Opinions

Prachtige film van Louis Malle, die wel wist hoe je een onderhoudende film moest maken over zo'n controversieel onderwerp: collaboratie met de Duitsers en de jacht op Joden. En dat in een tijd, de jaren zeventig, toen Frankrijk worstelde met z'n, niet altijd fraaie, oorlogsverleden. Enige gedateerdheid is de film na vijftig jaar dan ook niet vreemd. Maar nog alleszins het bekijken waard, want de film laat alle grijstinten zien tussen bruut geweld en medemenselijkheid. Lucien Lacombe is de tragische held van het verhaal die zich niet gezien voelt, geen vrienden heeft, te jong wordt gevonden door het verzet, maar voor de Duitsers nuttig is als spion. Terwijl hij nauwelijks beseft wat hij precies aan het doen is en door de Duitsers wordt gebruikt. Hij valt als een blok voor de dochter van een joodse kleermaker en loopt daar de deur plat, terwijl omgang met Joden voor hem ten strengste verboden is. Er zitten prachtige scène in, zoals die als Lucien schietles krijgt en moet mikken op de foto van maarschalk Petain. Geweldig.

De film is in het verleden verguisd en afgedaan als pornografie. Met Emmannuele zaten Jaeckin en Kristel nu eenmaal in de softcore hoek en daar zijn ze nooit meer uitgekomen. Deze Chatterley-versie kon dan ook niet deugen. Aardig om hem ruim dertig jaar na dato eens onbevooroordeeld te bekijken. Nou, deze film heeft niets met pornografie te maken. Er is wat bloot te zien, maar niet meer dan voor de verfilming van Lawrence roman noodzakelijk is. Kristel had ook in haar contract op laten nemen dat deze film geen porno mocht worden. Het is in mijn opinie een fraaie adaptatie van Lawrence roman geworden en in feite is Jaeckin dichter bij de roman gebleven dan andere versies. Zo heeft ook de Eerste Wereldoorlog en Cliffords ervaringen op het slagveld een plaats gekregen en is de reis naar Frankrijk wat beter uitgewerkt.

Sets, decors, kostuums, fotografie en muziekscore zijn indrukwekkend en oogstrelend. Er wordt m.i. heel aanvaardbaar geacteerd, met name door Kristel en vooral door Nicholas Clay, die een uitstekende Mellors neerzet. De bloemenscène, parallel gemonteerd met Cliffords inspanningen om te zien waar zijn vrouw gebleven is, is vakwerk. Als er toch wat te wensen overblijft, dan had de film wel dynamischer gemogen en had het slot wat meer uitgewerkt gemogen. Nu is het een beetje een nachtkaars.

Al met al doet deze Chatterley-versie in niets onder voor de Ken Russel tv-serie uit 1993 en de Franse versie uit 2006, die trouwens heel wat meer bloot laat zien. Want ja, we roepen wel schande, maar we doen er graag een schepje bovenop. De hypocrisie doet in onze tijd weinig onder voor die van dertig jaar geleden of voor de tijd waarin Lawrence zijn roman schreef. Verboden tot 1960 nota bene. Er zijn er genoeg die zo'n boek ook heden ten dage maar wat graag zouden verbieden. Het enige verschil is dat nu bijna niemand nog het geduld op kan brengen om D.H.Lawrence te lezen. Dan deze Lady Chatterley maar bekijken.

Een ontroerend mooie film. Misschien wel de mooiste film van Maggie Smith, nog maar kort geleden overleden. Maar ook de 'bij'rollen zijn fantastisch, met Alex Jennings in een dubbelrol als de schrijver Alan Bennett, die het verhaal vertelt hoe hij werd opgezadeld met een oude dame in een busje op de oprijlaan van zijn huis. Maar daar gaat het natuurlijk niet over. Het gaat over... ja waar gaat deze film precies over...leg dat maar eens uit. Misschien over hoe een mens probeert te overleven en zijn waardigheid probeert te behouden, in een wereld en een tijd en in omstandigheden die van die waardigheid en individualiteit weinig meer overlaat. Of zoiets. Misschien weet iemand anders dat beter. Ik heb met open mond zitten kijken. Wat is dit mooi. Maar ook wel erg Brits. Engelser dan dit kun je het niet krijgen. Toch eigenlijk wel een volk waar ik me meer bij thuis voel, dan bij mijn eigen volk.

De VPRO-gids vond dit niks, maar ik vond het een aardige thriller, die zowel in Oostenrijk als in Tsjechië speelt. Tsjechische en Oostenrijkse politiemensen werken samen om op Tsjechische bodem een crystelmed-bende op te rollen, waarbij van alles fout gaat. Daarna volgt een toch best wel spannende jacht op de moordenaar van een jonge politieagente. We nemen de humor over een voortdurende niet startende auto en een niet te stoppen cassetterecorder maar op de koop toe.

Maar wie aan den lijve heeft ondervonden hoe dit ooit twee totaal verschillende werelden waren, gescheiden door mijnen, prikkeldraad en wachttorens, moet er toch altijd weer aan wennen dat je nu onbekommerd van het ene land naar het andere land kunt rijden alsof er geen grenzen meer bestaan. Mooie opnamen in deze film van het Tsjechische landschap en het grote marktplein van České Budějovice. Grappig ook dat ze voor deze televisiefilm de naam van de uit 1937 stammende film 'Zu neuen Ufern' met Zarah Leander in de hoofdrol hebben gekozen.

Wonderschone film over een oude man die de laatste wens van zijn overleden vrouw wil vervullen en daarvoor van het uiterste noordpunt van Schotland naar het uiterste zuidpunt van Engeland, 'Lands End' reist per bus. Tijdens die reis overziet hij in flashbacks zijn leven en zijn huwelijk. Film wordt gedragen door Timothy Spall, die hier een aangrijpende vertolking neerzet. Toch is de film niet loodzwaar en bevat genoeg humorvolle momenten. Ik was zozeer onder de indruk dat ik vijf punten geef.

Ja, deze documentaire bekijk je niet met droge ogen. Weliswaar niets nieuws gehoord of gezien, maar de herinneringen van de vijf geïnterviewde Hongaren zijn indrukwekkend, en maken deze documentaire waardevol. Ik wilde deze documentaire zien, omdat ook ik nooit begrepen heb hoe het mogelijk is geweest dat op het laatst van de oorlog de Duitsers, met name Eichmann, in staat zijn geweest om in een periode van nauwelijks twee maanden 435 duizend Hongaarse Joden naar voornamelijk Auschwitz te transporteren en te vermoorden. Dat kon mede gebeuren door de medewerking van de Hongaarse ambtenaren en de 'Pijlkruisers', de Hongaarde nazi's. Hongarije was ook een door en door antisemitische land, waar de eerste anti-Joodse wetten in Europa al in 1921 werden uitgevaardigd.

Anderzijds was het ook Miklos Horthy, het staatshoofd, die in mei/juni (te laat) ingreep om de deportaties te laten stoppen en Eichmann het land uitzette. Dat was moedig want Hongarije was toen al bezet door de Duitsers. Het voorkwam dat ook de 250.000 Joden uit Boedapest werden afgevoerd en voor het grootste deel gered zijn. Mede door de moed van Raoul Wallenberg en andere vrijwilligers. Maar terug naar de documentaire, en het verhaal dat een vrouw vertelde over haar verblijf in Auschwitz en daar in een rij haar vader voor het laatst zag, dat gaat door merg en been.

Indrukwekkend portret van een jonge vrouw die zich staande probeert te houden in het leven. Prachtige rol ook van Anne Azoulay als de jonge Lea, die maar in haar eentje voortjakkert van opgave naar opgave, en daar uiteindelijk aan ten onder gaat. Erg veel komen we niet over haar te weten. Ze heeft kennelijk geen ouders meer en veel vrienden en vriendinnen schijnt ze ook niet te hebben. Ze zorgt voor haar demente grootmoeder, totdat dat niet meer gaat en ze haar in een verpleeghuis moet laten opnemen. Eerste nederlaag.

Ze werkt als barmeisje in een nachtclub, maar daar kan ze haar studie en levensonderhoud niet van betalen dus maakt ze gaandeweg en na veel worsteling de overstap als paal- en lapdance danseres. Met talent zo te zien. Tweede nederlaag.

Ze krijgt een beurs voor een prestigieus opleidingsinstituut, maar is voortdurend te laat of valt in slaap tijdens colleges en wordt dan in het openbaar vernederd door de professor. Derde nederlaag. Met relaties wil het al evenmin lukken. Hoeveel kan een mens aan? Lea komt gaandeweg in een spiraal naar beneden en raakt het contact met de werkelijkheid kwijt. Hoe dat eindigt geeft de regisseur maar bij benadering aan. Prachtige en aangrijpende film, hoewel wel wat fragmentarisch en zonder een lichtpuntje. Geen film om vrolijk van te worden.

Ik vond het een indrukwekkende film. Niet in de laatste plaats wegens de fantastische rol van Kate Winslet, die van het begin als 'jonge blom' tot de oudere vrouw die terugkijk op haar leven, geloofwaardig blijft. Tussen de beelden van haar aanwezigheid aan het front in Europa vertelt ze terugblikkend daarover moeizaam en mondjesmaat aan haar zoon die met al die foto's in z'n handen wil weten wat ze precies heeft meegemaakt. Wat mij betreft is Winslet de grootste actrice van haar generatie. De film is door die terugblikken en terugkerende personages geen saaie biopic geworden en bleef voor mij tot het einde boeiend en bij vlagen aangrijpend. Vooral die beelden van haar zoektocht naar de concentratiekampen gaan door merg en been. Hilarisch hoogtepunt: zoals ze rondneust in het appartement van Hitler in München en ze zich zelfs in zijn bad laat fotograferen. Voor mij de hoogste score.

Mooie film. Kende ik helemaal niet. Nota bene de debuutfilm van Jeroen Krabbé. Gaat ook wel ergens over. Over de nasleep en de traumatische gevolgen voor de overlevenden van de Holocaust. Maar ook over de knellende banden van een strenge religie. Daar tussendoor springt Laura Fraser als de levenslustige studente Chaja, die valt voor het vierjarige jongetje van een streng orthodoxe familie in Antwerpen.

Toch zitten die verschillende thema's elkaar niet in de weg en vormen ze een harmonisch geheel. Krabbé wist wel wat hij deed. En nam ook nog eens de rol van de vader voor zijn rekening. Moet ook een heel persoonlijke film voor hem zijn geweest gezien zijn achtergrond. Zoals al eerder opgemerkt: een sterke cast en schitterende muziek van Henny Vrienten. Opvallend hoe Isabella Rossellini hier lijkt op haar moeder.

Ondanks de zwakke plekken waar Noodless op wijst, vond ik dit tweede deel van deze trilogie heel wat heftiger dan deel 1. Ik moest na afloop gewoon even bijkomen. Het verhaal bevat natuurlijk wel een aantal ongerijmdheden, maar daar moet je dan maar in meegaan. Dat griezelige ritueel in die grot en de moeder net op tijd komt om haar kind te redden en die glibbertocht door dat bos vond ik wel bloedstollend. Hier en daar krijgt de katholieke kerk ook nog wel een veeg uit de pan, en dat zie ik altijd graag. Aardig ook om te zien dat de relatie van die politievrouw en haar partner van geen meter spoort.

Maar wat het meest bijblijft is die watersnoodramp in de straten van dat stadje, een bijna getrouwe kopie van die verschrikkelijk ramp in september/oktober van dit jaar in de buurt van Valencia en Andalusië als gevolg van eenzelfde regenval die maar dagen en dagen aanhoudt. Dat kun je niet ensceneren voor een film. Maar hoe zit dat dan met die twee vrouwen die door de stroom bij dat huis proberen te komen. Die zouden in werkelijkheid door de woeste stroom zijn meegesleurd en verdronken. Het moeizame wegscheppen van de moeder die achterblijft hebben we dagenlang gevolgd op de tv.

Wat lang uitgesponnen liefdesgeschiedenis in hartje Berlijn, waar twee buurtgenoten, na vast te zitten in liefdeloze huwelijken, voor elkaar vallen en (weer) gelukkig willen worden. Zeker geen onaardige film, en qua vorm met hier en daar zeker verrassende vondsten. Maar het verhaal zelf is weinig verrassend. Wel een leuk inkijkje in het dagelijks leven in de toenmalige DDR (Oost-Duitsland) Kennelijk een groot kassucces in die dagen, dat van de van oorsprong Pool Winfried Glatzeder en Angelica Domröse 'wereldsterren' maakten, totdat ze naar het westen uitweken, en toen was het uit met de pret en mocht de film niet meer vertoond worden. Want hoe vriendelijk en vrolijk het er in deze film allemaal uitziet, het was en bleef een totalitaire gevangenis, totdat de Russen er hun handen vanaf trokken in 1989.

Op TV5, met Nederlandse ondertiteling, en verder nergens te vinden. Dat laat je dus niet schieten. Uit de jaren negentig. Toen moesten oorlog gerelateerde films Punt 1: spannend zijn en Punt 2: af en toe een komische noot hebben. Nou, dat klopt wel en dat hoeft voor mij niet zo. Maar verder toch een prima film, met een kleine rol voor Philip Noiret, naar wie het altijd graag kijken is. Of het nu in werkelijkheid ook zo allemaal zo gegaan is weet ik niet, maar spannend en onderhoudend is het zeker. Komt bij, er zijn niet zo veel films die spelen in de periode mei/juni 1940. Fransen houden daar niet van. Er zit een mooie zin in: 'De Fransen hebben vrede gesloten met Duitsland en daarmee de oorlog verklaard aan Frankrijk'. Zo was het.

Vraag me af of deze film in de bioscopen heeft gedraaid. Lijkt me meer iets voor televisie. Zo te zien gemaakt met een beperkt budget. Gaat over een rijke Joodse familie die op de dag dat Hitler tot rijkskanselier wordt benoemd, bijeenkomt voor een maaltijd en om de gebeurtenissen te bespreken. Het zou een indrukwekkende film geweest kunnen zijn, maar dat is het niet.

Het thema is niet nieuw, heb dit al vaker gezien, maar dat is niet zo erg. Wat wel erg is, is dat de angst, de onzekerheid over wat er te gebeuren staat en hoe levensbedreigend dat is, voor de kijker nergens wordt voelbaar gemaakt. De casting en acteerprestaties zijn hooguit gemiddeld. De film begint met een gesprek tussen de pater familias en de beroemde schilder Max Lieberman. Een vreemde keuze, want dat speelt verder geen rol in de gebeurtenissen. Verzuimd wordt de verschillende familieleden enig reliëf te geven. Nu is het alsof je voor een maaltijd bent uitgenodigd, maar niet wordt voorgesteld aan de gasten.

Het hoofd van de familie is vooral boos over dat niet van alles met hem is besproken, terwijl hij zelf zijn familie in het ongewisse laat over de financiële problemen van het bedrijf. Maar wat doen ze precies? En wat hebben de familieleden nu precies voor plannen? De oudste zoon voelt zich vooral Duitser en voelt wel wat voor de nazi's. Hij wil zich aansluiten bij zijn 'kameraden'. Zo naïef en onwetend? Ik vond het moeilijk te geloven. Het is natuurlijk een fictief verhaal met fictieve personages, maar toch vraag je je af, hoe zou het met ze vergaan zijn na deze dag? Daar geeft de film geen antwoord op. We kunnen er slechts naar raden.

Ik geef het toe, ik wilde deze film eigenlijk alleen zien wegens de mooie Begoña Vargas. Maar de film als geheel heeft mij verrast. Het is niet een simpel coming-of-age verhaaltje en over een bende die van streetwise uiteindelijk roofovervallen pleegt en de hoofdpersoon daarin meesleurt. Het is natuurlijk ook het verhaal van gepest worden, ouders die op je huid zitten, ergens bij willen horen en dan is er ook nog een mooi meisje dat wel wat in je ziet. Dat alles heeft z'n prijs. Maar het is ook een verhaal over kameraadschap: één voor allen, allen voor één.

Ik was er wel van onder de indruk. Want dit verhaal is van alle tijden. Er gebeurt een hoop in deze film. Maar inderdaad, halverwege zakt de film wat in, om zich daarna weer te herpakken. Het slot vond ik sterk. We mogen een aantal jaar verder kijken. Dat levert verrassende beelden op, een mooie afronding. En het was genieten van Begoña.

Mug vat het hier goed samen, maar heeft er net als ik toch ook een voldoende voor over, want het kijkt lekker weg. Ik hou wel van die achtervolgingen, dit keer met een witte Jaguar 3,8 MKII saloon uit de jaren zestig. Bij zo'n groepje zit altijd een voortdurende lachende idioot, want ik heb er meer van dit genre gezien. De mooie tieten van Eleonora Giorgi krijgen we alleen aan het einde even sporadisch te zien, en dat is jammer.

Jongeren worstelen in deze film met de vraag hoe ze hun leven inhoud moeten geven en een aantal ouderen hebben daar ook nog hun handen vol aan. Veel getob dus in deze Indie-film, die nogal langzaam op gang komt en daarna gebeurt er ook niet zo heel veel. The Lifeguard moet het vooral hebben van Kristen Bell, in haar rode zwempakje om rauw in te bijten. Op haar zwempak zit een wit kruisje, hetgeen één van het stel tot de uitspraak brengt: 'Do you remember that red one-piece bathing suit she used to wear? She looked like a Swiss army knife.'. Leuke teksten, en zo zijn er meer.

Toch is het wel een integer gemaakte film, met mooie plaatjes, lekkere muziek en redelijk acteerwerk. En god zij dank geen happy end. Ben het alleen niet eens met rep_robert.

Een nogal bewerkelijke en barokke vertelling over een seriemoordenaar die een deel van Londen in z'n greep houdt. Inspecteur Kildaire van Scotland Yard (Bill Nighy) moet hem ontmaskeren. Maar het verhaal gaat meer over een succesvolle variétéartieste die furore maakt in de Music Hall en moet zien te balanceren tussen haar carrière en een serie mannelijk bewonderaars. En wat het nog ingewikkelder maakt: de gebeurtenissen in de straten van Londen zijn ook weer te zien in het theater.

Het duurde lang eer ik er een beetje in kwam en ik had ook wel moeite de verhaallijn te blijven volgen met al die zijweggetjes. Zelfs een keer weggedommeld. Bill Nighy is grote klasse, zoals gewoonlijk, en Olivia Cooke als de variétéartieste Lizzie doet niet voor hem onder. Maar wel een lange zit.

De titel kon ik niet thuisbrengen, maar heb me verder wel vermaakt met deze nunsploitation-satire of wat het dan ook is, spelend in de middeleeuwen met zeg maar 'eigentijdse' dialogen. Typisch Amerikaans, maar bij vlagen wel grappig. Al zakt de film ook regelmatig in en is het wachten tot er weer wat leuks voorbij komt. Dat ging me een beetje vervelen en daarom geen voldoende. Het had wel wat sexier en ruiger gemogen, maar dat durfden die Amerikanen kennelijk niet aan.

Jong stel trekt door de (verlate) bergen van Georgië onder leiding van een plaatselijke gids. Het jonge stel is verliefd, dus we maken nogal wat intimiteit mee, onderweg en in dat kleine tentje. Dan gebeurt er iets waardoor die harmonieuze stemming tussen die twee omslaat en de sfeer grimmig wordt.

Intrigerend denk je dan. Dat is het ook wel. Me geen minuut verveeld, al gebeurt er eigenlijk wel erg weinig. Ook dat omslagmoment moet je eigenlijk een keer terugzien om de portee volledig te begrijpen. En dan nog. De film belooft veel, maar bood wat mij betreft toch te weinig. Opvallend dat de film zo verschillend gewaardeerd wordt. Veel vier sterren-stemmers hier, maar de meerderheid geeft de film geen voldoende. Wel prima dat de kijker zich uiteindelijk net zo ongemakkelijk begint te voelen als de beide reizigers.

Luchtige romantische komedie van Oostenrijkse bodem, met tegen het einde een aardige twist. Vind wel dat de synopsis hier te veel weggeeft, maar er blijven genoeg verrassingen over om de film genietbaar te houden. Al moet gezegd, er zitten ook een paar plotwendingen in die op het randje van geloofwaardig zitten. Maar goed, niet te zwaar aan tillen dus.

Best aardig voor een televisiefilm. Al is het een beetje 'vol': de geschiedenis van Bauhaus met de soms discutabele beslissingen van Walter Gropius verweven met de liefdesrelatie van een jonge ontwerpster met één van haar klasgenoten. Tel daarbij op het opkomende fascisme, Jodenhaat, vooroordelen over de 'communistische en zedeloze school', waar het vooruitstrevende beleid ophield bij de onderwijsmethoden en niet te vinden was in de opvatting dat de vrouwen in Bauhaus zich alleen nuttig konden maken achter het weefgetouw.

Het verhaal is losjes gebaseerd op het leven van Alma Siedhoff-Buscher, die echter niet naar Israël is vertrokken zoals de film suggereert, maar tijdens de oorlog in Duitsland is omgekomen. Wat ik niet wist was dat veel 'Bauhäusler' dat wel gedaan hebben en hebben meegebouwd aan 'de witte stad' in Tel Aviv, waardoor in die stad de meeste aan Bauhaus en het modernisme verwante huizen ter wereld zijn gebouwd, welke op de UNESCO-erfgoedlijst zijn geplaatst..

Opvallend is dat er vorig jaar ook een zesdelige televisieserie is uitgebracht met ongeveer het zelfde verhaal, genaamd 'Die Neue Zeit'. Heeft ook te maken met het feit dat in 2019 werd herdacht dat Bauhaus honderd jaar geleden werd opgericht.

Ik heb me uitstekend vermaakt met deze tweede in de reeks door Wolfgang Büld gemaakte Engelse films met zijn 'vaste' team Fiona Horsey en Paul Conway. Handelsmerk van Büld is, dat zijn films behoorlijk over de top zijn. Alles is een beetje te en nuances ontbreken. Dat was vooral het geval in 'Penetration Angst'. In deze film is dat wat minder. Nog een verschil: in deze film gaat de bloedmooie (jongens, wat een lekker ding) Fiona Horsey veelvuldig uit de kleren. Maar ze kan ook nog uitstekend acteren. Raar dat ze in zo'n beperkt aantal films heeft gespeeld. Zoals gezegd, het verhaal is behoorlijk over de top en bij vlagen hilarisch, maar zeker afwisselend en in een hoog tempo volgende de gebeurtenissen elkaar op. Je verveelt je geen minuut met Fiona, die de film draagt en prima tegenspel krijgt van 'griezel' Paul Conway. Van harte aanbevolen.

Voor mij een boeiend relaas over de onafhankelijkheid van Congo en de dood van Patrick Lumumba. Moet wel toegeven dat de film niet altijd helder maakt wie nu wie is en daarom wel wat voorkennis vraagt. Maar de rustige opbouw en de climax naar het bloedige einde, maken er een aangrijpende film van. Ik vond Eriq Ebouaney geloofwaardig in zijn rol van Lumumba, wiens fouten niet worden gladgestreken.

Ik kan mij uit mijn eigen jeugd herinneren hoe de onafhankelijkheid van Congo gepaard ging met de moord op Lumumba, die toen ook in de Nederlandse kranten werd afgeschilderd als een communist, die de Congo aan Rusland wilde verkopen. Het was de tijd van de Koude Oorlog en wij werden in die tijd al net zo beïnvloed door de propaganda als in Amerika. En als je je daar kritisch over uitliet was je een communist. Deze film heeft mijn beeld van Lumumba bijgesteld. En met de onafhankelijkheid van Congo is het nooit meer goed gekomen. Met de onafhankelijkheid van Indonesië trouwens ook niet. Zowel Mubutu (Congo) als Suharto waren dertig jaar lang de zetbazen van de Amerikanen om te zorgen dat het westen kon blijven profiteren van de olie en de rijke delfstoffen.