Opinions

Prachtig kostuumdrama, spelend in het Engeland ten tijde van de Industriële Revolutie, dus het tweede deel van de negentiende eeuw en het was vooral de adel die in de nieuwe producten investeerde, terwijl de arbeidsomstandigheden van de werkende klasse abominabel was. Maar daar gaat deze serie niet over. Wel over het wankele huwelijk van Frederick Trenchard en Clara Dunn en zijn getroebleerde verhouding met zijn broer, een dominee, waar de zus van Clara weer een oogje op heeft. Dan zijn er nog de buren met een gehandicapt kind en de dokter van het kind met moderne ideeën, waar Clara dan weer een oogje op heeft. En dan hebben we nog een dubieuze dame uit Frankrijk en liggen er veel geheimen in het verleden. Heerlijk toch? Het gaat natuurlijk nergens over, maar het is om te smullen. En zoals gewoonlijk is het prachtig gemaakt. Ik heb genoten.

Een serie die zo goed begon eindigt teleurstellend. Hoort natuurlijk over U-Boote te gaan en hun bemanningen en de strijd op zee tegen Geallieerde schepen. In dit laatste seizoen is dat nog nauwelijks het geval. Het gaat over van alles en nog wat: officieren die elkaar naar het leven staan, de jacht op een mol, genaamd Fidelio, een weinig geloofwaardige connectie met een Amerikaanse admiraal, voorbereidingen voor een aanslag op Hitler en zelfs het Lebensbornprogramma ('baby's voor Hitler') komt aan bod. Ga er maar aanstaan, een rommelpotje dus. De serie gaat uit als een nachtkaars. Een vijfde seizoen hoeft voor mij niet meer.

Goede en duidelijke recensie van stefano. Ik was aanvankelijk ook wel gecharmeerd van deze serie waarin een nogal onaangepast politieduo de dader van een aantal moorden moet zien op te sporen. Maar gaandeweg wordt het steeds onoverzichtelijker wie nou welke rol speelt. Zelfs bij de twee politiemensen is dat niet helemaal duidelijk. Trauma's uit het verleden van de vermoedelijke dader gaan een steeds grotere rol spelen, evenals de relatieperikelen van de politievrouw, waardoor de rode draad voor de kijker steeds verder weg komt te liggen. Het laatste deel van deze zesdelige serie is zo over de top en vol onwaarschijnlijkheden dat ik het aangekondigde vervolg niet meer zal meemaken.

Uitstekende serie. Met veel plezier bekeken. Spannend tot in de laatste aflevering. Maar wat Gordon Shumway ook zegt: niet alle verhaallijnen worden goed afgewikkeld en het slot is nogal onbevredigend. Dat vraagt dus om een vervolgseizoen. Vraag is alleen of dit verhaal dat verdient.

SnakeEye vat het hier goed samen. Ik woon weliswaar (helaas) niet in Wenen, maar de geschiedenis van de familie Habsburg en die van Frans-Jozef en Elisabeth die ken ik wel (goed). Er wordt in deze serie (en ook in seizoen 2) lustig op los gefantaseerd. De geschiedkundige feiten, voor zover bekend, en personen, zijn hooguit de basis op de achtergrond. En verder vliegt het verhaal alle kanten op. Is dat erg? Voor een groot publiek niet. Net zo min dat het geval was met de Sissi-films uit de jaren vijftig met een betoverende Romy Schneider. Mensen willen in sprookjes geloven.

Ook in dit tweede seizoen zijn de historische feiten en personen hooguit de achtergrond voor voor van alles en nog wat aan verhalen en intriges. Er wordt lustig op los gefantaseerd. In deze zes delen speelt een geheimzinnige hofdame die plotseling verdwijnt en de naderende oorlog met Frankrijk en Sardinië over de Italiaanse provincies van Oostenrijk, een grote rol. De achtergrond is de Italiaanse strijd voor eenwording en veel Italiaanse gebieden behoren tot dan toe aan Oostenrijk: Lombardije, Modena, Toscane, Parma. Die strijd is wel interessant en de feiten kloppen wel. Ook de broer van de keizer, Maximiliaan speelt een belangrijke rol, evenals als Maria, de zuster van Elisabeth. Ik vond deze zes afleveringen beter te verteren dan het eerste seizoen. Devrim Lingnau, die Elisabeth speelt is een schoonheid en lijkt zelfs wel enigszins op het origineel, hetgeen niet geldt voor de jonge Frans-Jozef. De serie eindigt zodanig dat er een nieuwe seizoen aan vastgeplakt kan worden.

Italianen houden van drama en het luidruchtig uiten van hun emoties. Dat wisten we al. De opnamen van de 'debatten' in het parlement zijn daarvan een treffend voorbeeld. Wie daarvan houdt kan met deze serie over de opkomst en eerste regeringsjaren van Benito Mussolini zijn hart ophalen. Doorgaans zijn wij noordelingen wat nuchterder, maar dat terzijde. We spreken over de tijd van circa 1919 tot 1925, dus lang voordat Hitler in Duitland aan de macht kwam. Je zou kunnen zeggen dat Mussolini de uitvinder van het fascisme was. Hoewel, er waren al wel vroegere stromingen en opvattingen die daarmee verwant waren.

Terug naar de serie. Ik kan goed meevoelen met Mza. Ik werd er ook een beetje moe van dat die schreeuwende en vloekende volksmenner zich steeds tot mij richtte om te vertellen wat er aan de hand was. Dat kon ik zelf ook wel zien. Komt ongetwijfeld uit de koker van regisseur Joe Wright die prachtige genuanceerde films op z'n naam heeft staan. Waarom die aan dit gedoe is begonnen is me een raadsel. Want voor wie maak je zo'n serie, honderd jaar na dato? Wie zegt het nog wat? Wie zijn al die mensen? Die D'Annunzio, De Bono, Cesare Rossi, Italo Balbo? Voor mij waren ze wel vaag bekend, maar in Italië? Bij jongeren, en ouderen? ik geloof er niets van.

Ik moet toegeven, het acteerwerk van Marinelli is van grote klasse. De serie maakt goed duidelijk hoe beestachtig de fascisten te keer gingen, met als 'hoogtepunt' de moord op parlementslid Mateotti. Zoals later ook de SA in Duitsland te keer ging tegen Joden en andersdenkenden. Wel grappig vond ik hoe koning Victor Emmanuel te kakken werd gezet op z'n te hoge troon en met braces om z'n benen ter ondersteuning. Viel er toch nog wat te lachen. Ik vrees dat deze serie een vervolg gaat krijgen, want van 1925 tot 1945, dat is nog een heel eind.

De synopsis hier lijkt het nog wel goed samen te vatten, maar in werkelijkheid is deze serie een warboel tussen hoofd- en bijzaken, zijlijntjes, plotwendingen, persoonlijke vetes en historische onwaarheden, zodat er nauwelijks nog een rode lijn in is te ontdekken. De achtergrond is dat Finland in de jaren veertig van de vorige eeuw twee oorlogen van de Russen hadden verloren, ondanks bittere strijd. Daar betaalden ze een hoge prijs voor: het verlies van de noordelijke ijshaven en ze kregen een Russische marinebasis in de buurt van Helsinki opgedrongen. Over de teruggave van die marinebasis in ruil voor de Finse neutraliteit gaat vooral het eerste seizoen van deze serie. Maar er speelt nog zoveel meer.

De acht afleveringen van het tweede seizoen zijn zo mogelijk nog warriger. Daarin gaat het over de strijd tegen een geheim, semi-fascistisch genootschap, over de verkiezing van een nieuwe president, over elkaar in de weg zitten Finse en Amerikaanse spionnen en nog zo het één en ander. Maar het gaat eigenlijk voornamelijk over de leden van een soort Finse veiligheidsdienst, en de duistere afkomst van één van de leden, die poogt te achterhalen wie haar vader en moeder zijn. De ontknoping speelt zich af op Russisch grondgebied.

Hallo, bent u daar nog? Dat is knap. Gezien het slot lijkt het er op dat er een derde serie in de maak is.

Ik vond dit de absolute top. Heerlijk al die sneeuw en ijs en wind en kou, terwijl je zelf lekker in je luie stoel in een warme kamer zit. Heb tien afleveringen op het puntje van m'n stoel gezeten. Dat is dan misschien ook het enige bezwaar: tien afleveringen is wel veel. Maar door de ijzersterke karakterontwikkeling en steeds weer nieuwe gebeurtenissen blijft het spannend. Verder vijf sterren voor het camerawerk, de acteerprestaties en de voortreffelijke score. En ach, ik had zo te doen met dat jochie....

Ik kan niet wachten tot de volgende serie.

Ik vond het bloedstollend spannend. Ik zat met klamme handjes te kijken. Brits. Grote klasse. Het spel was overtuigend. En het verhaal wat mij betreft ook. Doe mij er zo nog maar één.

stefano vat het hier goed samen. De serie kon mij ook niet helemaal overtuigen. Wel uitstekend spel van Guy Pearce en Damian Lewis, en vooral ook van Anna Maxwell-Martin als de vasthoudende ondervraagster. Nee dit verhaal moet het niet van de actie hebben, het is eerder een soort schaakspel met dubbele bodems en de voortdurende vraag wie bedriegt nu wie. Moet wel zeggen die scène met die bus ging wel door merg en been. Bij de rol van Damian Lewis als Nicolas Elliot kwam steeds Sir Alec Guinness in m'n gedachten.

Actie / Avontuur én historie zou daar nog als genre aan toegevoegd moeten worden, want dat is nu juist het dragende thema: de historische ontwikkelingen in Europa, het Midden-Oosten, Afrika en de Verenigde Staten, gedurende de eerste drie decennia van de vorige eeuw, waar Indiana Jones betrokken raakt bij zo ongeveer alles wat er in die tijd gebeurde en kennis maakt met zo ongeveer iedereen die in die tijd enige rol van betekenis heeft gespeeld. En dat is smullen, voor wie iets van die geschiedenis weet en bovendien houdt van spannend vertelde verhalen, die in een hoog tempo alles voorbij laten komen, van de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog tot en met de gangsteroorlogen in het Chicago van de drooglegging en dat alles cinematografisch door een ringetje te halen en nog geschoten op locatie ook. Kom daar nu eens om. Ik heb genoten.

Maar ik moet er iets aan toevoegen. Er bestaan twee versies: de in het begin van de jaren negentig uitgebrachte serie van 28 afleveringen, de zg. 'Chronicles' en de in 2002 uitgebrachte serie van 22 afleveringen van speelfilmlengte, genaamd 'The Adventures of Young Indiana Jones'. En daar zitten nogal wat verschillen tussen. De eerste serie kon ik nergens meer vinden, dus heb ik de tweede serie bekeken, die hier kennelijk niet is toegevoegd. Die tweede serie heeft een wat meer chronologisch tijdsverloop en is daardoor wat makkelijker te volgen.

Dit viel me niet mee. Warrige verhaallijn, zonder duidelijke rode draad, te veel zijweggetjes die nergens op uitkomen, veel te snel afgekapte scènes, geen aansprekende personages die nauwelijks enige invulling krijgen, en een overdaad aan donkere opnamen. Dat zou de creepy sfeer moeten versterken, maar daar ben je snel op uitgekeken. En dan tot overmaat ook nog een fantasy-sausje. Een mager vijfje. Laat dat tweede seizoen maar zitten.