Opinions

Precies. Een heerlijke film, vol griezels, want deze Matt Damon als Tom Ripley is natuurlijk wel een griezel met dat enge glimlachje. Zo ook die 'borderline' Dickie Greenleaf van Jude Law en die 'softie' Peter Smith-Kingsley van Jack Davenport, om Philip Seymour Hoffman niet te vergeten als Freddie Miles. Heerlijke types toch? En al die prachtige locaties waar we op getrakteerd worden. Ik vond wel dat tegen het einde al die leugens en verwisselingen een beetje te veel werden. Ook het slot vond ik nogal zouteloos. Maar dan blijft er nog genoeg over om van te genieten. Zoals al die prachtige Italiaanse auto's van eind jaren vijftig/zestig.

Viel me toch ietsje tegen, gezien alle lovende kritieken. Vond dat de samenhang van alle gebeurtenissen niet altijd even sterk was. Met name het slot vond ik wat simpel gezien alle voorgaande gebeurtenissen. Maar er valt ook veel te genieten. Cate Blanchett speelt hier overtuigend een bijna maniakale dirigent, een vakidioot, die niet kan relativeren en verzuipt in haar eigen macht over mensen. En daar uiteindelijk zelf het slachtoffer van wordt. Ik ken dit wereldje een beetje en moest denken aan Valery Gergjev, de vroegere dirigent van het Rotterdams Philharmonisch Orkest, ook een geniaal muzikant maar in zijn omgang met mensen niet altijd even handig en nogal ontoegankelijk. Maar dat terzijde.

Deze film houdt je toch wel op het puntje van je stoel. Die 238 minuten vlogen voor mij om. Pas op voor de synopsis hier, die klopt van geen kanten. De adoptiedochter speelt nauwelijks een rol en de eigen composities ook niet. Wat ik wel jammer vond is dat de rol van Nina Hoss als de echtgenote nauwelijks uit de verf komt. Daar heeft Nina Hoss natuurlijk zelf voor gekozen, maar een groot actrice als zij had nooit genoegen mogen nemen met deze rol.

Een Franse klassieker met Philippe Noiret, Peter Ustinov en Charlotte Rampling, die nog films maakt en nog net zo mooi is als in deze film. Philippe Noiret en Peter Ustinov zijn inmiddels gestorven. Philippe Noiret was altijd mijn favoriete acteur. Hij had iets, ik kan het niet beschrijven, alsof hij meer personages tegelijk speelde.

Wie is na het zien van deze film niet verliefd geworden op Ierland? Ik was het al. De prachtige baaien, de ruige natuur, de wind, de regen, de witte huisjes met de rieten daken en binnen onveranderlijk het knappend haardvuur met een goed glas whiskey (Ierse whiskey schrijf je met een e). En niet te vergeten de pub met zijn muziek en vechtpartijen, waar iedereen ontzettend dronken wordt. Het zit allemaal in deze film en is ook meteen de kracht van deze film, want het verhaal, ach, over mannen en vrouwen die een beetje om elkaar heen blijven draaien, verliefd worden maar er niet voor uit willen komen. Beetje sophisticated en langdradig, zoals dat wel bij die tijd paste.

Film in een ver verleden gezien. Had toen iets magisch. Die magie heeft het niet meer. Ach ja, we zijn allemaal ouder geworden. Maar Philip Noiret was natuurlijk een prachtig acteur en Charlotte Rampling is altijd mooi om naar te kijken. Wat niet hielp is dat ik het met slecht vertaalde ondertitels moest doen. Eigenlijk een schande voor zo'n klassieker.

Verdrietig dat ik Theunissen destijds zo teleurgesteld heb De film wel gezien, maar geen bericht op MM achtergelaten. Uit m'n administratie blijkt dat ik er destijds 2,5 sterren voor over had. Dus geen voldoende, maar ook niet als slecht beoordeeld. Als ik de recensie van Theunissen lees, denk ik: toch wel geinig. Maar ja, Amerikaanse comedy krijgt bij mij zelden een voldoende. Ook al hebben ze leuke borstjes...

Ach ja, de jaren zeventig. Jeugdsentiment. David Hamilton. Oh la la. Er waren ook boeken van. En kalenders. Het was misschien wel porno. Maar het was nogal zoet. En soft. En soft focus. Dus dan kon het wel. Vond men toen. Heb toen niemand gehoord over te jonge meisjes en te jonge jongetjes. Dat is een preoccupatie van deze tijd. Zo jong waren die meisjes trouwens niet. En dat jongetje, ach. Veertien, dat is de leeftijd waarop jongetjes zich voor seks gaan interesseren. Niets vreemds aan.

Als je de film nu ziet is hij voornamelijk traag. Met oninteressante personen, die oninteressante dingen zeggen tegen elkaar. Veel gebeurt er niet in deze film. Iedereen loopt een beetje door elkaar of hangt wat rond. Het duurt lang eer Julien zijn Julia in de armen kan sluiten. De film situeren in de weken voorafgaand aan het begin van de Tweede Wereldoorlog is een aardig gegeven, maar Hamilton doet daar weinig mee. De dames zijn mooi en leuk om naar te kijken. Maar veel bloot zien we niet. Het is duidelijk dat Hamilton een fotograaf was en geen filmer. Hij schiet prachtige plaatjes en zorgt voor een dromerige sfeer, maar zonder een goed verhaal en scenario maak je geen goede film.

Relatief onbekende, maar toepasselijke film in deze dagen. Speelt in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog in het noorden van Italië. Italië is dan bezet door de Duitsers en is veranderd van bondgenoot in een bezet land. Gaat over een jonge onderwijzeres die een relatie krijgt met een jonge ambtenaar uit een gegoede familie die werkt voor de restanten van het Mussolini-regime. Zij komt in aanraking met een verzetsgroep die vanuit de bergen aanslagen pleegt op de Duitsers. Het gaat natuurlijk over de tegenstelling tussen collaboratie en verzet en de vraag waar je solidariteit ligt

Zoveel films over dit onderwerp zijn er niet gemaakt in Italië. Dus dat is te prijzen. Voor een jonger publiek zeker het kijken waard. Anderszins is het een wat simpele film, met een verhaal dat niet al te diep graaft, mogelijk gemaakt voor tv met beperkte middelen (je ziet iedere keer weer dat zwarte Fiatje voorbijkomen). De liefdesrelatie is wat oppervlakkig en de verzetsgroep gaat nogal amateuristisch te werk, waardoor er veel slachtoffers vallen. Maar wie weet, misschien was dat wel heel realistisch. Al met al een onderhoudende film.

Heb wel met plezier naar deze film gekeken. Al had ik 'm vroeger al wel eens gezien. Verhaal is best onderhoudend, en bij vlagen spannend, al zitten er wel plotgaten in en worden niet alle vragen beantwoord. Linda de Mol acteert verdienstelijk, Ariane Schluter doet het beter. Naarmate de film vordert wordt het verhaal wat ongeloofwaardiger. Het motief van de dader vond ik zwak uitgewerkt.

Daar ben ik het wel mee eens. Al vind ik 'rommelige puinhoop' wel wat ver gaan. Een weerbarstige film en op en top Theo van Gogh. Hij zal er van gesmuld hebben om dit verhaal te verfilmen, Theo de onruststoker, Theo de ontregelaar, je ziet hem tussen de beelden door. Maar de relatie tussen de man aan het bed en die jonge jongen is slecht vormgegeven, bestaat nauwelijks. De film is ook veel te vol en een samenhang tussen de gebeurtenissen is er nauwelijks. Gelukkig waren er ondertitels, want het geluid is weer abominabel. Wel een mooie (bij)rol van Leen Jongewaard, die zich niet vaak liet zien in dit soort rollen en het meestal hield bij comedy.

Wat een film. Natuurlijk al wel een paar keer in het verleden gezien, maar dat was al weer lang geleden, en voor ik op MovieMeter actief was. Pas 'The Good German' nog eens gezien (ik ben gek op dit genre), waarvoor Steven Soderbergh ongetwijfeld naar deze film heeft gekeken en veel van de ingrediënten zijn het zelfde, maar dit is verreweg superieur. Want wat er mis is met de Good German, vooral het warrige verhaal, is hier perfect: een helder verhaal, dat geen gaten laat vallen, niets te vroeg prijsgeeft van wat nog gaat komen, intrigerende personages, een sublieme Orson Welles en natuurlijk een Wenen waar je wat mee kan doen, i.p.v. (de decors van) een verwoest Berlijn. De opname in dat Riesenrad en de riolen zijn bloedspannend. En dan nog die prachtige belichting, het benutten van schaduwen, de donkere steegjes en portieken en tenslotte, dat gekmakende citerdeuntje dat gaandeweg de film alleen maar onheilspellender wordt: het Harry Lime-thema van Anton Karras. Dit is nooit meer overtroffen.

Een broeierig plattelandsdrama in de beste Amerikaanse tradities, waar geweld en erotiek nooit ver weg zijn. Een boerderij met een vader en een dochter, die voor de zomermaanden een knecht inhuren om klusjes te doen. Maar veel gebeurt er niet. De knecht (Joe Swanberg) mist zijn gezin en vecht tegen zijn fysieke behoeften. De dochter is een ongeleid projectiel. Ze is lovesick en ligt in het gras als een krolse kat en roept om haar minnaar.

Nou, dan weet je het wel. Als de vrouw van de knecht eens poolshoogte komt nemen wat haar man precies uitvoert op die boerderij is dat een aanzet tot een reeks gruwelijke gebeurtenissen. De stijl van de film moet je liggen en is wel verwant met de mumblecore-films waar Swanberg bekend door geworden is. Dus bewegende handcamera, onscherpe beelden, beelden van mensen op hun rug en achterhoofd gefilmd, in hou er niet van. Vorm moet nooit de overhand nemen. Dat zie je aan de scène in het huis die alleen bestaat uit donkere en lichte flitsen. Dan zie je dus eigenlijk niet wat er gebeurt en geef je de spanning uit handen. Wel met uitstekend spel van Joe Swanberg en Sophie Traub..

Uitstekende thriller uit Noord-Macedonië, een land waar we weinig van weten. Gaat over twee vrouwen die een paar dagen met elkaar optrekken en zg. op vakantie gaan in een afgelegen huis aan een meer. Ze dragen allebei een geheim met zich mee dat voor ons langzaam wordt ontrafeld. Ook de ontknoping is goed uitgewerkt en geloofwaardig. Wat vooral sterk is in deze film, is de verwevenheid van de gebeurtenissen uit het verleden met de reacties van de vrouwen op elkaar. Ik wil wel meer films zien uit dat land.

Prima verwoordt door BBarbie. Bijna een psychologische thriller, waarin dochterlief haar vader en moeder tegen elkaar uitspeelt en min of meer de macht grijpt. Zo'n schattig meisje die je het liefst achter het behang zou willen plakken. Er wordt bovenmatig goed geacteerd, vooral door de nog jonge Helena Zeller. De beelden van het Griekse eiland zijn oogstrelend. Ook het slot vond ik sterk.

God, wat een vervelende film. Wil maar niet spannend, onderhoudend of erotisch worden. En dan is dik anderhalf uur een hele zit. Heb hem zelfs in twee keer moeten zien. Een normaal mens was al lang afgehaakt. Het verhaal is te absurd om na te vertellen. De synopsis is hier dan ook vaag. De seksscènes zijn expliciet, maar zichtbaar gesimuleerd. Dat helpt dus ook al niet. De score past op werkelijk geen enkel moment bij de beelden. Rare pingelpangel riedeltjes. En wat het ergste is: de vrouwen zijn stuk voor stuk lelijk. Met voorop Brigitte Borghese (en niet Brigitte De Borghese) met haar botox lippen (gebruikten ze dat al in de jaren zeventig?) Wat moet die Rollin destijds gedacht hebben? En wie financierde dit in hemelsnaam? Nou ja, is allemaal dik veertig jaar geleden, dus ik zal me maar verder niet kwaad maken. Maar dat er ook nog van die dwazen zijn die hier naar gaan zitten kijken (ik dus), dat is het ergste.

Deze film krijgt hier weinig handen op elkaar. De score op IMDb is wat beter. Al zegt dat ook niet zo veel. Typisch een film die verkeerde verwachtingen wekt. Ik vond het een intrigerende film, met een veel complexer verhaal dan uit de synopsis blijkt. Waardoor Meneer Bungel dacht dat er horror in voorkwam is mij niet duidelijk. En het is ook geen pulp. Erotisch wel, tot op zekere hoogte, maar meer door het thema dan doordat we Marcia Forbes full frontal te zien krijgen.

In ieder geval een mooie poster en een intrigerende titel, toch? We hebben natuurlijk te maken met wat de Amerikanen zo treffend een dysfunctional family noemen. Zijn ze dol op. In Europa bestaat dat genre niet eens. Nou ja...Kynodontas natuurlijk (2009, kijken!). Maar dat terzijde. Meisje groeit op met een kijvende en verbitterde moeder. Haar vader herinnert ze zich alleen van haar vroege jeugd. Ze krijgt nog wel regelmatig cadeautjes door hem toegestuurd: poppen en ander speelgoed. Die poppen worden een soort fetisj, een compensatie voor de liefde die ze mist.

Ze komt (natuurlijk) in een speelgoedwinkel te werken en trouwt later met een collega, om maar van huis weg te zijn. Niet zo handig, want ze is niet in staat tot normaal seksueel contact. Uiteindelijk leidt het huwelijk schipbreuk en vlucht ze naar een kennis in New York, een hoerenmadam, die haar koestert als een dochter. Maar de pimp heeft andere plannen en introduceert haar in de wereld van prostitutie. Jamie geniet met volle teugen. Nu kan ze op bezoek bij mannen en speelt daar de rol van het 'kleine meisje' dat op bezoek komt bij 'Daddy'.

Een duistere film, met een duister verhaal, waar je ingezogen wordt en wilt weten hoe dit gaat aflopen en.of het nog goed komt met Jamie. Natuurlijk komt het niet goed met Jamie. Dit is geen film voor een happy end. De film is wel ouderwets, zelfs voor die tijd. Er wordt schematisch en toneelmatig geacteerd, met nogal wat overacting. De structuur is niet altijd helder, met flashbacks uit de jeugd en latere jaren van Jamie, die de hoofdlijn van het verhaal in de weg zitten. Maar ook een film die nog een poosje in je hoofd blijft spoken.

Natuurlijk verdienen de gebeurtenissen voorafgaand aan de kerstdagen van 1989 in Roemenië een film. Het is alleen jammer dat het deze is geworden. De vlucht van het echtpaar Ceausescu, het zogenaamde 'proces' en de moord op het tweetal is dramatisch genoeg. Maar deze film is even onsamenhangend en chaotisch als de gebeurtenissen van destijds. Alleen is deze film 22 jaar later gemaakt en voegt hij weinig toe aan wat we al wisten. Al was het mij niet bekend hoe lang en amateuristisch ze in buitgemaakte auto's hebben rondgezworven tot ze in Targoviste zijn gearresteerd.

Radu Gabrea heeft er een gedramatiseerde documentaire van gemaakt, gebaseerd op documenten, met interviews met betrokken militairen en tv-beelden van destijds. De vlucht vanaf het gebouw van de communistische partij per helicopter via Snagov naar de omgeving van Pitesti is opnieuw in scène gezet. Constantin Cojocaru en Victoria Cocias nemen de rollen van Nicolae en Elena Ceausescu voor hun rekening. Veel meer dan boos kijken en woedend uitvallen hoeven ze niet te doen. Het had alleen wel geholpen voor de herkenning als beiden enige uiterlijke gelijkenis hadden vertoond met de vroegere dictator en zijn vrouw. Een hoofddoekje en een bontmuts is dan wel erg weinig.

Het verhaal is boeiend genoeg en laat ook iets zien van het wanbeleid dat tot de val van de Ceausescus heeft geleid, over de armoede en de honger die mensen toen geleden hebben en hoe dit stel ieder contact met de werkelijkheid had verloren. En hoe politiemensen, soldaten en ambtenaren als de dood waren om ook maar ergens verantwoordelijkheid voor te dragen. Zo wordt er voortdurend gekissebist over wie nu wel of niet een bevel mag geven. Voor de Roemenen heel herkenbaar, voor ons nogal vermoeidend. Een krakkemikkige vertaling helpt dan ook niet mee. Een film alleen voor de echt geïntersseerden onder ons.

Ondanks de (misschien terechte) kritiek hier, ik vond het een prachtige film. De film laat zien hoe er toch een sprankje hoop in het leven van die kinderen kwam. Schrijnend is te zien hoe groot de armoede was in het zuiden van Italië. ze aten zelfs honden en katten. Maar de jongetjes laten zich niet bedotten en vertrouwen al die volwassenen niet zomaar. Een film vol emoties, maar die zijn gelukkig niet al te dik aangezet.

Ook bij deze film van Ruben Östlund had ik na afloop weer het gevoel als kijker met lege handen te blijven staan. Oké, er gebeurt van alles en het is soms best vermakelijk, maar waar gaat deze film nou eigenlijk over? Mij is ontgaan wat dat gedoe met het opleiden van mannelijke modellen met de rest van het verhaal te maken heeft. Dat duurt allemaal veel te lang en pas na een uur begint het wat leuker te worden met dat cruiseschip vol rijke Russen, een stelletje have garen die elkaar niets te vertellen hebben.

Als het luxe jacht gezonken is door een stom ongeluk (ik hou niet zo van dat soort grappen) spoelt een deel van de opvarenden aan op een onbewoond eiland en krijgen we een soort onvervalste 'Expeditie Robinson' te zien en deelt de voormalige schoonmaakster de lakens uit, want zij zorgt voor vuur en voedsel. Leuk? Mwah. Origineel? In het genoemde tv-programma gebeurt meer. Vervolgens gaat dit verhaal uit als een nachtkaars.

Ook helemaal mijn mening. Al weet ik niet of ik alle tijdsprongen helemaal heb begrepen. Maar intrigerend is dit zeker. Hou normaal niet zo van de bovennatuurlijke oplossingen, maar vond dat in dit geval niet storend. Zet je toch behoorlijk aan het denken, want het is niet alleen maar spielerei. Ook vragen van dood en leven, van vertrouwen en geloofwaardigheid vind je er wel in terug. Bij dat gesprek tussen dat kleine meisje en haar 'vader' kon je me opvegen. Al wordt het tegen het einde wel een erg wild west-gedoe met die gangster en z'n hulpjes. Er moest kennelijk nog wat actie in. Mikkelsen is op z'n best in deze film.

Goed verhaal van Theunissen, al is het misschien wat lang. Hij heeft goed opgelet en zet een aantal gebeurtenissen in perspectief. Ik beleefde de film weer opnieuw. Maar ook op de momenten dat er niets lijkt te gebeuren, gebeurt er eigenlijk best veel. Een film die lang blijft doorzeuren.

Derde in de reeks 'Britse' films van de Duitse regisseur Wolfgang Büld met Fiona Horsey en Paul Conway De eerste was 'Penetration Angst' en de tweede was 'Lovesick: Sick Love'. Deze 'Twisted Sisters' is overigens voor het grootste deel opgenomen in Hamburg. Wat kennelijk niet iedereen hier begrijpt is dat het handelsmerk van Büld is, dat zijn films volkomen over de top zijn. Alles is te dik aangezet en overdreven. Hier gaat het om een lief (en sexy) meisje dat ineens over een moordzuchtige tweelingzuster blijkt te beschikken. Een geloofwaardig verhaal? Voor geen meter. Geloofwaardige plotwendingen? Van geen kant. Maar het levert wel een vermakelijke en spannende film op, op de rand van absurdisme, maar nog net niet er overheen.

En een mooie dubbelrol van de mooie Fiona Horsey (met fantastische dijen), waar je je ogen niet vanaf kunt houden. Daar moet je als kijker wel wat mee hebben. Ik kan niet genoeg van Fiona krijgen. Maar ze kan wel acteren. Jammer genoeg (voor ons) is ze na deze film naar Colombia vertrokken (voor de liefde?) en speelde daar alleen nog in tv-series en in een rockband. Maar er gloort hoop. Ze filmt op dit moment weer met Wolfgang Büld voor een film over een echtpaar dat tijdens een bootreisje hun huwelijk probeert te redden, welke in 2017 moet verschijnen. Ik kan bijna niet wachten....