Opinions

Een koude en kille film over vervelende en oninteressante mensen. Het gaat over een groep vrienden die werkzaam zijn in een mortuarium en allemaal gefascineerd zijn door de dood en seks. Het aloude thema van Eros en Thanatos. Ik heb de film met moeite uitgekeken, voornamelijk vanwege Élodie Bouchez, die ik altijd wel sexy vind. Maar dit had niet voor mij gehoeven.

Een jonge vrouw op drift. Een thirtysomething met de vraag wat zal ik nu eens gaan doen met m'n leven. Werkloos, appartement kwijt, geen geld meer, dan maar terug naar het ouderlijk huis, waar ook haar broer en schoonzus zijn ingetrokken. Herkenbaar? Heel herkenbaar. Mooie rol van Louise Bourgoin en het is geen straf om naar haar te kijken, beetje androgyn type met dat korte haar. Ze gaat aan het werk in de hondenkennel van haar oom en raakt daar verstrikt in zijn schimmige handel met honden.

Het is allemaal geen groot drama, maar dat is ons dagelijks leven doorgaans ook niet. Dat maakt de film sterk, en de rol van Louise Bourgoin, die de film moeiteloos draagt. De film geeft niet op alle vragen een antwoord. En je denkt ook regelmatig 'meid, is dat nou handig?' Maar zo is het leven. Mensen zijn vaak niet zo handig. De titel verwijst naar een song van Florent Pagny uit 2013, waar moeder en dochter nogal geraakt door zijn. Een poëtisch moment.

Ach, zo'n kostuumdrama spelend in de achttiende eeuw kijkt wel lekker weg: mooie paleizen, locaties, kostuums, om van te smullen. Maar veel verhaal, of drama, krijg je niet. Een film van en met Maïwenn, geen groot regisseur en geen groot actrice zo te zien. Is ook nooit handig, een regisseur die zelf de hoofdrol vertolkt. Maar goed, het is niet echt een slechte film, wel een beetje vlak, en zonder veel verrassingen. Haar bijzondere aantrekkingskracht op mannen komt niet erg uit de verf. Deze film over een courtisane (een dure hoer) is ook wel erg preuts. En dat waren ze niet in de achttiende eeuw. Wel erg hypocriet, zoals de film goed laat zien. Dat is dan wel weer aardig.

Ingetogen docudrama over een jonge Tsjechische atlete, die na een rugblessure haar sportcarrière moest opgeven en een nieuwe carrière opbouwde als pornoactrice in Amerika. Haar omgeving had het moeilijk met die keuze, maar dat wordt niet te dik aangezet. Ook haar ongeluk en haar werk als pornoster zijn niet uitgebuit voor het effectbejag. Dat levert een afgewogen filmisch project op, dat de kijker niet onberoerd laat.

Ik ben hier in een verhitte discussie beland, zie ik. Tsja, Ozon maakt nu eenmaal geen niemandalletjes. Vond het een knap gemaakte film. Niet eenvoudig te duiden. Maar Ozon laat ons altijd graag een beetje nadenken. Zonder een moraal op te dringen. Noch die van zichzelf, noch die van de maatschappij.

Ik het begin dacht ik, hoe kan het dat een meisje dat met seks wil experimenteren ook maar gelijk de hoer gaat spelen. Aan het einde van de film vond ik dat volkomen vanzelfsprekend. Net zozeer als haar broer(tje) er ook niet zo erg van opkeek. In haar beleving zat er niet zo veel verschil tussen het hebben van seks met klasgenoten, puisterige pubers, of zich er maar gelijk goed voor laten betalen met oudere mannen. En je leert er een hoop van. Ja, dat die man doodging was een tegenslag, maar het hield haar toch niet tegen.

Ik denk niet dat ze het voor het geld deed. Ze geeft het ook niet uit. In het begin heeft ze die stapel geld in haar handen, alsof ze eigenlijk niet weet wat ze er mee moet doen. Ik denk dat ze het deed uit zelfbevestiging. Als bewijs van haar zelfstandigheid. Van haar volwassenheid. Dat zie je ook later aan de manier waarop ze loopt, zelfbewust.

Ze is niet meer dat kind waar haar moeder haar voor aanziet. Ze is een volwassen vrouw. Zo beziet ze ook haar stiefvader. Tot afgrijzen van haar moeder. Ze is slecht, zegt haar moeder. Nee, ze doet wat ze wil. En ze gaat er ook mee door. Zo'n ramp is het nou ook weer niet, zegt haar stiefvader relativerend. En zo is het.

Vond Marine Vacth sterk acteren. Dat kille, afstandelijke voerde ze knap door. Maar dat haar personage niet zo emotieloos is, bleek uit haar houding ten opzichte van haar vriendin. Charlotte Rampling is altijd een feest om naar te kijken. Ook al is het maar een klein rolletje dat haar is vergund. Maar geen woord of gebaar van haar is overbodig.

Ik vond het een prachtige vondst om de muziek van Francoise Hardy af te stoffen. Daar zit alle melancholie, verwachting, verdriet, teleurstelling en het weer opnieuw proberen in verpakt, die Isabelle niet laat zien, ook niet aan ons, maar alleen innerlijk beleeft.

Een leuk grapje van Ozon is die psychiater, het prototype van de mannen waar ze nu juist seks mee heeft. En die moet haar dan gaan vertellen wat ze niet goed doet. Lange neus.