Opinions

Lekker tussendoortje uit de ouwe doos. Uit de tijd dat Duitsers in films nog gewoon Engels spraken en iedereen dat prima vond (ik niet hoor). Met een nog jonge Michael Caine, hier als Duitse officier terwijl het 'brittishness' van hem afdruipt. Dat is natuurlijk niet erg geloofwaardig. Hij moet in het begin van de film nog wel even hard roepen dat hij niets tegen Joden heeft en redt onder het oog van een SS'er nog even een Joodse vrouw. Want Caine was ook niet gek. Hij wilde nog meer films maken. Let ook even op de jonge Donald Sutherland als Ierse spion met een raar hoedje op. Mooie rol ook van Donald Pleasence als Heinrich Himmler, die het origineel griezelig dicht lijkt te benaderen. Verder is de film heel erg jaren zeventig, niet heel erg spannend en de uitkomst kenden we al. Maar ach, als tussendoortje...

Prachtige film, met glansrollen van Julia Jentsch, Sebastian Koch en Rüdiger Vogler als Gieshübler. Zo'n film die zelfs met bijna twee uur nog te snel voorbij is. Memorabele momenten, zoals de scene waarin Effi een bad neemt en zich duidelijk niet op haar gemak voelt, de scène met haar dochtertje die op bezoek komt en hoe ze in het begin nauwelijks hoorbaar instemt met het huwelijk. De locaties vond ik een lust voor het oog. Zelfs Unter den Linden in Berlijn is herkenbaar in beeld gebracht.

Regisseur Hermine Huntgeburth heeft duidelijk geprobeerd de film wat extra's mee te geven: het magisch-realistische element rond de verdronken Chinees, de emancipatorische twist, en zelfs een voorzichtige moraal: hou je strikt aan de conventies en iedereen wordt ongelukkig. Wat zwakke momenten zijn er ook: wat de aanleiding was voor de verzoeningspoging van Effi's ouders is me ontgaan. Komt ineens uit de lucht vallen. Al met al m.i. heel wat dynamischer dan Fassbinders versie uit 1974; die was niet vooruit te branden.

Wat een juweeltje, deze Symphony of Love van Gustav Machatý. Heb er ademloos naar zitten kijken. Natuurlijk naar het mooie koppie van Hedy Lamarr, die tijdens de opnamen niet ouder dan 17 moet zijn geweest, haar borsten laat zien en bloot door het bos dendert. Zich vervolgens aanbiedt aan een man en nog lekker klaarkomt ook. En dat in 1932. Al was dat orgasme dan geholpen door met een veiligheidsspeld in haar billen te prikken, volgens Wkipedia.

Was vooral onder de indruk van de beeldtaal en het vakmanschap van Machatý. Dit was geen vlot tussendoortje, maar een volledige film met een gewaagd onderwerp. Ik vond het een pakkend en geloofwaardig verhaal. Al was de houding en het lot van de echtgenoot misschien wel wat zwak. Prachtige cameravoering, fotografie en montage. Heeft iedereen gelet op het kikvors-perspectief? Dus camera van beneden naar boven, waardoor de gezichten krachtige trekken krijgen tegen de achtergrond van prachtige wolkenluchten. Enorm populair in die jaren. Triumph des Willens van Leni Riefenstal zit er vol mee.

Is trouwens opmerkelijk dat deze film in 1935 in Duitsland is uitgebracht. De nazi's waren al aan de macht en Lamarr was een jodinnetje. Net op tijd naar Amerika gevlucht waar ze een bliksemcarrière maakte. En daarna volkomen aan lager wal. Maar in deze Ekstase nog vol van leven.

Briljante film, waarin de verwardheid van de dementie schitterend verweven is met de werkelijkheidszin van de oude dame. Een gevecht op alle fronten. Ik heb er met klamme handen naar zitten kijken. Is dit ons voorland? Glansrol van Glenda Jackson. Die oude heks flikt het toch maar weer.

joolstein vat het goed samen. Daar heb ik niet meer zoveel aan toe te voegen. Gezien de geschiedenis is het wel een interessante film omdat de focus ligt op het semi-zelfstandige Slowakije tijdens de Tweede Wereldoorlog, waar de Duitsers de dienst uitmaakten. Ik vond de zorgen van de jonge vrouw, die dat kind probeert te redden en ook nog eens door een SS'er en een Slowaakse fascist wordt belaagd, wel bij vlagen aangrijpend. De zorgen en angsten van die vrouw en die jongen kon ik wel meevoelen, maar het wordt allemaal erg afstandelijk weergegeven en ook nog eens in grijstinten, kennelijk om het verleden te symboliseren. Dat zie je wel vaker. Nou, ook toen scheen de zon en waren de kleuren dezelfde die we thans zien. Moeilijk te beoordelen film.

Helemaal eens met Theunissen, al snap ik niet dat hij dan niet verder dan een 4 komt, dus een zware onvoldoende. Vond dit helemaal niet zo'n beroerde film. Snap die zure commentaren niet zo. Oké, zit niet veel verhaal in en het is en blijft softporno, maar het bloot en de seks wordt niet overdreven en de opnamen van Hong Kong en Bali zijn prachtig. Heb me geen minuut verveeld en de altijd met zoveel dedain behandelde Sylvia Kristel is hier prachtig. Vergeet niet dat alle grote regisseurs met haar wilden werken. Prachtige score van Francis Lai trouwens.

Wat een film. Het kabbelt te veel en er gebeurt te weinig, las ik ergens. Nou, ik kwam ogen te kort. Er gebeurt van alles. Iemand schreef dat Sam Mendes betere films kan maken. Hoe durven ze. Ik heb met klamme handen en open mond zitten kijken. Maar misschien ook omdat ik die nogal verlopen Engelse badplaatsjes uit de jaren tachtig ken als de beste.

Het gaat hier natuurlijk om een aantal (niet zo heel erg) gemankeerde zielen die zich in het leven staande proberen te houden. Daar zit je toch met mededogen naar te kijken, je onderwijl bewust van je eigen tekortkomingen en mislukkingen en twijfels. Dat Olivia Colman een begenadigd actrice is zien we ook hier. Hadden wij er maar zo één. En een Sam Mendes....

De meeste films zijn eendimensionaal. Dat wil zeggen, je krijgt een verhaal met beelden. Dat zegt niets over de kwaliteit. Er zijn ook films die zijn tweedimensionaal. En Ville is er zo een. Je krijgt beelden, prachtige beelden vaak, maar geen verhaal. Er is wel een verhaal, maar dat zit ergens anders. In een andere laag, waar je naar op zoek moet. Als je wilt. Of dat lukt is voor iedereen weer verschillend. Veel mensen vinden zo'n film verschrikkelijk. Ik ga graag op zoek, kijkend naar de beelden, luisterend naar de teksten, de expressies van de acteurs, en maar zien wat het oplevert.

Ik ga hier niet uitleggen welk verhaal er in deze film schuilt. Het is meer een gevoel. Maar Movsin vat het aardig samen. Of het nu echt een romantische relatie is, zoals de synopsis hier zegt, is nog maar de vraag. En of hun beider levens op z'n kop komen te staan, betwijfel ik ook. Maar het brengt hen allebei wel ergens. Ik vond het een prachtige film, waar ik gebouwd naar heb gekeken. En mensen, wat is die Lola Créton mooi. Daar kun je moeiteloos een film zonder verhaal en zonder veel gebeurtenissen mee maken.

Is dit ons voorland? Het regent hier ook al dagen....

Interessant uitgangspunt voor een film: als gevolg van klimaatverandering en zeespiegelstijging is Groot-Brittannië getroffen door een vloedgolf. Londen is veranderd in een soort Venetië en iedereen is op de vlucht, op zoek naar een veilig onderkomen, en vooral: voedsel. Een jong echtpaar heeft net een baby gekregen en trekt in bij hun ouders op het platteland. Maar de honger drijft ze uit elkaar en het blijft niet bij één ramp.

Heb ademloos zitten kijken naar hoe die ramp zich ontvouwt, en naar een goed spelende Jodie Comer, die met haar baby rondsjouwt om te overleven en uiteindelijk in een commune terechtkomt. Maar verwacht geen makkelijk verteld verhaaltje. De regisseur kiest er voor niet alles te vertellen wat er gebeurt. We krijgen meer gevoelens, angsten, conflicten dan feiten. Die moeten we met het kijken tussen de beelden zelf maar invullen. Dat wordt dan wel een puzzel en maakt de film nogal fragmentarisch. Toch wel een gedurfd project.

Nou ja, Albert helpt het boeren echtpaar met hun dagelijkse arbeid, en nog wel iets meer en daar draait het natuurlijk om in deze film. Het is een slowburner, om het eens in goed Duits te zeggen. Maar de film krijg je gaandeweg zeker wel in z'n greep en het slot is tot op zekere hoogte nog wel verrassend. Wel even goed opletten. Er wordt goed geacteerd.

Helemaal geen onaardige film, en minder traag dan ik verwacht had. Al komt de film wat moeizaam en praatziek uit de startblokken, maar daarna komt de vaart er wel in. 'Een film uit de mobilisatietijd' kreeg hij als motto mee, en dat klopte wel: een maand later stonden de Duitsers op de stoep en mocht de film niet meer vertoond worden. Pas in 1960, en dat is wel opmerkelijk. Kennelijk wilde het publiek direct na de oorlog niet meer aan die tijd herinnerd worden.

Mooie rollen van een bloedjonge Jan de Hartog en Lily Bouwmeester. Maar wie is dat mooie meisje met wie Frans danst en die moet evacueren voor de inundatie? Ik kon haar naam niet vinden. Wel een stuk hoor. Onze 'nationale ster' Fientje de la Mar kreeg maar een heel klein rolletje, en ook dat is opmerkelijk. Verder mooie beelden van het onder water zetten van de polders en het demonteren van zeemijnen. Aan het camerawerk en de montage is veel aandacht besteed. De film verdient wel een restauratie van het beeld en het geluid. Eye aan het werk dus.

Wat grappig is, is dat iemand over het personage Frans van Loon (Jan de Hartog) zegt: aardige vent maar hij drinkt nogal veel. Nou, dat gold voor Jan de Hartog ook, weet ik uit eigen ervaring.

Een vergeten kleinood uit de Roemeense filmgeschiedenis, dat nog niets van zijn glans heeft verloren. Een spannend verhaal, prachtig van fotografie en de mooie Eva Christian is ook geen straf om naar te kijken. Het verhaal is simpel: boren naar olie terwijl dat een onbegonnen klus lijkt. En dan de mooie Anca, die stage komt lopen op de plant, ook om aan haar liefdeloze verloofde te ontsnappen. Ze valt voor de norse ingenieur, zonder dat ze dat aan zichzelf wil toegeven.

Twee vragen houden je aandacht vast: vinden ze olie en vinden die twee elkaar. Er zitten nog wat zijlijntjes in die mooi de sociale verhoudingen weergeven. Het camerawerk is van grote klasse. De omgeving van de boortoren lijkt wel een maanlandschap. De mensen leven in armoe, tot er olie gevonden wordt. De film heeft een voor die tijd opmerkelijk chique uitstraling, met oliebonzen en hun vrouwen die weinig uitvoeren, maar goed gekleed gaan. Daar zullen de communistische producenten niet blij mee zijn geweest.

Taaie kost, deze Canadese film over drie vrouwen die in een soort instituut een behadeling ondergaan om van hun seksverslaving af te komen. Ogenschijnlijk lijden ze daar niet zo onder en op hun 'vrije dagen'gaan ze ook flink los, maar kennelijk willen ze daar toch vanaf. Waarom maakt de film niet echt duidelijk en over de achtergronden van die vrouwen komen we ook weinig te weten. Ja, wat moet je er dan mee? Kon me eigenlijk niet zo veel schelen hoe het met die vrouwen ging en wat die therapie nou precies voorstelde. Ook de twee 'therapeuten' hebben zo hun 'issues' (zo heet dat tegenwoordig). Wat overblijft is de indruk dat de personages lijden onder een grote eenzaamheid. Maar daar is geloof ik geen therapie voor.

Nogal vreemde en vage film die als motto meekreeg: 'Een moedig eigentijds verhaal over liefde, relaties en vaccins.' Dat is actueel zou je denken, al dateert de film van voordat corona op ons pad kwam. Maar wat liefde en relaties met vaccins te maken heeft maakt ook de film niet duidelijk. Hij is opgedragen aan 'íedereen die beschadigd is geraakt door vaccinaties'. Nou, daar moet dan wel een hoop ellende achter schuilgaan. Dat had ik graag wat uitgewerkt gezien.

De film begint met de aankomst, onafhankelijk van elkaar, van twee jonge vrouwen op een Grieks eiland: de Engelse Rose en de Russische Milda. Ze komen daar in contact met een Franse fotograaf, een nogal aggressief type, vol van zichzelf en z'n opvattingen over een andere manier van leven. Hij vind dat de dames zich moeten losmaken uit hun wereld van conventies en consumptief gedrag. Dat vinden de dames lastig, maar ze gaan graag voor hem uit de kleren om zich te laten fotograferen.

Over de personages komen we verder niet veel te weten. Rose belt regelmatig met haar nogal gestresste vriend in Londen en Milda krijgt steeds angstbeelden van kleuren en tentakels. Mij werd niet duidelijk of dat door een vaccin kwam of dat ze nu juist daarvoor gevaccineerd moest worden. Verder speelt het zich allemaal af op het strand en gebeurt er weinig. De fotograaf en de Russische Milda krijgen ook een sexuele relatie, hoewel ze voortdurend ruzie maken, elkaar door de taal niet begrijpen en hij vind dat ze 'te weinig inhoud heeft'.

De dames zijn niet uitgesproken mooi en die beide kerels zijn niet bepaald aansprekende figuren. De fotografie is prachtig met al die ondergaande zonnen, maar misschien een beetje te overvloedig. Wat die Christian Klinger nu precies wilde met deze film, heb ik niet begrepen.

Trek Alicia Vikander een doorschijnend robotpakje aan, en dan nog blijft het een lekker wijf. Dat vindt de hoofdpersoon van deze film ook, een nogal kleurloze nerd, die op uitnodiging van zijn CEO met een drankprobleem op een afgelegen locatie het robotmeisje moet testen. Nu kun je daar ingewikkelde vragen over gaan stellen, over kunstmatige intelligentie enzo, en in de film lopen ze ook heel slim te doen, maar onze nerd zonder relatie vraagt zich natuurlijk af, wat kun je nou wel en niet doen met wat toch een machine is. Dat zouden wij ons natuurlijk ook afvragen, toch? Al kon het me ook weer niet zo heel veel schelen.

De art directie is prachtig en er zitten natuurlijk nogal wat dubbele bodems in. Maar halvewege begint de film toch wel flink in te zakken (ik trouwens ook). Pas bij de twist op het eind, die je misschien wel ziet aankomen, komt er weer wat leven in. Helemaal geen onaardige film en Alicia zien we ook nog even in haar blootje. Maar vooral niet al te serieus nemen.