Opinions

Hoewel ik veel van deze film verwacht had, viel hij me behoorlijk tegen. Krijgt van de stemmers hier flinke waardering, en dat voor een film van bijna 35 jaar oud. Dat vond ik ook meteen z'n zwakte: ontzettend traag en veel verhaal zit er niet in. Na een half uur had ik nog geen idee waar de film heen wilde en dat werd later niet veel beter. Toen de (mooie) blote meisjes arriveerden werd het wat levendiger.

En dan te bedenken dat ik het boek gelezen heb en het werk van Kärstner behoorlijk goed ken. Al dateert dat uit een ver verleden. Kon me er niets meer van herinneren. Fabian is dus een flierefluiter die het leven niet zo serieus neemt, geld genoeg heeft en alle vrouwen vallen voor hem. Maar wat hem precies drijft, wat er in z'n hoofd om gaat, dat komen we eigenlijk niet te weten. Daarom blijft het allemaal nogal afstandelijk. In ieder geval kun je je niet met hem identificeren. Vond Hans Peter Hallwachs geen sterke rol spelen als Fabian, beetje aan de vlakke kant. Vond ik trouwens van alle rollen, erg schematisch.

Aardig was het kleine rolletje van de Nederlandse actrice Christel Braak als Vera, die we na 1983 niet meer gezien hebben. Wat zou er van haar geworden zijn? Ze had in ieder geval (toen) een wonderschoon lijf. Het onbekommerde bloot in de film, inclusief geslachtsdelen, vond ik trouwens opmerkelijk, want dat was toen kennelijk geen enkel probleem. Daar moet je nu eens om komen, preutse boel allemaal. Zelfs in Europese films.

Deze film moet het vooral hebben van z'n sfeer, van z'n kleur, van z'n beweging, de decors, interieurs, kostuums, buiten opnamen. Ik denk niet dat er een andere film is waarin het Berlijn van begin jaren dertig zo fraai in beeld is gebracht. De kroegen, theaters, het verkeer, de prachtige auto's, de gebouwen die gebruikt zijn, zelfs de film Cabaret haalt dit niveau niet, en dat wil toch wat zeggen. In deze film is het wat minder nadrukkelijk 'jaren dertig'. Daarmee heb je het dan ook wel gehad. Ik vrees dat Christopher Isherwood een betere schrijver was en Liza Minelli en Michael York betere acteurs.

Las net dat Christel Braak in september van dit jaar is overleden aan eierstokkanker. Ze was pas 53 jaar. Triest.

Film naar een roman van Erich Kästner en naar ik denk ook gedeeltelijk autobiografisch. Nogal langdradig en hoogdravend, lees ik hier, en dat klopt wel. Ook de titel is nogal hoogdravend en wordt door het verhaal niet echt waargemaakt. Daar komt bij: het verhaal wordt nogal fragmentarisch verteld, waardoor je weinig voeling krijgt met de wat schurende hoofdpersoon, meer een pechvogel dan een held. Anderszins is het ook wel een mooie liefdesgeschiedenis, en Saskia Rosendahl is een plaatje. Wat de film er bovenuit tilt is de manier waarop men het vooroorlogse Berlijn laat herleven, afgewisseld met authentieke beelden van de stad, die knap worden afgewisseld met het 'heden'. Kosten noch moeite lijken gespaard, en het moet gezegd, er wordt voortreffelijk gespeeld door Tom Schilling en Saskia Rosendahl. Plussen en minnen dus.

Verhaal speelt zich af in Griekenland ten tijde van het kolonelsregime (1967-1974), al wordt daar nogal vaag over gedaan. Misschien omdat de kolonels wel verdwenen waren toen de film werd gemaakt, maar hun geest nog rondwaarde. Mogelijk ook omdat het oorspronkelijke verhaal zich afspeelde in de jaren dertig toen Griekenland ook al gebukt ging onder een militaire dictatuur, die van Metaxas. En die zijn allemaal hetzelfde: burgerlijke vrijheden worden afgeschaft, rechtsstaat wordt.opgeheven en de geheime diensten hebben vrij spel om 'subversieve personen', wat dat dan ook moge zijn, op te pakken. Zo ook hier.

Een ogenschijnlijk vreedzame burger (Hugo Tognazzi) wordt opgepakt en moet door een agent (Michel Piccoli) en zijn gewelddadige helper naar de hoofdstad worden gebracht voor verhoor. Tijdens die tocht gaat er nogal wat mis en ontstaat er een soort kat- en muisspel tussen de verdachte en de agent. In de hoofdstad volgt de gewelddadige ontknoping. Het klinkt allemaal wat spannender dan het is en het is jammer dat de synopsis hier al te veel weggeeft. Wel mooi om naar die twee acteerkanonnen (Tognazzi en Piccoli) van die tijd te kijken. Dat verveelt nooit.

Veel waardering hier voor deze Frans/Canadese coming-of-age film. Of is het horror, of een thriller, ik weet het niet precies. Ik ben minder enthousiast dan de meesten hier, die er van alles in terugvinden. Ik kwam niet verder dan: jongen viert vakantie met z'n ouders en broertje in een huisje aan een meer en leert daar een meisje kennen. Jongen vindt meisje aardig en meisje vindt jongen aardig. Ze doen wat spelletjes en rommelen een beetje met elkaar. Dat is het wel zo ongeveer. Verder gebeurt er niet zo veel en het tempo van de film is tenenkrommend traag.

Op de achtergrond speelt nog een thema over een geest die in het water zou huizen en over een tiener die in het verleden in het meer is verdronken. Maar dat blijft vaag. De jongen en het meisje spelen ook graag bosgeest. Het meisje daagt de jongen uit, zoals meisjes nu eenmaal doen. Verder een veel te lange sequentie van een dansfeest, voor de kijker niet interessant. En dan het slot, die truc heb ik vaker voorbij zien komen. Je moet er van houden, en ik hou er niet van.

Ik kende deze film helemaal niet. Daarom de recensies van Theunissen en joolstein met belangstelling gelezen. Goede film, vond ik ook. Het lijkt een redelijk accuraat beeld van wat zich destijds heeft afgespeeld in dat grensstadje. Bij vlagen zelfs spannend, met verzorgde fotografie. Mooi die beelden van die bijna uitgestorven autowegen, die Hitler had laten aanleggen om zijn troepen te kunnen vervoeren. Dat we vrij nauwkeurig weten wat er destijds gebeurd is aan die grens komt door de getuigenis van de leider van de operatie, Alfred Naujocks, na de oorlog voor het Neurenbergtribunaal. Hij was later in 1939 ook nog betrokken bij een andere geheime operatie, het 'Venlo-incident'. Hij zou overigens geen glanzende carrière maken in de oorlog. Uit de gratie van Heydrich geraakt, naar het Oostfront gestuurd, maar dat wel overleefd.

Wie nu de kaart van Polen bekijkt kan zich bijna niet voorstellen dat het huidige Gliwice (een voorstadje van Kattowice) en nu diep in Polen gelegen, ooit aan de Duitse grens lag. En dan is er nog het verhaal dat de Duitsers opzettelijk een niet meer in gebruik zijnd radiostation hebben gebruikt, omdat dit beter geschikt was om de zogenaamde overval te ensceneren en om de reguliere radiouitzendingen niet te verstoren. Dat wisten jullie niet hè.

Ik vond het wel een lange zit. Het gaat minder over de zieke oma dan om botsende culturen. Over Chinezen die in Amerika leven en die in China leven. Het westen tegenover het oosten, wordt er ergens ook gezegd. En die twee begrijpen elkaar niet altijd. Vooral Billi zit tussen twee vuren: loyaal naar haar Chinese familieleden, maar opgevoed in het westerse normen en waarden patroon. Al is het allemaal niet te zwaar aangezet en zit er ook een hoop humor in de film. Het slot zie je al op een kilometer aankomen.

Ik dacht, toch maar proberen, ondanks de negatieve berichten hier. Heb met klamme handjes op de bank gezeten: dit is spannend!. Origineel verhaal natuurlijk, met een vleugje mysterie en prachtige cinematografie. Om je vingers bij af te likken. De opnamen zijn gemaakt in Malta, Boedapest en Hamburg. Vooral de opnamen in Hamburg zijn prachtig. Maar daar kijk je deze film natuurlijk niet alleen voor. Was onder de indruk van de rollen van Gijs Naber als de wat stroeve zeekapitein en de verleidelijke en mysterieuze Léa Seydoux, waarvan wij als kijker, maar ook de hoofdpersoon er niet achter komen welke rol ze nu precies speelt. Ik vond het spannend tot het einde.

In feite ook een nogal een Nederlandse film, door de aanwezigheid van Naber, en diverse beschouwingen en dialogen in het Nederlands. Wel grappig, maar ben het met jorrit3 eens dat deze in het Duits of Hongaars beter hadden geklonken. Maar het is een Nederlandse zeeman, met een vleugje 'Vliegende Hollander', die greep op de gebeurtenissen poogt te houden. De opdeling in zeven hoofdstukken, die over je houding t.o.v. het leven gaan, vond ik goed gekozen. Moest zelfs een moment aan Slauerhoff denken, ook een zeeman. Het slot is sterk. Geen suffe verklaringen van een en ander. Als kijker mag je zelf het verhaal afmaken.

Nou dat ben ik dus helemaal niet met arno74 eens. Toegegeven, de film komt wat moeizaam op gang, en is gaandeweg wat slow pace, want de spanning wordt langzaam opgebouwd. Net als de hoofdpersoon weten we tot op het laatst eigenlijk niet wat nou waarheid en wat verzinsel is, en wat er nou precies gebeurd is op die hotelkamer, en vooral waarom.

Maar het gaat natuurlijk wel om iets meer. Want Bigas Luna stelt je nooit teleur. Mij althans niet. Het gaat hier ook om illusies, om dromen, om dingen waarin je kunt geloven. Die zijn misschien wel belangrijker voor de mens dan 'de waarheid'. Voor het publiek in de theaters is het ook helemaal niet van belang of het waar is wat Horty vertelt, zolang ze er maar in kunnen geloven. Dat geld voor ons filmkijkers natuurlijk ook. Ook voor ons is het niet van belang of de inhoud van een film 'waar' is. Dat is hij namelijk nooit. Zo lang we er maar in kunnen geloven.

Een relatief onbekende film van Bigas Luna, die hier weinig waardering oogst. Ik vind het een meesterwerk.

Ik vond het wel een grappige film. Gaat natuurlijk nergens over, zoals pippo al memoreerde, maar die Gabriella Pession is een lekker ding en we krijgen ook nog even haar tietjes te zien. Verder natuurlijk een hoop druk Italiaans gedoe, mooie locaties en mooie kostuums. Kijkt lekker weg.

Acht korte films van acht verschillende regisseurs uit acht verschillende landen. Folk-horror zou je het genre kunnen noemen. Op het eerste filmpje na met die twee leuke meisjes vond ik de rest slaapverwekkend. Met als dieptepunt het Griekse filmpje dat pijn doet aan je ogen en dat alle kanten opvliegt. Ook totaal onbegrijpelijk. Zo'n film moet je liggen, lees ik ergens. Nou, dit ligt mij dus duidelijk niet.

Ik hou wel van nunsploitation: als het een beetje meezit veel moord- en doodslag, gore, seks en natuurlijk een hoop blote nonnetjes, die het vooral graag met elkaar doen. Nou, dat valt in deze film vies tegen. Veel gruwelijks heb ik niet gezien en de seks al helemaal niet. Komt nog bij dat hoofdrolspeelster Florinda Bolkan geen enkele sexy uitstraling heeft. Nee, haar missie is om de wereld te bevrijden van de mannelijke suprematie. Nou, dat is dan tot op heden niet erg gelukt.

Het is daardoor een nogal 'feministische' film, en dat sloeg in 1974 natuurlijk wel aan. Meestal is moeder-overste in zo'n klooster een secreet, in dit geval is ze een medestander van ons feministische nonnetje dat door haar vader naar het klooster is gestuurd. Waarom is niet erg duidelijk. Maar in die tijd werden alle meisjes uit de betere kringen uitgehuwelijkt of naar het klooster gestuurd. Ik kreeg wel de kriebels van die hysterisch lachende moeder-overste. Verder gebeurt er niet veel. Flavia keert om onduidelijke redenen na haar omzwervingen steeds weer terug naar dat klooster. Ze raakt gaandeweg opgewonden van al die mooie moslimmannen die Zuid-Italië zijn binnengevallen. Maar er gebeurt niks. Die scène met dat paard vond ik wel over het randje en heeft ook niks met het verhaal te maken.

Zwaarmoedige film over een jonge vrouw die nazi-Duitsland ontvlucht en onderdak vindt bij de gegoede familie van een vriendin in Finland. Ze krijgt daar een relatie met de broer van haar vriendin en besluit met hem naar het hoge noorden te reizen. Maar een vakantie wordt het niet. Ze voelt zich verscheurd tussen de zorg over wie ze in Duitsland heeft achtergelaten en de plicht om tegen het fascisme te vechten. Het verhaal is gebaseerd op een roman uit 1934 van Klaus Mann, de zoon van de gelauwerde Nobelprijswinnaar Thomas Mann, toen de familie Mann al naar Zwitserland was uitgeweken.

De film toont dezelfde zwaarte als het tijdperk waarin het verhaal speelt. Veel grijze luchten, moeilijke gesprekken, zonder een sprankje vrolijkheid. Johanna kan zich niet losmaken van wat ze met zich meedraagt. Ook de liefdesrelatie lijkt daardoor geen toekomst te hebben. Het tweede deel van de film is een soort roadmovie, waarbij het tweetal door onafzienbare bossen rijdt, met beelden van de vele meren en zonsondergangen.

Voor zover ik kon nagaan bevat het verhaal geen direct autobiografische elementen van de schrijver. Het zou gebaseerd kunnen zijn op de gecompliceerde relatie die Klaus Mann had met zijn zuster Erika, met wie hij in het verleden ook vaak door Europa gereisd had. Erika stond voor een actieve strijd tegen het nazisme, terwijl Klaus veel minder uitgesproken was. Maar dat is speculeren.

Jeetje wat mooi, dat Brandenburgse merengebied. Moeten we maar eens een kijkje gaan nemen. Zie me al in zo'n bootje rondtuffen en een beetje vissen... Wat de vier dames met elkaar te stellen hebben vond ik wel herkenbaar. Zo bezien is het veel meer een relationele film dan een 'lesbische' film. Alleen vreemd dat er (hier) kennelijk geen vrouwen naar kijken. Zorgvuldig gemaakte film, uitstekend geacteerd en ik heb me geen minuut verveeld. Alleen die vissen leken me gewoon niet lekker, terwijl ik toch dol op vis ben...

Stemmige Duitse krimi, spelend kort na de 'Wende' in Noord-Duitsland, in het moerasgebied achter de Oostzee, waar een politieman uit het westen moet samenwerken met een politieman uit de voormalige DDR om de moord op een aantal jonge meisjes op te lossen. Die samenwerking verloopt wat stroef en wordt nog moeilijker als blijkt dat de politieman uit Oost-Duitsland ook nog een Stasi-verleden heeft. Het is een beetje morsige film, spelend in een morsig landschap en wat vooral opvalt is de kloof tussen West en Oost.

De film is traag en heeft dik twee uur nodig om het eindpunt te bereiken. Vond ik wel wat lang duren. Ook de feitelijke ontknoping vond ik wat tegenvallen, al is die wel in lijn met het verhaal. De sociale problematiek en de achterstand in dat deel van Duitsland, die ook nu nog niet volledig is ingehaald, is goed zichtbaar en invoelbaar gemaakt. Van de bij vlagen originele beelden is veel werk gemaakt. Ik twijfel tussen 3 en 3,5 ster.

Leuke film, waarin van alles gebeurt en eigenlijk niets gebeurt, maar je ook geen idee hebt waar het op uit gaat draaien. De synopsis hier klinkt nogal somber, zo erg is het allemaal niet. We hebben hier een beschermende vader, een nogal onzekere dochter, haar vriendje, de vriendin van de vader, en de broer van de vader die ook nogal lijdt onder diens bemoeizucht. Iedereen doet erg z'n best en niemand doet eigenlijk iets fout, en toch wordt het een ontzettende puinhoop. Het is net het echte leven. Kijken dus.

Mmmmm, anderhalf uur kijken naar Susan George in een kort rokje met haar pronte borstjes naar voren, die we ook nog bijna te zien krijgen. Ze speelt hier een voortreffelijke rol als babysitter, die eerst de stuipen op het lijf gejaagd krijgt door haar zg. lollige vriend en daarna door de uit het gekkenhuis ontsnapte vader van het jongetje waar ze op moet passen.

Snap die reacties niet zo dat dit allemaal zo achterhaald is. Ben ik zo ouderwets? Kunnen hedendaagse filmkijkers alleen maar moderne special effects waarderen? Ik vond het een dijk van een thriller. Met horror heeft dit niets te maken. In horror moet altijd een element van onverklaarbaarheid, van mysterie zitten. Dat is hier niet het geval. Met uitstekend acteerwerk, vooral van George en Ian Bannen als de gestoorde Brian. Je ziet het vakwerk van een regisseur als Peter Collinson en zijn scenarioschrijver er vanaf. Britse topklasse, en die verloochend zich niet, ook al stamt de film uit 1971. Ook leuk voor de sfeer uit die tijd.

Goed verhaal van Theunissen. Goede samenvatting en een beoordeling waar ik het wel mee eens ben. De film heeft slechte kritieken gekregen, met als voornaamste klacht dat Goebbels en Hitler in deze film van geen meter lijken op het origineel. Dat gold trouwens ook voor Ribbentrop en Himmler. Voor Hitler en Goebbels is dat ook niet verwonderlijk. Alleen Bruno Ganz is er in geslaagd in de buurt van Hitler te komen in 'Der Untergang'. Het boosaardige muizenbekkie van Goebbels met zijn duivelse charme is door niemand te verbeelden. Zo bezien doet Robert Stadlober het helemaal niet slecht. De persoon van Hitler is in deze film m.i. nogal flets. Hitler oogt hier 'normaal' en zijn raspend geluid en beruchte woedeaanvallen ontbreken volledig.

Als je daaraan voorbijgaat is het een interessante film, die veel laat zien van wat Goebbels bijdroeg aan het naziregime. Hij was in feite de echte ideoloog van het nationaal-socialisme. Goebbels bepaalde wat het Duitse volk moest denken en deed dat op een bijna geniale manier. Hij zorgde ervoor dat het volk in de bioscoop kon genieten van een 'droomwereld' voordat ze weer terug moesten naar de grauwe werkelijkheid. Een film als 'Kolberg' (in kleur!) moest de Duitsers laten geloven dat het nog kon, de overwinning. Zarah Leander, die zeker geen nazi was, zong niet voor niets ''Einmal wird ein Wunder geschehen'. Wie wil weten hoe Goebbels werkelijk dacht moet zijn dagboeken lezen. Al wist hij dat ook die ooit uitgegeven zouden worden.

Zijn absoluut meesterstuk was natuurlijk zijn rede in het Berlijnse Sportpalast na de nederlaag bij Stalingrad: 'Wollt ihr den totalen Krieg?' Die natuurlijk allang begonnen was. Duitsland lag al half in puin en de oorlog was in feite al verloren. Maar het volk dacht dat het nog kon. Dat was het werk van Goebbels. Wie de echte Goebbels wil zien moet naar zijn foto's kijken en zijn verbeten gelaatsuitdrukking. De film komt daar dicht bij in de buurt.

Kijkt er nog iemand naar de films van Marco Ferreri? Het loopt hier in ieder geval niet storm. Toch werd hij in de jaren zeventig door filmliefhebbers (zoals ik) vereerd als een god. De verbeelding aan de macht. Nog altijd vind ik 'La Grande Bouffe' een iconische film van grote schoonheid. Niet in het minst omdat hij daar vier legendarische acteurs in één film samenbrengt. Dat was nog nooit vertoond. In deze film zijn eveneens twee legendarische actrices te zien: Ornella Muti en Hanna Schygulla, een gedurfde combinatie. Ben het met cinemanukerke eens dat het verhaal, zo er een verhaal is, niet erg helder is en op verschillende manieren kan worden uitgelegd. Ik laat alle symboliek maar voor wat het is, maar het vakmanschap van Ferreri is er toch aan af te zien en kijken naar de beeldschone Muti en de onpeilbare Schygulla is een genot voor het oog. Nee, misschien geen meesterwerk maar wel een film die het bekijken nog waard is.