Opinions

Weerbarstige thriller met een getraumatiseerde rechercheur en een seriemoordenaar die er een ingewikkelde moordmethode op na houdt. Verhaal kon me niet erg boeien, wordt ook nergens echt spannend. Onduidelijk of het Spaans of Italiaans is en waar het zich afspeelt. Wel een overdaad aan beelden, geluidseffecten, overbodige plotlijnen en een onwaarschijnlijk verhaal. Hoop gedoe over poppen en opgezette dieren en hun (kunst)ogen, hetgeen de titel moet verklaren. Mager vijfje.

Vervelende film over een echtpaar met een huwelijkscrisis. Daar houden Italianen geloof ik wel van. Nou, ik niet. De man loopt voortdurend te schreeuwen. Ook tegen zijn maitresse. Zijn vrouw heeft hem uit huis gezet en is weer in de steek gelaten door haar minnaar. Dus van de beschrijving hier klopt ook niet veel. Maar dat zal niemand veel kunnen schelen.

Lekker broeierig drama van de Finse meester Aku Louhimies. De warme Finse zomer is nogal broeierig, de relatie tussen de vrouw en haar man is door haar seksuele behoeften nogal broeierig en de opbloeiende relatie tussen de vrouw en de vriend van haar man is bepaald broeierig te noemen. Ga er dus maar even voor zitten. Louhimies weet wel hoe je een film moet maken die bol staat van de onderhuidse spanningen, waarbij je nooit helemaal kunt raden wat de hoofdpersonen zullen doen. Daarbij schuwt Louhimies ook de menselijke seksualiteit niet, die hij toont als een voortstuwende kracht. Een sterke film. Maar misschien niet ieders smaak.

Zo mogelijk nog onsamenhangender dan het eerste deel van deze trilogie. Of is dit het derde deel? IMDb spreekt van de opvolger van 'El guardián invisible', zo ook de synopsis hier, maar volgens de reviews daar en volgens Noodless is deze 'Ofrenda a la Tormenta' deel 3. Gooi het maar in m'n pet. De hele opzet is verkeerd, Netflix had er gewoon een serie van moeten maken, in zes delen, dat had makkelijk gekund. O ja, ook in deze film regent het voortdurend.

Nou, nou, nou, zo slecht was hij nou ook weer niet. Heb hem nog eens in de herhaling gezien en ben eigenlijk wel positief. Had toen kennelijk een slechte bui. Een echte giallo, al is het dan een Spaanse productie. Het verhaal zit best goed in elkaar en de opnamen van die tuin aan de Costa Brava zijn prachtig. Sommige scènes zijn wel erg uitgesponnen. Had voor mij wat vlotter gemogen. Veel seks en bloot zit er ook niet in. De borsten van Analía Gadé (wat een naam) worden zorgvuldig buiten beeld gehouden. Maar die Rosanna Yanni is wel een lekker ding. Haar borstjes krijgen we wel te zien. Ik geef nu drie sterren.

Een interessante, maar geen gemakkelijke film om te bekijken. Gemaakt in 1978 in Joegoslavië, waar de Serviërs de baas waren. Je kon dus de gruweldaden van de Kroatische fascisten, Duitsers en Italianen breed uitmeten. In dat opzicht is dit ook wel een propagandafilm, die de communisten goed uitkwam, want er wordt vooral jacht gemaakt op communisten, anti-fascisten en Joden. Vooral de (lange) scène in de bus waarin Joden en communisten op gruwelijke wijze worden afgeslacht, is berucht geworden. Alleen, de Kroaten zouden ook zo'n film kunnen maken, want de Serviërs hadden evenveel bloed aan hun handen. Nog altijd waart het spook van het nationalisme over de Balkan, want tijdens de burgeroorlog van 1991/1992 werd het nog eens 'dunnetjes' overgedaan. Ik was in 1992 in Dubrovnik en heb gezien hoe de stad door de Serviërs zonder noodzaak tijdens een acht maanden durende belegering vanuit de bergen in puin was geschoten. Nee, geen land om naar terug te gaan.

De sportieve verrichtingen tijdens de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn zijn bijna 90 jaar na dato niet meer de reden waarom je deze twee films (deel 1 en 2) bekijkt. Nog wel als historisch document en om de filmkunst van Leni Riefensthal te bekijken. Die is inderdaad indrukwekkend. Al slaat ze af en toe vooral in deel 2 op hol met haar 'poëtische impressies', waar je ook weer niet te veel achter moet zoeken.

Op sportief gebied is er nogal wat veranderd en veel sporten zijn nu niet meer onderdeel van het olympisch programma. Maar goed ook, want er zitten vooral in het tweede deel van deze documentaire nogal wat militaristisch getinte sporten bij. Maar ook beelden van de zeilwedstrijden in Kiel, zwemmen en voetballen. Opvallend is wel dat het vooral een Europees sportfeestje is; op de VS en Japan na lijkt de rest van de wereld nauwelijks mee te doen. Nederland, consequent als 'Holland' aangeduid, lijkt ook niet veel potten te kunnen breken.

In deel twee komen ook andere sporten dan atletiek in beeld, hoewel soms nogal karig. Bij het zwemmen worden Rie Mastenbroek en Willie den Ouden wel genoemd, maar in de marge. Deze Olympische Spelen waren vooral Spelen waar Jesse Owens schitterde en vier gouden medailles won. Daar waren de Duitsers niet zo blij mee, nota bene een neger. Dat merk je ook in deze film. In dit tweede deel kan Riefensthal zich uitleven. Haar handelsmerk: de mens in kikvorsperspectief (van onder naar boven) tegen dramatische wolkenpartijen. Maar fraai zijn de beelden van de schermpartijen, beginnend met de vechtende schaduwen van de schermers. Maar al met al: toch ook wel een erg lange zit.

Prachtige film, maar ook wel wat ongemakkelijk om naar te kijken, naar twee mensen die vastlopen door hun angsten, zwakheden en beperkingen en daardoor de liefde voor elkaar op het spel zetten en langzaam maar zeker op een catastrofe afstevenen. Ze willen wel anders, maar kunnen niet. Dat is triest om mee te maken. Maar het roept ook de, ongemakkelijke, vraag op of je het zelf zoveel beter zou doen.

De sfeer van de jaren zestig met de eerste 'vrijheden' na die bedompte jaren vijftig, met de eerste rock and roll (Chuck Berry) is raak getroffen. Het levert een prachtige score op waarin klassieke tonen worden afgewisseld met de muziek uit die tijd. Beide hoofdrolspelers leveren een topprestatie, dat kun je wel aan Engelse acteurs overlaten. Ze spelen zelfs geloofwaardig hun 45 jaar ouder geworden personage. Al vind ik dit slot niet het sterkste deel van de film. Maar het verschil tussen hoe haar leven en dat van hem is verlopen is ook wel weer schrijnend.

Het zal wel geen kassucces zijn geweest in de Nederlandse bioscopen, maar we mogen dankbaar zijn dat dit soort films nog gemaakt worden.

Ik vond het een lange zit en ook wel wat saai. Het lijk heeft een nieuwe identiteit nodig en om die te verzinnen, daar gaat dan de hele film over. En dat ze dat voornamelijk deden onder een glas in danslokalen, dat gaat er bij mij niet in. Ook die liefdesaffaire die niet van de grond komt had voor mij niet gehoeven. Maar er zijn ook pluspunten: Colin Firth draagt de film moeiteloos en de eigentijdse aankleding (al die auto's!) is prachtig.

Wat ook niet meehelpt, is dat die hele operatie Mincemeat nogal overschat wordt en zeker niet bepalend is geweest voor het verloop van de Tweede Wereldoorlog, zoals nogal ronkend wordt beweerd. Het schijnt dat Hitler er geloof aan hechtte, maar het Duitse opperbevel heeft geen minuut geloofd in Griekenland als doel van de Geallieerde landing in Europa. Eén blik op de kaart is voldoende. Het ruige bergland van Noord-Griekenland en Joegoslavië is volstrekt ontoegankelijk voor reguliere troepen, en als je er eenmaal bent, waar moet je dan heen? De reden waarom Sicilië zo slecht was verdedigd, was omdat de Duitsers niet samen met de Italianen wilden vechten. Die vertrouwden ze niet meer, en ze hadden gelijk: nog dezelfde maand liepen de Italianen over.

Film is overladen met Oscars en letterlijk de hemel in geprezen. Ik ben minder enthousiast. Christopher Nolan heeft een eigen, nogal weerbarstige stijl en daar moet je van houden. Al die erin gemonteerde beelden van ontploffingen hoeven voor mij niet zo. En wat het camarawerk van Hoyte van Hoytema er nou aan toevoegt is me ook niet echt opgevallen. Tot zover de vorm.

Het verhaal van Oppenheimer als 'de vader van de atoombom tegen-wil-en-dank' en de race tegen de klok met de Duitsers en de Russen om als eerste over een atoombom te kunnen beschikken, kende ik al wel. Dat is vaker verteld. Zwak punt van deze film is dat het nergens focust en de thema's als ware het neutronen voortdurend heen en weer vliegen. Want waar kijken we allemaal naar? Naar het het gekonkel en de elkaar tegenwerkende natuurkundigen uit alle delen van de wereld. Allemaal met hun grote ego's. Op het ene moment gaat het weer over de kwantummechanica (zonder dat we horen wat dat nou precies is). Vervolgens gaat het over het liefdesleven van Oppenheimer en zijn amoureuze relaties.

Een groot deel van de film wordt besteed aan Oppenheimers competentiestrijd met het leger en de politiek en gaat over de verdenkingen dat hij een Russische spion zou zijn en over zijn connecties met de communistische partij en de Russen. Hoorzitting na hoorzitting, verhoor na verhoor, zowel voor als na de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Met hun communistenjacht was Amerika in de jaren vijftig al net zo'n verknipt land als dat het nu is. Zijn we er dan? Nee. Dan is er nog de vete van Oppenheimer met Lewis Strauss, directeur van het atoomgenootschap (of zoiets) in de VS, die breed uitgemeten wordt, en waar ik weinig van snapte.

O ja, er moest ook nog een atoombom wordt gemaakt. Hoe zeggen ze dat zo mooi? Less is more. Ik vond drie uur zonder rustpunt om adem te halen een lange zit. Maar wie was Oppenheimer nou eigenlijk als mens? Daar komen we niet achter. Het enige dat deze overladen film niet vertelt.

Franser dan dit kun je het niet krijgen. In de slechte zin van het woord dan. Zal ook wel de reden zijn van de lage waardering en dat de film hier zo weinig is bekeken. Reden kan ook zijn dat er pas deze maand Nederlandse ondertitels zijn verschenen en die heb je wel nodig, want er wordt oeverloos in geluld. Zoals dat nu eenmaal was in Franse films van zo'n twintig, dertig jaar geleden.

Het gaat over relaties. Die niet willen vlotten. Zoals in de meeste Franse films. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op Franse films. Ik kijk ze ook altijd helemaal uit. Maar al die dialogen leiden tot niets. Dat weet je al van tevoren. De personages blijven maar doelloos om elkaar heen cirkelen en doen eigenlijk niks. Hoofdpersonage Nathalie (Valeria Bruni Tedeschi) is wanhopig op zoek naar intimiteit maar durft zich niet te binden. Dat schiet dus niet op. Hoogtepunt van de film is ongetwijfeld als de nog jonge Valeria haar bh en broekje uittrekt voor de zoveelste minnaar die haar niet moet. Nou, ik zou het wel weten, want ze heeft mooie tieten.