Opinions

Wat is het meest memorabele dat Italië te bieden heeft? Mooie vrouwen en mooie auto's. Deze film heeft dat allebei. Als de film begint komt er vanuit de verte een auto het beeld in rijden: een Lancia Aurelia B24 cabriolet, die met die gebogen voorruit, een van de mooiste auto's die in Italië gemaakt zijn. Eruit stapt Claudia Cardinale, jong en bloedmooi. Ze heeft hoge nood en kruipt in een greppel om te plassen. Als dat geen erotische beelden zijn weet ik het niet meer.

Het begin van een juweel van een film. In prachtig belicht zwartwit zien we Claudia op haar mooist. Je kunt je ogen niet afhouden van die voortdurend opwippende borsten. De jonge Jacques Perrin kan z'n ogen er ook niet vanaf houden. Zijn broer heeft dit meisje schandelijk behandeld en hij probeert haar te helpen en op te beuren. Maar al snel komt er weer een betoverende glimlach op haar gezicht. Hoe het verder gaat, gaat uzelf maar bekijken. Zurlini is een grootmeester van de filmkunst.

Twee keer in slaap gevallen tijdens het zien van deze Italiaanse thriller die zich afspeelt in een afgelegen dal ergens in Zuid-Tirol. En ik was nog wel gewaarschuwd door de anderhalve ster van zazdarovje. Want een spannende thriller schrijven is één ding, maar hem dan ook zelf verfilmen is weer iets anders. Dat is gewoon een ander vak. In een boek geef je de informatie in kleine stukjes aan je lezer om de spanning op te bouwen. Doe je dat in een film, dan wordt het een trage en moeizame affaire.

Zoals in deze film, die ook geen enkele handreiking doet om enige affiniteit te krijgen met de personages, voornamelijk mannen met baarden die ook nogal op elkaar lijken. Nou, dan toch zeker prachtige plaatjes van dat overweldigende berglandschap. Vergeet het maar. Veel opnamen in de avond, in morsige interieurs en steeds weer inzoomend op een maquette van het dorp en het dal. Halverwege de film wordt het perspectief verlegd van de detective naar een leraar die zich verdacht gedraagt. Het slot is zo mogelijk nog teleurstellender en wordt simpelweg wegegeven omdat de maker niet meer weet hoe hij zijn film met een climax moet afronden. Zelden een film gezien waarvan de filmmaker zoveel fouten op elkaar stapelt.

Niet direct mijn genre, maar wel een lekker spektakel met veel vaart en vol gevechten, en nog spannend ook. En gelukkig delven die enge nazi's het onderspit. Maar verder gaat het natuurlijk nergens over. De film begint waar het laatste deel van de 'The Adventures of Young Indiana Jones' eindigt, d.w.z. tien jaar later. Indy is afgestudeerd in de archeologie en reist de wereld over op zoek naar verborgen schatten. Alhoewel, deze eerste film met Harrison Ford dateert uit 1981, terwijl de 'The Young Indiana Jones Chronicles' weer van tien jaar later stammen. Snapt u het nog? Ik denk dat ik de vervolgdelen maar laat zitten.

Was aangenaam verrast door deze voor mij onbekende Rollin-film. Heeft alle ingrediënten die Rollin graag in z'n films stopt: het verval van de mens, dood en ontbinding, desolate landschappen, half verlaten dorpen en ingestorte huizen. En een lief meisje dat tegen het kwaad vecht om te overleven. De kerkhoven waar hij zo dol op is ontbreken dit keer en op veel bloot, anders ruimhartig aanwezig in z'n films, hoef je dit keer ook niet te rekenen. Ondanks de aanwezigheid van Brigitte Lahaie.

Maar er valt ook veel te genieten en ik heb me geen minuut verveelt. De afdeling special affects en grime heeft z'n best gedaan. Naar onze huidige smaak misschien ietsje te veel, maar het is ook een film uit de jaren zeventig. Het is ook helemaal geen raar verhaal dat Rollin ons voorschotelt. Nog niet zo lang geleden is aangetoond dat door de vele pesticiden die in de Franse landbouw worden gebruiken en vooral in wijngaarden de ziekte Parkinson veel vaker optreedt dan elders. En er zijn misschien wel meer ziekten waarvan de precieze oorzaak nog niet is vastgesteld. Al met al, ik heb genoten.

Ja, wat moet je hiermee? De locatie is prachtig, evenals de kostuums en de interieurs. De acteerprestaties zijn gemiddeld en verder gaat het nergens over. D.w.z. mannen zitten achter vrouwen aan, vrouwen zitten achter mannen aan, vrouwen spelen 'hard to get', mannen spelen 'hard to get' en aan het eind krijgen ze elkaar. Nou ja, in dit geval dan niet, maar dat is een detail. Vraag is, heb je nog wat aan zo'n film van vijftig jaar geleden. Heeft die ons nog wat te vertellen? Niks dus. Gauw vergeten.

De beste 'Rebecca' ooit gemaakt. En er zijn er veel gemaakt. Maar met nieuwe inzichten, locaties, spelopvattingen en vertelconventies een feest om naar te kijken. En dat geldt natuurlijk ook voor Lily James. Ze heeft genoeg in huis voor deze rol. Een feest om naar haar te kijken. I'am hooked.

Had hier meer van verwacht. Is eigenlijk niet zo veel meer dan een gemiddelde Koude Oorlog-thriller, met wat seks en geweld. Hoewel het met dat laatste nogal meevalt. Maar waar ik precies naar gekeken heb weet ik ook niet. Ik had een nogal slechte kopie van 91 minuten en schijnen ook kopieën te bestaan van 94, 102 en 104 minuten. Voor zover ik kon nagaan was er flink in geknipt. Waarom in godsnaam en door wie? Is maar een gewoon middle-of-the-roadfilmpje. Ik denk dat het origineel niet eens meer bestaat.

Heb deze film eigenlijk alleen gekeken voor Sylvia Kristel. Ze speelt hier een lesbische medegevangene met privileges, met zichtbaar plezier. Altijd dat lieve en onschuldige meisje viel natuurlijk ook niet mee. Een WIP-film is het natuurlijk niet. Daarvoor is het verhaal te politiek. Linda Blair vond ik weinig overtuigend als slachtoffer van alles en iedereen. En die hangtieten van haar vond ik ook niet erg opwindend. De overval op de gevangenis was daarentegen wel weer volgens het boekje.

Gedramatiseerde documentaire over de bevrijding van concentratiekamp Bergen-Belsen (waar ook Anne Frank is omgekomen) door Britse troepen en vooral hun strijd om de gevangenen in leven te houden, wat maar ten dele is gelukt. Vooral hun strijd om de tyfusepidemie tot staan te brengen en de gevangenen van het juiste voedsel te voorzien, om het dagelijkse aantal sterfgevallen terug te dringen, is indrukwekkend. Als film vond ik het tot de laatste beelden het kijken waard.

Prima spionagethriller met een goed verhaal, prachtige setting en locaties en een cast om van te watertanden: Hayley Atwell zet een prima jonge Eva neer en dan Michelle Dockery, die we kennen van Downton Abbey als Lady Mary en onze eigen Thekla Reuten, al heeft zij geen dragende rol. En dan ook nog Charlotte Rampling en Micheal Gambon. Ik heb genoten en het duurde voor mij geen minuut te lang. Aardig is ook nog die reconstructie van het Venlo-incident, waarbij in 1939 twee Engelse geheimagenten in een Duitse hinderlaag liepen en naar Duitsland werden ontvoerd, en waar een Nederlandse officier om het leven kwam. Er gebeurt heel wat in deze prachtig gemaakte tweedelige serie.

In de NRC van vandaag staat een interessante recensie die eigenlijk beter duidelijk maakt wat deze documentaire over Leni Riefenstahl laat zien, dan dat de documentaire dat zelf doet. Ik vond het een nogal brokkelig geheel, een lange zit en zat me voortdurend af te vragen wat deze documentaire nu eigenlijk wil laten zien. Dat Leni Riefensthal een overtuigde nazi was en een groot bewonderaar van Adolf Hitler, van wie ze zelfs een huisaltaartje had gemaakt? Dat wisten we al. Dat van dat huisaltaartje zit overigens niet in deze documentaire.

Dat ze een geniale filmer en propagandist van het nationaal-socialisme was, wisten we ook al. Je hoeft de films 'Triumpf des Willen' en 'Olympia' maar te zien om te begrijpen hoe verduiveld knap die gemaakt zijn. En hoe Hitler daarin is afgebeeld op een wijze die alleen een bewonderaar kan doen. Riefenstahl heeft haar hele na-oorlogse jaren besteed aan een soort rehabilitatie, en dat is in de jaren zestig en zeventig nog min of meer gelukt ook. Onvermoeibaar trad ze op in talkshows en gaf ze interviews aan 'journalisten', presentatoren en producenten, die steeds weer de zelfde vragen stelden en antwoorden kregen die ze niet wilden horen. Want Leni Riefensthal had haar eigen waarheid.

Wat de documentaire ook laat zien hoe onbeholpen en onvolwassen Duitsland tot in de jaren negentig omging met het oorlogsverleden. En hoe gebrekkig dat denazificatieproces direct na de oorlog is uitgevoerd. Ook Riefenstahl werd toen geen strobreed in de weg gelegd. En in latere jaren was iedereen maar voortdurend bezig met Riefenstahl, terwijl alle nazi's zich koest hielden en de echte oorlogsmisdadigers al heel snel vrij rondliepen. Tot in de jaren zestig had niemand in Duitsland het ooit over Auschwitz en de Holocaust. En nu is het 2025 en zijn ze daar nog steeds bezig met die Riefenstahl.

Briljante film. Zoals eigenlijk alle films van Ulrich Seidl, die zich steeds weer weet te overtreffen en die je de uitvinder van het Oostenrijkse hyperrealisme zou kunnen noemen. Je neemt een verlaten en troosteloze badplaats waar de wind langs de strandtenten blaast, de hotels leeg zijn en de sneeuw over het strand waait. Kan het desolater? Neem een aan lager wal geraakte zanger/entertainer die daar zijn kleine schare vrouwelijk fans vermaakt met zijn schlagers en de eindjes aan elkaar probeert te knopen door wat seksuele diensten te verlenen aan de dames die dat nodig hebben. Nou, dan heb je geen verhaal meer nodig.

Het bijzondere is, er is geen effectbejag. Het is allemaal naturel, alsof de filmer wil zeggen: zo is het leven. En zo is.het. Ja, het is triest, uitzichtloos, verloren. Maar tegelijkertijd realiseer je dat het leven van miljoenen mensen er zo uit ziet: troosteloos, uitzichtloos, zonder veel hoop. Het was niks, er gebeurt niks en het wordt niks. Pessimistisch? Nou nee, eerder realistisch. Je moet er alleen wel tegen kunnen om er naar te willen kijken. Ik was er diep van onder de indruk, kijkend naar Richie Bravo in zijn kale pelsjas en zijn huilende vader, ooit een nazi en nu nog eenzamer dan al die andere verloren zielen.

Wat een film! Hiervan krijg je het koud en warm tegelijk. Alles zit er in: drama, sociale achterstelling, misdaad, solidariteit, opofferingsgezindheid, een vleugje erotiek. En dat in prachtige scènes, in zwart wit gedraaid en Italiaans tot op het bod. Je komt ogen tekort. De vrouwen die rijst planten op de velden in de Povlakte, als voornaamste drager van de film met als nevenverhaal een stelletje criminelen die de vrouwen voor hun karretje willen spannen. Hoogtepunten wat mij betreft die scène van de vrouwen in de regen, de wanhoop na de overstroming en het slot dat door merg en been gaat.

En dan niet te vergeten Silvana Mangano, die van het scherm afspat, haar boezem zo ongeveer in je gezicht duwt en haar prachtige dijen met graagte etaleert. Maar ook genoten van de jonge Vittorio Gassman, die uit zou groeien tot een van de belangrijkste Italiaanse acteurs, en van de koele schoonheid van Doris Dowling als Francesca, die zich niet laat meeslepen met de gekte om haar heen. Toch fantastisch dat we zo'n film nu nog kunnen zien.

Nogal moeizame film, die pas laat op gang komt. En een komedie is dit natuurlijk helemaal niet. Het verhaaltje is simpel: een man met een crimineel verleden (waarover ons niets wordt verteld) die min of meer de weg kwijt is, blijft hangen aan een zwangere vrouw en gaat voor haar en het kind zorgen. Hij ontwikkelt een sterke band met het jongetje dat hem als zijn echte vader ziet. Daar komt een eind aan als de biologische vader zich aandient en de man aan de dijk gezet wordt. Hoeveel drama wil je hebben. Maar hij slaat zich er manmoedig doorheen. Alleen, zoals mrklm terecht opmerkt, spannend of interessant wil het maar niet worden. Al voel je gaandeweg toch wel met de man mee. Een voorzichtige voldoende.

Ja, helemaal jaren zeventig. Een over-de-top verhaal, een snufje horror, wat decent bloot en griezelen maar. Nou ja, echt griezelig wordt het niet en echt spannend ook niet, en het is nogal uitgesponnen en traag, maar kijkt desondanks wel lekker weg. Ook leuk, de auto's die hier meedoen. Ik kon ze niet allemaal plaatsen. Wel veel Peugeotjes uit die jaren.

Deze film kruipt wel onder je huid. Ongelooflijk wat mensen elkaar kunnen aandoen. En niet eens alleen om te overleven. Dat toont deze film in al z'n gruwelijkheid. De film laat ook zien wat een chaos en rechteloosheid er heerste in Polen in de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog. Over het lot van de Mazoeren, een Duitssprekende etnische bevolkingsgroep in het zuiden van het voormalige Oost-Pruisen, wist ik niets, terwijl ik er nota bene geweest ben. Na de oorlog werden de Mazoeren gezien als collaborateurs van de nazi's en werden ze vervolgd door de Polen en de Russen. De meesten zijn gevlucht of uitgewezen naar West-Duitsland. Hun sporen zijn vrijwel uitgewist. Het is een mooi merengebied, aantrekkelijk voor avontuurlijke toeristen en rustzoekers. Die kunnen beter niet naar deze film kijken. Een indrukwekkende film.

Was aangenaam verrast door deze onderhoudende socio-thriller van Duitse bodem, over een lerares aan een basisschool, die het aan de stok krijgt met de vader van één van haar leerlingen. Als ze weigert een positief schooladvies te geven verschijnt er een naaktfoto van haar op de website van de school. Haar leven valt in duigen. Een misschien simpel, maar wel actueel gegeven. De lerares laat het er niet bij zitten en vecht terug. Een pittige tante, gespeeld door Rosalie Thomass, een aangename verschijning, met wie je het wel een film volhoudt. De film heeft bovendien een opbouw die je wel bij de les houdt en ook nog een aardige twist voor ons in petto.