Schlaf (2020)

Bij dergelijke films met weinig promotie, die bij velen op de achtergrond blijven en maar weinig over vind qua recensies nzo, is het volledig blind de film ingaan en het maar op je laat afkomen. Maar, deze 'kleine' film wist me dan weer uitermate te boeien, er zat onmiddellijk zo'n lekker sfeertje in de film, ook het acteerwerk was sterk. Het geheel psychologische en horror, pakte goed, waardoor ik deze film ook echt beleefde. En oké ben zot van dat Duits taaltje Zeker een aanrader.

Marlene [Sandra Hüller] heeft last van een ernstige slaapstoornis en hoopt in gezelschap van haar dochter Mona [Gro Swantje Kohlhof] rust te vinden in een afgelegen, grotendeels leeg hotel. Daar gaat het echter al snel vreselijk mis waardoor Marlene in een ziekenhuis terecht komt en Mona noodgedwongen achterblijft tot haar moeder is herstelt. Al gauw wordt ook Mona geplaagd door nachtmerries en doet ze een poging om te achterhalen wat de oorzaak daarvan is. En wat het hotel eigenaren Otto [August Schmölzer] en Lore [Marion Kracht] daar mee te maken hebben. Een beetje The Shining met een flinke scheut Blue Velvet, verder aangevuld met de bizarre, maar intrigerende visuele en inhoudelijke ideeën van regisseur en co-scenarist Venus die een zeer ünheimliches Gefühl weet op te roepen met knap geconstrueerde beelden en sublieme vertolkingen. Een bescheiden productie, maar een dijk van een psychologische thriller.

Schlaf. Ja dat overkwam mij ook tegen het eind van de film. Ben even weggedommeld. Maar toen ik terugspoelde bleek dat ik niets had gemist en dat ook het slot je niets wijzer maakt over waar je nu precies naar hebt zitten kijken. Is dit horror? Een thriller? Gelukkig hebben we Collins nog om een en ander te verduidelijken. Maar dan nog. Dit is gewoon niet aan mij besteed.