Opinions

Renée Soutendijk vond ik nog steeds een lekker stuk. Vond de film ook na 35 jaar nog een genot om naar te kijken. Verhoeven wist natuurlijk wel hoe je een film moest maken: met actie, beweging, spanning, niet te veel gelul, korte dialogen, en natuurlijk seks, veel seks. En niet van dat benauwde, blote borsten en stijve piemels, geen probleem. Kom daar nu eens om, in de eeuw van de nieuwe preutsheid.

Maar, de film ging natuurlijk ook nog wel over iets. Over dromen, over verwachtingen van de toekomst. Over geld verdienen, over opportunisme. Misschien zelfs wel over liefde. Heb me geen minuut verveeld. Was alleen al een feest om als Rotterdammer die stad van 35 geleden te zien, met inderdaad die smerige trap op het Lijnbaanplein met de poort van het Coolsingel ziekenhuis, de aanleg van de metro, enz. Maar wist ook niet hoe mooi Maassluis toen was.

Natuurlijk ook een feest om al die acteurs uit die tijd te zien: Rutger Hauer, Jeroen Krabbé, maar natuurlijk vooral de (te) vroeg gestorven Hans van Tongeren. Was nota bene z'n eerste rol, en toen al zo goed. Had een groot acteur kunnen worden. Ook leuk om terug te zien: Rudi Falkenhagen. Altijd herinnert als de stotterende Snuf uit Pipo de Clown. Maar hij was altijd beschikbaar voor kleine rollen.

En wat deugde er niet in deze film? Natuurlijk, het geluid. Zoals altijd in Nederlandse films uit die tijd. En in dit geval het geluid van de dialogen. Soms volstrekt onverstaanbaar. Zelfs in een film van Paul Verhoeven.

Prima film heeft Alberto Lattuada hier afgeleverd, waarmee hij messcherp de hypocrisie van de 'betere klassen' in het naoorlogse Italië aan de kaak stelt, die niets te maken willen hebben met een prostituee die haar leven weer op de rails probeert te krijgen. Het grootste deel van die dure dames en heren in die chique badplaats waren natuurlijk regelrechte fascisten, nog maar heel kort daarvoor. Maar het woord fascisme en oorlog wordt zorgvuldig vermeden. Italië was nog niet toe aan het evalueren van het oorlogsverleden. Daar zijn ze trouwens nooit aan toegekomen. Wel jammer dat die Italianen zo luidruchtig zijn en zoveel lullen. Kreeg er koppijn van. Er wordt uitstekend geacteerd. En mooie zuurtjeskleuren, daar hou ik wel van. En dat het niet altijd zo'n vriendelijk en joviaal volkje is weet ik uit eigen ervaring.

Toch geen onaardige film. Al hebben mijn voorgangers gelijk: soms een beetje spannend, soms een beetje saai. Ik kende deze geschiedenis niet. Hoop gedoe daar in het hoge noorden. Die Terboven moet inderdaad een griezel zijn geweest. Goebbels moest niets van hem hebben. SS'er in hart en nieren en niet van het statuur van 'onze' Seyss-Inquart. Heeft dan ook z'n vonnis in mei 1945 niet afgewacht. Toch een fraai inkijkje in een voor ons onbekende wereld. Dat vermag film.

Een nogal 'mistig' geheel dat Eriprando Visconti (neefje van) ons hier voorschotelt. Het kostte me veel moeite om enig grip te krijgen op deze Italiaanse middenklasfamilie van halvegaren, waar de Visconti's weinig mee op hadden. Maar die preoccupatie van een halve eeuw geleden is hun probleem. Ik wil gewoon een film zien waar ik wat van snap en door geboeid raak, en dat was hier niet het geval. Oninteressante personages met slechte huwelijken en niks omhanden. Ga gewoon werken, denk ik dan. Een rijke niksnut schiet z'n vrouw dood tijdens een jachtpartijtje en een paar tellen later loopt ze weer vrolijk rond in de volgende scène. Ik bedoel maar. Pippo vond het ook niks, maar die had er meer regels voor nodig.

Goede analyse van Collins. Memoreert dat de film je aan het denken zet. Over welke keuzes je maakt en welke consequenties je dan moet dragen. Ik vond het geen makkelijke film. Een film die schuurt en je met vragen achterlaat. Daarom geef ik ook een hogere waardering. Omdat ik ook geboeid heb zitten kijken. Naar een hoofdpersoon die niet binnen de lijntjes wil kleuren. Een jonge Joodse vrouw, die deel uitmaakt van een jazzorkest en een Joodse vriendenclub met types waar ik me ook behoorlijk aan heb zitten ergeren. Terwijl het spelen van jazz al verboden is, laten ze zich ook nog in met illegale acties, maar zo onbezonnen dat het wel fout moet lopen.

De vorm van de film is nogal springerig. Ik werd er kriegel van. Wat er vooral uitspringt is de vitaliteit van de personages. Jonge mensen, die willen leven tot het uiterste. Terwijl ze weten dat ze gedoemd zijn jong te sterven. Dan zit je niet lekker in je luie stoel. Wat me aan het twijfelen bracht was die groep Joodse fabrieksarbeiders (onder wie Stella). In 1943? Ook wordt er openlijk over Auschwitz gesproken en over wat daar gebeurt. Maar wisten ze dat toen al? Hoe je zelf afglijdt om mensen te beschermen en vrienden en bekenden daarvoor opoffert. Ik vond dat heel herkenbaar en proefde bij mijzelf geen moreel oordeel. Je kunt toch zelfmoord plegen, zegt iemand ergens in de film tegen Stella. Hoe makkelijk staan mensen met hun oordeel klaar. Ook in deze tijd.

Typisch jaren zeventig-geneuzel van een filmer die te veel naar Bunuel, Fellini en Jacques Rivette had gekeken. Dus lopen fantasie en werkelijkheid lekker door elkaar, zodat je als kijker geen idee meer hebt waar je nou precies naar zit te kijken. Dat vonden ze toen uitdagend en diepzinnig.

Het gaat om een liefdesrelatie tussen de bloedmooie Dominique Sanda en de uiterst irritante en zelfgenoegzame Alan Bates (de grote ster van die jaren), een schrijver, getrouwd en vader van drie kinderen. Hij worstelt met z'n nieuwe boek en wordt heen en weer geslingerd tussen de liefde voor zijn vrouw en die voor z'n vriendin. Kennelijk heel herkenbaar in die jaren. Het kon mij geen moment boeien.

Dominique Sanda is bloedmooi in deze film en we krijgen zelfs haar blote buik te zien als ze zwanger is van haar minnaar. Maar ze is ook erg vaag, zoals altijd. En het (vele) naakt dat ze laat zien mist iedere erotiek. Alan Bates speelt een vervelend mannetje en dat doet hij geweldig, met z'n veel te Britse accent. Maar het viel mij niet mee om daar bijna twee uur naar te moeten kijken. Bovendien ontbreekt iedere chemie tussen die twee.

Dit was overigens geen simpel tussendoortje. Frankenheimer was niet de eerste de beste, hij had een sterrencast tot z'n beschikking, Michel Legrand tekende voor de muziek en de fotografie was in handen van Claude Renoir. Zo'n beetje de absolute top in die dagen. Dus mooie plaatjes van Parijs en Marokko, een vissersbootje dat vergaat in de branding, zonsondergangen, veel spelende kinderen, wat thriller elementjes en een verjaardagspartijtje waar de film mee begint en dat bijna een kwartier duurt. Mooi, maar gebakken lucht.

Deze film schijnt totaal vergeten te zijn. Niet verwonderlijk want het was een complete mislukking. En dat wisten ze toen ook al, want hij is niet of nauwelijks uitgebracht in de bioscopen.

Ik heb me wel vermaakt met deze film. Zo slecht als hij hier wordt afgeschilderd vond ik hem niet. Begint inderdaad nogal theatraal en karikaturaal, maar word gaandeweg wel serieuzer en gaat ook wel ergens over. Toegegeven, ik zou ook niet graag in zo'n groep terechtkomen, en die Jens is natuurlijk regelrecht een griezel. En dan dat slot, nogal larmoyant. Maar Elise Schaap kan dus nog wel wat meer dan potjes groente verkopen en draagt deze film bijna in haar eentje.

Lekker hoor, deze vrijmoedige variant op het Cinderella-sprookje van de gebroeders Grimm. Al is Cinderella hier de mooie stiefzuster, die niet op de prins uit is, maar het liever doet met de staljongen. Elvira is het lelijke zusje dat wel haar zinnen op de prins gezet heeft, maar ze maakt weinig kans, want ze ziet er niet uit. Daar moet dus wat aan gebeuren. Een film met een knipoog. Maar ook prachtig gemaakt en uitstekend geacteerd. Vooral de balletrepetities vond ik hilarisch.

Positieve kritiek? Zal toch niet? Het is een rommelpotje, waarin vrijwel iedere kans is gemist. Geen enkel personage krijgt enig reliëf of introductie. Niets over de tijd en de politieke verhoudingen. Allerlei gebeurtenissen worden niet uitgediept en pas na een uur krijgen we te horen wat die 'vreselijke gebeurtenissen' nu precies inhouden. Daarna stapelen de ongerijmdheden zich op. Een film om, inderdaad, uit te gaan als een nachtkaars. En wat het ergste is, het is allemaal geen moment spannend.

Best aardige thriller/horror/sf of hoe je het ook wil noemen. Echtpaar trekt de Zweedse wildernis in om zichzelf en hun relatie te hervinden, of zoiets. Op zich hou ik niet zo van dat relatiegedoe. Denk altijd zoek het lekker zelf uit en val mij er niet mee lastig. Dat bekroop me ook hier, zeker omdat het zeker een half uur duurt eer er wat gaat gebeuren: het kind raakt zoek. Moet je ook niet alleen in het bos achterlaten, denk ik dan. Maar goed, genoeg geklaagd. Daarna wordt het wel spannend als ze een zelfde soort koppel tegenkomen en in een parallelle wereld blijken te zijn terechtgekomen.

Daar ga ik niets over verklappen, maar het is wel inventief hoe de film dit thema geloofwaardig houdt en alle eindjes aan elkaar weet te knopen, met nog een aardige twist op het eind. Maar dat laatste shot, met dat oranje handschoentje van het jongetje, daar is dan weer te weinig mee gedaan.

Inmiddels bewierookte film, die hier gemengd wordt ontvangen. Film met een hoog 'Stille kracht' of 'Oeroeg'-gehalte, als iemand dat nog wat zegt. Mij deed het niet zo veel. Bordkartonnen karakters die nauwelijks uit de verf komen. Leuk dat Renée Soutendijk weer eens een rol kreeg, maar aan deze valt weinig eer te behalen. Verder zag ik een erg oud en dik geworden Hans Dagelet en een onherkenbare Peter Faber. Moest dat nou, al die oudjes?

Intrigerende film over een aantal dropouts die na een oorlog de chaos en de wetteloosheid van een stad (Sweetwater) ontvluchten en aan de rand van de stad op een vuilnisbelt proberen te overleven. Het gaat om een echtpaar met hun zoontje, twee nogal vreemde broers, een arts met zijn ziekelijke vrouw en een prostituee met haar aan drank verslaafde pooier.

Personages waar je niet veel over te weten komt. Verwacht sowieso geen eenduidig verhaal. De film bestaat voornamelijk uit min of meer met elkaar verband houdende gebeurtenissen, die je zelf maar moet interpreteren en in het grote verband moet zetten. Sfeer en atmosfeer gaan boven het verhaal. De man, Allen (Bentein Baardson), keert regelmatig terug naar de stad, naar zijn werk bij een benzinestation. We zien gigantische bergen puin, verwoeste gebouwen, verwrongen staal en beton, maar wat er nu precies gebeurd is, komen we niet te weten. Wel dat de stad beheerst wordt door elkaar bestrijdende gangs. Opvallend zijn de sombere en donkere beelden van de stad in contrast met het zonnige buitenleven op en rond dat gebied van de vuilverwerking.

Ergens speelt het idee van dat groepje mensen, als zouden zij de aanzet tot een nieuwe bevolking moeten vormen. Zo krijgt de vrouw ook een kind. Maar het wordt liefdeloos ontvangen. Seks is nergens ver weg, maar het is geen straf om naar de borsten van Lisa (Petronella Barker) of het lijf van Mary (Alphonsia Emmanuel) te moeten kijken. Een rare film, waarin ze Noors praten in een omgeving die zeker niet in Noorwegen is. Maar waar wel, valt evenmin te achterhalen. Schijnt gebaseerd te zijn op twee boeken van de Noorse schrijver Knut Faldbakken.