Opinions

Heel vroeger wel eens gezien natuurlijk, maar was nu wederom zeer onder de indruk. Wat de film vooral interessant maakt voor huidige kijkers, is dat het ook een soort historie in vogelvlucht is van het Nederland van na de oorlog, tot in de jaren tachtig. Wellicht vooral voor mensen van mijn leeftijd herkenbaar. De film is nu bijna veertig jaar oud, maar dat zie je er niet aan af. Goed gemaakt, spannend, nergens traag en zelfs het geluid is aanvaardbaar.

Wat me vooral trof was de uitstekende casting. Uitstekend vakwerk van Derek de Lint, mooie dubbelrol van Monique van der Ven en een glansrol van John Kraaijkamp Sr. vaak onderschat als acteur. Mooie dubbelrol ook van Huub van der Lubbe. Veel van de toenmalige acteurs kwamen voorbij. Schok der herkenning. Ik heb genoten.

Een stadje aan de oostkust van de Verenigde Staten. Badplaatsje, haventje, bootjes voor de verhuur, verlaten strand, beetje verwaaid. Maar dan in de winter: dus ijsmutsen op en dikke truien. Een groepje dertigers loopt elkaar daar regelmatig tegen het lijf. Dan gaat het als een lopend vuurtje door het dorp: Abigail is terug. Abigail, man-eater en destijds de spil in het dorp. Vooral Priscilla is niet blij met haar terugkeer. Ze is al eens haar man kwijtgeraakt aan Abigail.

Het duurt niet lang of ze zijn allemaal weer onder de invloed van Abigail. Ze vallen als rijpe appeltjes in haar schoot, en in haar bed. Niet alleen de mannen, maar vooral ook de vrouwen. Abigail is een soort katalysator, want onderlinge relaties bloeien ook weer op. Priscilla geeft zich als laatste gewonnen. Als Abigail uiteindelijk weer verdwijnt wordt het nooit meer hetzelfde in het dorp. Lekker sfeertje, lekker broeierig, echt Amerikaans allemaal.

Heb er geboeid naar zitten kijken. Hoe ze om elkaar heen draaien, elkaar aftasten en kijken hoe de verhoudingen liggen. Zou in ieder dorp kunnen gebeuren. Een film boordevol seks. En behoorlijk spetterend. Maar je hebt wel het gevoel met echte mensen te maken te hebben. Geen overdreven mooie lijven, geloofwaardige dialogen en er wordt redelijk goed geacteerd. Zelfs zonder de seksscènes zou het nog een interessante film zijn geweest.

Henk stinissen heeft hem destijds ook gezien. Wel een latertje hè Henk? Maar als crewlid heb je toch minimaal de verplichting om hier effe te laten weten wat je er van vond. We zitten hier tenslotte niet zo maar wat voor de kat z'n viool aan te rommelen, nietwaar?

Dit moet toch wel zo ongeveer de laatste film zijn geweest die uit de Oost-Duitse Defa-studio rolde. De 'Wende' stond voor de deur, de DDR was ter ziele. Toch is dit een opmerkelijk frisse en zelfs nu nog actuele film. Het gaat over de bruinkool-industrie die landschappen overhoop haalt en dorpjes opoffert aan deze vervuilende brandstof, die ook in het huidige Duitsland nog gewoon doorgaat.

In dit geval gaat het om een jonge jongen die in de buurt van de afgravingen woont, en z'n opa wil bezoeken die in een dorp woont dat aan de bruinkoolwinning wordt prijsgegeven. Het dorp is al verlaten, op een paar oudjes na, die niet weg willen. De vader van de jongen heeft de opdracht om de ontruiming te voltooien. Nodig voor de vooruitgang, vindt hij. Onmenselijk beleid, vindt de jongen. Hij zwerft door het dorp, komt allerlei vreemde figuren tegen en twee meisjes maken jacht op hem. De film zit losjes in elkaar. Geen zware betogen. Hier en daar wat fantasiebeelden. Een laatste disco, als afscheid van het dorp. Een mooie film wel. En nog actueel. Recent was er weer een dorp dat werd opgeofferd aan de bruinkoolindustrie.

Mooi gemaakt oorlogsdrama en overtuigend gespeeld, vooral door Daniel Anteuil, als de joodse juwelier die zijn zaak overdoet aan zijn medewerker en zijn vrouw en kinderen naar een veilig stuk van Frankrijk loodst. Maar zelf lukt het hem niet om weg te komen en moet hij onderduiken in zijn eigen huis. Dan worden de vroegere verhoudingen tussen de baas, werknemer en diens vrouw totaal anders en dat levert een boeiend schouwspel op. Dan blijkt dat goedwillende mensen toch totaal het spoor bijster kunnen raken. Ik vond alleen het slot niet zo geloofwaardig. Waarom loopt François Mercier met de papieren van zijn joodse baas rond en bereikt de juwelier inderdaad veilig zijn vrouw en kinderen? In juli 1942? Ik had daar moeite mee.

Heb er, na aanvankelijke reserves, toch heel geboeid naar zitten kijken. Want voor wie is dit niet herkenbaar? Het is natuurlijk vooral de rol van de echtgenote die er uitspringt. Wat misschien lijkt op een psychologische wraakneming is dat niet. Ze had eigenlijk gewoon met hem door willen gaan, maar buiten haar om blijkt dat niet meer te lukken. Ik vond dat heel geloofwaardig. Over gevoelens heb je geen controle. De drie hoofdrolspelers doen het fantastisch. De voice-over aan het slot is een minpunt. Zo besluit je geen film.

Lekker creepy sfeertje, het Victoriaanse Engeland is goed getroffen met die 'spirits' waar ze in die tijd zo dol op waren. Is natuurlijk behoorlijk voorspelbaar. De twist op het eind is min of meer de redding van de film. En die ontsnapping moet je maar voor lief nemen. Wel een erg preutse film. De hoofdpersoon raakt al van de leg als haar love-interest nog in haar nachtpon staat.

Prettig voortkabbelende vakantiefilm over een vader die met z'n tienerdochter vakantie viert in Turkije. Ze proberen het gezellig te hebben met z'n tweetjes, en dat lijkt aardig te lukken. Die vader spoort weliswaar niet helemaal, kennelijk z'n scheiding niet helemaal verwerkt of tegen een depressie aan, meer kon ik er niet van maken. Je zit ongemerkt nog op een klein rampje te wachten, maar dat blijft uit. Met al die juichkreten en interpretaties hier kan ik niet zoveel. Aan het eind van de vakantie gaat de opvallend volwassen tiener terug naar huis en het lot van de vader laat de film in het midden. Maar oh, wat is die Frankie Corio een mooi meisje, en ze kan nog acteren ook.

Exploitation en stinissen hebben helemaal gelijk. Dacht dat dit wel een van de betere Amato's zou kunnen zijn, nou ho maar. Joe duikt graag in de geschiedenis. In dit geval gaat het om een Italiaanse officier die terugkeert van de Italiaanse veldtocht in Abessinië (1936) en als oorlogsbuit een donkere schoonheid (Laura Gemser) heeft meegenomen. Zijn vrouw (Lilli Carati) en zijn secretaresse (Annie Belle) zijn natuurlijk niet blij met die indringster. Ze hadden net zo leuk elkaar bezig gehouden tijdens mans afwezigheid.

Maar man (Al Cliver) weet eigenlijk niet goed wat hij met zijn trofee moet beginnen en doet haar over aan zijn vrouw. Die dan onmiddellijk een lesbische relatie met haar begint, dit tot groot ongenoegen van de secretaresse. Raar verhaal natuurlijk. Het zou een hoop spetterende seks moeten opleveren, maar nee, ze maken voornamelijk ruzie.

De op zich sterke cast bakt er niet veel van. Al Cliver is de zelfde houten klaas die hij altijd is (waarom is die man niet iets nuttigs gaan doen in plaats van acteren? Er zijn zoveel beroepen). De tieten van Lilli Carati hebben we nu wel gezien en Annie Belle komt al helemaal niet uit de verf. Met haar normaal kort blonde haar is ze een seksbom, met die zwarte pruik blijft er niks van over. Alleen Laura Gemser doet wat ze moet doen, sensueel wezen. Wel aardig is dat Joe D'Amato haar laat zeggen dat de officier in Afrika dorpen heeft platgebrand en vrouwen verkracht. Want zo was het natuurlijk met de soldaten van Il Duce.

Is er dan helemaal niets leuks aan deze film? Jazeker. Die kleine zwarte Lancia waar de familie in rijdt. Oei wat een beauty.

Waarom ik deze film destijds niet beoordeeld heb weet ik niet meer. Reden om hem eens in de herhaling te gooien, en het viel me helemaal niet tegen. De synopsis hier klopt eigenlijk niet. Gaat over een impulsieve jonge vrouw met een nogal hectisch (seks) leven, die nogal wat teleurstellingen kent. Ja, het bloot en de seks zijn weinig verhullend, zoals wel vaker in Deense films. Maar daarmee is het nog geen porno. Oké, de film biedt niet al te veel diepgang en de personages konden wat beter uitgewerkt, maar anderzijds het is wel zoals veel (jonge) mensen in het leven staan. Het slot had voor mij wat subtieler gemogen en ik ben geen liefhebber van de hier veelvuldig toegepaste voice-over.

Het gaat over een echtpaar en een dochter die niet helemaal sporen, die naast twee zussen met een zoon komen te wonen, die ook niet helemaal sporen. Leuk? Mwah. Film ergens op de grens van een comedy en een drama. Als komedie niet erg leuk en als serieus verhaal gaat het eigenlijk nergens over. Ik vond het nogal vermoeiend. Ik zeg niet dat het een slechte film is, maar het is gewoon niet my cup of tea.

In een ver verleden al eens gezien. Kwam hem nu bij toeval tegen. Vond het nog steeds een prima film. Is waar, tikje verouderd, wat onnatuurlijk klinkende dialogen en gaandeweg verliest de film, c.q. het verhaal, de strakheid van het begin, maar desondanks spannend, en afwisselend tot het einde. Is natuurlijk ook een briljant verhaal, op en top W.F.Hermans, en Fons Rademakers wist wel hoe je een film moest maken. Heb daarom maar meteen even 'De Aanslag' meegepikt, ook van Rademakers, naar een roman van Harry Mulisch, ook de moeite waard.

Bij de films van Dominik Graf weet je nooit helemaal zeker waar je nou precies naar heb zitten kijken. Zo ook deze. Graf kleurt nooit helemaal binnen de lijntjes. Dat valt te prijzen. Hij maakt ook graag thrillers, of iets wat daar op lijkt. Maar ze voldoen nooit aan het klassieke thriller-format. Ook prima. Maar je krijgt nooit alle puzzelstukjes. Het is altijd en beetje schurend, rommelig, onaf; en laat je met te veel vragen achter.

In dit geval gaat het om een kunstondernemer, Philipp Keyser, die van een gezelschap zakenlui een goedbetaalde opdracht krijgt om een verloren geacht schilderij op te sporen en voor hen aan te kopen. Wie die mensen nu precies zijn en wat hun motieven zijn, blijft onduidelijk. Het werk zou in het bezit zijn van een excentrieke kunsthandelaar (mooie rol van Ernst Jacobi), die echter moeilijk te bereiken is. Dus probeert deze Philipp het via diens nicht Alma, een jonge kunstenares. Die wil eerst niets van hem weten, maar wordt gaandeweg wat toeschietelijker.

Spannend? Best wel. Het aardige is, dat het zelfs losjes gebaseerd is op ware gebeurtenissen. Enkele jaren geleden werd in Duitsland bij toeval een gigantische kunstcollectie ontdekt van 'Entartete Kunst' (kunst die de nazi's wilden vernietigen) in eigendom van een onbekende kunstverzamelaar, die de werken had geërfd van zijn vader, die ze weer uit handen van de nazi's had weten te houden. Het verhaal liet vele vragen open. Zoals ook in deze film. De kunstverzamelaar blijft een mysterieuze figuur met een huis vol wereldberoemde kunstwerken, waarvan de herkomst duister is.

Nicht Alma is al even mysterieus. Ze werkt in een wasserij en maakt schilderijen met haar handen. Bovendien is ze goed in bed. Ik bedoel, gewoon op de vloer, met verf en al. Philipp kan er geen genoeg van krijgen. Snap ik wel, want die Victoria Sordo is een mooie meid. En ach... dat je dan met wat vragen blijft zitten nemen we maar op de koop toe.

Lang geleden eens gezien en was toen wel onder de indruk. Bij het herzien was dat nog zo. Het (behoorlijk) erotische (maar geloofwaardige) verhaal krijgt je makkelijk in z'n greep. Gelukkig niet te veel zijlijntjes en personen, het drama zit 'm natuurlijk vooral in wat er niet gezegd wordt. Schrijnend natuurlijk die rassenongelijkheid in dat koloniale Frankrijk, maar dat was in 'ons Indië' precies hetzelfde.

De film krijgt hier weinig waardering. Ik geef hem het volle pond. Vooral ook vanwege de schitterende cinematografie, die er in slaagt dat koloniale Indochina, een sedert lang vervlogen werkelijkheid, tot in de kleinste details te laten herleven. Ik heb met open mond van bewondering zitten kijken. een kleine anekdote. Ik kwam vroeger vaak in een Vietnamees restaurant in Decize, in Zuid-Frankrijk. Je kon er lekker eten. Aan de muur hing een kaart van dat Indochina uit de jaren twintig/dertig: Hué, Tonkin, Saigon, de Mekong...ik droomde onder het eten altijd weg naar hoe dat toen geweest moest zijn. Voordat al vreselijke oorlogen daar plaatsvonden. Deze film brengt dat terug.

De schitterende limousine waarmee het meisje wordt opgehaald was een Talbot uit het einde van de jaren twintig, gebouwd in Suresnes bij Parijs.

Koreaans spektakelstuk over de strijd van de ondergrondse tegen het Japanse bezettingsleger. Met 'The Age of Shadows' zou je het als een hommage kunnen zien voor de Koreaanse onafhankelijkheidsoorlog in de jaren twintig en dertig. Beide films hebben veel elementen gemeen, de veelvuldige vuurgevechten (in deze film een beetje te veel), sfeervolle beelden van het vooroorlogse Seoel en Shanghai, de vele intriges en plotwisselingen en een schitterende cinematografie. Hiermee ben je wel een paar uur lekker van de straat. Maar ik vond het verhaal niet zo sterk en had er moeite mee bij te houden wie nu aan welke kant stond en wie tegen wie vocht. Soms wisten ze dat zelf niet eens meer, had ik de indruk.

Een onbegrijpelijke gatenkaas waarbij de makers het kennelijk van geen belang vonden om een begrijpelijk, of binnen de context geloofwaardig verhaal te vertellen. Wat is dit? Horror, mystery, fantasy, psycho-thriller? Van alles een beetje kennelijk. Het begint nog wel sfeervol met een beetje vreemde jongeman bij een slagboom in een bos die - nogal toevallig - een amulet opgraaft. Die amulet speelt verder nauwelijks nog een rol, maar naarmate de film vordert - en ik al afgehaakt ben om er nog een enigszins logische samenhang in te willen ontdekken - wordt het alleen maar absurder. De film moet het vooral van de sfeer hebben in dat vervallen huis, maar eng of griezelig wordt het nergens. Eigenlijk is het slot nog het leukste.

Een veelvuldige bewierookte film, hier maar ook elders. Om het zo te zeggen: ik vond hem ook aardig. De mysterieuze sfeer is prima opgebouwd. Als kijker weet je ook niet wie wat weet. En zelf weet je ook niks. Het huis en de omgeving zijn prachtig. Toch weet je al wel waar het op uit gaat draaien. De getuigenis van de jongen geeft uiteindelijk de doorslag. Ook hij is op zoek naar de doodsoorzaak van zijn vader. Als hij vanuit de zolder naar beneden kijkt, ziet hij de plek waar zijn vader is neergekomen. Althans dat zien wij. Maar de jongen kan dat helemaal niet zien, want hij is slechtziend. Gek toch? Wat ik miste was enige invulling van de karakters van de direct betrokkenen. Wat zijn hun beweegredenen? Daar komen we niet achter. Wie een grondige analyse van de film wil lezen, leze de recensie van Collins, waar ik het volledig mee eens ben.

Gedurfde film van Pal Gabor over de drilmethoden op een communistische kaderschool eind jaren veertig. Gemaakt in 1978 toen de communistische partij in Hongarije nog hoog en droog in zadel zat. Is wellicht geaccepteerd doordat Gabor een ogenschijnlijk neutraal standpunt inneemt, maar evenzogoed laat zien hoe de communistische hersenspoeling, compleet met onbegrijpelijk partijjargon, zelfkritiek en hardvochtige beoordelingen, hand in hand gaat met het idealisme van de toekomstige kaderleden die wel degelijk dachten te werken aan een nieuwe mens in een nieuwe maatschappij. Dat vinden we nu misschien raar, maar Hongarije kwam als feodale staat, geregeerd door een rijke bovenlaag, en met een bevolking in diepe armoede, van heel ver.

Vera Pap als het meisje Vera draagt deze film moeiteloos. Ondanks het 'zware' onderwerp voelt de film niet als zwaar omdat het accent ligt op de belevenissen van de meisjes, de liefde van Vera voor één van de leraren en ook goed zichtbaar maakt dat mensen zich niet in een keurslijf laten persen. Wat daarvan het resultaat is bleek tijdens de Hongaarse opstand van 1956 die door de Russen bloedig werd neergeslagen. Toen moest het Hongaarse volk nog dik dertig jaar wachten op de bevrijding van dat juk. En hoe is het nu? Weer een dictator die niet met democratie kan omgaan. Van een rechtse dictatuur, naar een linkse dictatuur en nu weer een rechtse dictatuur. Arm volk.

Indrukwekkende film over de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk, waar de bevolking wacht op de Amerikanen, terwijl de Duitsers nog niet vertrokken zijn. We spreken over augustus 1944 en gezien door de ogen van twee jonge (half)broers, die op de vlucht zijn en stuitten op een gewonde Duitse soldaat, met wie ze een tijdje optrekken. Doet vooral in het begin denken aan een jeugdfilm, maar in het laatste deel gebeurt er toch veel gruwelijks, want oorlog is een smerig bedrijf. Bij vlagen grijpt de film je aan, maar is ook wel wat onevenwichtig. Ook wel een tikje gedateerd. Maar sterk geacteerd, zeker door de jongens.

Mooie film over een actueel onderwerp: genderidentiteit. Rustig opgebouwde film die ruimte geeft aan gedachten en aan de emoties van de hoofdpersoon. Maar het wordt nergens te zwaar, al is het een 'zwaar' onderwerp. Mooie intieme rol van Ondina Quadri, een plaatje waar je je ogen niet vanaf kunt houden.

Dit viel me niet mee. Ben drie keer opnieuw aan deze film begonnen, en heb hem uiteindelijk uitgekeken. Had zomaar een film van Ulrich Seidl kunnen zijn, maar die maakt betere films. Toch ook hier een voorbeeld van het 'hyperrealisme', van wat je de Oostenrijkse school zou kunnen noemen. Film laat m.i. te veel gaten vallen. Ook de ontmoeting met de moeder komt niet uit de verf en voegt weinig toe. Het slot vond ik nogal mager. Toch is het geen slechte film, in die zin dat het laat zien met hoe weinig hoop en gereedschap jonge mensen in het leven staan. Daar word je niet vrolijk van.

Helemaal eens met mijn voorgangers hier. Vooropgesteld, een film met Juliette Binoche is altijd bijzonder en Lou de Laâge heeft zich ontwikkeld tot een bijzondere actrice. De acteerprestatie zijn hier van grote kwaliteit, het verhaal is bijzonder en de 'gaten' in het verhaal moet je als kijker zelf invullen. Toch bleef ik onbevredigd achter. De emoties van de beide vrouwen kwamen bij mij niet binnen. Er blijft te veel verborgen, onuitgesproken, waardoor ik als kijker op afstand wordt gehouden..Ook ik kon die processie, die bijna angstaanjagend is, niet plaatsen.

Film heeft hier opvallend weinig bekijks, al wordt hij op één na goed gewaardeerd. Toch vreemd. Speelt toch in een deel van het koninkrijk, deels in het Nederlands en deels in het Papiaments, met een gedeeltelijk Nederlandse cast. Is best een aardige film, spelend direct na de Tweede Wereldoorlog. De Antillen waren nog een kolonie en het Nederlandse gouvernement was de baas. Dat begon toen al te schuren en die barstjes zien we ook in deze film

De film speelt op Curaçao en is lekker Antilliaans, dus druk, rommelig, met veel drama en geweld. Een schilder maakt een schilderij en een muurschildering van een zwarte madonna, en dat valt natuurlijk niet goed bij de voornamelijk Nederlandse bovenlaag. Het gaat natuurlijk om culturele verschillen, want de schilder is weer van Surinaamse afkomst en de Nederlanders zien hun macht uitgedaagd. Die 'love story' hangt er maar een beetje bij, naar mijn gevoel en een rode draad valt moeilijk te ontdekken. Maar desondanks een interessante en kleurrijke film.