Opinions

Dit is natuurlijk helemaal geen horror maar een serieus drama over een jonge verpleegster, geestelijk nogal labiel, die worstelt met haar geloof. Ze denkt dat god haar op de proef stelt en een plan met haar heeft. Ze is bij het ziekenhuis ontslagen en werkt nu als verzorgster van een terminale choreografe wier ziel ze probeert te redden. Ik moest denken aan de films van Ulrich Seidel, die ook elementen van ultieme devotie, eenzaamheid en ontworteling in zijn films verwerkt. Rose Glass houdt het nogal afstandelijk. Je probeert wel mee te leven met Maud, maar het is ook duidelijk dat de jonge vrouw, die op een gegeven moment ook de losbandige kant van het leven opzoekt, al te ver weg is en steeds verder vereenzaamt. Ik vond dat wel tragisch.

Zo heel veel gebeurt er niet in deze film, op de laatste twintig minuten na. Dan komt de film in een stroomversnelling. De film speelt zich af in de Schotse badplaats Scarborough, aan de oostkust. Het is opvallend hoe al die Britse badplaatsen op elkaar lijken: een pier, een reuzenrad, diverse speelhallen, cafetaria's met te harde verlichting en allemaal aan lager wal. Er moet ooit een tijd geweest zijn dat ze wel warm en uitnodigend oogden. Maar wanneer was dat dan? En waren de mensen toen wel blij en gelukkig? Voor deze film met zo'n zwaar onderwerp het perfecte decor. Je weet het al bij voorbaat, het komt niet meer goed. De hier en daar wat geforceerde 'occulte' gebeurtenisjes nemen we maar op de koop toe. Het einde is gruwelijk.

Ik vond het wel een mooie en integer gemaakte film over een groep vrouwen in een sauna, die een soort geestelijk en fysiek reinigingsproces ondergaan. mrklm zegt daar wel interessante dingen over, al is hij over de film zelf niet zo positief. En het is waar, de film is wel wat statisch en als kijker blijf je (terecht) een buitenstaander.

Ik vond dit een prachtige film. Ondanks al het negatieve geneuzel hier. Alle respect voor de kritiek natuurlijk. Maar qua verhaal en qua vormgeving vond ik het een on-Nederlands goede film, die ik met rode oortjes heb zitten bekijken. Waarom heeft deze film geen prijs gekregen? Er wordt uitstekend geacteerd en de vormgeving, met opnamen in Venetië en Amsterdam, is oogstrelend. Grote klasse.

Schlaf. Ja dat overkwam mij ook tegen het eind van de film. Ben even weggedommeld. Maar toen ik terugspoelde bleek dat ik niets had gemist en dat ook het slot je niets wijzer maakt over waar je nu precies naar hebt zitten kijken. Is dit horror? Een thriller? Gelukkig hebben we Collins nog om een en ander te verduidelijken. Maar dan nog. Dit is gewoon niet aan mij besteed.

Nogal springerig liefdesverhaal over een jonge scholier en zijn oudere Engelse lerares. Ergens in de jaren vijftig aan de Oostzeekust. Zo'n relatie blijft natuurlijk niet onopgemerkt en stuit op veel weerstand. Ach, het is van alle tijden. Zo heel veel bijzonders is deze film ook niet, maar de beelden van de Baltische kust zijn prachtig en er wordt opmerkelijk goed gacteerd. Wel een tikje aan de preutse kant, maar ja, voor tv gemaakt en dan kan er minder. Het slot is nogal theatraal en dat had voor mij een tikje soberder gemogen. Maar zeker niet onaardig.

shugenja slaat de spijker op z'n kop. Alle ingrediënten voor een spannende film zitten erin: een donker bos, een vreemde bosbewoner, zwijgzame dorpsbewoners en een moord van lang geleden. Maar het verhaal wordt door Saralisa Volm zo afstandelijk verteld dat de film maar niet spannend wil worden. Ook met de hoofdpersoon, een meisje dat al even zwijgzaam is als het bos, krijgen we geen enkele connectie. Ze is stagiaire, maar van wat precies? Ze doet bodemonderzoek. Maar waarom precies? En hoe dan? Als kijker wordt je maar een beetje aan je lot overgelaten. De film zit ook vol plotgaten en gaat uit als de spreekwoordelijke nachtkaars. En die heb je hard nodig in zo'n donker bos...

Onvervalste 'nunsplotation', lekker hoor, een genre dat uitgestorven lijkt, alleen Paul Verhoeven waagde zich er onlangs nog aan met 'Benedetta', wat voor mij niet had gehoeven. In deze goed gemaakte film zitten alle ingrediënten zoals het hoort: een Romeo en Julia-verhaal, een minnaar op de vlucht, moord, zwaardvechten, een klooster waar het niet pluis is, een moeder-overste die niet deugt, lesbische liefde, een vader die zijn dochter laat opsluiten, een paar blote borsten en natuurlijk de hardvochtige inquisitie, want de film speelt zich af in Spanje, al is het een Italiaanse productie.

Het wachten is natuurlijk op een flinke hoeveelheid leuke blote nonnetjes die het met elkaar doen of met een loslopende man. Nou, dat valt in deze film een beetje tegen. Af en toe een bloot borstje of een kleedje dat afgeworpen wordt, maar dat is het dan wel. Maar de scène waarin een groep nonnen levend ingemetseld wordt en in paniek raakt, is best bijzonder. Geloofwaardig geacteerd, en daarom een voldoende.

Ik kon hier helemaal niets mee. Een onsamenhangend en brokkelig geheel over een vrouw die kennelijk zichzelf zoekt, als ik het goed begrepen heb. Nou, zo'n 'proces' is kennelijk van belang voor de vrouw, maar voor de kijker zelden. Trouwens, we weten al wie ze is als we de synopsis hier lezen. Zit ook nog vol met teksten die we moeten lezen. In te kleine letters en te snel tempo. Kortom, meer vorm dan inhoud.

Altijd al gedacht dat die Zwitsers niet te vertrouwen waren, met die koekoeksklokken enzo. Ja, ja, ze doen nog wel wat anders daar in die Zwitserse Alpen. Maar in ernst, ik vond het een bloedstollend meesterwerk, dat je op het puntje van je stoel houdt. De beklemmende sfeer van die omringende bergen, zo'n geïsoleerde gemeenschap met z'n bijgeloof, de primitieve omstandigheden, het zit er allemaal in.

Maar in feite is het een fraai voorbeeld van een slasherfilm, een in Europa niet al te veel voorkomend filmgenre en waarvan ik de Israëlische film Kalevet nog altijd het mooiste voorbeeld vind. Die begint ook heel idyllisch en daar is het een groot bos, waar het niet pluis is. In Sennentuntschi wordt de spanning mooi opgebouwd. Er wordt sterk geacteerd en vooral Roxane Mesquida is sterk als het lieve en onschuldige meisje dat uiteindelijk de touwtjes stevig in handen heeft. Het knappe van het verhaal is dat het, wat mij betreft, nergens geforceerd of vergezocht aandoet. Maar misschien laat ik me te veel meeslepen. Engelse ondertiteling is overigens een must. Die Zwitsers zijn niet te verstaan, ook al is mijn Duits meer dan gemiddeld, ze spreken ook nog een boers dialect.

Wie in de sfeer van de Zwitserse Alpen wil blijven: Höhenfeuer of Alpine Fire uit 1985 is ook fraai, even onheilspellend en onheilszwanger, maar minder gewelddadig.

Oudere dame woont afgezonderd in een groot oud huis in Bretagne en krijgt ineens een jong echtpaar met een motor op haar dak, die in de omgeving gestrand zijn. Ze komen uit Noorwegen. Dat komt de oudere dame van oorsprong ook. Maar dat vertelt ze niet aan het jonge stel. Daar is wat vreemds mee aan de hand. Of toch niet? Want met de oude dame lijkt ook niet alles in orde.

Spannende het-is-niet-wat-je-ziet-film. Want wat we zien zijn gedachten, inbeeldingen, herinneringen, hallucinaties van de oude dame, vermengd met de werkelijkheid. Maar wat is waar en wat is illusie? Henrik Martin Dahlsbakken en Bente Børsom maken er een interessant kijkspel van, met sterk spel van Bente Børsom. Waarin het oude huis ook een mooie rol speelt. Alleen aan het eind vliegt de film uit de bocht en dat is jammer. Daarom blijf ik op drie sterren steken.

Die Bente Børsom was vroeger trouwens een stuk, getuige haar Griekse uitstapje 'Spiti stous vrahous' (House on the rocks) uit 1974, die ik helaas niet toegevoegd kreeg op MovieMeter. Zeer de moeite van het zien waard, een heus Grieks drama, met een verleidelijke Bente Børsom...

Ik doe ook 3,5 ster. Vond het een feest om naar te kijken. Niet in het minst om de prachtige borsten van Marianne Mardi, die we ruimschoots te zien krijgen. Maar vooral omdat bijna alles in deze film over de top is: de kleuren, de kostuums, de acteerprestaties, de opnamen. De film krijgt ook halverwege wel iets kluchtigs als de vader van Laila naar de grote stad komt om zijn dochter te bezoeken en er snel een huwelijk in elkaar gezet moet worden.

De opnamen van Lapland met zijn rendierkudden zijn prachtig, maar die bergen vertrouwde ik niet. Het blijken ook opnamen die in de Alpen zijn gemaakt. En zo zit de film boordevol ongerijmdheden.. Als piloot Hans neerstort wordt hij honderden meters meegesleurd met zijn parachute, maar zijn pet blijft op z'n hoofd en zijn uniform ziet er na afloop uit alsof het nooit gedragen is. Dat geldt ook voor de klederdracht van de lappen en van Laila.

Het gekke is, het is allemaal nauwelijks storend. Je wordt meegezogen in het verhaal en je hoopt dat het allemaal goed uitpakt voor Laila. Of dat ook gebeurt moet je zelf maar gaan zien.

Nogal overdreven ronkende synopsis hier, maar het gegeven is zeker intrigerend: een boekhandelaar krijgt regelmatig bezoek van een mooi meisje in zijn winkel, die steevast vertrekt met een aantal boeken, echter zonder af te rekenen. Langzaam raakt hij in haar ban en krijgt ook een verhouding met haar. Maar ze is vooral mysterieus en ongrijpbaar.

Nou, met zo'n gegeven kun je toch wel een spannende film maken, nietwaar? Dat is het niet geworden. Het is vooral traag en je moet een hoop geduld hebben. Het verhaal speelt zich vermoedelijk af in een negentiende eeuwse wijk van de Uruquaanse hoofdstad Montevideo. Opvallend is dat daar auto's en mensen ontbreken. Tegen het einde gaan werkelijkheid en fantasie wat door elkaar lopen en dat maakt de film niet sterker.

Wat ook niet sterk is, is dat de mooie Carla Quevedo, die Severina speelt, er krampachtig voor zorgt dat haar vrouwelijke vormen tijdens het liefdesspel niet in beeld komen. Het was me al eerder opgevallen dat Zuid-Amerikaanse films nog puriteinser zijn dan Noord-Amerikaanse. Al lijkt dat nauwelijks mogelijk.

Vond ik ook. Not my cup of tea. Vond het nogal voorspelbaar. Ook nogal geforceerd hoe de hoofdpersoon in vrijwel iedere man die hij tegenkomt de briefschrijver vermoedt, terwijl zijn vriendin dat heel snel door heeft. Verhaal uit een tijd toen ze nog brieven schreven op schrijfmachines. Onsympathieke en weinig uitgewerkte personages. Ik kon de titel niet verklaren.

Vond dit 'oudje' best leuk. Onderhoudend en bij vlagen spannend filmpje over vier meiden die de bloemetjes buiten willen zetten op het strand van Florida. Daar komen ze echter nooit aan, want ze blijven steken in Georgia, het 'donkere' zuiden van Amerika, waar ze in handen vallen van een maniakale sheriff. Zit ook leuke muziek in en wat beschaafd bloot. Zoals in de douchescène aan het begin, een getrouwe kopie van Psycho, waarin een jonge vrouw wordt vermoord. Mij is ontgaan wat deze scène met de rest van het verhaal te maken heeft, maar zo zitten er nog wel meer ongerijmdheden in. Ook opvallend: al speelt het in een zuidelijke staat van de VS, de film is 'all white', er is geen neger in te bekennen. Bij mij ging steeds 'Georgia in my mind' door het hoofd, maar dat is in deze film niet te horen. Ik vrees overigens dat die sheriff daar geen uitzondering is. Zorg wel voor de gerestaureerde blue ray versie, de VHS is niet te pruimen.

Heerlijke film. Heb lekker zitten griezelen. Is zo'n film waarbij je van te voren al weet dat je niet alle antwoorden krijgt aangedragen. Kun je dus lekker zelf gaan puzzelen. Nou, op IMDb weten ze daar wel raad mee. Het aantal treads valt daar al niet meer te tellen. Want ja, daar kunnen Amerikanen niet tegen.

Vond het spannend, creepy, van begin tot het eind. Heb nergens het gevoel gehad van dit is ongeloofwaardig. Binnen de context van het verhaal past alles prima. Misschien wel vreemd dat de moeder na de geboorte meteen uit beeld verdwijnt, maar daar kun je ook wel een verklaring voor vinden. Wat ik nooit begrijp waarom mensen een film met een andere vergelijken, die dan weer beter is. Heb ik geen last van, heb die films ook niet gezien. Maar voor deze een dikke vier sterren. Ook voor de strakke regie, de perfect passende score en de opnamen van de prachtige natuur. Maar omgeving Kopenhagen? Moest meer aan Zweden denken.

Er worden hier een hoop zinnige dingen over deze film gezegd, en het is zeker geen slechte film, maar ik vond al dat gewauwel over niks nogal vermoeiend. Ondanks de korte speelduur vond ik het lang duren, met nogal wat herhalingen. De regisseur heeft van haar korte film uit 2018 een langere versie gemaakt, misschien krijg je daardoor het gevoel dat het allemaal wat 'uitgerekt' is. Inderdaad, het is een tragikomedie. Op een joodse begrafenis neemt iedereen elkaar de maat en de hoofdpersoon probeert zich in dat gekkenhuis staande te houden. Ze moet de schijn ophouden van fantastisch succesvolle studente, terwijl haar leven een rommeltje is. Wel een mooi inkijkje in een New Yorks joods milieu.

Geen filmpje voor tere zieltjes. Maar verder goed te doen. Ik hou wel van films waarin de grenzen worden opgezocht. Een film vol weirdo's, geweld, bloed, urine, verminkingen, noem het maar op, te midden waarvan een meisje zich staande moet zien te houden. Verder is er nauwelijks een verhaal of boodschap.

Tartarus en Shadowed zeggen zinnige dingen over deze film, de plussen en de minnen. Lastig om hier een oordeel over te geven. Ik zit ergens in het midden. Ik vond de bijna poetische score wel mooi contrasteren met de vaak gruwelijke beelden.

Kijk naar de poster en je denkt, de zoveelste Japanse seksfilm uit de jaren zeventig/tachtig. Maar dat zit hier net even anders. Toegegeven, de film zit boordevol, vaak behoorlijk ruige seks. Maar de film gaat nog wel over iets meer. De synopsis hier klopt niet. Het gaat hier om een 17-jarig meisje dat eerst door haar minnaar op het strand wordt ontmaagd en het al snel aanlegt met een andere man. Ze heeft nogal een flink libido, om maar zo te zeggen. Dan blijkt ze zwanger, wat niet verwonderlijk is. Maar van wie, dat weet ze niet en die twee mannen weten het ook niet, maar die willen wel dat ze het laat weghalen. D.w.z. als het kind van de andere man is. U ziet: een gecompliceerde driehoeksrelatie van mensen die behoorlijk de weg kwijt zijn. Want die twee mannen zijn ook niet bepaald een lot uit de loterij. Prima uitgangspunt voor een film. Want die drukt je weer op de feiten: jonge mensen kloten vaak ontzettend aan. Ouderen trouwens ook.

Wat zien ik? Helemaal nog geen leuke berichtjes over deze 'nunsplotation' uit Japan? Al kun je je afvragen of deze bij dit genre hoort, want dat klooster en die habijt zijn er m.i. maar met de haren bijgesleept. Het gaat in feite om een vete tussen twee stiefzussen, natuurlijk over een man. De non zint op wraak en zet een ingenieus plan in elkaar om wraak te nemen op haar zuster, haar voormalige minnaar en het klooster, waar ze veelvuldig is misbruikt.

Het verhaal zit goed in elkaar en wordt met verve verteld. Het zit ook vol aardige grappen en beelden (het rode kardinaalsgewaad aan het slot) en het eindigt met een onverwachte twist. Zoals een pinku betaamd zit er een hoop bloot en seks in, en zelfs hairy armpits Ik heb er van genoten.

Zo zwaar als de synopsis ons hier wil doen geloven is het allemaal niet. De belevenissen van een groep kinderen en pubers in een zomerkamp, zoals dat overal voorkwam en waarbij het vooral gaat om de aantrekkingskracht tussen jongens en meisjes. Herrmann Zschoche houdt het luchtig en legt er geen ideologische saus overheen. Het jonge stelletje is wel vertederend en Kareen Schröter is een schatje met haar puntige borstjes. Het tempo ligt inderdaad laag en die repetities van het Romeo en Julia-verhaal duren wat lang, maar ze zijn toch wel knap met de gebeurtenissen verweven. Kleine voldoende.

Keek lekker weg, met een mooie score en Cristiana Capotondi is leuk om naar te kijken. We krijgen zelfs een glimp van haar billetjes en borstjes te zien. Maar verder is het het bekende verhaal en voegt het weinig toe aan het drieluik uit de jaren vijftig. Wat minder fondanterig misschien, maar zoveel scheelt dat niet. Knappe rol van Martina Gedeck als de moeder van Frans Joseph, ze houdt knap alle nuances in het oog en maakt er geen boze schoonmoeder van. Jammer dat de originele locaties niet gebruikt zijn. Is dat nou zo moeilijk tegenwoordig?

Verwacht hier geen suffe (en historisch correcte) biopic over het leven van keizerin Elisabeth van Oostenrijk (Sisi), die zijn er al genoeg. Deze gaat over de laatste vier jaar (1894-1898) van de keizerin, verteld vanuit het perspectief van haar hofdame Irma Sztáray. Vervreemd van haar echtgenoot keizer Frans-Joseph en het Weense hof zwerft ze door Europa en laat op het Griekse eiland Korfoe een paleis bouwen, het fraaie Achilleion. Dat krijgen we helaas niet te zien. In plaats daarvan een morsige villa ergens in Beieren. Een van de minpunten van de film. Te weinig geld? Geen toestemming? Te bewerkelijk? Gemiste kans.

Frauke Finsterwalder kiest met deze adaptatie haar eigen weg en legt de nadruk op de relatie tussen de twee vrouwen, één van vriendschap, liefde misschien, maar zeker niet een van gelijken. We zijn geen vriendinnen, zegt Sisi ergens. We zien Sisi (Susanne Wolff) als een complexe en niet geheel evenwichtige persoonlijkheid, die in deze film doorgaans heel wat opgewekter is dan tijdgenoten ons wilden doen geloven. Dat is ook het lastige met deze film, de voortdurende spanning tussen wat we weten van de historische feiten (niet zo heel veel overigens) en wat Finsterwalder ons vertelt.

Die vrije interpretatie is wel verfrissend. Er valt ook veel te genieten, vooral ook van Sandra Hüller als de Hongaarse gravin die Sisi op het rechte pad moet zien te houden, en voortdurend over haar grenzen heen moet. Ze krijgt nauwelijks nog te eten en moet zware lichamelijke inspanningen verrichten. Als ze op Korfoe arriveert moet ze, uitgedroogd van de reis, eerst een rondje hordelopen, om haar fysieke geschiktheid te bewijzen, voordat ze wordt aangenomen.

De film zit vol met dit soort (onderkoelde en subtiele) humor, maar ook met ongemakkelijke momenten. Zoals hoe de keizerin met mensen omgaat, het bezoek van haar zwager (een griezel), haar wispelturigheid, haar eetstoornis en depressies. Of zoals haar achterneef Georg von Hohenberg het tegenover Geert Mak verwoordde, hoewel beleefder geformuleerd: 'In feite was ze zo gek als een deur'.

Dan het slot, de moordaanslag op 10 september 1898 in Genève, die keizerin Elisabeth fataal werd. De film geeft hier een draai aan die niet geloofwaardig is en ook niet past binnen de film. Voor mij een brug te ver, die afbreuk doet aan de film. Het is wel weer Irma die haar dan tot het laatst ondersteunt en ook haar ogen sluit. De laatste beelden van Irma, terug op Korfoe, zijn weer wel mooi en een passende afsluiting. Chapeau voor de acteerprestaties van Sandra Hüller en Susanne Wolff.

Ik heb me wel vermaakt met deze film. Ik snap die lage waardering hier ook niet zo. Toegegeven, wat Collins al benadrukte, het verhaal is wat mager. De vraag waar je mee achterblijft is, was er nou eigenlijk wel wat aan de hand qua spionage op die school? En hoe zat het nou met dat meisje met dat brilletje? Wat was haar rol eigenlijk?

Maar goed, er valt ook veel te genieten. Die lekkere opgewonden en nerveuze spanning in die augustusdagen voordat de oorlog uitbrak zit er goed in. De sfeer en locatie is prima. Het is altijd leuk om naar Judi Dench te kijken, al hoeft ze hier niet tot het uiterste te gaan en Eddie Izzard doet een 'decent job'. Die meisjes hadden wel wat meer aandeel in het geheel mogen hebben. De film is geen hoogvlieger maar je kunt je er lekker op mee laten voeren op een gure vrijdagavond.

Nou, zo erg als Darbie omschrijft is hij nou ook weer niet, maar ook mij viel hij wat tegen. Jirí Menzel maakte deze satire op de communistische samenleving van de vroege jaren vijftig in de nadagen van de Praagse Lente en dacht dat dat nog wel kon. Maar het kon dus niet en de film bleef tot 1990, toen het regime bijna geruisloos verdween, op de plank liggen. We zien een aantal mannen en vrouwen die tewerkgesteld zijn op een stortplaats van metalen (in Kladno), deels als straf, deels als 'heropvoeding''. Maar wat ze er precies moeten doen weten ze niet, ze lummelen maar wat rond en de mannen en vrouwen hebben meer oog voor elkaar; er bloeien mooie romances op, op die puinhopen.

Een echt bijtende satire is het niet, en het bevat ook nogal wat komische passages, zoals het bezoek van de 'jonge pionieren' met hun rode sjaaltjes en zich breed makende vakbondsbestuurders. Maar verder gebeurt er niet zo veel, behalve die nogal vreemde bruiloft op het einde, waar ik niet veel van begreep. Verder bevat de film veel zinloos gepraat, en daar kan ik nooit zo goed tegen.

Film over de moord op de eerste president van het onafhankelijke Polen, Gabriel Narutowicz, in 1922. Hij was een in Zwitserland wonende ingenieur die naar Polen was teruggekeerd om het land mee te helpen opbouwen als minister van Publieke Werken. In 1922 werd hij bij verrassing door het parlement tot president gekozen. Vijf dagen later was hij dood. Doodgeschoten door een rechtse nationalist, aanhanger van een concurrerende politieke partij. Jammergenoeg niet eens door een idioot. dan was het gewoon pech geweest. Nee, door een intellectueel en kunstenaar, die als een held vereerd werd. En nog steeds, geloof ik. Een tragedie voor Polen, want Narutowicz was een rechtschapen man en had Polen voor veel ellende kunnen behoeden.

Drama genoeg, zou je zeggen, om een meeslepende film mee te maken. Helaas. Het is een oersaaie aaneenschakeling van debatten, commentaren en gesprekken geworden. Alsof iemand daar na een halve eeuw nog op zit te wachten. De film is dan ook terecht vergeten.

Beetje vreemde film. Soort broeierig relatiedrama met thrillerachtige trekjes, waarbij je nogal wat zelf moet invullen wat het verhaal betreft. Er zitten wat ongerijmdheden in, waar ik niet op in kan gaan zonder de plot weg te geven. Het slot is zelfs absurd te noemen. Het vervelendste vond ik dat ik die twee kerels niet uit elkaar kon houden. Gewoon een casting fout. Martina Gedeck loopt de hele film in een dun bloesje rond zonder beha, maar doet erg haar best om te zorgen dat we haar borsten niet te zien krijgen. Kreeg ik de kriebels van. Die Svea Lohde is wel een lekker ding met haar kleine tietjes, maar een groot actrice is aan haar niet verloren gegaan. Ze is er dan ook mee gestopt.

Plattelandsdrama van Estlandse bodem, dat me wel wist te boeien. Speelt in 1917. Estland is dan nog een Russische provincie en de berichten dat de tsaar is afgezet zijn ook tot hier doorgedrongen. Een jonge kunstschilder is er in geslaagd de weg naar huis terug te vinden en vindt onderdak in het huis van zijn broer en diens vrouw. Er heerst al snel een broeierige sfeer in huis als de jonge schilder een oogje op zijn schoonzus laat vallen. Maar dat is nog niet alles. Rond die ondoordringbare moerassen gebeurt van alles. Van een verwaarloosde barones die een oogje op de schilder heeft tot een meisje in het huis van de buren waar een bruut het meisje mishandeld, hetgeen de schilder niet kan aanzien. En dat allemaal te midden van de schitterende zomerse natuur. Heb best genoten.

Eigenlijk valt er niet veel kritiek te leveren op deze film, lees ik ergens. Dat klopt. Of het zou moeten zijn dat het wel erg Amerikaans is, met dik aangezette effecten en weinig nuances. Natuurlijk heb ik deze film al wel eens in het verleden gezien. Het verhaal stond me niet helemaal meer bij, maar ik herinner me nog wel dat ik toen dacht, Amerikanen moeten zich niet met de Holocaust bemoeien, daar weten ze niks van. Beetje kort door de bocht natuurlijk. Ik denk dat de meeste overlevenden van de Holocaust in Amerika leven, ieder met z'n eigen verhaal. In deze film twee van deze overlevenden met hun verhaal, en een Amerikaan die daar bijna gebiologeerd kennis van neemt. Zo ook ik en het is bij vlagen een aangrijpende geschiedenis. Chapeau voor de acteerprestaties van Meryl Streep, misschien toch wel de mooiste rol die ze gespeeld heeft, maar toch ook voor haar tegenspelers Kevin Kline en Peter MacNicol. Ik heb er gefascineerd naar zitten kijken.

Volgens ingewijden zo'n beetje de allerlaatste giallo. Maar helemaal volgens de genre-eisen schijnt hij ook weer niet te zijn, want te weinig sleaze en gore, te netjes, te gestileerd. Ook goed. Dan houden we het maar op een erotische thriller. Want erotisch is dit werkje zeker. Heb met rooie oortjes zitten kijken. Is zeker een van de sterke kanten van deze film. Het andere is de prachtige fotografie van Amalfi en Ravello, even ten zuiden van Napels, met z'n prachtige kust, en het op de rotsen gebouwde hotel met zijn oogstrelende terrassen en uitzicht op de baai, waar het verhaal zich afspeelt. Maakt een flink deel uit van de beelden van deze film. Misschien zelfs iets te veel, zodat het op een bewegende ansichtkaart gaat lijken.

Het verhaal is een stuk minder sterk. Twee zussen strijken neer in een hotel aan Italiaanse kust. Een van de zussen is behoorlijk van slag door de dood van haar vader. Ze spoort van geen meter, om het maar zo te zeggen. Dan begint een seriemoordenaar jonge vrouwen in het hotel, en daarbuiten, te vermoorden. Iedere keer nadat ze seks gehad hebben. Dat levert dus heel wat expliciete vrijpartijen op, behoorlijk realistisch in beeld gebracht. Zoals een jong stelletje dat lekker bezig is in een soort museum. Of een hoertje dat de moordenaar mee laat kijken als ze bezig is. Zuster Dagmar is zich trouwens ook lekker aan het verwennen met een gouden ketting. En dan is er nog de hoteleigenaar die het doet met de zangeres van zijn nachtclub. Hij doet iets met haar billen dat we .. eh.... hier maar niet gaan uitleggen.

De uiteindelijke ontknoping is het minst sterke deel van de film. Te weinig gemotiveerd, te weinig uitgewerkt. En er zijn meer twists en zijlijntjes, die niet helemaal geloofwaardig overkomen. Maar dan hebben we al genoeg genoten van al dat andere moois dat de film te bieden heeft....

Helemaal mee eens, en goed geformuleerd. Een film als een kaakslag. In vergelijking daarmee is The Crown maar een slap aftreksel. Hier zie Charles ten voeten uit, als hij zegt: 'Ik hoop niet dat je dat heerlijke eten hier weer wegspoelt in de toiletpot'. En William die zijn moeder moet waarschuwen als haar gekte de overhand krijgt. Kippenvol en twee uur op het puntje van m'n stoel.