Pensione Paura (1978)

Liefhebbers van bloederige horrorfilms even opgepast! Het eerste uur van de film bevat geen enkel horror-element! Een vreemd soort drama over een jong meisje dat in haar eentje een hotel runt aan het eind van WO2 en de gasten die haar begluren en betasten. Wel heerst er een vreemd sfeertje vergelijkbaar met "The Little Girl Who Lives Down The Lane" van een jaar eerder. De horror hakt er dan het laatste half uur behoorlijk in, omdat we eigenlijk helemaal in een soort van jaren zeventig Italiaanse arthouse-film menen te zitten. De badkuip-scene mag in de canon van de magnifieke horror-scenes. Eigenlijk alleen geschikt voor mensen die zowel wat met jaren 70 Italiaanse arthouse hebben als met Italiaanse horror...en dat zullen er waarschijnlijk niet zo heel veel zijn. Ondergetekende vond het allemaal prachtig.

Begint als een serieus drama van een moeder en dochter die aan het eind van de oorlog het hoofd boven water moeten zien te houden met een pension vol halve garen. Met mooie beelden (bootje) en een prettig deuntje eronder. Dan schuiven we bijna ongemerkt in een onvervalste giallo om met een behoorlijke dot horror te eindigen. Ook nog met een paar aardige twists in het laatste half uur. Niks mis mee toch? Beetje prettig gestoord, dat rariteitenkabinet met een serieuze ondertoon. Op veel naakt worden we niet getrakteerd, al is die Leonora Fani wel een lekker ding met haar kleine tietjes. Ja, die verkrachtingsscène, daar hadden ze in de jaren zeventig niet zo veel moeite mee. Ik heb trouwens wel erger gezien. Er gebeurt een hoop in deze film en ik heb er van genoten.