Opinions

Ben het volledig met Onderhond eens, al is m'n waardering toch net een puntje lager. Het is werkelijk waar bijna knap hoe nog geen één minuutje film (de laatste allicht) zoveel af kan doen aan de film in z'n geheel. Dat gegeven met de stemmende baby was gewoon geweldig gevonden eigenlijk, alleen vonden de makers het kennelijk nodig om er nog even fluks een halfbakken eindscene aan te breien. Inclusief clowneske CGI gedrochten. Zonde, zonde. Toch nog 3,0*, omdat het zeker een fijn, mysterieus thrillertje is, dat de ganse speelduur de aandacht vast weet te houden.

Aardig sfeervol werkje.

Maar ook niet meer. Een vergelijking met Eden Lake is gauw gelegd, ofschoon het hier wél wat aan echte uitschieters mist. Verder ontbeert het ook aan bravoure om écht overeen te komen qua kwaliteit.

Maar de ambiance; de deplorabele leefomstandigheden in de spuuglelijke Ierse wijk vol gribussen, zorgt er voor dat Citadel blijft boeien. De beperkte cast, en de algehele verlatenheid binnen de contrei, biedt dezelfde desolate sfeer versterking. Jammer genoeg blijft de film voor de rest iets teveel binnen de conventionele perken, waardoor het nimmer écht verrassend wordt.

De hoofdpersoon was inderdaad een lulletje lampenkatoen; veel compassie kon ik niet voor hem opbrengen gedurende de film. Maar storen deed het gelukkig ook weer niet.

Vooral redelijk sfeervol, deze film, waarbij de troosteloze setting natuurlijk een prominente rol speelt. Maar voor originaliteit, innovatie, en wat dies meer zij, zit je aan het verkeerde adres. Kleine 3,0*.

Tja, beetje hetzelfde verhaal als bij Delicatessen. Al vind ik deze dan nog wat beter.

De kwaliteit van deze film valt moeilijk te ontkennen lijkt me, en dat doe ik dan ook zeker niet. Visueel ziet er uitstekend uit namelijk. Mooie kleuren, belichtingen, en best sfeervol. Veel details ook, zoals wel vaker bij films van Jeunet. Qua visuals en vormgeving had het duidelijk een betere/andere film verdient.

Want waar ik vooral over struikel bij deze film is wederom o.a. de humor en de personages. Nogal flauw en kinderachtig, net zoals bij Delicatessen. Erg jammer, aangezien het sommige scenes in de film voor mij gewoon verpest. De personages zijn ook behoorlijk dom en stompzinnig, en dan niet op een leuke manier. Vooral Pinon is zoals wel vaker strontvervelend.

Ergens schuilt een geweldig en volwassen sprookje, maar het is jammer dat het een beetje teniet gedaan wordt door de humor. Verder wel gewoon een aardig filmpje, dat vooral visueel erg uitblinkt. Kleine 3,0* dan maar.

Van Kerrigan verwacht ik toch wat meer.

Vond dit maar een ietwat bloedeloos geheel. Je merkt hier en daar wel dat Kerrigan op de regisseursstoel zit, maar eigenlijk lijkt het op alle vlakken meer op een slap extract van een Keane of Clean, Shaven. Visueel laat Kerrigan wel vaker wat steken vallen, maar dat wordt in zijn andere films moeiteloos gecompenseerd door intense cameravoering, dan wel een sterke soundtrack. Hier kwakt Kerrigan er wel varia aan probeerseltjes doorheen, maar het blijft wat teveel op de achtergrond en wil nergens echt intensiveren.

Het verhaaltje zelf, waarin trouwens aardig wat afgeneukt wordt, is verder ook vrij futiel. Cartlidge vond ik niet slecht maar is wat te identiteitsloos voor een rol die zo erg op de voorgrond treedt. Van een karakterschets als deze is het toch wel een soort vereiste dat de hoofdpersoon op z'n minst wat eigen smoelwerk heeft.

Derhalve lag ik halverwege al te knikkebollen en werd het zowaar nog een best forse zit. Gelukkig herpakte hij zichzelf hierna met het geweldige Keane, dus dit smetje op z'n oeuvre zal ik dan maar snel vergeten. 1,5*.

Sterke film van Kerrigan wederom.

Vrij vergelijkbaar met Keane. Ook deze film volgt een tamelijk onsympathiek personage waar de kijker geen greintje medelijden mee krijgt. Een goor, schizofreen mannetje, erg sterk gespeeld door Greene, al vond ik Lewis in Keane toch ietsje beter.

Geweldig gebruik van soundtrack en distorted geluiden, draagt erg sterk bij aan het beklemmende sfeertje in de film, al had er visueel wel wat beter ingespeeld kunnen worden op Greene's waanzin. Niet dat de film het echt per se nodig heeft, want Kerrigan komt al een heel eind met het sounddesign, maar het had de film wellicht nog iets extra's gegeven.

Voor de rest een intrigerend en bij vlagen verontrustend portret. Sterke sounddesign, perfecte speelduur en sterk acteerwerk. Kleine 4,0*.

Matig. Zat films die een soortgelijk concept als dit al veel beter uit wisten te voeren. Film mist vooral wat richting en sturing. Knautz probeert wel van alles: beetje spanning, beetje gore (hoewel het meeste off-screen gebeurt), wat lugubere backstory, maar niks werkt echt lekker. Het is allemaal wat braaf en ongeïnspireerd. Niet dat er geen potentieel is, maar op de punten waar de film had kunnen scoren schiet het gewoon tekort.

Duurt ook überhaupt best lang voordat de film een beetje loskomt en aangezien de relatie perikelen niet bijster boeiend zijn is het eerste uur nogal taai. Je merkt dan ook wel een beetje dat dit voortgekomen is uit een kortfilm. Hoop toegevoegde overbodige filler en zijpaadjes die afgeraffeld aanvoelen. Hetzelfde geldt voor het einde.

Wat rest zijn een paar aardige scenes om de pijn wat te verzachten. De zoutzuur scene mag dan niet expliciet zijn, effectief is het wel. Verder nogal teleurstellend. 2*.

Had me voorgenomen om niet té veel te verwachten aangezien Love toch een wat meer timide Noé was, maar damn wat was dit weer geniaal. Er zijn toch maar weinig regisseurs die zo'n compromisloze, in-your-face stijl hebben en op meerdere vlakken zo ver durven te gaan. Niet alleen op het gebied van geweld, maar ook qua cinematografie, soundtrack, de lengte van bepaalde scenes. Ik zie een aantal opmerkingen over scenes die onnodig gerekt zouden zijn, maar wat mij betreft draagt dat alleen maar bij aan de totaalervaring. Noé gaat niet vluchtig te werk, maar laat scenes echt wegen op de kijker. Elke scene is op een bepaalde manier memorabel en heeft een zekere impact. Die tweede dansscene bijvoorbeeld zou ingekort nog niet half zo indrukwekkend zijn. Ook het 'slappe geouwehoer' aan het begin van de film heeft absoluut zijn functie, zoals Richardus hierboven al goed verwoorde. Noé zijn films kennen geen 'filler'. Elke scene heeft een duidelijke functie en is wat mij betreft onmisbaar voor het geheel.

Alleen de opbouw is verder al geweldig. Hoe beetje bij beetje de gesprekken grimmiger worden, de dansscenes agressiever en erotischer, de muziek drukkender en de algehele toon van de film steeds naarder om zich vervolgens tot een ware hel te ontvouwen. Qua camerawerk en cinematografie gaat Noé echt weer all out, waarin voornamelijk het laatste kwartier echt een hallucinant en visueel meedogenloos stukje cinema is. Een camera die over de grond rolt, ronddraait en ondersteboven door de lucht zweeft. Hyperventilerende, neukende en zwaar trippende mensen, op de achtergrond het gegil, gekrijs en de soms bijna demonische geluiden die ze produceren. Echt pure filmische waanzin. Allesbehalve subtiel allemaal, maar net daarom des te indrukwekkender. Ook leuk trouwens die verwijzing naar Possession, wist niet dat Noé fan was.

Als ik al één klein minpuntje kan benoemen: de soundtrack, hoe goed die ook is, had van mij soms wel wat luider en nog meer op de voorgrond gemogen. Tijdens die scene waarin Rollin & Scratchin' gedraaid werd hoopte ik dat het volume flink opgeschroefd zou worden, maar dat gebeurt dan nét niet. Iets wat Noé wel zo geweldig deed in Irréversible (Club Rectum scene). Maar slechts een klein smetje op weer een grandioos meesterwerk van deze man.

Geweldige film van Lee weer. Begint zo langzamerhand toch uit te groeien tot een favorietje.

Anyway, de film is soms wat langdradig, vooral in het begin duurde het eventjes voordat ik écht in de film kwam. Gelukkig is Clockers een film die naarmate hij vordert eigenlijk steeds boeiender wordt. Nu moet ik zeggen dat ik wel een beetje een zwak heb voor dit soort ghettofilms, en zo ook voor de hip-hopmuziek, maar Lee brengt zijn verhaal echt op een meeslepende manier, met veel originele, indrukwekkende scenes en boeiende dialogen.

Sowieso is dit visueel denk ik wel het beste wat ik van Lee ken. Zo'n beetje elke scené is lekker kleurrijk, en vaak voorzien van mooie belichting, die de film echt nog iets extra's geven. Vooral het einde met die sepiagloed is prachtig. Soundtrack is overall ook erg goed. De hip-hop nummertjes zijn erg lekker (die scené met Outta Here ), en de overige muziek is ook best sfeervol. Deed me sterk denken aan de soundtrack van 25th Hour, dacht zelfs even dat het diezelfde theme was.

Uitstekende film, voorlopig een ruime 4,0*.

Mooi!

Sci-Fi is mijn genre niet zo, nochtans is het aangenaam om eens een geloofwaardig, boeiend geschapen futuristisch wereldje aan te treffen in een film. Gelukkig geen plaats voor extravagante high-tec apparatuur en clowneske, zwevende voertuigen; Winterbottom serveert iets veel interessanters. Leukste vondst vond ik de taaltjes-potpourri, maar de film zit vol met grappige, doch realistisch aandoende insteken. Een relevatie, welhaast.

Visueel competent geschoten allemaal, maar het is, mijns inziens, voornamelijk de soundtrack waaruit Code 46's sfeer voortvloeit. Dromerige ambient klanken, die de emotionelere scenes mooi bijstaan. Dé momenten waarop de film piekt. Het verhaaltje zelf neemt verder nergens grootse vormen aan, al is dat bij nader inzien weinig betreurenswaardig. Enige wat me soms een klein beetje tegen de borst stuitte waren de hoofdpersonen. Zeker geen slechte cast, maar hooguit capabel. Robbins kwam - hoewel een weinig ongebruikelijke rol voor hem - nog het beste uit de verf, Morton had meer met haar personage kunnen doen had ik het idee.

Maar verder een mooie, vlotte, en soms erg ingenieuze film. Dikke 3,5*.

Leuke mix van genres. De wisselwerking tussen horror, drama, fantasy en een vleugje mystery houdt de film fris en ik vond het juist wel fijn dat Gens er niet een puur moralistisch drama van maakte. Het hele 'de mensen zijn eigenlijk de échte monsters' riedeltje kennen we inmiddels wel.

Lanzarote wordt bij momenten mooi in beeld gebracht al kan het lang niet tippen aan wat Manuel Dacosse ermee deed in Evolution. Soms erg sfeervolle plaatjes, maar dat is dan vaak meer vanwege de setting an sich. Had meer mee gedaan kunnen en zoals reeds gezegd wordt er soms wat te vaak teruggegrepen op cgi. De wezens zelf vond ik wel vrij overtuigend. Al met al een leuk filmpje. Eerste helft is vooral lekker mysterieus en doordat er telkens wel een genreverschuiving plaatsvindt blijft de film boeiend. Kleine 3,5*.

Erg gaaf project. Verrassend consistent in kwaliteit ook, al moet gezegd worden dat het eerste en laatste segment wel de uitschieters waren. Carbone's Black Soil, Green Grass is vooral erg sfeervol en weet echt een soort eigen, mysterieus universum te scheppen. Ook het filmpje dat er het best in slaagt om echt dat droomgevoel te vatten.

De volgende drie shorts zijn stuk voor stuk best de moeite, maar de echte knaller wordt inderdaad voor het einde bewaard. Swallowed van Lily Baldwin is echt een verbijsterend geniaal stukje film en gaf de doorslag om toch voor 4* in plaats van 3,5* te gaan. Begint wat flets maar vanaf het moment met de spiegel tript de film er lustig op los en krijg je het ene audiovisuele hoogstandje na de ander voorgeschoteld. Open mond cinema. Beetje jammer van de iets te duidelijke hints naar Possession, maar Baldwin ga ik zeker in de gaten houden.

Al met al zeer positief verrast. Beste omnibus die ik ken geloof ik. 4*.

Niet echt eens met de klaagzangen alhier.

Ach ja, het script is geen hogere wiskunde; kun je allicht verwachten met Besson achter de schermen. Nu valt dat vaak te billijken mits de actie bovenmaats is, en dat is bij Colombiana grotendeels wel het geval. Megaton bewijst aardig bedreven te zijn in het orkestreren van zijn actiescenes, ook de locaties zijn plaatjes. Visueel meer dan voldoende aldus.

Verder een flinterdun, dertien in een dozijn plotje, maar voor een minutieus uitgewerkt verhaal zet je dit soort actievehikels natuurlijk ook niet op. Minpunt ligt bij een nogal zoutloze performance van Saldana, naast dat de film nergens écht groots wordt. Het blijft natuurlijk allemaal binnen de veilige zone rond dartelen, zoals verwacht. Maar toch; legio slechtere films in het genre, prima kijkvoer dit.

Kleine 3,0*.

Audiovisueel vaak écht genieten. Al zijn er ook momenten waarop de film iets te lang wat te gewoontjes oogt, voornamelijk aan het begin. De directheid van de film viel mij ook op, soms is het best in your face en de scene die OH al aanhaalt hoeft inderdaad niet veel onder te doen voor een Irréversible. De opzwepende electro eronder maakt het helemaal af. De aanpak zorgt ervoor dat bepaalde beelden en scenes ook best blijven hangen. Duidelijk een film met ballen, ik mag het wel.

Moet wel bekennen dat ik het plot nog best verwarrend vond. Misschien ligt het aan mij en heb ik gewoon niet goed op zitten letten, maar wat nou precies 'het spel' was, hoe het werkte en wat de link tussen de twee personages was ontging me een beetje. En ik kreeg nou ook niet de indruk dat de film echt puur surrealistisch/vaag bedoelt was, er zat wel een redelijk duidelijk idee achter volgens mij. Als ik dan kijk naar de paar Engelstalige reviews die er al op internet te vinden zijn valt me ook op dat iedereen een andere synopsis van de film geeft. Niet dat het echt storend was verder, de film scoort waar hij moet scoren met een hoop audiovisueel vuurwerk en een aantal sterke, brute scenes. 4*, zit bij herziening misschien nog een verhoging in.

''The car is not happening''

Erg leuke film, al had ik stiekem op nog iets meer gehoopt. Richard Stanley die een neon doordrenkte Lovecraft verfilming met Nicholas Cage regisseert klinkt op papier toch nét iets leuker dan het in werkelijkheid is. Vooral de aanloop is wel erg aan de lange kant, duurt toch ruim een uur voordat de boel een beetje op stoom komt. Gelukkig wordt het geduld beloont met een hoop sappige kosmische horror, een Cage die redelijk los mag gaan en wat lekker ouderwets kitscherige trippy visuals.

Toch had de handrem er wat mij betreft nog best wat meer (of eerder) af mogen gaan. Stanley is natuurlijk een erkend cultfiguur en dat de man genoeg wilde, creatieve ideeën heeft blijkt ook wel uit deze film, maar zijn regie blijft verder wel iets teveel aan de veilige kant naar mijn smaak. Zeker wanneer je het naast een Cosmatos legt. Stanley lijkt soms ook niet helemaal te weten of hij nou écht volledig over-the-top wilt gaan of toch ook semi-serieus wilt blijven. Die monoloog op het einde voelde bijvoorbeeld vrij misplaatst aan.

Neemt niet weg dat ik hier verder zeker van genoten heb. Laatste halfuur is een aangenaam staaltje kosmische, licht-trippy sci-fi horror. Ruime 3,5*, al is het misschien een groeier.

Actie gaat Du Welz duidelijk minder goed af.

Ten eerste vond ik het acteerwerk niet om over naar huis te schrijven. Perset loopt de ganse film als een dode mus voor zich uit te staren, en de rest van de meute bestaat louter uit een stel oninteressante machofiguren. Wel even leuk om Nahon weer een keertje voorbij te zien komen.

De actiescenes zijn best oké, alleen jammer dat ze eigenlijk maar een relatief klein deel van de film beslaan. Opvallend veel aandacht voor allerlei saai gekwek tussen de heren onderling. Beetje jammer, want met de actie is dus niks mis. Ook visueel is het verre van slecht, al mag je wel wat meer verwachten van iemand als Debie. Ietsjes opvallender is de soundtrack, waarmee Du Welz zo af en toe best sterk uit de hoek komt.

Niet slecht dus, al kun je je afvragen waarom Du Welz zich met dit soort doorsnee producties bezighoudt. Kleine 2,5* dan maar.

Wat mij betreft één van de betere in het 'creepy kindertjes' genre.

Vooral de manier waarop Makinov het mysterie in stand weet te houden is lovenswaardig. Voor sluitende explicaties kun je beter elders wezen, deze film gooit zijn troeven toch meer op sfeer. Prachtig exotische setting die omwille van zijn desolaatheid iets enigmatisch over zich heen heeft hangen, versterkt door salvo's aan sfeervolle ambient.

Echt eng of spannend wil het niet worden, soms lijkt de sfeer ook wat te eroseren, maar het slotakkoord is waardig genoeg. Zoals reeds gezegd best merkwaardig, hoe het terroriserend grut op zo'n expliciete wijze afgeslacht wordt. Zie je niet vaak, mag het wel.

Kleine 3,5* toch wel. Sterk sfeerfilmpje, schromelijk ondergewaardeerd hier. Zie net dat het schijnbaar een remake is, dus dat zal wel 't één en 't ander verklaren.

Lijkt me best lastig om in een oververtegenwoordigd genre als de horrorkomedie nog origineel uit te hoek te komen, maar Timpson krijgt dat hier toch redelijk goed voor elkaar. De film laat nooit helemaal in zijn kaarten kijken, is heerlijk droog qua humor en stelt verrassend genoeg ook als 'horror' wel degelijk iets voor. Het is nergens écht geniaal, maar een uitzonderlijk sterke genrefilm niettemin. 3,5*

Een werkelijk prachtig einde dat wat mij betreft nu net de regisseurs met durf en visie van het gros onderscheidt. Had een film als deze eerlijk gezegd niet meteen verwacht ook van iemand als Scott Burns, zijn vorige twee films vond ik weinig verheffend. Come True had in ieder geval alvast een streepje voor dankzij het fascinerende onderwerp.

Duidelijk leentjebuur gespeeld bij nogal wat invloeden, maar het eindresultaat mag zeker op zichzelf staan. Droomsequenties gedrenkt in Silent Hill esthetiek, een niet heel gewaagde maar wel heerlijk dromerige synth soundtrack en een eindscene die zo hard met de toon van de film breekt dat je toch even in stilte naar de credits blijft staren. Het kleine dipje zo rondom het middenstuk is daarom ook al snel vergeten.

Zeer verrast, 4*.

Leuke wegkijkfilm, maar ook niet meer dan dat.

Een lekker speels filmpje, ongetwijfeld met liefde in elkaar gezet. Het hipstergehalte is wel aanzienlijk hoog, wat zich vooral uit in de ietwat irritante, geforceerd grappige dialogen tussen de twee hoofdpersonen. Eigenlijk jammer dat de regisseur gekozen heeft er deels een komedie van te maken, op deze manier krijgt de film toch een wat knullig karakter, terwijl dat mijns inziens niet echt nodig was. Het is anders dan de doorsnee romkom, al neigt er af en toe wel een heel klein beetje naar helaas.

Gelukkig valt er ook wel 't één en 't ander te genieten. De visuele stijl is zacht, mooi, en versterkt sommige emotionelere scenes op een effectieve manier, tevens is de soundtrack is ook zeer aardig (maar wel erg braaf). Verder verveelt het gelukkig nimmer, en is de structuur, hoewel inmiddels nog allesbehalve origineel, hetgeen wat de film nog wat extra cachet meegeeft.

Aardig filmpje dus, maar had bepaalde dingen toch liever net wat anders gezien. Kom uit op een kleine 3,0*.

Fijne tweede kennismaking met Bresson.

Wel wat minder dan Pickpocket. Heb op zich weinig tegen het sober registreren, wel fijn eigenlijk dat Bresson er weinig doekjes om wind, maar uiteindelijk was het me net wat te steriel om de loftrompet tevoorschijn te halen. En de welhaast inerte personages wisten me toch ook niet echt van m'n sokken te blazen omwille van hun vitale acteerkunsten. Als het aan mij ligt is de voice-over derhalve des te meer essentieel.

Maar toch erg knap hoe Bresson van zo'n doorsnee verhaaltje toch een boeiende, soms zowaar spannende film wist te creëren. Voornamelijk tijdens de slotfase weet hij de spanning aardig op te krikken; dat terwijl je nota bene weet hoe de film toch wel zal gaan eindigen. De scene met de patrouillerende bewaker, en voorts die met de fietser, zijn knap en effectief.

Waarom dit schijnbaar zo de zevende hemel ingeprezen wordt is me dan ook weer niet helemaal helder, maar een boeiende film is het zonder meer. Staat nogal wat treden boven de gemiddelde gevangenisfilm, en een aantal complete trappen boven het sentimentele mormel dat zich hier (en op IMDb) al sedert jarenlang in de nummer één plek heeft genesteld. 3,0* voor deze.

Kent zeker zijn sterke punten, maar wist me als geheel weinig bij de strot te grijpen.

Mijn eerste kennismaking met de heer Bertolucci was er geen om over naar huis te schrijven, gelukkig wist ik deze iets beter te appreciëren. Al heb ik d'r uiteindelijk gewoon weinig mee, en is dit niet echt mijn soort film.

Mijn kritiekpunten liggen hoe dan ook niet bij het visuele; de cinematografie hoort immers bij het beste wat ik zoal ken uit de 70' jaren. Mooie composities, kleurrijke shots, die meestal met veel elegantie en schwung gepaard gingen. Zo'n treinscene kun je gerust een (klein) hoogstandje noemen, en zo waren er diverse momenten waarop de film zijn visuele spierballen toonde. De soundtrack is wel beneden alle peil, nauwelijks up to par met het visuele.

Verder snap ik wel dat mensen die veel met de thematiek hebben hier een meesterwerk in kunnen zien. Helaas boeide het verhaaltje me niet zo, daarnaast ben ik nogal wars van het bordkartonnen acteerwerk en de ietwat gekunstelde dialogen, die je daar steevast cadeau bij krijgt in dit soort films. Na de, weliswaar aardige moordscene, bleef het ook maar wat aanmodderen allemaal, en vond ik het wel mooi geweest.

Maar goed, slecht is het niet, daarvoor is de Storaro's werk simpelweg te goed. Jammer dat het geneuzel errond (uitgezonderd één of twee scenes, plato scene bijv.) me eigenlijk nogal gestolen kon worden. Nipte voldoende, 2,5*.

Het feit dat het dit keer om een satanist gaat geeft net een wat frissere twist aan het hele ghostmovie gebeuren, maar verder blijft het in de kern erg mager allemaal. Het is ook vooral de daadwerkelijke horror waar het steeds mis gaat bij deze films. Letterlijk elke scare is volkomen voorspelbaar en geen enkel horrormoment heeft enige impact.

Doordat het visueel vaak nog wel onderhoudend is stevent het niet op een complete ramp af, maar verder weer de zoveelste geestenhorror die leunt op Wan-trucjes die allang niet meer werken. 2,5*

Vandaag eens herzien. Blijft een fantastische film. Eigenlijk in alle opzichten magnifiek. Prachtig zwierig camerawerk, een ronduit fascinerende en ongrijpbare hoofdpersoon, sterk verhaal, en een sublieme soundtrack bestaande uit zowel moderne als klassieke noten (dat Lali Puna nummer, geniaal).

Hoogtepunten zijn de opening, Titta in de operatiestoel, het heroïne-shot, en de serene eindscené. Ook voor mij de beste Italiaanse film die ik gezien heb. En het absolute hoogtepunt uit Sorrentino's oeuvre. Doet bijna pijn om een film als Youth zo bewierookt te zien worden terwijl je weet waar Sorrentino écht toe in staat is. 5,0* blijven staan.

Gaap.

Beetje raar van Meirelles om na het geweldige Cidade de Deus met zoiets als dit aan te komen. Gelukkig is zijn cinematografische talent nog zo hier en daar merkbaar, maar voor de rest haalt het het niveau van zijn vorige film absoluut niet.

De film is een soort combinatie tussen een sociaal geëngageerd afrikafilmpje, en een politieke thriller. Beide nogal irritante (sub)genres waar ik weinig mee heb, en door de herhaling ervan nogal saai en weinig opzienbarend. Helpt ook niet echt mee dat zowel Fiennes als Weisz maar een vervelend stelletje zijn. Vooral Weisz irriteerde mateloos, en onder andere daardoor boeide het hele gedoe me allemaal maar weinig.

Verder heb ik sowieso geen film nodig om me te laten vertellen dat dit soort dingen gebeuren in Afrika, en kan me ook niet voorstellen dat andere mensen dat wel hebben. Heb dan veel liever iets als Lord of War, waar er tenminste voor een wat originelere aanpak wordt gegaan.

Hopelijk zijn de andere filmpjes van Meirelles wat beter, want dit is huilie-huilie cinema van het vervelendste soort. 1,0*.

Zware film, maar ronduit geniaal.

Een prachtige stroom bevreemdende zwart-wit beelden, begeleid door de hypnotiserende voice-over van Malone. Enige omgevingsgeluiden of soundtrack zijn totaal afwezig, tot de laatste 10 minuten, waar de duistere tonen voor een nog beklemmender en verontrustender sfeertje zorgen. Hypnose door middel van film.

Inderdaad ook een zware zit, al is dat duidelijk de intentie van de regisseur. Kan natuurlijk wel enigszins begrijpen dat mensen hier niks mee kunnen, zeker diegene die meer van verhaalgerichte films houden komen ongetwijfeld thuis van een koude kermis, maar ik vond dit echt een intrigerende en bovenal unieke kijkervaring. Voorlopig zelfs een 4,5*.

Ondergewaardeerd.

Goed horrortje dit hoor. Begint wat twijfelachtig allemaal, vooral het acteerwerk van sommigen kan echt niet door de beugel, maar zodra de boel eenmaal op gang komt is het toch wel genieten. De transformatie van Townsend is best ranzig, en ondanks het kennelijk lage budget toch overtuigend neergezet. Gave make-up effecten. Van veel écht expliciete gore is er geen sprake, wel wordt er geregeld effectief met de suggestie gespeeld.

Visueel is het wat saai helaas, vooral wat braaf, evenals de editing. Soundtrack beduidend een stuk beter, waarmee de film punten scoort. Hulde verder aan de speelduur van de film, geen seconde te lang gelukkig. Ook een leuke ''twist'' op het einde, al komt het natuurlijk wel allesbehalve onverwachts. Nochtans is het uiteindelijk wel een film die aardig buiten de zombiefilm conventies treed, wat mijns inziens wel te appreciëren valt.

Paar minpuntjes, maar zonder meer een verdienstelijk resultaat dus. 3,5*.

Mijn eerste Greenaway.

En hij is me zeker goed bevallen. Ik heb altijd wel wat met die heerlijke Britse accentjes, en ook hier klinkt het weer als muziek in de oren wanneer er lustig op los gescheld wordt door voornamelijk Gambon. Geweldige acteerprestatie, ontzettende klootzak, maar wel een uiterst komische. Meerdere malen echt moeten lachen om zijn hufterige gedrag en foute grapjes. Overige acteurs doen het gewoon aardig, enkel wat irritatie om die rol van het kind met dat grijze haar (of wat het ook was) en haar vervelende gezang.

Qua setting, decors en ook puur visueel is het werkelijk genieten. De manier waarop alles in het restaurant voorzien is van tuttige, typisch Britse serviezen en decoraties, de manier waarop elke aparte kamer zijn eigen kleurenfilter/belichting lijkt te hebben, de achterlijke maar komische kapsels, en zo kun je nog wel even doorgaan met het opsommen van alle geweldige details in de film. Je merkt aan alles dat er veel aandacht aan is besteed. Soundtrack vond ik verder ook sterk en vooral erg passend bij het sfeertje wat de film uitstraalt.

Toch hou ik het voorlopig op een ruime 4,0* denk ik, omdat ik het bij vooral de aanloop naar het einde toe een tikkeltje langdradig vind worden zo nu en dan. Het einde zelf was echter wel tamelijk geniaal gelukkig. 4,0*.

Erg leuk filmpje dat elementen uit allerlei genres vist en die samensmelt tot een excentriek geheel. Niet alle muzikale stukken werken even goed en naar het einde toe werd het allemaal wat minder speels, maar voor de rest weinig op aan te merken. Twee sterke leads, visueel leuk stijltje (veel blauw en groen), bij momenten lekker weird en de mix tussen genres houdt de film constant levendig. Dikke 3,5*.

Blijft heerlijk.

Vandaag voor de zoveelste keer gezien, en de film verveelt me nog steeds geen moment. Statham is hilarisch, een rol die heb op het lijf geschreven staat, en de rest van de cast is ook lekker bezig. Verder blijft het allemaal geweldig over-the-top en volkomen onzinnig, maar net dat maakt het leuk. Actie zoals het hoort, mijns inziens.

Visueel doet het ook nog steeds fris aan. Paar leuke visuele trusjes zoals, die Google Earth overlay van de stad, de vervormde beelden, en die geinige subs in beeld af en toe. Sluit stuk voor stuk perfect aan bij het hyperactieve karakter van de film. Soundtrack is ook wel lollig, al had het wel wat aparter mogen zijn. Verder ook aan komische scenes geen gebrek. Één moment waar ik nog steeds stuk om lig, is wanneer die taxichauffeur (Al-Qaeda!) in elkaar getimmerd wordt door die oude mensjes .

Dikke 4,0* blijven staan.

Zojuist herzien, en ook dit keer was het vanaf begin tot eind genieten geblazen. Gewoon 90 minuten doorknallen zonder scrupules. De editing is manisch, het camerawerk turbulent, en ook de soundtrack - hoewel die wel wat gewaagder had gemogen - weerspiegelt de vitaliteit. De geweldigste scenes waren nog degene waarin Statham zich oplaadt en de editing helemaal op tilt slaat.

Voor het verhaal hebben de heren niet lang hoeven brainstormen, en da's maar goed ook. Zit doorgaans toch alleen maar in de weg in dit soort films. Daarnaast wordt het zo'n over-the-top schwung gebracht dat het geenszins stoort. Statham is ook zelden meer op dreef geweest dan hier. Zijn one-liner delivery is zoals steeds knalraak, en met zijn maniakale expressies weet ook hij perfect de gestoordheid van deze film uit te stralen.

Had wellicht nog nét iets intenser gemogen, zeker na onlangs Hardcore Henry gezien te hebben, maar met stipt één van de beste actiefilms wat mij betreft. Vol absurditeiten, memorabele scenes, en kostelijk amusante nonsens. Actiefilm zoals een actiefilm moet zijn, mijns inziens. Dikke 4,0*.