebaseerd.

Voor deze film moet je stalen zenuwen hebben. Niet vanwege de bovennatuurlijke hocus pocus die ook nog eens slecht gedaan is en geen enkel doel dient, maar omdat je een uur lang bijbel- en psalmteksten over je krijgt uitgestort van een dominee die de weg kwijt is en van een orthodox-christelijke gemeenschap in de ban van de 'God der Wrake'. Daar heb je er nogal wat van in het noorden van Zweden. Geïsoleerde gemeenschappen met de kerk als enig verzetje en waar incest welig tiert. Dan heb je deze film wel in een notendop.

Als dit nou haarscherp was uitgewerkt zou het nog wel intrigerend kunnen werken, maar je krijgt halverwege het idee dat de regisseur de weg een beetje kwijt is. Want wat wilde hij nou maken? Een horrorfilm? Een psychologisch drama? Een thriller? Het slot is nogal dramatisch en onvoorspelbaar. Maar of het ook geloofwaardig is? Ik waag het te betwijfelen.

Stond al lang op m'n lijstje. Gisteren op tv, dacht, moet hem nu maar meepikken. Film komt ontzettend traag op gang. Ook zijn de overgangen tussen de twee neven niet altijd even logisch. Maar als de vaart er eenmaal inkomt, valt er veel te genieten. Film viel destijds op door z'n digitaliseringstechnieken, waar nogal wat kritiek op was. Prachtig spel van drie acteerkanonnen Gijs Scholten van Aschat, Jacob Derwig en Rifka Lodeizen. Die zakken nooit door het ijs en naar Rifka zit ik altijd met open mond te kijken.

Intelligente psychologisch drama over de relatie van een alleenstaande vader en een dochter, die elkaars isolement in stand houden. Als een potentiële vriendin van de vader daar wat aan wil doen krijgt die letterlijk een 'punch' van de dochter en een boeketje blauwe rozen (!) is niet voldoende om die klap te helen.

Uit die klap komen weer allerlei verwikkelingen voort en uiteindelijk komen vader en dochter wel in wat normaler vaarwater. De vader/dochter relatie heeft wel wat incest trekjes, al gaat dat niet over de schreef. De film zit volkomen ten onrechte in de softcore hoek, want er komt (op een moment na) geen onvertogen beeld in voor.

Om de film wat op te peppen worden er in het plaatselijke café bokswedstrijden gehouden voor vrouwen met ontbloot bovenlijf. Dat is altijd leuk om naar te kijken natuurlijk. De kampioen is de zuster van de vriendin van de vader. Maar als je die twee ziet is dat niet erg geloofwaardig. En waardoor het boze meisje zo goed heeft leren vechten blijft al helemaal in het verborgene. Maar ondanks de zwakheden houdt deze film je aardig gevangen.

Natuurlijk in de eerste plaats bekeken vanwege de opnamen in Amsterdam anno jaren zeventig. En dat zag er helemaal niet verkeerd uit. Het verhaal valt best mee. Nederland was toen al een drugscentrum van waaruit de hele wereld werd bevoorraad. Hoe actueel wil je het hebben. Gelukkig zonder Nederlandse cast (alleen Henny Orry). Ook leuk om Barbara Parkins weer eens te zien. Was toch best een stuk. Vond het verhaal wel onderhoudend en spannend, met dit keer eens een behoorlijk verrassend slot. Dat is meestal een zwak punt in dit soort films. En dan als kers op de appelmoes: die speedboot achtervolging door de Amsterdamse grachten. Het publiek op de kaden en bruggen smulde ervan. Ik ook. Ik geef vier puntjes.

Twee meiden achter de kerels aan. Daar komt het in feite op neer in deze film. De jonge Diane onderzoekt haar opbloeiende seksualiteit en laat zich op sleeptouw nemen door de vrijgevochten Julia, een mannenverslindster, en beide dames kijken hoever ze kunnen gaan met hun aantrekkingskracht op mannen. Dan blijkt dat ook de alleenstaande vader van Diane niet ongevoelig is voor de avances van Julia en beginnen de zaken uit de hand te lopen. Maar echt veel verhaal biedt de film niet en veel bloot en seks ook niet. Dat zal wel te maken hebben met het feit dat de maker van de film een vrouw is.

Ja, wat moet je hier nou van vinden. Speelt op een Grieks eiland, terwijl iedereen Duits spreekt. Het gaat over een soort sekte met een sekteleider en een groep volgers. Er is een bovenwereld en een onderwereld. In de bovenwereld wonen de 'reinen' en in de onderwereld de 'vuilen', voornamelijk kinderen. Zij moeten zeep maken voor de bovenwereld en sommige kinderen willen ook wel naar de bovenwereld. Een meisje lijkt dat te lukken, maar haar broertje moet beneden blijven. Hoe verzin je het hè.

Veel gebeurt er verder niet en veel verhaal is er ook niet. Er is wel een erotische ondertoon, maar daar wordt weinig mee gedaan. Veel bloot is er ook niet te zien. Sektes met griezels als sekteleider hebben we al vaker gezien. Het eindigt meestal op dezelfde manier. Met slachtoffers.

Je moet wel goed blijven opletten, vooral bij de overgangen in de tijd en de plaatsen, want daar zitten nogal wat 'gaten' in die je zelf moet invullen. Het stadje in de tegenwoordige tijd vond ik wat onderbelicht en verder zitten er nogal wat 'toevalligheden' in de film. Was de oude dame in het ziekenhuis nou echt de Mathilde van het verhaal in het verleden? Schitterende beelden overigens, zo ook de muziek. Wie het wezen van de tango wil begrijpen, kijk naar deze film.

Wat een bagger. Soort expressie van de moderne tijd in Amerika. Aan mij niet besteed. Het halve sterretje is voor de tieten van Julia Fox, maar daar moet je de hele film voor uitzitten.