Opinions

Fantastisch. Jaren geleden gezien, twee keer zelfs, maar film heeft nog niets van z'n kracht verloren. Sutherland en Christie spelen glansrollen. Alle details kloppen. Venetië is nog meer vervallen dan we al dachten. Die dames zijn eng. Leuke grapjes, zoals die overwerkte hotelhouder, en spannend tot het laatste moment, ook al ken je de uitkomst. De vrijscène tussen Sutherland en Christie is terecht iconisch geworden.

Maar het knappe is natuurlijk: de film gaat wel ergens over. Een kind verliezen is zo ongeveer het ergste dat ouders kan overkomen. Je leven is daarna nooit meer het zelfde. Knap van deze film is ook dat de zg. horror of mistery helemaal geen horror of mistery blijkt te zijn; alles is logisch verklaarbaar. Is eigenlijk wel zo geloofwaardig.

Jammer alleen van die idiote ondertitels van een Belg die het Nederlands niet beheerst. Zucht.

Wat zie ik, helemaal nog geen stemmen voor deze iconische film uit de jaren zeventig? Voor het eerst gezien op tv nadat de film was uitgebracht en ik was diep onder de indruk. Altijd lastig om aan te geven waardoor precies. Ik denk door het gevoel van vrijheid dat de film oproept. Het idee dat alles kan in het leven. Dat je moet volhouden en soms moet afzien. En natuurlijk het romatische aspect, met de mooie Deborah Raffin, op wie je makkelijk verliefd kunt worden. Maar dat niet alles een happy end krijgt in het leven. Ach, misschien laat ik me teveel meeslepen....

De film was jarenlang niet te vinden. Met veel moeite een aantal jaar geleden ergens opgeduikeld op een website. Toen ik hem terugzag was de film nog mooi, mooi gemaakt ook, maar had niet meer die magie van destijds. Mooie herinneringen moet je koesteren, en niet herhalen. Maar voor wie hem nog niet gezien heeft: kijken, en voel de wind door je haar en het opspattende water op je gezicht. De titelsong gaat niet meer uit je hoofd.

Heerlijk. Doe mij er maar tien. Kan er geen genoeg van krijgen. Ging veertig jaar geleden al (bijna) alle Engelse kastelen langs om te kijken hoe ze daar leefden (of geleefd hadden). Maar dat terzijde. Wat minder vond ik dat de rode draad (is die er?) en de gebeurtenisjes wel wat mager waren. Maar ach... Er zal toch wel een vervolg komen?

Heerlijke 'niets-aan-de-hand'-film waarin je je lekker kunt onderdompelen en mee laten voeren. Begon een beetje saai, maar er gebeurt uiteindelijk meer dan genoeg. Die villa in Frankrijk was natuurlijk een gouden greep voor de afwisseling. Heel klein pietsie mysterie, waarvan je natuurlijk al weet dat het niets voorstelt. Kostuums en entourage, locaties, alles tiptop. Alleen, mocht er nog een vervolg komen, dan zien we Maggie Smith helaas niet meer terug. Ze was in deze film ietsje te aardig, voor mijn smaak.

Ook ik heb een traantje weggepinkt. We hopen dat Lady Mary het allemaal gaat redden met dat grote huis. Ja, aan alles komt een eind, zelfs aan Downton Abbey. Mooi om te zien dat de zussen Edith en Mary toch voor elkaar klaarstaan, al blijft het schuren. Ze worden nooit vriendinnen. Mooi ook om te zien hoe Lord Grantham als kat in een vreemd pakhuis door dat appartement loopt, een overgang die ook wel erg groot is. Gelukkig hebben ze het huis van z'n moeder nog, de hier zo node gemiste Maggie Smith, met haar vileine opmerkingen. Mooi ook om te zien hoe Royals niet eens in de ruimte mochten blijven van een gescheiden vrouw. Nou, dat kon verkeren, in 1937 wilde de toenmalige koning trouwen met een gescheiden vrouw. Dat ging toen ook niet door. En nu is daar iedereen gescheiden, inclusief de koning.

Een schok der herkenning ook voor de aanwezigheid en het optreden van Noël Coward, in een rol dan natuurlijk. Zanger, tekstschrijver, acteur, toneelschrijver, een halve god in het Verenigd Koninkrijk van de jaren twintig en dertig, zelfs tot in naoorlogse jaren. Hij symboliseerde in z'n eentje het Britse establishment, ook al wist iedereen dat hij homoseksueel was, een misdaad in die jaren. Er valt dus veel te genieten in deze film. De aankleding is natuurlijk weer fantastisch, je komt ogen te kort: de interieurs, de auto's, de kostuums. Alleen al die beelden van de paardenrennen van Ascot. Ze zeggen dat het er nu nog precies zo toegaat. Let op: geen zwarte hoge hoeden, maar grijze. Ook wel een puntje van kritiek, het verhaal is niet het sterkste deel van de film, het is vooral afronding, zonder een dragend thema. Maar ach, er blijft nog zo veel over om van te genieten.

Wat zie ik? Helemaal nog geen commentaren bij dit toch wel pikante en 'meeslepende' drama, vol diepe emoties en dramatische ontwikkelingen? Ach, was pippo er nog maar om hier zijn licht over te laten schijnen, want ik weet niet goed wat ik hier mee aan moet. Het verhaal is niet zo heel geloofwaardig. Met die ziekte van die vader en die dochter valt het ook wel mee en dat die dochtter niet spoort snappen we ook wel. Gespeeld door de toen 14-jarige Lara Wendel, die mooie borstjes had en gek van seksdrift is op haar vader, een prima rol van Franco Nero.

Maar het is allemaal nogal theatraal, het is tenslotte een Italiaanse film nietwaar? Het begin is wat rommelig en gaandeweg zitten er nogal wat gaten in het verhaal. Onduidelijk is waar de film is opgenomen. Vermoedelijk het Zwitserse merengebied. Het staat mij bij dat ik dit verhaal ook in een andere versie heb gezien, maar ik weet niet meer welke. Iemand een idee?

Heerlijke jaren zeventig film, met jongens met (te) lang haar, discussies met autoritaire leerkrachten, een schoolstaking en een opbloeiende liefde tussen twee jongens, de 14-jarige Bo en de 11-jarige Kim. Daar slaat ook de titel op, om jongens met homoseksuele gevoelens een hart onder de riem te steken. En in dat opzicht is de film (of het Denemarken van destijds) ver vooruit: ze krijgen seksuele voorlichting en homoseksualiteit is geen taboe. Ik snap dus ook de reacties hier niet, die deze film achterhaald vinden. Een remake zou prima zijn voor al die moslimjongeren die niet uit de kast durven komen.

De film is niet prekerig of moralistisch, eerder luchtig. De jongeren vermaken zich prima. Van de synopsis hier klopt niet veel. Geschreven door iemand die de film niet gezien heeft. Bo geeft eerder leiding aan Kim, niet omgekeerd. En verder gaat het natuurlijk vooral over seks, want daar hebben jongeren van die leeftijd het over. Een rustige film, aangenaam om naar te kijken en moedig voor die tijd.

Tamelijk langdradig melodrama over een meisje dat haar grote liefde vindt en weer kwijtraakt. Op haar zoektocht naar hem door vrijwel geheel Europa wordt ze voortdurend belaagd door slechte mannen die wat van haar willen en haar proberen uit te buiten. Het loopt slecht met haar af.

Dzieje grzechu is Walerian Borowczyks 'Poolse' film, gebaseerd op een klassieke roman uit de negentiende eeuw. Waar Borowczyks meeste films in Frankrijk werden geproduceerd en hij alle vrijheid had om een soort chique softporno te maken, moest hij voor deze film rekening houden met de censuur van het communistische regiem en de katholieke kerk. Weinig bloot dus in deze rolprent. De borstjes van Grażyna Długołęcka krijgen we slechts één keer te zien en dat is een nogal magere score voor wie de films van Walerian Borowczyk kent.

Het is zeker geen slechte film, al is het verhaal niet meer van deze tijd en wordt er nogal ouderwets en theatraal geacteerd. Borowczyk volgt het verhaal kennelijk nauwgezet en er gebeurt genoeg om de aandacht vast te houden. De costuums zijn mooi en met de enscenering is ook niks mis. Alleen, echt aangrijpend wordt het nergens, al zit je wel te hopen dat Grażyna toch nog het geluk vindt. Maar al mocht er dan niet veel bloot in, iets meer erotiek had wel gemogen. Dan heb ik toch liever Borowczyk softporno en zijn uitbundige fotografie van mooie blote vrouwen.