Opinions

Heerlijk. De jaren zeventig. Toen het leven nog overzichtelijk was. En iedereen rookte. En de auto's nog een gezicht hadden. En ik nog jong was. Ik heb genoten. Het verhaaltje is nogal onbenullig, en ik heb er ook niet zo veel van begrepen, maar ach... Amsterdam was prachtig en de hele Nederlandse acteerwereld komt voorbij. Ga maar na: Ko van Dijk, Ton Lensink, Jerome Reehuis, Sylvia Kristel, die zelfs nog blijkt te kunnen zingen, Adèle Bloemendaal, onder leiding van een nog (betrekkelijk) jeugdige Rijk de Gooyer. Genieten.

Eye vertoont nu een gerestaureerde kopie en dat is mooi, en daar is een hoop werk en tijd in gaan zitten. Maar ik heb een nog ongerestaureerde kopie gezien en daar was m.i. weinig mis mee.

Vervolg, maar nu in kleur, van de zwart-witfilm Inga uit 1968. We treffen Inga (Marie Liljedahl) nu alleen aan in een kamertje in een morsig pension, zonder geld en zonder Karl, die haar in de steek heeft gelaten. Een popzanger die daar ook woont raakt verkikkerd op haar, maar Inga wil Karl trouw blijven. Een buurman zorgt voor een baantje bij een weduwnaar, met wie ze al snel een relatie krijgt. Maar dan duikt ineens de dochter van die weduwnaar op en volgen de gebeurtenissen zich in hoog tempo op.

Marie Liljedahl is duidelijk rijper (en voller) geworden. Ze heeft een mooi koppie en een lijf om van te dromen. Eenmaal in de jaren zeventig mag Sarno veel meer van Marie (en van een paar andere dames) laten zien dan in het decennium daarvoor. De softcore is geboren. Genieten dus van die mooie benen in korte rokjes en die pronte borstjes. Zelfs het schaamhaar van Marie en de andere dames krijgen we te zien en er wordt openlijk gemasturbeerd en de liefde bedreven. Hoewel, het blijft duidelijk binnen het verhaal. Geen seks om de seks, zoals later schering en inslag wordt. En erotisch is het zeker wat Sarno ons laat zien.

De film heeft de tand des tijds wat mij betreft moeiteloos doorstaan. Zeker niet traag en met meer dan genoeg dramatische ontwikkeling. Het is niet allemaal leuk wat er gebeurt, maar de film eindigt wel met een happy end. Volgens Sarno kan het nog best goed komen met Inga. Ook in deze film is het incest-element aanwezig, zoals in bijna alle goede films van Sarno.

Prachtige film, waar ik ademloos naar heb zitten kijken. Ja, misschien wat rauw, maar daar was het ook de tijd wel naar. Het ging om overleven of sterven. Dat kunnen we ons nu niet goed meer voorstellen. Maar in alle personages zitten nuances en grijstinten. Dat geldt ook voor de grootmoeder, en de vertwijfelde acties van de moeder. Hongaarse films kunnen nogal eens 'gesloten' of weinig toegankelijk overkomen. Zo ook deze. Dat heeft ook te maken met de Hongaarse volksaard, die nijgt naar isolationisme. Dat zie je ook in de politiek van Hongarije in deze tijd. Een moeilijk te doorgronden land en volk.

Aardige korte film met een erotische ondertoon over de ontmoeting van een eenzame weduwe met een enigszins geestelijk achtergebleven jongen en hun wederzijdse aantrekkingskracht. Alleen jammer van dat suffe slot.

Inderdaad, je moet je aandacht er wel bijhouden, maar dan is het wel te doen. Uitstekend geacteerd en leuk om Jean Rochefort nog een keer te zien, een icoon van een voorbije generatie van Franse topacteurs. Maar het verhaal is wel erg geconstrueerd, en dat gaat ten koste van de geloofwaardigheid. Ik stoorde me aan de hinderlijk nadrukkelijke score van mensen die zo nodig moeten zingen.

Ja, wat moet je hiermee? Lastig te beoordelen. Enerzijds wel een gedurfde film over een jongen die de weg kwijt is, maar zo zijn er zovelen. Vertelt eigenlijk niets over deze tijd, en hoe we moeten leven. BBarbie vat het wel goed samen. Maar ik ben toch iets positiever. De film probeert iets zichtbaar te maken. Al is dat niet echt gelukt. De menselijke intimiteiten in deze film gaan ver.

Bedankt voor de tips, Baggerman, die ga ik zeker zien, als ik ze te pakken kan krijgen. Ekstase heb ik natuurlijk gezien, een film die z'n tijd ver vooruit was. Anderzijds is het zo, dat de Tsjechoslowaakse films voor het grootste deel bestaan uit komedies. Die traditie stamt ook uit de vooroorlogse periode (Sweijk) en werd lustig voortgezet onder het communistische regime. Dat gaf de filmers de gelegenheid tussen de regels nog wat kritiek op de samenleving te laten horen, zonder dat de censuur de film verbood. Ze konden altijd zeggen, het is maar comedy en er moest toch ook wat te zien zijn in de bioscopen.

De vijf sterren van de VPRO heb ik niet voor over, maar een dikke voldoende wel voor deze Russische psychothriller, waar je even in moet komen, maar die je dan wel aan de buis gekluisterd houdt. Spannend tot het toch wel verrassende einde, of misschien beter, het ontbreken van een einde, wat ik wel sterk vond. Maar behalve spannend is het nog wel iets meer. Het leert ons ook dat ouders die als kind geen liefde gehad hebben ook niet in staat zijn om liefde aan hun kinderen te geven. Wisten we misschien al, en misschien niet in alle gevallen, maar toch. Een film over gemankeerde mensen.

Wat een schitterende documentaire. Ik was er diep van onder de indruk. Zelden zoiets moois gezien. Zoveel prachtige films over het Joodse leven in Amsterdam, ik wist niet dat er zoveel bewaard gebleven is en van zo'n goede kwaliteit. De tekst sluit perfect aan op de beelden die we zien, vanaf 1919 tot 1942 en langzaam grijpt het je naar de strot als het afgrijselijk lot dat die mensen zal treffen, dichterbij komt. Rifka Lodeizen vertelt het met een mengeling van nuchterheid en betrokkenheid, na een wat aarzelend begin, zoals zij dat alleen maar kan. Je ziet haar zitten, schrijvend aan haar broer in Indië Het is haar verhaal. De ondergang van het 'Jeruzalem van het noorden', verteld aan de hand van beelden van gewone menselijke gebeurtenissen. Wie iets van de Holocaust wil begrijpen, moet deze documentaire zien.

Ingewikkelde thriller van Spaanse bodem met nogal wat ongeloofwaardige plotwisselingen, die het vooral moet hebben van zijn dialogen in rap Spaans, hetgeen het verhaal niet makkelijk te volgen maakt. Het speelt zich af op de Canarische Eilanden en gaat over een moord van drie jaar geleden. Een coldcaseteam moet er nog eens naar kijken en de moordenaar opsporen. Ik was er niet kapot van. Alleen die ene politieagente met dat korte haar is een lekker ding. Maar als ze uit de kleren gaat, krijgen we niets te zien, nog geen borstje. Zo'n film dus.

Een zuinig vijfje van alexspyforever, terwijl hij toch heel wat pluspunten opnoemt. Het zij zo. Ik ben wat positiever. Heerlijk dat zwartwit en die rare types. Ach, aan die romance moet je niet te zwaar tillen en horror is dit natuurlijk helemaal niet, maar wel een degelijke mystery/thriller, met een goede verhouding tussen de buiten- en binnenopnamen, de nodige suspense, een paar twists en een prima ontknoping, die ik niet aan zag komen. En een prima tempo, niks geen gesleep. En leuk ook die Morris 'bullnose' (lekker als het regent, wat het daar voortdurend doet). Ik ben wel eens in soortgelijke Moors geweest, nou daar moet je niet gaan zwerven, zoals de dames nogal dom gaan doen. Ik riep nog, doe het niet, maar luisteren ho maar. De onbetwiste ster van de film is natuurlijk een nog jonge James Mason. Mensen, wat een acteur, het vakmanschap spat er vanaf. Hij speelt een teruggetrokken oorlogsveteraan, van wie wij onmiddellijk zien dat hij aan PTTS lijdt, maar daar had toen nog niemand van gehoord. Het leuke meisje dat zich over hem ontfermt zal daar haar handen vol aan krijgen. Doe het niet, riep ik nog, maar ja, de liefde...

Verrassend goed. Na een wat stroef begin heeft de film voldoende vaart en overtuigingskracht om tot het eind te blijven boeien. Met name de ontwikkelingen tijdens de treinreis en de ontsnapping aan de Duitsers houdt je op het puntje van je stoel. Genoeg twists in het plot om je lekker mee te laten voeren. Het comedy aspect waar Biosguru over rept, is denk ik onopzettelijk. Voor mij haalde het de spanning onnodig weg.

Wat vooral sterk is, is de sfeer van de maanden en dagen voorafgaand aan de oorlog. De film is gemaakt in 1940 nota bene, dus heet van de naald, terwijl niemand een idee had hoe die oorlog zou aflopen. En of de Duitsers wel zouden verliezen. Sterke en goed presterende cast.

Indrukwekkende documentaire over voornamelijk de bevrijding van concentratiekamp Bergen-Belden (waar ook Anne Frank is omgekomen). De beelden zijn schokkend, maar dat weet je van te voren. Gemaakt door Engelse en Amerikaanse cameramensen die hun persoonlijke gevoelens moesten uitschakelen om deze opnamen te kunnen maken. Maar hoe doe je zoiets. De film richt zich voornamelijk op wat de documentairemakers in het kamp aantroffen, maar ook andere concentratiekampen worden besproken. Verder ook commentaar op de betrokkenheid van Alfred Hitchcock en Sidney Bernstein die van al die beelden kort na de oorlog een logisch en samenhangend geheel moesten zien te maken. Dat is dus niet deze documentaire van André Singer, die van recente datum is. Dat maakte het voor mij toch wel wat verwarrend.

Vier sterren vind ik (veel) te veel, maar verder ben ik het wel voor een groot deel eens met timmienoelie, een Swanberg waar ik geboeid naar heb zitten kijken, zonder dat ik voortdurend werd afgeleid door allerhand technische gebreken. Beperkte middelen, oké, maar dat is nog iets anders dan amateurisme.

De teloorgang van een relatie. Nee, op zich niks bijzonders, maar ik vond het toch knap hoe we meegaan in alle stadia die ze doormaken. Waar lijken ze het nog te redden, of was het bij voorbaat verloren? Kwam het door de grote afstand of waren ze toch te verschillend? Opmerkelijk is ook het verschil na dat jaar. Hoe ongemakkelijk ze met elkaar omgaan. M.i. ook tijdens de fotoshoot. Hij houdt zich groot, maar zij heeft al afscheid genomen van de relatie. Dat wil ze hem ook zo moeizaam vertellen voordat ze weggaan. Las ergens anders over het verschil in houding van hen beiden na dat jaar. Hij lijkt gegroeid, volwassener geworden. Zij lijkt depressief, onzeker, met weinig doel nog.

Film maakt dus heel wat gedachten los. En zo hoort het ook. Aardig is te lezen hoe er op IMDb ook heel wat gediscussieerd wordt over deze film.

Swanberg had met Greta Gerwig natuurlijk wel een professioneel acteerkanon binnengehaald. Ze draagt een groot deel van de film. Joe Swanberg is daar niet tegen opgewassen, al doet hij zijn best. Ze hebben samen het script geschreven en de regie gedaan. Toch nog een hele behoorlijke relatie geworden dus....

Wordt goed gewaardeerd hier, deze roadmovie over vier stiefzussen die door Colombia trekken om de jongste af te leveren bij een tante, na de dood van hun vader. Of zoiets, want de familieverhoudingen blijven nogal vaag, zoals alles vaag is in deze film. Over de zussen komen we niet veel te weten. Het zijn vooral veel gevoelens en onuitgesproken emoties die we moeten meebeleven. De intimiteit tussen de zussen is groot. We zien ze vaak gezamenlijk slapend en de cameraman zoemt wel erg graag in op hun korte broekjes. Maar er gebeurt niet veel. Het slot is veelzeggend. Een echte vrouwenfilm.

Keek lekker weg, al heeft de tand des tijds wel z'n werk gedaan. Stéphane Audran en Michel Piccoli zijn hier op hun best, al is de manier van acteren niet meer van deze tijd. Kan natuurlijk ook niet anders. Vond die overdreven passie en dat gezoen wel vervelend, ik bedoel ongeloofwaardig. Het slot van het verhaal is wat mager. We hebben niet zo veel boodschap meer aan de maatschappijkritische opvattingen van Claude Chabrol. Toen ook al niet, staat me bij. Maar wat fantastisch is, zijn de auto's: twee snoepjes van DS'en, die van Piccoli van de eerste serie met de 'normale' koplampen, en verder een leuke Simca en een mooie Peugeot 404. Dat was genieten.

Wonderschone film, die ik nu voor de tweede keer zie en ben weer diep onder de indruk. Waar gaat het om in film? Dat het ons iets laat zien over het leven wat we niet al weten. Dat doet deze film. Als een van de weinigen. Ik heb ook door Ierland gezworven, lang geleden. Het is zo mooi dat je de schoonheid moe wordt. En wisten jullie dat het bijna altijd regent terwijl de zon schijnt en dat de fuchsia's in de berm in het wild groeien?

Een bijzondere film, die het meer moet hebben van de atmosfeer dan van een verhaal. Het is een mix van plattelandsgebruiken, dromen, fantasy en magisch realisme. We zien een jong meisje zich voorbereiden op haar taken als vrouw. Met Allerzielen komen de doden uit het dorp op bezoek om eens even bij te praten en wat te eten. We zien een mechanisch monster dat bezield wordt, zodat het met zijn messen aan het werk kan. Op het kasteel zorgt de Baltische graaf en gravin voor de oude barones en er verdwijnen kostbaarheden vanonder de planken in het huis. Er valt dus genoeg te zien. Maar de echte spanning, dat wat je op het puntje van je stoel brengt, die heb ik gemist.

Acht stemmen met een gemiddelde van 1,67. Nou dan weet je het wel. Zit ik nog hoog met m'n twee sterren. Is vanwege de mooie, maar zo tragisch gestorven Marie Trintignant. Verder vind ik het een wonder dat ik deze film uitgekeken heb. En ik was nog wel zo vol verwachting.

Want ik dacht dat ze uitgestorven waren, de onvervalste Franse praatfilms, maar nee, dit is er weer zo een. We komen binnen op het moment dat een man en een vrouw met elkaar naar bed geweest zijn. Ze liggen naakt op bed. Ze kennen niet eens elkaars naam. Dan beginnen ze te praten. Anderhalf uur later praten ze nog. Waarover? Al sla je me dood. Het kost je zoveel tijd de ondertiteling te lezen dat je geen tijd meer hebt om naar de film te kijken.

Dat is niet echt een probleem want er gebeurt verder niets. O ja, ze gaan een keer in bad. Wie denkt dat ze nog een keer gaan neuken, vergeet het maar. Aan het eind van de film zijn ze aangekleed. Marie Trintignant is mooi en ze heeft een lief kontje. Dat is het wel zo'n beetje.

Een ingenieus verteld verhaal dat je midden in de roerselen van de Franse Revolutie plaatst. Terwijl Lodewijk XVI met zijn familie op de vlucht is voor de revolutionairen heeft het 'gepeupel' daar lucht van gekregen en achtervolgt hem tot ze hem in Varennes een halt weten toe te roepen. Heerlijk hoor, die achtervolgingen met die postkoetsen, net zo van elkaar verschillend als de auto's en bussen van tegenwoordig.

Intussen praat een groepje aristocraten in zo'n koets over van alles en nog wat, over het leven en over de toekomst van de revolutie. Daartussen schrijver Restif de la Bretonne die optreedt als een sterverslaggever avant la lettre. Ik heb zitten genieten. Vooral ook van Marcello Mastroianni als een uitgebluste Casanova en Hanna Schygulla als hofdame van Marie-Antoinette. Cinematografisch is het een juweel. Die Scola kon er wat van.

Over een gebrek aan belangstelling hier heeft deze film niet te klagen. Kennelijk is er een groot publiek voor dit soort semi-christelijke hocus spocus over 'het kwaad' dat bestreden moet worden. Dat kwaad huist in een katholiek klooster, en dat is opmerkelijk in een toch overwegend orthodox land. Maar ach, het kijkt lekker weg en ik heb me best geamuseerd met deze film, al wordt hij naarmate hij vordert wel steeds rommeliger en onsamenhangender.

Maar met de sfeer is niks mis. Veel donkere gangen, kaarslicht en olielampen, en mistige kerkhoven. Dat past wel bij een land als Roemenië met z'n 'Dracula-verleden'. Ook de locaties zijn oogstrelend, voor mij een reden om deze film te zien, want ik hoop volgend jaar die kastelen van Hunedoara en Mogoşoaia die in de film te zien zijn, te bezoeken.

Prima film wat mij betreft, die een redelijk getrouw beeld geeft van wat zich op het proces heeft afgespeeld. Met mooie rollen van Alec Baldwin als aanklager (geen rechter!) Jackson en Brian Cox als Goering. De vragen en dilemma's van het proces worden ook duidelijk getoond. Al ligt het accent wel veel op de houding en de verhoren van Hermann Goering en blijven de andere nazi-kopstukken nogal onderbelicht. Maar goed, het is ook geen documentaire. Heb jaren geleden het dagboek van gevangenispsycholoog Gilbert gelezen en dan krijg je wel een meer completer beeld van de overige aangeklaagden en hun misdaden. Opvallend, voor ons Nederlanders, Arthur Seyss-Inquart (ook opgehangen) wordt geen enkele keer genoemd.