Opinions

Ik duik ook altijd graag in de geschiedenis voor ik zo'n film bekijk. Dat valt te prijzen in de reactie van SPT, maar hij moet toch nog wel wat huiswerk maken. Met die onderdrukking van Duitsers in het Sudentengebied viel het nogal mee. Hitlers doel was vooral het destabiliseren van Tsjechoslowakije, waarvoor behoorlijk wat agent-provacateurs de grens werden overgestuurd. Met een goede propaganda en mediaslimheid werden zo de vreselijkste onrechtvaardigheden uitvergroot. Dezelfde tactiek werd later in Danzig (Polen) toegepast.

Er waren zeker nazi's in het Sudentenland die 'Heim ins Reich' wilden. Maar door hedendaagse geschiedkundigen wordt aangenomen dat dit een minderheid van de Duitsers was, en dat de meerderheid de voorkeur gaf aan de bestaande situatie, dus behorend bij Tsjechoslowakije. En zeker niet alle Duitsers waren nazi's en liepen achter Hitler aan. De film maakt haarscherp duidelijk hoe niemand meer wist waar zijn loyaliteit precies moest liggen.

De afrekening na de oorlog was natuurlijk gruwelijk. Die geldt ook als een zwarte bladzijde in de Tsjechische geschiedenis, die ze ook veel kritiek heeft opgeleverd. Want waar Tsjechen en Duitsers altijd vreedzaam naast elkaar hadden geleefd, werden nu alle Duitsers als misdadigers bestempeld. Dat lot deelt ook Habermann. Prachtige film, die je terugbrengt naar een gruwelijk verleden. Hoed af voor Juray Herz. Inderdaad, wellicht de enige man die deze film kon maken. Maar ook hoed af voor Ben Becker, in de rol van SS'er. Wellicht de enige man die die rol kan spelen.

Karel Kachyna dompelt ons onder in het Joodse milieu van een klein dorp in een vooroorlogs deel van Tsjechoslowakije, waar de jonge Hanele (Lada Jelínková) zich probeert los te maken van het verstikkende milieu met al z'n Joodse riten en tradities. Ze wil leven en vindt tenslotte een man die zich ook losgemaakt heeft van de religie. Maar je losmaken van dat milieu komt ook met een prijs.

Een interessante film van Karel Kachyna, over een wereld die niet meer bestaat. Dat deel van Tsjechoslowakije, ook wel Subkarpatisch Ruthenië genaamd, maakte voor de Eerste Wereldoorlog deel uit van Rusland en kwam na die oorlog bijna bij toeval terecht in de nieuwe Tsjechische republiek. Het was een smeltkroes van volkeren: Kleinrussen, Polen, Duitsers en vooral Joden. Maar Praag was ver weg en de Tsjechen keken er nauwelijks naar om. In 1938 werd het gebied bezet door Hongarije, daarna door de Duitsers en tenslotte na de Tweede Wereldoorlog door de Russen, die het bij Oekraïne voegden. De Joodse bevolking was toen al lang en breed vermoord.

Maar daar gaat deze film niet over. Nou is het geen straf om naar de mooie Lada Jelínková te kijken (ze heeft mooie borsten), maar zo heel veel gebeurt er niet in deze film. Wel een mooi inkijkje in dat Joodse leven van destijds.

Ben ik hier weer de eerste. Tot dusver nog geen belangstelling voor deze onderhoudende en wat schurende liefdesgeschiedenis, met een paar aardige twists en een voor mij toch wel onverwachte uitkomst. Zo veel meer dan de synopsis kan ik hier niet vertellen maar het gaat over een jonge brooker die door z'n vriendin wordt ingeruild voor een rijke minnaar en daar heel erg boos over is en zijn woede koelt op de auto van de minnaar. Dat wordt gezien door een jonge vrouw, die dat wel leuk vindt en dat opneemt met haar mobieltje. De volgende dag staat ze ineens in de kamer van de man en begint zich uit te kleden. Maar de seks moet wel volgens haar regels.

Sascha Weibel, Nina Langensand (Rhea) en Matthias Britschgi (Dante) hebben een prima film gemaakt van dit bij vlagen spannende verhaal, dat komische trekjes heeft, maar zeker geen komedie is. Hoofdthema is: de vrouw wil een seksrelatie, die maar twaalf dagen mag duren anders wordt die 'lelijk', de man wil gaandeweg een liefdesrelatie, en dat botst natuurlijk. Die twee bedrijven veelvuldig de liefde en doen er niet kinderachtig over om dat te laten zien. Kijken dus. Al moet gezegd: het Zwitserduits met Engelse hardsubs maakt het er voor de kijker niet makkelijker op om de vele dialogen goed te volgen.

Kon me niet bekoren. Een rommelig scenario, een rommelige regie, een willekeurige cameravoering en een onnodig ingewikkeld verhaal. Terwijl Agatha Christie nu juist de meesteres van de helderheid en de eenvoud was. Ik kon m'n aandacht er niet bijhouden. Verder zat ik me te ergeren aan die rare snor die Kenneth Branagh had opgeplakt, want dat maakt je nog geen geloofwaardig personage. Natuurlijk ligt dat aan mij, maar ik heb niet begrepen wie het gedaan heeft en waarom. De plaatjes van Venetië waren prachtig.

Zag deze film een paar jaar geleden en was toen diep onder de indruk, maar was toen nog niet actief op MovieMeter. Wilde hem nog een zien en ben nog steeds onder de indruk. Wat een verhaal, wat een scenario, wat een prachtige vormgeving en de drie leads (Charlize Theron, Penélope Cruz en Stuart Townsend) doen het overtuigend. Het begin lijkt bijna terloops en komt terug in een grimmig einde. Ook nog eens met een prachtige score met muziek uit die jaren. Ik heb aan het scherm gekluisterd gezeten.

Maar gauke heeft wel gelijk. Melodramatisch en chaotisch is het wel. Komt ook door de vele locatiewisselingen: Cambridge, Frankrijk, Spanje, Londen, weer Frankrijk, enz. Maar toch, heb me niet te veel laten afleiden door de onvolkomenheden van de vorm, ik blijft het een prachtige film vinden. En het is gelukkig ook geen preutse film. Het gaat tenslotte over jonge mensen. Maar wel over jonge mensen uit een bepaalde hogere klasse. Die stonden misschien voor de morele keuzes waar gauke hierboven op doelt, maar dat gold natuurlijk niet voor iedereen. Intussen is de wereld wel veranderd.

Ben dol op films die het niet zozeer van het verhaal moeten hebben, maar vooral van sfeer, suggestie en een beetje suspense. Met wat symboliek en verborgen boodschappen. Met dat onderhuidse gevoel van wat gebeurt er precies. Zo'n film is Hécate. Geen echte topper, maar wel lekker om je een avondje mee te laten slepen met de gebeurtenissen.

Jonge diplomaat komt op een godverlaten buitenplaats ergens in Noord-Afrika een mysterieuze vrouw tegen en raakt in haar ban. Ze krijgen een relatie, die echter niet volgens rechte paadjes verloopt. De hoofdpersoon krijgt moeilijk vat op haar. Dan is ze er weer wel, en dan weer niet. En waar is ze als ze onvindbaar is. En wat doet ze in de kasbah. En hoe zit het met die kinderen. De hoofdpersoon wordt er gek van. Chlotilde toont hem ieder e keer weer een ander gezicht, een ander facet van zichzelf.

Lauren Hutton is prachtig om naar haar te kijken in dit voor haar toch Europese uitstapje. Ik vond Bernard Giraudeau wel passen als op drift geraakte diplomaat aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog, als de wereld die hij kent net zo aan het ontbinden is als zijn leven. Alleen, wat de film opbreekt is dat Hutton en Bernard Giraudeau weinig chemie hebben en dat die zinderende en dodelijke liefde van het tweetal nauwelijks voelbaar is. Er zit te weinig seks in, gaf iemand als kritiek. Zoals is zelden waar, maar in deze film klopt het.

Maar prachtig is de sfeer van die Arabische doolhoven, waar je nooit meer uitkomt. Je voelt de hitte die van de witgepleisterde muren komt. Je ziet het totaal andere levensritme dan zoals wij dat kennen. Met allemaal vage figuren die we niet goed thuis kunnen brengen. De mooiste rol is natuurlijk die van Jean Bouise als assistent van de diplomaat. Geweldig om deze acteur weer te zien. Hij speelde trouwens zijn beste rollen in de jaren zeventig. Hij overleed in 1989.

Briljante film. Die Duitsers van de UFA konden er wat van. Met op de eerste plaats Zarah Leander, op dat moment dé grote ster van het Derde Rijk, acteert en zingt de sterren van de hemel, met enkele 'schlager', die nog altijd te horen zijn. Met sterke bijrollen, onder wie Heinrich George, als de vader. Met prachtige muziek, onder meer van de Mattheus Passion, en van Glück. En dan ook nog eens een degelijk Duits drama over een moeder met kind die 'uit den vreemde' huiswaarts keert naar haar onverzoenlijke vader, maar hem toch voor haar en het kind weet te winnen. Het publiek zal gesmuld hebben en Joseph Goebbels zal tevreden achterover geleund hebben, want die film zit ook vol militairen, uniformen en aanstekelijke marsmuziek. Want het was 1938 en de oorlog stond voor de deur, niet waar?

Propaganda? Natuurlijk. Alleen de titel al, 'Heimat', vaderland. Maar ook als je kijkt met de ogen van nu, de film is nergens opdringerig en verveelt geen moment. Ook aan de fotografie en camerastandpunten werd aandacht besteed, met mooie beelden van besneeuwde landschappen, een sledetocht en bewolkte luchten. Maar je kijkt deze film natuurlijk vooral voor Zarah Leander, de Zweedse schone, met haar bijna achteloze manier van zingen. Alleen voor de Mattheus was haar stem niet geschikt. Het enige minpuntje.

Eerlijk gezegd snapte ik ook niet zo goed wie nou wie was en wie het met wie deed. Ze leken allemaal zo op elkaar. Of mag je dat niet zeggen? BBarbie vond het niks en dat snap ik wel, maar het gaat ook over mensen die hun, of een, bestemming zoeken. Geen meesterwerk, maar ook weer geen oppervlakkig niemendalletje en toch ook zeker wel een sensuele film.

Ik kon er ook geen chocola van bakken. Het begint veelbelovend en het slot is begrijpelijk, maar alles wat daar tussenin gebeurt is uitermate vaag. Toch zijn beide hoofdrolspelers niet de eerste de besten. Regisseur Nicolette Krebitz is als actrice zeker de moeite waard. Misschien moet ik de film gewoon nog een keer gaan zien. Maar wil ik dat wel? Nina Hoss blijft natuurlijk wel een feest om naar te kijken.

Helemaal eens met gauke. Beter kan ik het niet verwoorden. Alleen Fransen kunnen films maken die op een komedie lijken en waar een hoop humor in zit, maar die tevens bloedserieus zijn. Film wordt vooral gedragen door Louise Bourgoin. Die kende ik helemaal niet, maar die kan wel wat zeg. Hoe ze dat met die buik gedaan heeft is me een raadsel. Sterke film.

Roadmovie waarbij drie vriendinnen met een busje door Patagonië in het zuiden van Argentinië trekken. Gaandeweg raakt het busje steeds voller met dames die zich bij het drietal aansluiten. De dames hebben een actief seksleven met elkaar en dat wordt in niets verhullende beelden getoond. Dat is wel opmerkelijk, want doorgaans zijn Zuid-Amerikaanse films nogal preuts.

Ik had geen moeite met deze openheid, want behalve seks is er ook ruimte voor intimiteit. Maar verder biedt de film niet zo veel. Over de achtergrond van deze 'dykes' komen we weinig te weten. Afwisselend is het wel en het is zeker geen vervelende film. Een voice-over vertelt poetische teksten waar ik weinig van begreep. Het schijnt een zoektocht te zijn naar wat precies porno is. Deze film is dat ondanks het overvloedige bloot in ieder geval niet.

Kijk, voor zo'n film ga je naar de bioscoop en kom je met een glimlach naar buiten. Daar gaat het toch om met film. Heb geweldig genoten. Soort rollercoaster van steeds weer nieuwe lagen en verwikkelingen. De kijker krijgt geen seconde tijd om adem te halen. Die scène met die poepdoos is niet nieuw, maar wel prima gedaan. Geloof dat er ook nog een tv-serie van is gemaakt, maar alleen al aan deze film heb je je handen vol. Een dikke vijf sterren.

Prima film wat mij betreft, met uitstekend spel van de gedeeltelijk Vlaamse cast en de voor mij onbekende Sanne-Samina Hanssen (Lin) en Kevin Janssens (Henri). Een verfilming van het gelijknamige boek van Oek de Jong, dat ik niet gelezen heb, maar dat ik tot mijn verrassing in mijn boekenkast terugvond. En saai is deze film geen moment, er gebeurt genoeg. Al moet ik zeggen dat al dat 'gezwem' niet aan mij is besteed. Hoewel ik die Kanaal-oversteek wel met klamme handen heb zitten volgen. Maar het zijn ook vooral de details die deze film spannend maken: de onderwateropnamen, het blikje perziken, de foto's van de kunstenaar. Mooi beeld ook: als vader en dochter elkaar aankijken en er een autowrak boven haar hoofd bungelt, die hij met één druk op de knop zou kunnen laten vallen. Onderliggend thema (waar niemand hier over rept) is wel dat het steeds mannen zijn die hun macht willen tonen en aan een vrouw willen opleggen. Dat geldt voor Henri, voor de zwemleraar en voor de vader van Lin. Een actueel thema, zeker gezien het slot van de film.

O ja, het geluid was abominabel, zeker aan het begin. Gelukkig kon ik ondertitels vinden.

Sfeervol en intrigerend is deze film zeker. En de hoofdpersoon is wel leuk om naar te kijken, al is het wel een beetje een ijskonijn. Met die leuke jongen had ze wel iets verder mogen gaan. Althans, daar zien we niets van. Verder gebeuren er rare dingen in dat hotel. Een hotel waarin ik voor geen goud zou willen blijven. Het maakt ook de indruk compleet leeg te zijn. Minpunt van deze film is dat geen enkele vraag die het verhaal oproept wordt beantwoord. Gelukkig duurt de film niet te lang.

Bewijs dat ook een slechte film goed wordt bekeken en een hoop commentaar losmaakt. Ongeveer alles in deze film is nep, behalve misschien de mooie tieten van Erica Durance, en zelfs die misschien ook wel. Voor mij het enige 'hoogtepunt' van de film. En daarna is het nog een lange zit. Maar de art direction is toch wel fraai. Nog nooit zoveel zombies in één film gezien.

En ik maar wachten tot het spannend werd. Nou niet dus. Na een uur was er nog niets gebeurd. Een groepje mannen en vrouwen zit in aangepaste kleding angstig te kijken en kunnen niet geloven dat ze echt in 1944 zijn aangeland. Om ontdekking te voorkomen (!?) mogen ze niet naar buiten of naar het dorp, want daar zitten de Duitsers en die willen weten waar de invasie gaat plaatsvinden. Of zoiets. Bij alles denken ze dat ze in een soort toneelstuk zitten en dat het allemaal in een script staat. Oehoe, bent u daar nog? Een komedie is het ook al niet. Gauw vergeten deze film.

Wat zie ik? Nog geen stemmen voor deze Nederlandse film van Bart Schrijver met Jamie Bouwmeester zwevend door Noorwegen? Een soort 'Nooit meer slapen', maar dan anders. Ach, iedereen kent wel dat gevoel het zat te zijn, de boel de boel te willen laten, genoeg te hebben van werk, studie, ouders, familie, vrienden en dan ga je dus 500 kilometer door Noorwegen lopen. Kan best een aardige film opleveren. Maar dan moet er natuurlijk wel wat gebeuren, en dat is nou net het manco van deze film: er gebeurt helemaal niks.

Ja, Jamie heeft het niet makkelijk met die zware bepakking en al die wind en regen. En veel te eten heeft ze ook niet. Of ze het desondanks naar haar zin heeft komen we niet te weten. We hebben geen idee wat er in het meisje omgaat. Het is gewoon een zwijgzaam introvert meisje. Daar is natuurlijk niks mis mee maar dan duurt twee uur gestrompel door de barre natuur wel erg lang. De spaarzame ontmoetingen die ze onderweg heeft leveren ook niks op. Ze gaat haar eigen weg en gaat sociale contacten zo veel mogelijk uit de weg. Ik heb er desondanks wel geboeid naar zitten kijken. De titel is veelzeggend. Het gaat niet om de ruige natuur in deze film, maar om de menselijke natuur. Best een gepuzzel deze film.

Op internet las ik ergens: de saaiste film die ooit gemaakt is. Dat vond ik wel grappig. Misschien is het dat ook wel. Want deze 'kleine' Noorse film is zeker geen dertien-in-een-dozijn filmpje. Veel lange statische shots, verre camerastandpunten, beelden waarvan de betekenis niet altijd duidelijk is. Veel verhaal is er ook niet. De hoofdpersoon is een jonge verslaggever, met een wat norse blik, die net hersteld lijkt te zijn van een operatie en/of trauma. Ze maakt een reportage over de Art Nouveau architectuur in Alesund, maar daar krijgen we jammer genoeg niet veel van te zien. Wel lege straten zonder auto's. Alesund moet trouwens prachtig zijn.

Dat staat in contrast met de beelden van een vervallen zolderetage aan de overkant van haar appartement. De woning van haar vriendin? Dat werd me niet duidelijk. Wel veel interieurbeelden, die ik ook niet altijd kon plaatsen. Haar vriendin restaureert bijzondere stoelen. Die krijgen we dus wel te zien. De jonge verslaggever komt een vreemde zaak op het spoor. Over een geïntegreerde en hardwerkende asielzoeker die om een futiliteit wordt uitgezet. De afloop van haar speurtocht krijgen we niet mee. Toch valt er veel te genieten in deze 'saaie' film. Ik hou wel van films waarin ogenschijnlijk weinig gebeurt, maar waarin je tussen de regels moet lezen.

Weerbarstige film, waar je je aan over moet geven. Maar zeker geen slechte film. Gaat over een ouder wordende politieman die zijn vrouw verloren heeft bij een auto-ongeluk. Om dit verlies te verwerken stort hij zich op de verbouwing van een huis en trekt hij veel op met z'n kleindochter van negen. Maar die blijkt ook niet bestand tegen zijn woedeaanvallen. Met z'n collega's kan hij niet meer overweg en de psychologische hulp baat niet.

Dus de film gaat wel degelijk ergens over. Maar zoals hier al gezegd, het had korter en krachtiger gemogen. Er zitten te veel beelden die afleiden en waar je als kijker weinig mee kunt. Zoals die openingsbeelden van dat huis in de verschillende jaargetijden. Wat moet je er mee? En er is meer. Ook het slot kon ik niet plaatsen. De zoektocht naar de minnaar van z'n vrouw speelt maar een beperkte rol. Over het waarom komt geen antwoord. Zoals zo vaak.