Opinions

Sfeervolle film van de, destijds, belangrijkste Roemeense regisseur Sergiu Nicolaescu, over een officier uit de betere kringen die zijn vrouw verdenkt vreemd te gaan met een bekende advocaat. Dat idee wordt een obsessie voor hem, die uiteindelijk tot zijn ondergang zal leiden. Nicolaescu koos vooral historische onderwerpen voor zijn films, met veel strijd en oorlog, en een flinke dosis nationalisme. Van de communistische machthebbers kreeg hij altijd alle medewerking voor zijn spektakelstukken.

Deze film speelt in 1916 bij de deelname van Roemenië aan de Eerste Wereldoorlog, aan de kant van de Geallieerden. Een beetje kennis van de geschiedenis van het land helpt wel bij het kijken naar deze film, die prachtig is wat betreft de kostuums en locaties. Nicolaescu wist wel hoe je een film moest maken voor een groot publiek, in dit geval een tragische liefdesgeschiedenis. Maar voor psychologische diepgang moest je nooit te veel van hem verwachten. Film stond al lang op m'n lijstje, maar er zijn pas sinds kort ondertitels beschikbaar.

alexspyforever en Theunissen, nou jongens, ik haal niet zo snel m'n neus voor iets op hoor. Tijden geleden al gezien, alleen vergeten om in de 'administratie' te vermelden wat ik er van vond. Ik vond het een beetje rare film, met hier en daar een serieuze ondertoon en voor de rest bagger met Engels sprekende nazi's. Dan houdt het voor mij snel op. Daar kan het mooie lijf van Daniela Poggi weinig aan veranderen. Zoals alexspyforever goed duidelijk maakt is het verhaal nogal onsamenhangend met een structuur van likmevestje. Met de beginbeelden erbij (mooie mercedes!) is er een vage verwijzing naar het thema van 'The Night Porter' van Liliane Cavani. Maar dat is een echte film. Ook al is daar ook niet iedereen enthousiast over.

Loodzwaar plattelandsdrama in de traditie van het neo-realisme, met veel sociale tegenstellingen, moord en doodslag en een Romeo-en-Julia-romance. Het is even doorbijten, maar krijgt je gaandeweg wel in z'n greep. Het slot is dan weer weinig realistisch en eerder sprookjesachtig en lijkt niet goed bij de film te passen.

Wanneer snappen regisseurs nu eindelijk eens dat je nazi-kopstukken geen Engels kunt laten praten. Daarmee zondig je tegen het belangrijkste principe bij het maken van een film: geloofwaardigheid. Het is bespottelijk en het klinkt bespottelijk. Nicholas Renton, nota bene een Oostenrijker van geboorte, net als Hitler, zal wel geen andere keus gehad hebben bij het maken van deze Britse televisiefilm. Maar als je hem helemaal in Litouwen draait kun je ook wel met een Duitse cast werken.

Dat gezegd hebbend is deze in 2005 gemaakte film van opmerkelijk hoge kwaliteit. Hij krijgt hier een veel te lage waardering. Op IMDb doen ze de film meer recht. Een relatief onbekende film, die ook nooit in de theaters te zien is geweest. Zonde. Want Ken Stott (nooit van gehoord) levert hier een topprestatie als de bezorgde oom van Geli Raubal alsmede ook de tot massahysterie opzwepende Duitse leider. De persoon van Hitler is in feite niet te spelen. De enige die dat m.i. fenomenaal gelukt is, is Bruno Ganz in Der Untergang, van een jaar eerder, die Stott ongetwijfeld gezien zal hebben. Tarkus heeft gelijk als hij zegt dat je alleen een goede Hitler kunt neerzetten als je Duits spreekt. En als je uitzonderlijk kunt acteren, voeg ik er aan toe. Stott is hij naar mijn smaak te vriendelijk, te sociaal dan Hitler in werkelijkheid was. En een tikje te oud en te dik voor de Hitler van 1928. En Hitler speelde zeker geen piano.

De film is fantastisch vormgegeven. Renton, die uitsluitend voor televisie heeft gewerkt, wist wat hij deed. Alles klopt, van de auto's, uniformen, vaandels, de moordpartijen en de gebeurtenissen uit de beginjaren van de nazi-heerschappij, alles is even herkenbaar en geloofwaardig. Je zou bijna vergeten dat het centrale punt de relatie tussen Geli Raubal en haar oom Adolf Hitler is. Elaine Cassidy, ook niet de eerste de beste, is verrukkelijk als het jonge en springerige meisje dat uit wil gaan met jongens en plezier wil maken en in feite niet weet wat ze met die enge oom aan moet. Haar strijd om uit de kooi waarin ze zit te ontsnappen, is volkomen geloofwaardig.

Renton kiest er voor om de gebeurtenissen van 1928-1931 af te wisselen met het einde van de Hitler-heerschappij in april 1945, waarbij Eva Braun een prominente rol speelt. In de film is er een soort concurrentie tussen de dames wie Hitler uiteindelijk zal kiezen als zijn vrouw. Dramatisch wel slim, maar historisch niet correct, denk ik. Dat is altijd het probleem, waar doe je bij historische gebeurtenissen en personen de werkelijkheid geweld aan omwille van de film. Nogal wat beoordelaars geven de film hier vier sterren, maar gezien dat Engels ga ik toch niet verder dan een 3,5.

Het is een luchtige roadmovie, (meer een komedie dan een drama) van een stelletje dat met de ouders van het meisje 'verplicht' op vakantie gaat naar Bulgarije. Maar onderweg met de trein raken ze elkaar kwijt en dan beleeft iedereen zijn eigen avonturen. Aan de Zwarte Zee komen ze elkaar weer tegen, en dan wordt het toch nog gezellig.

Zo ging dat toen. Inwoners van de DDR (Oost-Duitsland) mochten alleen op vakantie in de 'Socialistische Broederstaten'. Dus ging je met je Trabantje naar Hongarije, Roemenië of Bulgarije. Die werden dan veel te zwaar beladen en stortten dan halverwege ergens in elkaar. Geloof me, ik heb het meegemaakt. Herrmann Zschoche zet het niet te zwaar aan en vergast ons van beelden van Praag, Boedapest en het landelijke leven temidden van de boeren in Hongarije en Roemenië. Natuurlijk heel erg jaren zeventig/tachtig, maar dat heeft ook wel z'n charme.

De nogal gemelijke Jonas (René Rudolph) valt onderweg voor een Hollandse liftster (Kareen Schröter) die haar karma zoekt en op weg is naar India. Het tweetal was eerder al te zien in 'Sieben Sommersprossen' van de zelfde regisseur. Kareen probeert met een beetje vreemd accent en wat Nederlandse woordjes te verbloemen dat ze toch echt een volbloed Berlijnse is. Beiden zijn niet meer aan Balaton toegekomen, want ze hebben na deze films een punt achter hun carrière gezet. Daar zijn geen grote acteurs aan verloren gegaan, maar Kareen had wel mooie tietjes. En hairy armpits!

Een film met een hoog David Lynch karakter, die je eigenlijk twee keer zou moeten zien. Je moet er van houden. Voor mij werkt het niet zo. Het kijkt best lekker weg, maar er blijft na afloop niets hangen. En als je je afvraagt waar je nu precies naar gekeken hebt, kun je geen antwoord geven. Misschien ben ik gewoon te dom voor dit soort films.

Ja, wat moet je hier nog van zeggen. Intrigerend is de film zeker. En sfeervol. En bij vlagen aangrijpend, zoals die gebeurtenissen op het strand. Heb ook best geboeid zitten kijken en Scarlet is natuurlijk een plaatje. Maar er blijft wat mij betreft toch te veel oningevuld, te veel open vragen. Wat was de functie van de motorrijders? Waar dienden de mannen toe? Klopt het dat de vrouw in het eerste deel van de film de jager is, en in het tweede deel eerder de prooi? Althans zo heb ik het ervaren. Ik heb er geen problemen mee als niet alles in een film wordt ingevuld, tot het moment dat ik me af ga zitten vragen waar ik nu eigenlijk naar gekeken heb. Geen idee dus.

Je zou denken dat er een halve eeuw na dato weinig nieuws te vertellen valt over het nazisme. Toch doet deze Zweedse film een geslaagde poging door de nadruk te leggen op de relatie tussen het wereldbeeld van Adolf Hitler en de kunst in zijn vele facetten. Hitler, een mislukt schilder en zichzelf beschouwend als een groot architect, was geobsedeerd door het uitbannen van wat hij als 'entartete kunst' beschouwde en vandaar was het maar een kleine stap naar de uitroeiing van 'entartete' mensen: gehandicapten, zigeuners, homo's en joden. Zodat een 'puur' en 'rein' ras zou ontstaan. Het was hem nog bijna gelukt ook. De film legt heldere verbanden en toont veel beelden die ik nog nooit gezien had.

Tegen de achtergrond van een corrupte politiechef en al even corrupte Beierse politici probeert een jonge rechercheur uit Berlijn de verdwijning van een vijfjarig meisje op te lossen, geholpen door een gepensioneerde rechercheur die van het oplossen van deze misdaad zijn levenswerk heeft gemaakt. Het speelt zich af rond de Beiers-Tsjechische grens, maar waar precies werd me niet helemaal duidelijk.

Een Duitse krimi dus, maar wel lekker vlot, met een hoop geweld en een vleugje seks. Dominik Graf weet van al z'n films wel iets bijzonders te maken, al zijn ze niet altijd geslaagd. Deze is zeker het bekijken waard, al vond het het slot niet het meest sterke deel van de film.

Ja, dit is een absolute topper. Het is alsof je in een visuele rollercoaster zit, waar je knap draaierig van wordt maar waarvan je je ogen ook niet af kunt houden. Het is een orgie van vitaliteit, van levenskracht, van oerdrift, zoals alleen Italianen dat kunnen maken. Je ziet er Fellini in terug, maar ook Antonioni en Pasolini. Wat ik alleen niet begrijp is dat regisseur Alberto Cavallone hier een absoluut meesterwerk van filmkunst aflevert en de rest van zijn (helaas korte) carrière gevuld heeft met rommel.

Vooral niet proberen alle beelden, gebeurtenissen en personen is een logisch perspectief te plaatsen. Het is hier en daar verwarrend, surrealistisch, nachtmerrie-achtig. Je gewoon laten meevoeren op de stroom van de (vaak heel kort gesneden) beeldenrijkdom. En er zitten een paar hele eh... sterke beelden in, die je nooit meer vergeet.

Jammer dat pippo il buffone, die veel van Italiaanse films weet en ze doorgaans uitvoerig becommentarieert hier zo karig is met z'n opmerkingen.

Waarom zijn Roemeense films vaak zo lelijk? Neem deze. Morsige kleuren, donkere beelden, lelijke interieurs en locaties, ongeïnspireerd camerawerk, personen die schuin van achteren worden opgenomen, vaak vanaf de achterbank van een auto (!) en geen enkele close-up van een gelaatsuitdrukking, wat niet meehelpt om enige betrokkenheid bij wat er in de film gebeurt te ontwikkelen.

Een psychologisch drama over een vermiste pianist. Een thriller zou ik het niet willen noemen, want er valt weinig te thrillen. De film is tergend traag, zonder enige versnelling in tempo of ritme. We vallen onvoorbereid het verhaal binnen met een ondervraging door een rechercheur van wat blijkt de zuster en de zwager van de vermiste man. Gaandeweg worden ons brokjes informatie toegeworpen. De uitkomst van het onderzoek wordt al kort na het begin weggegeven, terwijl dat desondanks aan het slot moedwillig vaag wordt gehouden. Nee, de nieuwe Roemeense filmkunst heeft enige prachtige films opgeleverd, maar daar hoort deze niet bij.