Opinions

Toch is die karakteristiek van BBarbie niet zo gek, een prentenboek met voorgelezen bijschriften. Mooi, maar verder gebeurt er niet zo veel. Toch heb ik gefascineerd zitten kijken. Omdat het zo Portugees is. Door die bijna bezwerende taal, maar ook door de filmstijl, het tempo, de personages met hun gestileerde omgangsvormen en de prachtige beelden van het stroomgebied van de Douro. Kijken naar personages met ingehouden levens, waarvan je niet weet wat er in hen omgaat. Dat mag je als kijker zelf invullen.

Het is alleen geen film die je in één keer moet bekijken; 3,5 uur is ook wel lang, kijken in een paar delen kan best, je komt er wel weer in. Het slot kwam voor mij niet als een verrassing.

Wel een sympathieke, maar nogal gedateerde film. De studentenprotesten zijn een grijs verleden, het communistische regime van Joegoslavië is verleden tijd, sterker nog, heel Joegoslavië bestaat niet meer. Maar het verzet van de jonge scholier Petar tegen z'n bazige en ambitieuze (en irritante) vader is van alle tijden. Zijn zoektocht naar de liefde ook. Aangemoedigd door zijn grootvader, die zich daardoor weer jong voelt. Maar ik had wat meer pit gewild. Het is wel erg vriendelijk, zonnig en lief. En veilig, zoals dat hoorde in een Oost Europese comedy. Maar de meisjes zijn mooi, de omgeving van Subotica (in Servië) ook en de 'Tsjechische muzikante' Sanja Vejnovic heeft leuke borstjes.

Heftig filmpje met een geweldige rol van Sigrid ten Napel. Die kan dus wel effe acteren zeg. Kreeg er kippenvel van.

Weerbarstige en lastig te beoordelen film, die moeilijk op gang komt en nogal wat verhaallijnen bevat die niet allemaal even helder worden uitgewerkt, en soms helemaal niet worden afgemaakt. Een soort gatenkaas waar je als kijker je weg maar in moet zien te vinden. Moet je wel zin in hebben. Bovendien is dit thema, een confrontatie van dader en (zoon van) slachtoffer, al vaker in films te zien geweest. De uitkomst is altijd dezelfde, de dader is geen beest, zelfs vaak een idealist en het slachtoffer vaak ook slachtoffer van de omstandigheden.

Met Zuid-Amerikaanse films weetje het nooit. Soms lijkt het op papier heel wat, maar als je hem dan gezien hebt, denkt je mwoah. Zoals deze. Een Argentijns gezin. Beetje druk en rommelig. Moeder makes a living door appartementen te verhuren, en wat daarbij komt kijken krijgen we ook te horen. Dochterlief pikt een graantje mee door achter de rug van haar moeder leegstaande appartementen onderhands te verhuren aan jonge stelletjes die nodig de liefde moeten bedrijven. Zelf luistert ze dan aan de deur om te horen wat ze doen. Nou, dat is het dan wel. Leuk? Nee. Erotisch? Nee. Spannend? Voor geen meter. Waarom dit meisje dit doet? Geen idee. Geen enkele diepgang.

Romantisch drama waar de Spaanse passie vanaf spettert. Alle clichés zitten er in, de zon, de wijn, flamenco, verzengende hartstocht, alles waar je bij Spanje aan moet denken. Je moet wel even doorzeten, want het begin oogt wat stroef: een aankomend journaliste komt terecht bij een plaatselijke krant en wordt daar gedumpt in het archief om overlijdensadvertenties te rubriceren. Of zoiets. Het blijft nogal vaag. Ze stuit op zo'n advertentie die al vijftien jaar wordt geplaatst en gaat op zoek naar wat daar achter zit. Het blijkt een liefdesgeschiedenis uit 1958 tussen een jonge architect en de mooie dochter van een wijnboer. Met diens zoon gaat de journaliste op zoek naar wat er toen gebeurd is.

Oké, tikkeltje ongeloofwaardig begin, maar daar blijft de film niet in hangen. De zoektocht in het heden blijft aan de oppervlakte, het verhaal speelt voornamelijk in het verleden, met alle ingrediënten die je kunt voorstellen. Ik heb er van genoten. Er gebeurt een hoop op dat wijngoed waar de jonge architect een wijnkelder moet bouwen, de film houd je op het puntje van je stoel. En die jonge journaliste met dat korte rokje is een ontzettend lekker ding.

De beste film die ik in jaren gezien heb. Dit gaat over mannen en vrouwen en hoe het 'in het echt gaat'. Kijken dus.

Een thriller? Een drama? Iets daar tussenin? Rare film met een ongeloofwaardig verhaal. Met een verhaal dat nergens over gaat en oninteressante personages. Met net iets te veel twists. Je moet wel ondertitels hebben of het Duits heel goed beheersen. En dan nog. Beter niet aan beginnen.

Aardig commentaar van Brandt, daar kan ik me wel in vinden. Maar het duurde lang eer ik er een beetje inkwam. Het verhaal, op zich zeker origineel, is nogal wijdlopig. Duurde me net iets te lang en de hoofdpersoon is niet iemand waarmee je je makkelijk kunt identificeren, in die zin dat je zijn beweegredenen lastig kunt doorzien. Het slot vond ik rommelig.

Een hoge score hier voor deze nogal gedateerde film uit 1954. De mooie en succesvolle Ingrid Bergman was blijven hangen aan de Italiaanse regisseur Roberto Rossellini en toen moesten er natuurlijk gezamenlijke films gemaakt worden. Dit is er een van. Over een Engels echtpaar in goede doen met een slecht huwelijk dat op weg is naar Napels om daar een huis te bekijken dat ze geërfd hebben. Een film over ruziënde mensen is altijd vervelend.

Berman is in deze film niet op haar mooist. Rossellini heeft haar gekoppeld aan een nogal nadrukkelijk aanwezige George Sanders, waar ik de kriebels van kreeg. Het echtpaar komt tot de conclusie dat ze beter kunnen gaan scheiden. Sanders komt 's avonds laat een vreemde vrouw tegen die wel wat wil en waar een normale man natuurlijk mee vreemd gaat, maar Sanders niet hoor. Uiteindelijk wordt er nog een ongeloofwaardig happy end aan geplakt.

Eigenlijk een draak van een film. Wel mooie beelden van Napels en Pompeii, maar daar kijk je zo'n film natuurlijk niet voor. Nog een lichtpuntje, de mooie (en zeldzame) Austin Sheerline convertible waar ze in rijden. Als je oplet zie je hoe onnatuurlijk ze aan het stuur draaien. Zo rij je geen auto. Die auto staat gewoon stil. Nee, deze film krijgt geen voldoende.

Ik vond het een lange zit. Temeer daar het 'verhaal' pas na een uur enige reliëf krijgt en nogal verstopt zit achter ingewikkelde en voor ons soms onbegrijpelijke omgangsvormen, erecodes en uiterlijk vertoon. Er is ook geen enkele tempowisseling en het dobbert maar door en door. Maar wie kennis wil maken met de Franse restauratie (de adel is weer helemaal terug na de Franse revolutie) moet deze film gaan zien; kosten noch moeite zijn gespaard om die tijd te laten herleven. De kostuums en locaties zijn wonderschoon, en dat geldt ook voor Asia Argento, die ik niet kende, maar nooit meer zal vergeten want ze heeft twee fantastische tieten en hairy armpits

Een Franse film waarin nauwelijks wordt gesproken, het kan dus wel! Toch heb je nergens het gevoel dat er te weinig gezegd wordt, of dat je iets mist. Vincent is een sympathieke doch wat onaangepaste dertiger die over bijzondere krachten blijkt te beschikken als hij met water in aanraking komt. Of ie dat nou ontdekt aan het begin van de film, of altijd al wist, dat is niet duidelijk. Je moet natuurlijk gewoon met het verhaaltje meegaan, of anders afhaken. Maar er gebeurt genoeg en de film is aangenaam luchtig van toon. De locaties, rivieren en meren, zijn oogstrelend. Opgenomen rond de Barrage du Verdon in de Provence, en deels in Canada. De rol van Vincent wordt gespeeld door de regisseur, Thomas Salvador.

Nogal gekunsteld drama over de relatie tussen de schrijfsters Vita Sackville-West (een vrijwel onherkenbare Gemma Arterton) en Virginia Woolf (Elizabeth Debicki), die aanvankelijk maar niet van de grond komt en nergens wil sprankelen. Hoe dat komt? Er zit gewoon geen dramatiek in dit verhaal. Gemma Arterton (Vita) en Elizabeth Debicki (Woolf) doen hun best om er nog iets van te maken, maar veel verder dan semi-filosofische uitspraken en literaire citaten komen ze ook niet. Stilistisch is het allemaal wel fraai, maar de sfeer van de jaren twintig is nauwelijks voelbaar.

Voor deze film moet je ook wel weten wie Vita Sackville-West, Virginia Woolf en Harold Nicolson nu precies waren, want de film helpt je daar niet mee. Evenmin over de betekenis van de Bloomsbury Groep, de literaire groep in de jaren twintig waar de nogal labiele Woolf deel van uitmaakte. Veel aardiger en menselijker is de tv-serie 'Portrait of a Marriage', naar het boek van Nigel Nicolson over het huwelijk van zijn ouders. Moest lachen om die mooie twoseater waar de dames in rijden, regelrecht uit het museum, zonder een spatje modder, en dat op die modderige wegen in de Engelse county.

Het is mij een raadsel hoe mensen deze film saai kunnen vinden. Kennelijk hoort dat bij onze tijd: het moet snel, er moet actie zijn. Mensen kunnen het zich niet voorstellen, een leven waarin niets gebeurt. Wel, in deze film gebeurt van alles. Het meisje zwerft door het gebouw waar ze zich schuil houdt om aan drinken en voedsel te komen. Ze zit overigens niet in een nis, maar bovenin in een schouw. En maar hopen dat niemand een vuurtje gaat stoken. Eén keer kijkt een klein jongetje naar boven en zegt: er zit daar een meisje. Niemand luistert....

Ik heb op het puntje van m'n stoel gezeten om te kijken naar de overlevingsdrang van dat meisje. De openingsbeelden van deze betrekkelijk korte film komen wel binnen, al weet je even niet waar je naar kijkt. Zo gruwelijk was het dus. De film eindigt wat abrupt.

Er zijn films waarvan je achteraf betreurt dat je ze hebt gezien. Dit is er één van. Niet omdat ze slecht zijn, maar omdat ze binnenkomen als een soort mokerslag en je last krijgt met ademen. Dan moet zo'n film bezinken. Ik lees hier dat ik hem al in 2014 wilde zien. Waarom dat tien jaar moest duren weet ik niet. Maar de woede van BBarbie kan ik me goed voorstellen. arno74 vat de film hier goed samen, dat hoef ik niet meer te doen.

In west-Europa denken de meesten dat de Spaanse Burgeroorlog iets van (heel) lang geleden is. Ook in Spanje denken sommigen dat wel. Het tegendeel is het geval. Spanje heeft die zwarte bladzijde in z'n geschiedenis nooit verwerkt. Het is nog altijd een open wond. Kijk maar hoe 'rechts' in Spanje te hoop liep toen Franco uit z'n mausoleum werd gehaald. Nog altijd zijn duizenden nabestaanden op zoek naar de resten van mensen die na de burgeroorlog zijn opgepakt en vermoord, en zijn begraven in massagraven. Want dat doen machthebbers, Franco toen, in Bosnië later en in onze tijd Assad in Syrië, zoals nu aan het licht gekomen is.