Opinions

Creepy filmpje inderdaad. De unheimliche openingsscene zet goed de toon voor wat komen gaat in een film die zich het best laat omschrijven als een Rear Window concept met een Lynch treatment. Bij vlagen hallucinant, al had het zoals Onderhond zegt visueel (hoewel verre van slecht) wel een extra likje verf kunnen gebruiken. Hetzelfde geldt in mindere mate voor de soundtrack: had over het algemeen misschien net wat scherper en sfeerbepalender mogen zijn, al is het sounddesign tijdens bijvoorbeeld de openingsscene wel ijzersterk. Ook in positieve zin opvallend waren de korte fragmenten die steeds tussen de eindcredits ingezet werden. Aangeraden dus om de film niet meteen af te zetten zodra de aftiteling intrede doet.

Dikke 3,5*, met sterke kans op verhoging. Indrukwekkend debuut, hopelijk weet Sims-Dennett voort te borduren op dit elan. Wellicht met een wat hoger budget.

Flauwtjes. Er banjeren enkele leuke personage rond in Office Space, maar helaas worden de meeste beetjes guitigheid ondergesneeuwd door flauwiteiten. Dat Milton personage is écht niet leuk, die allochtoon is zo mogelijk nog tergender, en tegen het einde aan daalt de grappendichtheid aanzienlijk. Niet dat ze voorheen van zo'n hoog niveau waren overigens, want de meeste jokes hadden wel wat scherper gemogen.

Die baas, de buurman, en die kerel uit Scrubs waren lollige figuren, in schril contrast met de rest van de cast. Voor ieder een 0,5*, waardoor ik op 2,0* uitkom. Tegenvaller.

Nee, niet zo'n geslaagd ideetje van Boe. He-mel-ter-gend, dit slappe excuus voor een film. Omwille van de vreselijke saaiheid wel uitermate geschikt om terloops allerlei dingen te doen; zoals een eitje bakken, een kopje koffie zetten, of een leuke trui punniken. Allemaal ook een stuk interessanter dan dit broddelwerk.

Sowieso ben ik dat 'kijk-mij-eens-een-film-in-een-film-maken' gebeuren een beetje beu, maar deze film maakt het wel erg bont. Voor de vadsige gnoom en zijn beslommeringen kon ik geen enkele affiniteit opbrengen, noch voor de relatieperikelen tussen hem en zijn labiele vrouwtje. Boe himself komt en passant ook een paar keer voorbij, maar dat oogde allemaal wat onwennig. Nochtans was dat zo'n beetje het enige leuke element aan de film. Visueel ook een immense downgrade ten opzichte van zijn geweldige Reconstruction.

Misschien geef ik hem ooit nog eens een kans, want ik merkte dat mijn interesse tegen het einde aan écht aan een zijden draadje hing, en gewoon snakte naar de eindcredits. Meer dan een 1,0* kan ik er voor nu echt niet aan kwijt.

Lekker broeierig slashertje van de Onetti broertjes. Veel originaliteit valt er niet te bespeuren, maar wat wel snel opvalt is dat het er visueel allemaal een stuk slicker uitziet dan de meeste genrebroeders. Lekker fel kleurenpalet, geklooi met filters, sfeervolle belichting en een toffe setting maken hier ondanks alle evidente clichématigheid een genietbaar filmpje van. De Onetti's slagen er verder ook goed in die typisch smerige, vuile TCM vibe over te brengen, al valt het qua gore uiteindelijk (helaas) reuze mee. 3*.

Sterk filmpje, met vooral een voortreffelijk acterende Williams.

En da's opvallend, want Williams is (was) doorgaans toch geen acteur die bij mij hoge verwachtingen schept. Na deze film gezien te hebben, kan ik niet anders dan concluderen dat ie toch aardig wat in z'n mars had, aangezien hij zich hier van z'n beste kant liet zien. Prachtige personage, dat eigenlijk continu balanceert op het randje van sympathiek en onsympathiek, maar toch telkens de juiste snaar weet te raken.

Daarnaast een niet zo heel bijzonder verhaaltje, maar wel een best bijzondere stilering. Erg mooi kleurgebruik (veel gebruik van wit), en strak camerawerk. Kortom, visueel gezien absoluut geen slappe koek. Ook de soundtrack sluit hier keurig bij aan, wist bij momenten zelfs erg sterk uit te pakken.

Wel ben ik het met de user boven mij eens dat het einde wat flauwtjes is, waardoor de 4,0* die de rest van de film wél verdient, helaas iets naar beneden geschroefd moet worden. Nu kom ik uit op een ruime 3,5*. Wel zeker een aanrader.

Blijft ook bij herziening een ijzersterke film, die niet het niveau van een Valhalla Rising haalt, maar wel aardig in de buurt komt.

Qua cinematografie uiteraard best indrukwekkend op momenten. Het kleurgebruik straalt er vanaf bij zo'n beetje elk shot, en het camerawerk oogt erg verzorgd. Had af en toe misschien nog iets gewaagder en aparter gemogen, maar over het algemeen is het vaak erg mooi. De soundtrack sluit hier goed bij aan, waardoor de film in zekere zin vaak hypnotiserend werkt.

Hoewel Gosling nou niet al te veel tekst had, vult hij z'n rol wel goed in. Moet het natuurlijk vooral van z'n uiterlijk hebben in deze film, maar komt desalniettemin overtuigend over als man die te kampen heeft met een oedipuscomplex. Klein minpuntje is Scott Thomas, wiens rol een beetje karikaturaal overkwam.

Ben benieuwd waar Refn in het vervolg nog meekomt, want deze film blijft ook bij de tweede keer prachtig. Audiovisueel in orde, interessante symboliek, en al bij al gewoon een magische ervaring. Net geen 4,5*, maar toch zeker een ruime 4,0*.

Nog best effectief, danig ondergewaardeerd hier op MM.

Minimalistisch thrillertje dat je wel een beetje moet 'voelen', anders lig je waarschijnlijk al vroegtijdig te knikkebollen. Persoonlijk lijkt de situatie waar de twee tortelduifjes op ten duur in verkeren me één van de afschuwelijkste dingen om te ondergaan, en deze film slaagt er best goed in om thalassofobie op te wekken. Echt geweldig is het allemaal niet, maar kort én spannend genoeg om een boeiende kijkervaring op te leveren. Deed ook wat denken aan The Reef, al was die wel net wat beter omwille van zijn spectaculaire haaienaanvallen. 3,0*.

Potsierlijke film.

De opbouw was nochtans niet verkeerd. Een danig interessant uitgangspunt, dat mede door middel van de voyeuristische benadering de aandacht grijpt. Maar helaas, downhill from there; de film zet een andere koers uit. De ene vergezochte plotwending volgt de ander op. Vigalondo strooit ermee alsof het broodkruimels zijn, waardoor de film hoe langer hoe meer op de lachspieren dreigt te werken. De hoeveelheid groteske onzin per shot is van ongekend niveau.

Alsof dat nog niet erg genoeg was heb je dan ook nog eens kabouter plop in de hoofdrol, wat de kijkervaring ook niet echt weet te faciliteren. Zijn tegenspeelster was zowaar nog consistenter, en die slikt nota bene sperma voor de kost. Ach, zo zie je maar weer.

1,0* voor het veelbelovende begin. De rest is huilen met de pet op.

Prima film weer van Argento.

Het acteerwerk slaat als een lul op een drumstel, zo ook het verhaaltje. De echte liefhebber neemt hier natuurlijk geen aanstoot aan, aangezien er ook in deze Argento aan klasse geen gebrek is. Zo zorgt de setting alleen al voor een hoop sfeer, en dat versterkt Argento nog eens met strakke visuals, maar bovenal prachtig, sierlijk camerawerk. De moordscenes zijn dan ook top notch, al is het toch een beetje jammer dat er niet nét wat meer in zaten. Sommige (wel functioneel) minder boeiende stukjes deden het tempo wat teniet.

Qua soundtrack ook weer weinig te klagen, behalve dat de metal muziek soms wat uit de toon viel. Beetje ongelukkig getimed ook soms. Net zoals de user boven mij mistte ik overigens ook wel de écht geweldige Goblin muziek, maar soit. Zeker genoeg moois gehoord én gezien gelukkig.

Verder nog een paar erg leuke individuele scenes die het vermelden waard zijn, zoals de eerste moord, en de scene waarin de raven losgelaten worden. Niet Argento's beste werk dus, maar zonder meer smullen geblazen voor de liefhebbers. Lekkere 3,5*.

Mieter Inland Empire, Silent Hill en Pop Skull in de blender en je krijgt iets dat lijkt op The Oregonian. Bizar en fascinerend filmpje. Vond hem net wat beter dan The Rambler, maar dat komt vooral omdat de setting me daar wat minder lag. Gelukkig blijven de cowboys in deze film tot een voor mij hanteerbare hoeveelheid beperkt.

Angstaanjagend sounddesign en talrijke salvo's aan manische, bevreemdende editing zijn de grootste sfeermakers hier. Voeg een stevige dosis Lynchiaanse weirdness toe en je hebt een film waaraan liefhebbers van surrealisme (waaronder ik) zich kunnen verlekkeren. Perfect is de film helaas niet, daarvoor vond ik het qua kleurgebruik en stilering soms toch net wat teveel van een brak geschoten homevideo weghebben. Sommige scenes weten dat niveau zeker wel te ontstijgen, maar het mocht toch wel wat meer zijn op dat vlak. Gelukkig is deze film weer zo'n toonbeeld van hoe belangrijk een sterke soundtrack kan zijn, want met het ijzingwekkende geluid wordt een heleboel gecompenseerd. Bij wijlen om rillingen van te krijgen.

Geef hem voor nu het voordeel van de twijfel met een kleine 4*, want nachtmerrie-cinema als dit heeft bij mij nou eenmaal wel een streepje voor.

In principe een vrij doorsnee spookhuisfilmpje zoals we die wel vaker gezien hebben. Niet echt een (sub)genre waar ik veel mee heb, al was deze film nog wel redelijk uit te zitten.

Alle ingrediënten voor de typische geestenfilm zijn ook hier weer aanwezig. Het enorme landhuis, de creepy kindertjes, de duiveluitdrijver en ga zo maar door. Lijkt toch een soort opkomende horrortrend van vooral de laatste paar jaren te zijn. Spannend vind ik het niet, en eng al helemaal niet, daarvoor moet je toch echt met iets minder braafs komen.

Wat deze Spaanse film nog enigszins boven zijn Amerikaanse spookhuis varianten uit doet stijgen, is de visuele benadering van de film. Vaak erg verzorgd met een aantal mooie shots, voorzien van soms mooi kleurgebruik en prima camerawerk. Maakte dat de film toch niet echt verveelde en het best goed wegkeek. Verder nog een pluspunt voor de exorcist scene waar in tegenstelling tot de rest van de film wel redelijk wat spanning voelbaar was.

Niet slecht, maar behalve goede visuals weinig te bieden. 2,5*

Ik ga er nog even op broeden maar hou het voor nu op een ruime 3,5*. Met name het dicht-op-de-huid shaky camerawerk levert enkele geweldige scenes op. Moest ook wel een beetje aan Tsukamoto denken, maar zag er ook wel wat Grandrieux in. Zat alleen toch steeds te wachten op het moment waarop de film écht los zou gaan, vooral qua editing. Bleef toch net een beetje op m'n honger zitten wat dat betreft. Begon soms ook wat repetitief aan te voelen allemaal, film had makkelijk 20 minuten korter gekund. Maar verder een erg aparte ervaring.

Sterk drama.

Het origineel heb ik niet gezien, dus vergelijkingen trekken moet ik nalaten. Uiteindelijk deed de film me nog het meest aan iets als L'Envahisseur of 25th Hour denken; de getormenteerde einzelgänger, die - al worstelende met zichzelf - naar invulling zoekt van zijn lamentabele bestaan. Al struikel ik wel nét over een paar zaken die het voor me voorkomen om even lyrisch over deze film te zijn.

Aan Lie zal het in ieder geval niet liggen; de lofzangen naar zijn adres zijn in niks geflatteerd. Sterk, naturel acteerwerk, waardoor compassie opbrengen een makkelijke opgave werd. De serene, welhaast dromerige manier waarop zijn gemoedstoestand vastgelegd wordt werpt zijn vruchten ook af; er vloeien een aantal sterke scenes uit voort. De scene in het café, waarin Lie de conversaties die zich rondom hem afspelen overhoort, maar ook de scene in de discotheek mocht er wezen.

Echter is het jammer dat het visueel nergens echt de hoogte in schiet, hoewel het er consequent wel verzorgd uit ziet. Maar mijn enige echte ergernis lag bij de deceptie die de eindscene was. Gaandeweg de film was ik eigenlijk al in de veronderstelling dat het daar op uit zal gaan draaien, maar ik bleef hoop koesteren. Helaas kwam mijn voorspelling uit, nogal een makkelijk einde vond ik het.

Maar los daarvan zeker een enigszins aangrijpend relaas, met overtuigingskracht neergezet. 3,5*.

Niet slecht, maar er begint bij mij toch een lichtelijke vermoeidheid op te treden bij dit soort films. Sinds The Vvitch lijkt er een nieuw soort 'stroming' te zijn ontstaan van arthouse slow-burners die vooral op drama leunen en waar de horror eerder metaforisch/suggestief van aard is. Deze film past dan ook perfect in het rijtje van titels als The Vvitch, Gwen, The Wind, Hagazussa en vast nog een paar. Ik heb er op zich niks op tegen, maar veel van deze films vind ik toch wat lui en ongeïnspireerd uitgewerkt. Stééds weer dezelfde 'onheilspellende' voortekenen in de vorm van dode dieren, steeds dezelfde saaie Bijbelse symboliek en dat terwijl de 'horror' vooral weer voortkomt uit scenes met nachtmerries en visioenen. Het wordt wel érg voorspelbaar allemaal, verzin eens iets originelers of ga een keer voluit qua horror denk ik dan.

Ook Huisman was niet al te overtuigend. Zoals wel vaker met Nederlandse acteurs in buitenlandse films oogt het wat houterig en stroef. Cassidy vond ik daarentegen wel sterk en visueel mogen een aantal scenes er wel wezen. Het is ook wel gewoon een best kundig uitgevoerde film, alleen voelt het inderdaad een beetje aan als mosterd na de maaltijd en is het allemaal te degelijk om nog warm of koud van te worden. 2,5*.

Een bombardement aan destructieve emoties en impulsen. Zeer ontregelende film die moeilijk onder woorden te brengen is en je als kijker aardig verbouwereerd achterlaat.

Gelukkig ook dat het niet enkel een droge registratie van ellende is, daar was ik vooraf een beetje bang voor. De verkniptheid van de patiënten wordt sterk verbeeld en Arden experimenteert er aardig op los qua beeld en geluid. Het soort vioolmuziek dat ik normaal gesproken wat kitschy vind wordt hier zodanig opgefokt dat het een behoorlijk ongemakkelijk sfeer schept. Voeg daar aan toe een hoop geschreeuw, gejank, gekrijs, personages die meermaals breken, vreemde erotische scenes, weirde Teruo Ishii-achtige performance arts en je hebt een aardig staaltje verontrustende cinema te pakken. Sommige stukken doen inderdaad wat aan Avant-Garde theater denken, ik kan het wel waarderen maar het zal niet voor iedereen weggelegd zijn.

Tijdens het buitenfeest vormt zich een klein dipje, maar gelukkig weet Arden zich richting de eindstreep wel weer te herpakken. Hoogtepunt vond ik trouwens toch wel die jamsessie vlak voor de buitenscene. Die bevreemdende, indringende blikken, de steeds noisier wordende muziek; echt een enorm krachtige explosie van rauwe emotie. Voor nu hou ik het nog op een ruime 4*. Indrukwekkende film.

Aardige film, kijkt lekker weg, maar nergens écht indrukwekkend.

Grootste troef van de film is ongetwijfeld de uitstekende cast. Bale, Whitaker, Harrelson, stuk voor stuk goede acteurs, sowieso een paar van de betere die er in Hollywood rondlopen. Vooral Bale doet het erg goed, vaak een acteur die geweldige rollen neer kan zetten, maar ook vaak kutfilms uitkiest. Hier laat zich in ieder geval weer eens van zijn betere kant zien gelukkig.

Sfeertje zit ook wel goed, niet zo grauw en grimmig als ik gehoopt had, maar op bepaalde momenten had het zeker wel wat. Visueel is het nergens écht heel bijzonder, maar over het algemeen zag het er zeker wel verzorgd uit, mede door de tamelijk sfeervolle setting die daaraan meehielp. Deed me af en toe wat denken aan The Machinist op dat gebied, al zal dat ook wel komen doordat Bale daarin ook de hoofdrol speelt.

Mjah, verder stelt het hele plot niet zoveel voor. Bale's broer wordt doodgeschoten, vervolgens schiet Bale de moordenaar van zijn broer dood, tja... Soms ook het allemaal gewoon wat rommelig en afgerafeld, zoals het hele Irak verhaal van Affleck, of het gedeelte waar Bale de gevangenis in moet. Zag er niet echt de meerwaarde van in.

Kortom, vermakelijke film, doet veel dingen zeker goed, maar weet nergens echt bijzonder of indrukwekkend te worden. 3,0*