Opinions

Grindhouse? Nou, als er iets geen Grindhouse is, dan is het deze film wel. Softporno of hardporno is het trouwens ook niet, wat de reputatie van de film of van Joseph W. Sarno ook mag zijn (hij heeft inderdaad heel wat soft- en hardcore films op z'n naam staan; zelfs behoorlijk goede). De film is zelfs drie jaar verboden geweest in de UK en in Denemarken, waar hij gedraaid is, zelfs niet eens uitgebracht. Maar ja, met hier en daar wat bloot en incest en lesbische liefde/seks op het program, daar schrokken ze natuurlijk wel van in die tijd. Flauwekul, want er werden in de jaren volop films gemaakt die heel wat verder gingen.

Daddy, Darling is Sarno's Deense uitstapje, na voornamelijk in Zweden en USA te hebben gewerkt. De film is in Kopenhagen opgenomen en werkt met een Deense cast, met Helli Louise in de hoofdrol als Katja, die gevoelens voor haar vader ontwikkelt en daarna behoorlijk de weg kwijtraakt. Het is in feite een heel genuanceerde film over een behoorlijk eenzaam meisje dat vroeg haar moeder heeft verloren, met haar vader samenleeft en met haar seksualiteit worstelt. Vooral die eenzaamheid is schrijnend in beeld gebracht.

De samenvatting van MM klopt wel zo'n beetje. Maar nadat Katja door haar vader is afgewezen gaat ze op zoek naar de 'liefde'. Eerst met behulp van een vriend van een vriendin, daarna via een lesbisch koppel en tenslotte verleidt ze haar stiefmoeder, om haar te corrumperen, zodat ze haar vader alsnog voor zich kan winnen. We verklappen het maar: het is een doodlopende weg voor het meisje en dat is best schrijnend. Helli Louise is geen groot actrice, maar ze slaagt er wel in om enige compassie over haar geworstel los te maken bij de kijker, ook al weet die dat haar dubbele agenda niet deugt.

Sarno heeft er een, vooral voor zijn doen, bijna preutse film van gemaakt. Helli Louise gaat wel een paar keer uit de kleren en laat ons genieten van een paar prachtige borsten, maar dat is het dan ook wel. Van alle andere dames krijgen we niet veel te zien. Een 'exploitation-movie' kun je dit moeilijk noemen. Wel blijkt weer het vakmanschap van Sarno. De scène waarin Katja zich verbeeldt seks te hebben met haar vader is knap en zeer suggestief in elkaar gezet. De film heeft ook een minpunt: hij is behoorlijk traag, naar huidige opvattingen. Dat gold trouwens niet voor alle films die toen gemaakt werden. Een vroege Sarno dus en zeker nog dubbel en dwars waard om gezien te worden.

Beter kan ik het niet verwoorden. Dit is een nagelbijter. Zij het de zoveelste Nederlandse film met een beroerde geluidsband, zodat ik weer allerlei trucs moest uithalen om alles te verstaan cq te bergrijpen. Maar de film is het dubbel en dwars waard.

Indrukwekkende film over het leven en de zelfgekozen dood van de Egyptisch-Franse zangeres Dalida. Niet in het minst door de knappe regie van Lisa Azuelos, die er geen saaie biopic van maakt en door de vertolking van Sveva Alviti, die alle momenten van vreugd en verdriet geloofwaardig over het voetlicht brengt en je geen moment het gevoel geeft dat je naar een playbackende actrice zit te kijken. De tragiek van nergens het geluk vinden en al die kerels die van haar willen profiteren, greep mij althans wel bij de keel.

Mijn vader kon deze film wel waarderen toen hij hem zag in 1943, direct na de première, in een bioscoop in Hamburg, waar hij gedwongen tewerk was gesteld. Film was zijn grote liefde, en het was in die tijd het enige verzetje. Hij schreef naar huis dat ze hem zeker moesten gaan zien als hij in Rotterdam in de bioscoop kwam. Wie de film nu na bijna driekwart eeuw ziet, verbaast zich erover hoe goed hij was en nog nauwelijks aangetast door de tand des tijds.

Niet in het minst door Zarah Leander, die van het doek af spettert. Het was haar laatste film in Duitsland. Direct na de première pakte ze de trein naar Stockholm, waar ze geboren was, en kwam niet meer terug. Goebbels was des duivels. Zarah Leander was de grote ster van de Duitse filmindustrie en de parel van de UFA. Maar ze was ook duur en onhandelbaar. Ze weigerde om om te gaan met hoge nazi's, liet zich uitbetalen in Zweedse kronen en trok zich nergens wat van aan. Maar het publiek was verzot op haar, en op haar karakteristieke donkere (zang)stem.

'Damals' was een van haar beste films. Mede dankzij de regie van Rolf Hansen en een ijzersterk verhaal en scenario, een soort raamvertelling over wat er 'toen' precies was gebeurd in het leven van haar personage. Hoe haar man haar ten onrechte verstootte, hoe ze als dokter een patiënt had gepoogd te redden, hoe ze was gevlucht naar Zuid-Amerika, hoe ze daar werd verdacht van de moord op een bekende en hoe ze vervreemd was geraakt van haar dochter. Een verhaal propvol drama. De summiere synopsis hier steekt daar wat schril bij af.

Wat de film mist, zijn de goed in het gehoor liggende 'schlagers', uit de zovele andere films van Zarah Leander. De soundtrack is overigens degelijk, en plezierig genoeg. Een goede kennis van het Duits is wel handig, want de Engelstalige ondertitels zijn matig.

Ja, MisterPink, deze film vreet je op. Je wordt er of heel boos, of verdrietig van. Of gelaten. Eigenlijk kijk je hem alleen af omdat je wilt weten hoe het met het meisje Dara en haar kleine broertje afloopt. Naar het geweld en de wreedheden van de Ustasha's valt nauwelijks te kijken. Maar het is een film natuurlijk, geen documentaire. Een goed gemaakte film, over een belangrijk aspect van de geschiedenis. Of de film een propagandistisch doel heeft laat ik in het midden. Hij zal niet bijdragen aan de verzoening van Serviërs en Kroaten. De Serviërs zullen nog lang moeten wachten tot ze toegelaten worden tot de EU. Hoewel, Europa ziet me lede ogen de groeiende invloed van China in Servië. De Kroaten zijn nu het braafste jongetje van de klas. Ze hebben zelfs de euro ingevoerd. Maar vergeet niet, die Ustasha's worden door een deel van de bevolking nog altijd als helden vereerd.

Leuke film, met een fris scenario. Beetje crime, beetje thriller, beetje komedie, maar in een goede verhouding en vlot van tempo. Heb er met plezier naar gekeken, al raakte ik halverwege het spoor een beetje bijster in alle verwikkelingen. Het verhaal is best origineel, over die teruggekeerde goudschat, kort na de onafhankelijkheid. Mooi geschoten in zwartwit, met wat kleur tegen het einde.

Dat van die goudschat is op zich eigenlijk ook wel een film waard. Moet gebeurd zijn eind 1939 begin 1940. Zou wel willen weten hoe dat gegaan is, en vooral hoe die schat voor de Duitsers verborgen is gebleven, nadat ze in juni 1940 Parijs bezet hadden. Wie weet meer?

Ook deze aflevering van het DAU-filmproject van regisseur Ilya Khrzhanovskiy speelt zich af in en rond het geheime onderzoekinstituut in de jaren vijftig van de vorige eeuw in de Sovjet-Unie. Ik telde inmiddels al zeventien delen. In dit deel gaat het over Katya (Ekaterina Yuspina), de bibliothecaresse van het instituut. Ze wacht op haar prins op het witte paard, maar zoals gewoonlijk zijn die prinsen nogal vervelende kerels, die maar uit zijn op één ding.

Vooral Dau (Teodor Currentzis), de centrale geleerde, is zo'n engerd die haar met z'n gladde en semi-wijsgerige praatjes het bed in probeert te lullen. Tanya houdt zich op de vlakte, maar laat zich wel verleiden door een andere bewoner van het grote huis waar ze allemaal wonen, dit tot grote woede van Dau, die hen betrapt. Het is uiteindelijk de jonge Tanya bij wie Katya wat warmte en begrip vindt. Ook onder de lakens, hetgeen natuurlijk ter ore komt van de binnenlandse veiligheidsdienst, die een hardhandig einde maakt aan deze 'onfatsoenlijke' relatie.

Regisseur Ilya Khrzhanovskiy houdt ons behoorlijk op een afstand. Hij houdt niet van close-ups, werkt met nogal donkere en morsige beelden, hij maakt z'n scènes niet mooi af en z'n kadrering roept vragen op. In alles een stijl van filmen die we hier in het westen niet gewend zijn. Het 'verhaal' laat ook nogal wat gaten vallen, is niet altijd liniair verteld en de personages zijn niet erg uitgewerkt. Wat ze nu precies doormaken, het laat zich met moeite raden.

Khrzhanovskiy observeert en registreert meer dan hij regisseert. De cast lijkt onervaren en speelt meer zichzelf dan een personage. Er valt dus veel op af te dingen. En toch blijf je geboeid kijken naar deze bijna claustrofobische wereld. Maar dat zal niet voor iedereen gelden. De seksscènes zijn ook in deze film niets verhullend, maar eerder geweldadig dan erotisch. Zoals al gezegd: Khrzhanovskiy is geen mooifilmer.

Nog geen reacties op deze toch wel intrigerende film, zie ik. Schijnt onderdeel te zijn van een kunstproject dat meerdere films omvat, met als uitgangspunt het werk van een Russische natuurkundige. Als ik het goed begrepen heb. Of ik het een goede film vind weet ik nog niet. Het is in ieder geval heel erg Russisch en bijna gruwelijk realistisch. De afzonderlijke scènes zijn lang uitgesponnen, zoals de 'interactie' tussen Natasha en haar collega Olya, 'een lui varken' die de vloer niet wil dweilen. De liefdesscène tussen Natasha en de Franse natuurkundige is uitgesproken expliciet, en dat is even wennen. Het venijn zit in de staart, het 'verhoor' van Natasha door de geheime dienst, waarbij alle verhoortechnieken die er bestaan worden toegepast. Het is bijna niet om aan te zien. Alleen de omslag in de reactie van Natasha op haar ondervrager, beul, folteraar, kon ik niet plaatsen. Zoals gezegd: intrigerend en geen alledaagse kost.

Een film uit de DAU-serie van Ilya Khrzhanovskiy, een gedurfd project over een geheim wetenschappelijk instituut in de jaren vijftig van de vorige eeuw in de Sovjet-Unie. Ik tel er nu al zestien, waaronder een aantal miniseries. Ik vind het wel een fascinerende wereld die hij laat zien. Somber, donker, gewelddadig, rauw en heel erg Russisch. Ongetwijfeld niet ieders cup-of tea. Ik ben ook er ook niet lyrisch over, maar ik blijf toch kijken.

Deze 'New man' is trouwens niet de beste. Focus ligt op een jonge idealistische comminist, recht in de leer, die die augiasstal wel eens wil uitmesten, daarvoor onder druk gezet door de geheime dienst om zijn zuipende en hoererende collega's te bespioneren. Hij brengt dan ook regelmatig verslag uit aan zo'n glibberaal van de staatsveiligheidsdienst. Er zitten best grappige dingen in, zoals die moegestreden verklikker die uit de dienst wil stappen en droomt van een huisje op de Krim.

Maar onze 'held' is in feite geen haar beter als zijn collega's en heeft een niets verhullende seksuele relatie met een meisje van de kantine, die hem wil 'redden'. Dat gaat haar niet lukken. Het einde is uitermate gruwelijk. Daarmee komt dus deze DAU-serie aan z'n einde, denk je, mede gezien de lange aftiteling. Maar nee hoor, daarna gaat het gewoon weer vrolijk verder. Chronologie maakt geen deel uit van dit filmische experiment.

Deze aflevering van de DAU-serie viel me niet mee. Dau is getrouwd en heeft een zoontje. Schoonmoeder komt op bezoek om poolshoogte te nemen en kennis te maken met haar kleinzoon. Die is niet erg toegschietelijk en Dau had graag van te voren geweten dat moeders op bezoek kwam. Schoonmoeder beschuldigt hem ervan zijn vrouw te verwaarlozen en vreemd te gaan. Dau geeft terug dat schoonmoeder haar eigen mislukte leven projecteert op het leven van haar dochter. Dat loopt uit op een harde confrontatie tussen moeder en dochter, waarbij ook nogal wat oud zeer uit het verleden naar boven komt. Ach, het is van alle tijden, van alle generaties en van alle landen. Maar dat is ook wel verfrissend om te zien. Wel even doorbijten dus.

Helemaal geen onaardige film over een jong meisje dat ook letterlijk een beetje de weg kwijt is. Geen wonder. Op het strand van Les Landes laat ze zich suf neuken door een grote neger en wordt dan door hem gedumpt. Ze gaat haar 'grote liefde' achterna en komt er dan hardhandig achter dat de vakantie voorbij is.

De eerste grote speelfilm van Anna Cazenave Cambet en met een jonge en onervaren actrice als hoofdpersoon. Dat is te zien. Het oogt allemaal wat onevenwichtig, die reis naar Parijs, de zwerftocht door verlate straten, de vlucht in een klooster en dan de beelden aan het slot, die ik ook niet kon verklaren. Bovendien komen we vrijwel niets te weten over de achtergronden van het meisje en waarom ze alleen vakantie 'viert'. Toch slaagt de film er wel in enige compassie voor het dolende meisje op te wekken.

Het is overigens wel leuk kijken naar de mooie Tallulah Cassavetti in haar eerste rol. Hopelijk niet de laatste. De titel kan ik niet verklaren. Frans voor 'paarlen voor de zwijnen'? Maar dan nog. Er komt wel een kat in voor.

Prima film wat mij betreft, best spannend en kijkt lekker weg, zeker met die bergen sneeuw en ijs die wij hier achter de rug hebben. Met een mooie rol van een (ouder wordende) Emma Thompson, die daarom deze film kennelijk wilde maken, want voor haar zullen de goede rollen ook niet meer voor het opscheppen liggen. Maar zij heeft de luxe om zelf haar projecten te kunnen uitkiezen.

Film heeft nogal wat kritiek gekregen. Toegegeven, niet alle onderdelen van het verhaal zijn even geloofwaardig. Zonder noemenswaardige voorbereidingen ga je zo niet in de winter naar onherbergzame oorden en de beweegredenen van dat echtpaar 'from hell' is ook niet erg geloofwaardig. Maar goed, mensen doen gekke dingen in bijzondere omstandigheden. Had ik niet zo'n moeite mee. Vond het slot wel mooi, en geloofwaardig. En grappig hoe dat 'magische' doosje steeds weer van pas komt. Tot op het laatst.

Heerlijke film. Heb er van genoten. En kreeg ook wel trek in een hapje. Goed gemaakte film, met ook wat zijlijntjes, waardoor het niet saai wordt en alleen over eten gaat. Dat die lieve meid door zou kunnen gaan voor een dienstmeid is natuurlijk onzin. Maar we gaan niet op alle slakken zout leggen... Ha ha ha.

Uiterst vermoeiende film over de moord op de Italiaanse parlementariër Matteotti, die in 1924 het frauduleuze verloop van de verkiezingen aan de kaak stelde en het fascistische bewind van Mussolini beschuldigde van terreur. Dat kostte hem de kop. Een belangrijk moment in de Italiaanse geschiedenis, dat op de grens stond van democratie en totalitaire staat. Na deze gebeurtenissen schakelde Mussolini zijn politieke tegenstanders definitief uit en vestigde zijn dictatuur.

Daar kun je dus een prima film mee maken. Zoals pippo al memoreerde is het dat niet geworden. De film bestaat voor het overgrote deel uit verhitte discussies tussen leden van de verschillende politieke partijen, functionarissen, politiemensen, samenzweerders, fascisten en weet ik wat, zodat je na bijna twee uur volkomen sufgeluld bent. Daar hadden ze die Florestano Vancini flink voor moeten straffen, maar in die tijd dachten wel meer regisseurs dat als je er maar veel tekst instopte, dat het dan een goede film werd. Troost me met de gedachte dat ze daar nu, zelfs in Italië, een betere film over gemaakt zouden hebben.

Vooropgesteld: ik ben geen fan van het werk van Zalman King, z'n veilige softporno met die eeuwig jengelende saxofoon en z'n Red Shoe Diaries. Te gelikt, te Amerikaans. Anderzijds, het werk en de 'leefwereld' van Anaïs Nin is wel interessant en Frankrijk op de rand van de afgrond voegt wellicht iets toe. Voor dat laatste zie de veel betere film 'Henry and June', over het verblijf van Henri Miller en z'n vrouw in Parijs en de literaire scene, waartoe ook Anaïs Nin hoorde.

Deze film heeft toch wel weer een hoog 'Red Shoe'-gehalte. Al moet gezegd, cinematografisch is er niks mis mee. Volgens IMDb zijn de opnamen in Parijs gemaakt, maar daar is niets van zichtbaar. De meeste opnamen zijn gemaakt in (het goedkopere) Praag. IMDb geeft daar geen uitsluitsel over, maar het blijkt uit de aftiteling en uit het feit dat een groot deel van crew Tsjechisch is. Hoofdrolspeelster Audie England komt uit de stal van Zalman King en hoeft alleen maar een beetje zwoel te kijken. Al vond ik haar seksscènes wel overtuigend. Opvallend is ook de aanwezigheid van de Tsjechische actrice Markéta Hrubesová als het hoertje Bijou. Het erotisch gehalte van de film kan er mee door, het dramatisch gehalte komt pas tegen het eind uit de verf. Kleine voldoende.

Een interessante en zeker wel onderhoudende film, met uitstekend acteerwerk van Rachel Weisz, Tom Wilkinson en Timothy Spall. Maar er zit natuurlijk ook een vreemde kant aan het gebeuren waar je naar zit te kijken. Alsof deze rechtszaak een normale zaak was, waar het 'goede' het uiteindelijk wint van het 'kwade'. Want zo zit het niet. In alle beschaafde staten is het ontkennen van de Holocaust een misdrijf. Kennelijk is dat niet zo in het Verenigd Koninkrijk en in de Verenigde Staten. Het is natuurlijk absurd dat men voor een rechtbank zou moeten bewijzen dat de Holocaust heeft plaatsgevonden en dat er gaskamers in Auschwitz waren. Alsof de vrijheid van meningsuiting in het geding was. Zo zou je door deze film bijna kunnen gaan denken, de Holocaust is ook maar een mening. Dat vind ik eigenlijk wel schokkend.

In de herhaling.

De mooiste film die Isabelle Huppert gemaakt heeft? Dat zou niet eerlijk zijn, want ze heeft zoveel prachtige films gemaakt. Maar toch, maar toch.... Je kijkt niet naar een actrice, maar naar een 18-jarig meisje dat in de vernieling is geraakt. En je ziet het gebeuren. En je kunt niks doen. En het blijft nog dagenlang in je hoofd doorzeuren. God, wat een film. In ieder geval dan toch de mooiste van Claude Goretta.

Nog geen berichten of stemmen voor deze toch wel fascinerende Spaanse film over de ontmoeting van een jong meisje en een oudere man. Ik moet dus het spits afbijten. Dat is lastig, want de film begint met een smeekbede van de regisseur om geen spoilers bekend te maken. Nou, dat doe ik dan ook niet. Maar dat betekent wel dat je eigenlijk weinig over deze film kunt zeggen. Temeer daar de film nogal wat vragen oproept, die niet allemaal helder worden beantwoord. Of om het anders te zeggen: ik heb er eigenlijk weinig van begrepen. Ik vind ook dat de innerlijke samenhang van de verschillende plotwendingen ontbreekt. Ook is mij niet duidelijk wat de filmmaker precies wil met deze film. Maar ik hoor graag wat anderen van deze film vinden.

Voor het eerst gezien in het Filmhuis in Delft, 1976. Was toen diep onder de indruk. Briljante film over ondefinieerbare dreiging. Aan de rand van de samenleving. De dagelijkse routine moet voor houvast zorgen en is al even inhoudsloos als het dagelijks bestaan. Een plaats waar je vergeten wordt, waar je ziek wordt, sterft. Wat dat met je doet zie je aan de oude kolonel, mooie onopvallende rol van Fernando Rey.

Sterke cast met Jacques Perrin, Max von Sydow en Helmut Griem. En Jean-Louis Trintignant als de dokter.en Philippe Noiret als de generaal. De top van de toenmalige internationale acteerwereld. Ze kwamen wel opdraven voor Zurlini. Kwam deze film bij toeval weer tegen. Vond hem nog net zo indrukwekkend als destijds. Tweeëneenhalf uur vlogen voorbij. Je wordt als kijker bijna letterlijk in die vreemde wereld getrokken.

Wat we zien is eigenlijk een wat aangepaste versie van het Oostenrijk-Hongaarse leger onder keizer Frans Josef. Met vrijwel dezelfde uniformen, tsjako's, vaandels en gebruiken. Je moet denken aan de noordoostgrens met Rusland, een van godverlaten gebied dat je terugvindt in het werk van Robert von Musil en Joseph Roth. Voor Tartaren kun je ook denken aan Russen en de citadel staat misschien voor de vestingstad Przemyśl, destijds het op drie na grootste fort van Europa. Het werd al vrij snel na het begin van de Eerste Wereldoorlog door de Russen veroverd.

De citadel in deze film is de citadel van Bam, in het zuiden van Iran, in 2003 voor een groot deel verwoest door een aardbeving. Hoe het staat met de restauratie is niet duidelijk.

Daar ben ik het wel mee eens. Al vind ik het verhaal wél mooi: spionage en romantiek, dan kun je mij gelijk opvegen. Alleen de titel al: 'Despite the Falling Snow'. Toch prachtig? Maar toegegeven, vond Rebecca Ferguson wat vlak en Charles Dance is zo ontzettend Engels, die kun je echt niet voor een oude Rus door laten gaan. Het is vooral die beetje melancholieke sfeer die onder je huid kruipt. Nog een pluspunt: de wisselingen van heden naar verleden zijn knap gedaan, en nergens geforceerd of afleidend. Dat is vaak wel anders. Kennelijk niet opgenomen in Moskou, maar dat is niet te zien. Ik zag mezelf al lopen in de sneeuw met zicht op het Kremlin. Dikke voldoende.

Film belooft meer dan hij waarmaakt. Gaat in feite over een groepje overlevers van de Eerste Wereldoorlog, begin jaren twintig. Ze hebben relaties, ook overspelige en zijn niet zo gelukkig. Eigenlijk willen ze allemaal iemand anders. Verder gebeurt er niet zo veel. De sfeer van de jaren twintig is goed getroffen. De film, voor tv gemaakt naar ik meen, is vakkundig gemaakt. De interieurs zijn prachtig. Lola Créton en Rebecca Marder zijn eye candy en Rebecca Marder heeft mooie borsten. Maar wat betreft drama heeft de film niet zo veel te bieden.

De filmkeuze van 'Zomergast' Bibi Dumon Tak, met wie ik ooit nog eens ruzie heb gehad. Ik vond haar gezeur over die koeien en beesten nogal vermoeiend, maar ze heeft wel een mooie film uitgekozen over twee lesbische vrouwen op leeftijd die hun leven in scherven zien vallen als één van hen een beroerte krijgt. Heb ademloos zitten kijken hoe de één machteloos wordt, niet meer kan praten of bewegen en de ander rigoureus uit haar leven verbannen wordt.

Het is gelukkig geen 'casestudy' geworden, maar een film over twee vrouwen met een droom om naar Italië te vertrekken waar ze elkaar ooit hebben leren kennen. Maar de buitenwereld mag dat niet weten. De gebeurtenissen die volgen zijn schrijnend, maar ook herkenbaar. Want ook in ons dagelijks leven wordt er met ouderen die hulpbehoevend zijn niet altijd even zorgzaam en begripvol omgesprongen. De 'omgeving' weet het immers altijd beter. Maar er zit ook humor in deze film en het slot is mooi. Ik was zeer onder de indruk van deze film.

Let ook op het prachtige begin, met die twee spelende meisjes van wie er één ineens verdwenen is. Dat beeld komt later nog terug in de film. Dat zijn van die kleine juweeltjes die een film ver boven de middelmaat doet uitstijgen. Kijken dus.

Kom op nou jongens, zo slecht is dit toch niet? Ik geef toe, het begin is wat rommelig en de film komt stroef op gang, maar op het moment dat ze op dat bootje zitten en die voormalige minnaar opduikt wordt het wel spannend. Geen hoogvlieger maar best een amusant filmpje. En het is leuk kijken naar Fiona Horsey , die nog net zo makkelijk uit de kleren gaat als in haar vorige films, de 'Angst'-trilogie met de zelfde regisseur. De jonge blom van toen is ze niet meer, maar nog altijd een mooie meid, en ze kan best acteren. Het zal wel bij dit laatste uitstapje blijven, want ze woont in Colombia en acteert voornamelijk in soaps. En die zijn veel erger dan deze film.

Ik vond dit geen gemakkelijke film om naar te kijken. Ik gruw van die zelfingenomen mensen met hun spijkerhard geloof. Je ziet hier ook dat er weinig verschil is tussen joden en moslims, allebei even vijandig ten opzichte van tolerantie en vrouwen. Die mogen bij de joden ook niet aan de gebedsdienst deelnemen, maar zijn verbannen naar de 'publieke tribune'. Dat noemen ze 'traditie'. En die mannen met die zwarte hoeden en hun 'wijsheden', griezels van het zuiverste water.

Zo, dat is er uit. Knap staaltje werk van Sebastián Lelio, zoals hij ons deze leefgemeenschap laat zien. Van een tobbende en in net zulke zwarte kleren getooide Rachel Weisz wordt je ook niet vrolijk. Ze speelt een moeilijke rol met groot vakmanschap, en dat geldt ook voor Rachel McAdams. Die voorzichtig lesbische relatie (weggegeven door de poster) valt natuurlijk niet goed in die gemeenschap. Dat geworstel van die vrouwen hoe ze nu verder moeten vond ik wel geloofwaardig.

In deze film gaat het over de vrijheid om keuzes te kunnen maken. Wij zijn allemaal vrij, roept de rabbi uit. Als zijn vrouw (Rachel McAdams) zwanger is wil ze haar man verlaten en zegt ze iets dat je bijblijft: 'Ik ben in deze gemeenschap geboren dus ik had geen keus. Maar ik wil dat mijn kind in vrijheid opgroeit en wel een keus heeft'. Maar vervolgens doet ze dat niet, ze blijft bij haar man, in een liefdeloos huwelijk, in een liefdeloze gemeenschap, waar het maar gaat om één ding: je aanpassen. Zo vrij dus.

Prachtige poster, maar ook een prachtige film, vol spanning en afwisseling, met een climax, en een mooie afronding, geschoten in een prachtig uitgelicht zwart wit, en tot overmaat een sprankelende Vlasta Fialová als de jonge Bara, die naakt gaat zwemmen in het meer (hairy armpits! ) terwijl de dorpsjongens op de uitkijk staan. Want alle jongens zijn gek op haar, maar de ouderen in het dorp beschouwen haar als een heks. Ze is namelijk geboren tijdens een storm, waarbij haar moeder in het kraambed is gestorven.

Het verhaal speelt in de negentiende eeuw. De verhoudingen zijn nog feodaal, met een graaf en een rentmeester als de notabelen en dorpsbewoners die erg bijgelovig zijn en met hocuspocus een zieke koe proberen te redden. Als de vriendin van Bara dreigt te worden uitgehuwelijkt aan de rentmeester probeert Bara, verkleed als spook, iedereen de stuipen op het lijf te jagen. Maar dan willen de dorpelingen voor eens en voor altijd afrekenen met de 'wilde Bara'. Een cinematografisch juweeltje dat na zeventig jaar nog niets van zijn glans heeft verloren.

Leuke recensie van Collins. Zo verging het mij ook. Bloedstollend spannend en nagel bijtend zitten kijken hoe die twee zussen het er vanaf zouden brengen. Vond het eigenlijk meer een stel dat z'n eigen weg is gegaan, dan zussen, maar dat zal mijn invulling wel zijn. Hun relatie wordt ook niet echt uitgediept, misschien wel wat te weinig om 'diepgang' (sic!) te bieden. Wat ik sterk vond is dat ik nergens het gevoel kreeg van 'dat kan niet'. Geen rare trucs om naar een geloofwaardig einde te werken. Collins heeft er maar een zesje voor over, ik wat meer. En lees vooral al die zure commentaren op IMDb niet.

Het was inderdaad wachten op bruikbare subs. Die zijn er nu. Laura Antonelli was het wachten wel waard, al gaat ze niet zo ruimhartig uit de kleren als ik had gehoopt. Pippo heeft er natuurlijk al genoeg over gezegd, maar dit is zeker geen niemendalletje. Met een dergelijke cast, prachtige locaties, kostuums, muziek, een art direction om van te watertanden. En het verhaal is toch ook best aardig: de 'roaring twenties' in Italië. Van de betere klasse dan. Ik zag hier en daar een vleugje 'Novecento' van Bertolucci, al kwam die een jaar later, en moest ik ook denken aan 'L'Innocente' van Visconti, met een al even onsympathieke en arrogante hoofdpersoon en eveneens met Laura Antonelli in de hoofdrol. Ook uit 1976. Zal wel geen toeval zijn. Maar misschien vind ik deze film zelfs wel beter.

Begint met onleesbare introductieteksten en daarna onverstaanbare dialogen. Na vijf minuten afgezet.

Sfeervolle verfilming van een verhaal van de Roemeense schrijver Mircea Eleide over de geest van een verleidelijke vrouw die rondwaart in een kasteel en de bewoners in haar ban houdt. De verloofde van de dochter des huizes moet het kwaad bestrijden. Lekker griezelen, denk je dan. Nou dat valt wel mee. De film moet het meer hebben van de sfeer dan van de spanning. Al wordt er bekwaam toegewerkt naar het nogal gewelddadige einde.

Het verhaal is een mengeling van mystery, fantasy, horror en vampirisme.i Dus alles wat Eliede aan bovennatuurlijks kon vinden zit er in. Beetje teveel naar mijn smaak. Het verhaal is eerder verfilmd door Viorel Sergovici in 1992. Het biedt ook een aardig inkijkje in het leven van de vooroorlogse adel op het platteland. Het mooie kasteel waar de opnamen zijn gemaakt is het kasteel van de familie Ghika in Dofteana.

Wat is dit in hemelsnaam? Probeerseltje van een filmclub? Schijnt nog van een serieuze filmer te komen met een budget. Op IMDb snappen ze er ook niets van. Prima voorbeeld voor een filmacademie om te laten zien hoe het vooral niet moet. Want alles gaat fout: rommelig en onlogisch verhaal, slecht uitgewerkt, slecht geluid, mensen die op hun rug gefilmd worden, continuïteit die ver te zoeken is, pover camerawerk, een bosmonster van latex en vuilniszakken. Hoe krijg je het bij elkaar.

De dames zijn duidelijk niet gekozen vanwege hun acteerprestaties, maar vanwege de omvang van hun tieten en wat dat betreft valt er veel te genieten. Toch altijd geinig: in het ene shot zie je iemand z'n sokken uittrekken en in het volgende shot heeft ze ze weer aan. Heb me dus best vermaakt met deze film. De crew ook, want aan het eind zien we de bloopers, en een lol dat ze hadden....