Opinions

Dit leek me wel een degelijk verslag van de gebeurtenissen rond de gijzeling van de Israëlische sporters tijdens de Olympische Spelen in München in 1972. Goed en overzichtelijk verteld. Een onderhoudende film. De versie van Spielberg ken ik niet. Wel raar natuurlijk, die Amerikaanse cast en al dat Engels. Maar dat vond men toen normaal. Nu nog wel trouwens. Wat me opviel was dat iedere nabeschouwing en evaluatie van de gebeurtenissen ontbreekt. Want ook de Duitsers zullen niet gelukkig zijn geweest met de uitkomst. Het slot, met de verwijzing naar de vliegtuigkaping die later volgde, is afgeraffeld.

Heftig filmpje over een gepassioneerde liefdesrelatie waar niet preuts in wordt geacteerd. Leuke poster toch ook? Maar ondanks de seks en het geweld wel met een serieuze ondertoon over welke keuzes je maakt in het leven. Die Zwitsers kunnen dus nog meer maken dan horloges.

Mij is ook niet duidelijk waarom de Deense film 'Queen Of Hearts' zonodig een Franse remake moest krijgen. Kennelijk voor een commercieel succesje en om Catherine Breillat aan het werk te houden. Toch is het geen slechte film geworden, want Breillat weet natuurlijk wel hoe ze een film moet maken. Maar het is weinig verrassend, voorspelbaar en overbodig.

Frankrijk jaren 80. Leuke film, die zich aandient als een comedy, ook wel wat komische momenten heeft, maar toch een serieus verhaal vertelt. Met uitstekend spel van Jacques Villeret als de gehandicapte Mo. Maar de film laat ons ook ruimschoots genieten van het lichaam van de zo tragisch verongelukte Pauline Lafont, afkomstig uit een acteursfamilie en met een mooie toekomst voor zich. Het mocht niet zo zijn.

Een nogal zwaarwichtige omschrijving hier van de film in de synopsis. Het is ook een zwaarwichtige, zei het een onevenwichtige film. Het gaat om een vriendengroep die van het leven geniet. Leuke jongens en mooie meisjes, op weg naar volwassenheid. Maar dan gebeurt er iets dat hun leven op z'n kop zet. Een van de mesjes verdrinkt. Een traumatische gebeurtenis en de vraag, wie heeft er schuld aan het gebeuren? Daarna valt de vriendengroep uit elkaar.

Dan zou je misschien verwachten dat de film laat zien hoe de verschillende betrokkenen met dit trauma omgaan. Dat gebeurt nauwelijks. Er wordt eigenlijk maar één meisje gevolgd, die zich aansluit bij een theatergroepje. Wat ze daar precies zoekt wordt niet duidelijk. Maar de film blijft wel veel te lang hangen in de theaterexperimenten, waar het meisje niet eens aan meedoet. Na de gebeurtenissen in het begin verzandt de film en voegt niets meer toe. Jammer. Gemiste kans.

Prachtige film. Maar misschien moet je wat ouder zijn om hem te kunnen waarderen. Een cinematografisch juweeltje met de contrasten tussen de beelden van Egypte, de piramiden en de Nijl en de opnamen in Wallonië, de mijnen en het morsige Charleroi, waar mevrouw Baron (Simone Signoret) haar pensioen runt en langzaam enige compassie krijgt voor Edouard (Philippe Noiret). Een feest om naar die twee grootheden van de Franse film te kijken.

Het was de laatste rol van Simone Signoret. Ze was nog niet eens zo oud, 64 toen ze stierf. Philippe Noiret is ook niet meer onder ons. Maar het is niet alleen maar nostalgie waar je naar kijkt. Het verhaal, een soort psychothriller, zit knap in elkaar, met personages die niet direct te duiden zijn. De sfeer van 1934 komt authentiek over, met de verwijzing naar de bijna burgeroorlog in de Parijse straten in het begin van dat jaar. Let vooral op de inrichting van de kamers en de keuken in het pension, zo knap gedaan, foutloos, en met veel aandacht voor het detail. Een feest om naar te kijken, deze film.

De film krijgt hier weinig waardering. Maar ik sluit me helemaal aan bij The Eye, ik vond het van een overdonderende schoonheid en tegelijkertijd is het zeer ongemakkelijk waar je naar zit te kijken. Ik vrees inderdaad dat er aan het begin van de vorige eeuw zo met psychiatrische patiënten werd omgesprongen en er maar een beetje op los werd geëxperimenteerd, zonder enige wetenschappelijke onderbouwing.

Chapeau voor de regisseur die hier een kunststukje van heeft gemaakt, en vooral ook voor Ullrich Thomsen als de dokter en de Deense Kirsti Stubø als de patiënt, die door een hel moet zijn gegaan voor deze rol. Overigens is het thema niet nieuw, er zijn meer films gemaakt met dit onderwerp, onder meer de film 'Augustine'. Ik was zeer onder de indruk.

Ik ken het werk van Márta Mészáros eigenlijk niet zo. Toch een van de bekendste Hongaarse cineasten van de oudere garde. Dit is een gedurfde film gezien de tijd waarin hij is gemaakt, nog ten tijde van het communistische regime, en gezien het onderwerp, draagmoederschap en de vervolging van de Joden voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog, ook al geen onderwerp waar de Hongaren graag aan herinnerd worden.

Dan ook nog eens met de nog jonge Isabelle Huppert, die altijd koos (en nog steeds) voor ongewone rollen. In dit geval laat ze zich overhalen om als draagmoeder te fungeren voor haar 'vriendin' Sylvia. Waar die vriendschap, ondanks het klassenverschil, precies op is gebaseerd wordt niet helemaal duidelijk. Maar als Irene zwanger is van Akos, de man van Sylvia, beginnen de verhoudingen te verschuiven. Hetgeen uiteindelijk uitmondt in een menagerie à trois, al komt dat niet zo nadrukkelijk in beeld.

De film begint in 1936 en speelt in het milieu van de betere klassen. Dat levert mooie en authentieke beelden op van niet meer bestaande maatschappelijke verhoudingen. Ook fraai in beeld gebracht, met veel besneeuwde landhuizen en kastelen. Al krijgen we van Boedapest niets te zien. Was zeker geen geld voor. De man in het spel wordt gespeeld door Jan Nowicki, een destijds vooraanstaand Pools acteur. Hier speelt hij een officier, die trouwt met de rijke dochter van een fabrikant, die echter geen kinderen kan krijgen.

Als het draagmoederkind eenmaal geboren is, verplaatst de handeling zich naar 1944, als Hongarije door de Duitsers is bezet, de fascisten aan de macht zijn, oude rekeningen worden vereffend en de jodenvervolging op gang komt. Dat slot is nogal diffuus en laat wat vragen onbeantwoord. Al met al een boeiende film die tot nadenken stemt.

Tara moarta betekent zoveel als 'de dood van het vaderland'. Dat zag er misschien in de jaren dertig en veertig wel zo uit, maar deze film maakt dat toch niet echt helder. Ben best wel een bewonderaar van Radu Jude, maar niet van alles wat hij maakt. De film bestaat in feite uit twee lagen. De schier oneindige reeks (vaak zwaar beschadigde) foto's van voornamelijk groepen mensen, families, jachtvrienden, militairen, noem maar op. En de teksten die we horen, dagboekteksten, krantenverslagen, radiocommentaren, enzovoort. Er is echter geen directe relatie tussen de beelden en de teksten. Ze vertellen allebei een eigen verhaal: de foto's van hoe het leven was en de teksten over hoe het zo gekomen is. Een gedurfd project en een gedurfde keuze. Jude wilde duidelijk geen belerend en moraliserend geschiedenislesje. Maar vertelt dit ons iets? Legt het iets bloot? Leren we er iets van? Ik heb m'n twijfels en vond het een lange zit. Wat me opviel was dat de beschadigingen van de foto's nogal overeenkomsten vertonen. Wellicht digitaal aangebracht. Misschien is deze film te kunstmatig om werkelijk te overtuigen.

Gisteren gekeken naar het tweede deel, en dat vond ik ietsje minder dan het eerste deel. Maar wel realistisch en spannend, goed gemaakt en geloofwaardig. Al zitten er in dit deel wel iets meer scènes in die vraagtekens oproepen gezien de 'toevalligheden'. Maar zo is er altijd wel wat. Het slot is wel erg bruusk, zozeer dat het lijkt alsof de makers een derde deel voor ogen hadden (vandaar die vermelding van 240 minuten?). Maar dat lijkt er niet meer in te zitten. Zo blijven er nogal wat vragen onbeantwoord. Beetje onbevredigend.

Na de gedegen recensie van Theunissen te hebben gelezen ben ik het volkomen met hem eens dat de film nogal wat steken laat vallen. Te veel toevalligheden, te gehaast en psychologisch te weinig diepgang. Ik doe er daarom een halfje af. Er is nog iets dat me opviel. In het eerste deel zingt de mooie Malgorzata Mikolajczak het beroemde Duitse liedje 'Irgendwo auf der Welt' van de Comedian Harmonists. Het is onwaarschijnlijk dat ze dat als Poolse gekend heeft. Later zien we ergens een straat in Berlijn vol met Citroëns. Huh? Die hadden ze toen echt niet in Duitsland hoor.

Rustige, maar ook indringende film over een jonge vrouw die op punt staat non te worden, maar zich gedwongen ziet om de zorg voor haar 15-jarige neef op zich te nemen. Voor beiden een bijna schokkende ervaring. Het kost dan ook enige tijd om aan elkaar te wennen, laat staan enige sympathie voor elkaar te gaan voelen.

Er is echter een complicatie. Waar de vrouw niet op gerekend heeft is, dat ze zich lichamelijk voelt aangetrokken tot de jongen. Niet zo vreemd, want het is een stud die wel twintig lijkt. De film brengt die spanning en die onzekerheid van beide kanten mooi en geloofwaardig in beeld. Verwacht geen drama met grote uitschieters. Maar twee mensen op een keerpunt in hun leven is al heel wat.