Opinions

Zo'n film die op alle vlakken nét genoeg weet te bieden, maar verder nergens echt excelleert. Aardige soundtrack, visueel redelijk, acteerwerk ook op niveau en ondanks alle heftige gebeurtenissen is het sfeertje nog relatief luchtig. Voelde nergens echt aan als een zware film. De uiteindelijke eindscene is passend, al hadden ze het moralistisch gezanik wat eraan vooraf gaat beter kunnen schrappen. Verder een vlot en fris thrillertje dat makkelijk de aandacht vast weet te houden, maar héél veel meer dan dat is het ook niet. Kleine 3*.

Matig. Doet denken aan films als Greta, al komt deze Ma er dan nog wat slechter vanaf. Flauw thrillertje dat vooral te lijden heeft onder een nogal saaie, kleurloze regie. Het oogt inderdaad als een veredelde TV film en het plotverloop is al na minuut één zo klaar als een klontje. Wat het dan nog had kunnen redden was simpelweg een hoop mindless genrepret, maar ook daar toont de film niet genoeg in huis te hebben.

Het streepje horror stelt weinig voor, spannend is de film nergens, Spencer doet het op zich niet slecht maar het nogal lui geschreven personage + flauwe backstory zitten haar teveel in de weg om echt leuk te worden. Enige wat nog een klein beetje uit de verf kwam was het komische element. Met name enkele zwartkomische momenten springen er nog wel uit, zo kon ik wel smakelijk lachen om die aanrijding van die vrouw.

Met een wat eigenzinnigere regisseur had hier best een leuke genrefilm ingezeten, dit was gewoon niet al teveel soeps. Taylor probeert van allerlei verschillende walletjes te eten maar niks wil echt goed werken en het blijft op alle gebieden te mak. Met moeite 2*.

Het bekende riedeltje over A.I. die menselijk wilt worden. Visueel zag het er, toegegeven, boven verwachting secuur uit, maar voor de rest voelt het aan als een nodeloze herhalingsoefening. En waar een Ex Machina eenzelfde onderwerp tenminste een wat intelligentere portee meegaf, is dit zo plat als een overreden mus. Je vraagt je af waarom je nog op de proppen wilt komen met zo'n mormel als dit, anno 2015.

Richting de - uiteraard - obligate finale wordt het enkel bonter gemaakt, om tot einde te komen met een scene waar me een net wat te dik laagje glazuur op lag. Zit nog steeds met een vies nasmaakje.

Koekoek! 1,0*.

Goed, maar toch iets minder na herziening.

Met name de voorspelbaarheid van de hele clou is wat jammer. Wordt een beetje te duidelijk naar gehint naar mijn mening, waardoor het einde nog weinig verrassend is. Gelukkig is het nou ook weer niet heel ergerlijk, want het blijft zeker een sterke film.

Één van de twee grootste pluspunten aan de film is het vervreemde, donkere sfeertje rond de film, wat erg versterkt word door de visuele stijl. Erg mooi gebruik gemaakt van voornamelijk zwart-wit/licht en donker wat het lekker mysterieus maakt, en ook de groezelige setting in die fabriek droeg eraan bij. Gaf de film echt iets unieks.

Tweede grote pluspunt is uiteraard Bale, die een erg indrukwekkende prestatie aflevert, zowel qua acteerwerk als fysiek. Griezelig mager was ie. Verder nog een klein minpuntje voor de soundtrack die niet echt slecht was, maar wel wat beter echt op de waanzin van Reznik had mogen inspelen. Beetje teveel standaard mysterieuze deuntjes.

Iets minder dan eerste kijkbeurt, wel een dikke 4*. Ondanks het niet zo originele concept, toch een aparte ervaring.

Behoorlijk sterk filmpje. Ontvouwt zich redelijk langzaam, al zit er al vanaf meet af aan een unheimlich sfeertje ingebakken. Echt interessant wordt het zodra Temple mentaal begint te ontwortelen. Fijn dat Silva een verklaring in het midden laat en het mysterieuze de boventoon laat voeren. Visueel knap, met enkele gave details (spacey bank tijdens de hypnose-scene), en een onheilspellende klankband die de mysterieuze sfeer alleen maar verder ten goede komt. Het einde komt uit de lucht vallen maar is juist daarom best sterk. Blijft in ieder geval wel even hangen.

Enige kleine minpuntje ligt bij de intensiteit die van mij nog wel wat hoger opgevoerd mocht worden. Het tweede gedeelte is lekker freaky, maar had nog net wat meer door het lint mogen gaan. De film deed mij soms ook wat denken aan Antichrist, maar daar kan het zich dan toch niet mee meten. Wel een ruime 3,5*, met kans op verhoging. Silva is een interessant regisseur.

Zie hier dus absoluut niet de genialiteit van in.

Laat ik maar beginnen met de cast. Al vrij snel in de film wordt er een stortvloed aan personages geïntroduceerd, die lang niet allemaal even interessant zijn. Verrassend genoeg vond ik Tom Cruise nog het sterkst uit de hoek komen met een erg leuk personage, Macy en Moore vond ik dan bijvoorbeeld weer erg irritant. Van de rest kun je niet echt zeggen dat ze slecht acteren of zo, maar de meeste personages boeide me gewoon totaal niet.

De film is voor mij ook een soort overload aan dramatiek op veel momenten. In het begin was het nog wel oké om te volgen, maar op het gegeven moment was ik gewoon nog weinig geïnteresseerd als de personages weer met hun probleempjes op kwamen draven, en hun bijbehorende gejank en geschreeuw. Zo'n beetje de hele film lang had ik het gevoel naar een soort van soapserie met een wat hoger budget te zitten kijken, met als verschil dat er hier op het einde nog wat moraaltjes tegenaan geflikkerd werden. Met de zogenaamde levenslessen en symboliek kan ik ook vrij weinig aangezien het nou geen thema's zijn die me echt aanspreken, en al helemaal op die manier waarop ze in Magnolia tot uiting zouden komen.

Enkele lichtpuntjes verder zijn dat de film er visueel soms vrij degelijk uit ziet, de editing erg in orde was en dat er zo af en toe nog wel een leuke scene voorbij kwam, zoals bijvoorbeeld de intro en de kikkerregen. Al bij al een behoorlijk overgewaardeerd stuk cinema in mijn ogen. Jammer, had er best wat van verwacht. 2,0*.

Naargeestig drama. De term 'horror' is niet echt op z'n plaats bij een film als deze, dus vestig je verwachtingen daar zeker niet op. Malady is een slowburner die vooral toont en weinig zegt. Dialogen zijn spaarzaam en de informatie dient grotendeels te worden herleidt uit de non-verbale interactie tussen de personages. Wat dat betreft komt de film vrij puur en rauw over. Dit gecombineerd met een shaky dicht op de huid stijl en een erg sterke duistere geluidsband deed me soms wat aan Grandrieux denken, al blijft het wat te tam aan daar echt aan te kunnen tippen. Het had allemaal nog wel een tandje harder en intenser gemogen, al is de eindscene wat dat betreft wel sterk.

Wel een erg goeie rol van die moeder trouwens. Ijzingwekkend mens.

Daar sluit ik me wel bij aan. Fatalistische schets van een man die zijn laatste dag doormaakt. Aardige soundtrack, visueel ook niet verkeerd, maar al bij al mist het een beetje de eigenaardigheid en de échte audiovisuele panache om zich met een Halley te kunnen meten. Maar zeker boeiend genoeg voor 3*.

Tweede film die ik van Valette zie vandaag, gelukkig lijkt het in de verste verte niet op het hopeloze Le Proie.

Maléfique is namelijk gewoon een zeer aardige film, eentje die niet snel in z'n kaarten laat kijken. Dat is bij menig horrorfilm weleens een ander verhaal. Er hangt een obscuur sfeertje over de film heen, en de louche personages zijn leuk genoeg om te boeien. Al vond ik de hoofdpersoon zelf nogal een houten klaas.

Het verhaaltje ligt niet helemaal in mijn straatje; het occulte gewauwel werkte soms zelfs een beetje op de lachspieren, maar het is onderhoudend genoeg, en wordt zowaar wel nog erg leuk tot zijn einde gebracht. Deed omwille van het diabolische tintje ook wat denken aan Hellraiser, al kan deze film zich daar kwalitatief niet mee meten.

3,0*, amusante film.

Toch weer een bizarre ervaring dit, zelfs voor Grandrieux begrippen. En enorm sterk, al deelde blijkbaar niet iedereen in de zaal (vrijdag) die mening. Het continue verkeer van wegsjokkende mensen werd op ten duur zelfs lichtelijk storend. Ach.

De lengte van de film vond ik niet helemáál gerechtvaardigd, tijdens sommige sequenties zakte de boel een klein beetje in. Hoewel de film evenwel grossiert in geweldige scenes. De ijzingwekkende openingsscene, de scene met de vissen, maar vooral de zangscenes zijn subliem. Zat met open mond te kijken. Het plot - if any - is één grote janboel maar dat is natuurlijk open deuren intrappen gezien het een Grandrieux betreft. Het niveau Sombre of La Vie Nouvelle vond ik het niet halen, daarvoor ontbrak het soms nét een beetje aan intensiteit, maar verder alleszins een hallucinante ervaring. Ruime 4*, zeker kans op verhoging.

Waar aanvankelijk de humor nog primeert en de film erg weet te vermaken, stevent de boel al gauw af op een ontiegelijk sentimenteel gebeuren. Er mocht hier wel met iets minder suikergoed gestrooid worden. Ander pijnpunt is de obligate karakter 'uitdieping' aan de hand van flashbacks. Kwam totaal niet over en speelde het tempo duidelijk parten.

De film wordt nog enigszins gered door het komische element en de amusante rol van Lassgard. Verder een kleffe bedoening, waarvan ik vermoed dat hij nét om die reden hoog gaat scoren hier. Beetje van het allooi Green Mile dit. Kleine 2,0*.

Bij mij schiet het ook een beetje alle kanten uit bij die Coen's. Gelukkig toont dit eigenlijk maar weinig gelijkenissen met iets als The Big Lebowski, want waar die film grossierde in puberale humor en irritant geschmier, is de humor hier gortdroog en dikwijls wat subtieler. Dat weet ik al véél beter te appreciëren. Ook vooral dankzij een briljante BIlly Bob Thornton, die hier excelleert in zijn personage van indolente apaat. Eigenlijk is de film één grote ophoping van ellende, maar omdat de hoofdpersoon alles zó stoïcijns ondergaat voelt het nooit zo aan. Het is dan vaak ook niet echt van die 'haha, ik lig in een deuk' humor, het is veeleer de algehele situatie en de immer toenemende malaise die gewoonweg hilarisch is als je er even bij stilstaat.

Helaas had ik dan kennelijk weer een kleurenversie op de kop getikt, want ik kan me inbeelden dat de oorspronkelijke zwart-wit stijl meer authenticiteit heeft. Eén van de redenen waarom ik het vooralsnog op een ruime 3,5* hou, de andere reden heeft betrekking tot het einde, welke ik een tikkeltje aan de veilige kant vond. Evenals de aanloop ernaar.

Goed vervolg, maar sprak me minder aan dan Dogville.

Komt vooral omdat deze film nog meer dan Dogville een maatschappijkritische film is. Zeker interessant om te volgen, daar niet van, maar het mysterieuze en abstracte van Dogville, wat me zo aansprak, is er nu wel grotendeels uit. Manderlay neemt veel meer echt een standpunt in.

Visueel is het vaak wel mooi en gestileerd, maar ook op dat gebied iets minder dan zijn voorganger. Zoals hierboven al gezegd zijn de belichting wat minder, en is deze film qua look wat duisterder en eentoniger, wat wel wat jammer was.

Tot zover de negatieve punten, want voor de rest lijkt de film heel veel op Dogville, die ik 5* gaf, en daarme zitten veel dingen die Dogville voor mij zo goed maakte hier ook in, alleen al bij al gewoon wat minder. 3,5*.

Eerste Allen.

Veel van verwacht, behoorlijk tegengevallen. Een complete ramp is het nou ook weer niet geworden, maar ik kon de ''brille'' hiervan niet echt inzien.

Waar ik me ten eerste aan geïrriteerd heb, zijn de volstrekt irritante personages. Stuk voor stuk louter onsympathieke figuren, wiens keuzes nogal jammerlijk zijn continu. Oh, nu wil die weer iets met die, en is pietje er weer achtergekomen dat ie toch wel van haar hield, maar heeft zij weer iets met zijn beste vriend, enzo. Gaap, verdomd interessant . Je bent natuurlijk sowieso nogal een eikel als je eerst misbruik maakt van de naïviteit van een minderjarig meisje, haar vervolgens op een vrij harde manier dumpt, om een aantal weken later, na een stukgelopen relatie, aan te komen met ''ga nou niet weg, ik hou nog van je!". Het leek wel één of andere slechte soap af en toe zeg. Verder is het feit dat dit een komedie zou moeten bevatten gewoon compleet langs me heen geschoten denk ik, want humor kon er niet in ontdekken.

Visueel is het best aardig gelukkig. Consequent wel mooi gebruik van zwart-wit, waarbij sommige shots er nog extra uitsprongen, zoals de scene die je terugziet op de poster. Hoort absoluut niet tot het beste wat zwart-wit cinematografie te bieden heeft wat mij betreft, maar weinig op aan te merken. Soundtrack is helaas wel door en door kut. Zeer vermoeiende muziek, al zou je natuurlijk kunnen zeggen dat het daarom juist wel bij de film past..

Vond het vrij weinig. 1,5*.

Sfeervolle, originele slasher. Het First Person camerawerk werkt wonderwel, en geeft je zodoende een inkijkje in de geestelijke gesteldheid van de killer. Al vraag ik me af waarom ze nou nét Elijah Wood als maniakale psycho moesten casten.

Visueel dik in orde dus, maar ook de gorehounds zullen niet op hun honger blijven zitten. Lekker brute moorden, waarbij expliciteit nimmer geschuwd wordt. Voornamelijk het scalperen zag er wreed uit. De soundtrack was iets minder consequent: de duistere, dreigende klanken wisten Wood's manie perfect te verwoorden, maar zodra dat gejengel (zoals op het einde) intrede doet sijpelde de sfeer direct wat weg.

Verder ook jammer dat het potentieel van de film tijdens de finale niet helemaal verzilverd werd. Had mijn hoop gevestigd op een wat gewaagdere eindscene, dit vond ik wat flauwtjes. Maar verder een buitenissige, vanaf minuut één intrigerende film. Alleen niet het meesterwerk dat het had kunnen zijn. 3,5*.

Al grasduinende door Netflix stuitte ik onlangs op deze film, en gezien het gebrek aan enige stemmen waagde ik maar eens een sprong in het diepe. De film zelf bleek echter niet zo diep te zijn, eerder zo plat als een pannenkoek. Saai ook trouwens. Lekker anderhalf uur lang kijken naar de tevergeefse pogingen van een wulpse teef die in de klabanus van meneer de pater tracht te klimmen. Een premisse die wellicht beter had gewerkt in een fout pornofilmpje van 10 minuten, om maar even adviserend uit de hoek te komen.

Jampanoï meende ik tijdens het kijken al ergens vaag uit te herkennen, en die vermoedens werden achteraf door een flukse zoekopdracht bevestigd. Het blijkt die terrorbitch uit Martyrs te zijn. Zij deed het, geheel detonerend met het niveau van de andere acteurs, wel goed. Daarvoor 1,5*.

Enerzijds een beetje jammer om een potentierijk concept als Sleep Paralysis in een nogal typisch genre keurslijf te proppen, maar buiten dat gewoon een aardig horrortje. Het is vooral Botet die weer eens de show steelt en voor een aantal creepy scenes zorgt. Wanneer de demoon kruipend, hijgend en krakend rondslentert is de film duidelijk op zijn best. Zulk soort scenes zijn verder ook broodnodig trouwens, want voor de rest is het vooral plotpuntjes afstrepen. Kleine 3*.

Mooie, rustige film. Eentje die ik ben gaan zien omwille van die prachtige poster. Misschien nogal een rare aanleiding om een film te gaan kijken, maar het heeft zeker een aangename kijkervaring opgeleverd.

Het kabbelt allemaal voort op een lekker tempo, en gedurende de ganse film is er sprake van een nogal serene sfeer. Erg diep gaat het allemaal niet, al denk ik niet dat ik daar nou echt treurig om ben. Op deze manier behoud de film zijn mystiek tenminste.

Visueel mooi, soundtrack mooi, acteerwerk meer dan prima. Tja, eigenlijk weinig op aan te merken, behalve dan dat ik nergens écht van m'n stoel viel. Het einde valt inderdaad wel op, al had ik er geen problemen mee. Wel tekenend voor de rest van de film eigenlijk, en da's op een positieve manier bedoeld.

Aangenaam dus wel. 3,5*.

Blijft een indrukwekkende film.

Keek de film voor het eerst toen ik een jaar of 16 was en maakte toen echt een verpletterende indruk op me, en nu ik hem zo voor de tweede keer zie, blijft het toch nog een enorm krachtige film. Vanaf de schietscene aan het begin zit de sfeer er meteen goed in, en weet je eigenlijk al dat dit geen makkelijk te verteren hap is, integendeel.

De film telt een aantal adembenemende scenes waaronder vooral de scene met die vrouw uit de kelder. Echt met open mond naar zitten kijken dat stuk. Erg goede make-up/effecten ook. Verder noemenswaardig is het stuk waarin Anna als het ware haar lot accepteerd en zich op het gegeven moment gewoon overgeeft aan haar zoveelste marteling, ondersteund door dat piano deuntje wat de scene nog z'n extra lading geeft. Erg indrukwekkend. Vond de ontknoping op het einde trouwens nog best goed gevonden verder, en zo ook de allerlaatste scene, waarin de film als het ware nog een soort van laatste knal uitdeelt.

Je moet er zeker voor open staan, dit soort films, en begrijp dat deze film niet bij iedereen even goed zal vallen, maar het blijft voor mij toch een ontzettend intrigerende kijkervaring. 5* blijven staan.

Eén van de meest kansloze remakes allertijden. Nu kon dit natuurlijk moeilijk wél goed gaan, maar zo bont als hier hadden ze het ook weer niet hoeven maken. Acteurs zijn overduidelijk B-garnituur, het hele torture gedeelte is veel te vluchtig om ook maar enige impact te hebben, en hoewel het enerzijds te respecteren valt dat de regisseurs een iets andere draai aan de finale gegeven hebben, is het zo slecht uitgevoerd dat ze zich eigenlijk beter gewoon aan het origineel hadden gehouden. Die cheesy zonnige look hielp verder ook niet echt mee, onbegrijpelijk keuze.

Leek soms ook bijna wel een parodie op de originele Martyrs. Misschien ligt het aan mij maar het moment waarop die priester zichzelf plotseling door zijn kop schoot vond ik gewoon tegen het komische aan. Die scene was in het origineel toch véél krachtiger.

Tweede Bava. En hoewel het duidelijk een ander soort film is dan de eerste Bava die ik zag, heb ik hier wel min of meer hetzelfde gevoel over.

De gotische setting is secuur vormgegeven, de sfeervolle zwart-wit fotografie vervolledigt het. Ergo, op de cinematografie valt weinig aan te merken. Helaas moet de soundtrack hier voor onder doen, want dat is me toch een partijtje ergerlijke, pompeuze hoempapa. Al lijkt dat iets te zijn waar dit soort films op structurele basis mee te kampen hebben. In ieder geval strookt het niet met de sfeer, mijns inziens.

Verder vond ik vooral de eerste helft van de film sterk, met de magistrale openingsscene was het al meteen raak. Gaandeweg sloeg de film een aantal richtingen in die me minder boeide, waardoor mijn interesse geleidelijk een beetje weg ebde. Ook opvallend veel aandacht voor dialogen, wat in het nadeel van de film werkt, want ze waren grotendeels niet om over naar huis te schrijven. Hoewel sommige one-liners - onbedoeld of niet - nog tamelijk komisch waren (''This branch tried to choke me!"), al had dat tevens te maken met de stuntelige lichaamstaal waarmee deze gepaard gingen.

Maar nochtans gaaf om deze eens gezien te hebben; de film heeft zeker zo zijn kwaliteiten. Hoewel het me niet zodanig wist mee te slepen om écht de loftrompet te steken, ben ook vooralsnog wel benieuwd naar ander werk van Bava. 3,0*.

Degelijke rechttoe rechtaan film, maar met teveel mankementen.

De premisse in in ieder geval interessant. Huisvader Jorge wordt stapsgewijs tot op het randje van de waanzin gedreven door één of ander louche figuur dat bepaald niet het beste voor lijkt te hebben met de familie. Na tevergeefse pogingen om de schavuit voor het gerecht te slepen, besluit vaderlief het heft in eigen handen te nemen.

Maar helaas; hoewel de uitwerking ervan positieve facetten heeft, gaat het met té veel kanttekeningen gepaard. Alles voelt vooral nogal gratuit en nietszeggend aan, en audiovisueel wordt er niet voldoende gecompenseerd naar mijn opinie. Ook het nogal indolente Jorge personage weet niet te aarden; stoïcijns ondergaat hij alles wat over hem heen komt, nergens wist hij me bij de strot te grijpen met zijn lamlendige performance.

De film doet beslist niet alles verkeerd, en de 'zonder opsmuk' aanpak begrijp ik wel, maar heeft in casu als gevolg dat de film wat als een dooie mus aanvoelt, en inderdaad teveel aan de oppervlakte bleef dwalen. Kleine 2,5*.

Bijzonder sterk en grimmig werkje dit. Mij deed het vooral denken aan Mortier (personages en milieu) maar dan met meer visueel geëxperimenteer. Van Sokurov ken ik nog niks dus in die vergelijking kan ik niet meegaan, ook Grandrieux vind ik niet helemaal de lading dekken.

Begint gelijk goed met een intro die er lekker inhakt. Daarna bouwt de film rustig aan een verhaaltje en duurt het weer even voordat de boel echt op gang komt. Het keerpunt ligt bij de confrontatie in de garage. Net wanneer de aandacht iets dreigt te verslappen schakelt Lemieux een versnelling hoger, wordt de sfeer steeds grimmiger, het sounddesign zwaarder en de cinematografie experimenteler. De zelfmoordscene is geweldig, maar eigenlijk is het gehele laatste halfuur een best zinderende ervaring. Een neerwaartse spiraal die uitmondt in een sterke climax.

Het had van mij best nóg uitzinniger gemogen qua beeld en geluid, maar de film is zoals hij is absoluut indrukwekkend genoeg. Krachtig staaltje cinema met een weliswaar dun verhaal, maar veel audiovisuele zeggingskracht. 4*.

Aparte film, mijns inziens nog wat beter dan Les Amants, die ik onlangs zag.

Enkele gelijkenissen tussen beide film zijn evident, maar toch ook zat verschillen te bespeuren. Waar Amants grotendeels realistisch bleef, heeft deze meer sureële trekjes, plus een soort latente spanning. Soms leunt het zowaar tegen het bizarre aan, met scenes die nogal uit hun context gerukt lijken, maar daarom nog niet minder indrukwekkend zijn. Zo'n scene waarin Lavant half dansend, half rennend door de straten heen banjert is ronduit geniaal.

Ook op visueel vlak is Mauvais Sang enigszins markant te noemen. Gestileerd tot op het bot, grauw en kleurrijk tegelijkertijd, en ingenieus camerawerk. Het draagt allemaal zo zijn steentje bij aan het duistere sfeertje dat de film uitstraalt, het is enkel de soundtrack die, wederom, wat dissoneert. Maar gelukkig neemt het geen ergerlijke vormen aan.

Wel weer wat aan de lange kant; de lengte had wel iets ingeperkt mogen worden, maar los daarvan ben ik zeer te spreken over deze film. Kleine 4,0* voor nu.

Beetje clichématige komedie, maar heb me toch behoorlijk vermaakt.

Heb sowieso wel een zwak voor Britse komedies en zo ook voor acteurs als Vinnie Jones en Jason Statham. Dat hele taaltje blijft gewoon geweldig. Ook leuk om veel acteurs te herkennen die ik ook al in Lock, Stock & Two Smoking Barrels zag spelen.

Verder is dit natuurlijk niet hoogstaand allemaal, maar gewoon heerlijk vermaak met als hoogtepunt uiteraard de hele voetbalwedstrijd. Best leuke editing ook af en toe, zoals die grijze stukjes met Statham. Jones vond ik wel iets minder dan in bijvoorbeeld Snatch of Lock, Stock. Stoerdere rollen staan hem toch echt een stuk beter vind ik en passen ook beter bij z'n uitstraling.

Wel genoeg voor een kleine 3,5*. Leuke, vlotte komedie.

Statham mag zijn norse tronie weer eens opzetten in een verder vrij generiek filmpje. Vermakelijk is het wel, en hoewel de hoeveelheid kolder natuurlijk buiten alle proporties is, kwamen de actiescenes toch best stijlvol voor de dag. West heeft zich er evident mee uitgeleefd, zowat al het mogelijke huis-tuin-en-keukengerei moest eraan geloven. Lekker.

Helaas ontstijgt het de middelmaat verder niet echt. Gewoon een redelijk amusant actievehikel met een aardige Statham. Maar indrukwekkend is het natuurlijk allerminst, tenzij je het over de riante verzameling clichés hebt.. 2,5*.

Schattige film.

Weten waar dit romantisch drama op uit zal draaien is inderdaad geen hogere wiskunde, vanaf meet af aan is het al zonneklaar. De manier waarop, de invulling ervan, is echter waar het om gaat; die is luchtig, aandoenlijk en frivool. Veel scenes gaan met een leuke, schalkse knipoog gepaard, de reeds gemaakte vergelijking met Amélie is dan ook geen vreemde.

Maar bovendien: filmisch gezien ook sterk. Een resem aan spitsvondige foefjes, en een over het algemeen erg verzorgde look. De soundtrack is een olijke melange aan nummertjes en riedeltjes, hoewel het jolige getokkel me soms net iets teveel van het goede werd. Maar het past, dát in ieder geval.

Tenslotte verdienen de acteurs een dikke veer in hun reet; ze wisten zich beide uitstekend in hun rol te gedijen. Zo'n acteur als Drolas barst sowieso al van de charisma, maar de Ayala weet haarzelf ook probleemloos te handhaven.

Een erg fijne film dus, al mist het uiteindelijk natuurlijk wel iets om je echt omver te blazen. Maar met die verwachtingen ging ik de film ook niet kijken. Ruime 3,5*.

Ranzig goed! Hét hoogtepunt uit Jackson's oeuvre wat mij betreft. Heerlijk politiek incorrecte komedie die zonder scrupules een hoop ranzigheid op de kijker afvuurt. De ene briljant foute scene volgt de ander op. Een resem aan geniale personages ook, met als uitschieters de vlieg en de drugsverslaafde kikker. Mede ook dankzij een heerlijk staaltje voice-acting.

Dikke 4* voor nu, verhoging sluit ik niet uit.

Aardige film, maar meer van verwacht.

De film begint in ieder geval erg sterk. Vertraagde beelden in combinatie met gestileerde visuals, beetje als in Antichrist, zet goed de toon voor de film.

Het eerste gedeelte van de film is wat langdradig maar desalniettemin wel best interessant, mede dankzij de thematiek. Wat begint als een opgetogen en vrolijke gebeurtenis, wat een bruiloft meestal is, krijgt al gauw een steeds depressiever en zwartgalliger toontje, wat wel knap neergezet is, en ook hier word gebruikt gemaakt van stijlvolle belichtingen, mooi om te zien. Camerawerk is wat warrig, zoals vaker bij Von Trier's film, gelukkig is het slechts een kwestie van wennen en wordt het nergens storend.

Tweede gedeelte blijft ook wel redelijk boeiend, alhoewel het gewoon nergens echt indrukwekkend wordt. De soundtrack is een beetje kut, had gezin de thematiek wat duisterders verwacht (zoals in Antichrist), maar in plaats daarvan kiest Von Trier voornamelijk voor wat jolige klassieke riedeltjes, vond het niet zo gepast. Dunst doet het verder goed, Gainsbourg een stuk minder overtuigend dan in Antichrist helaas, maar wat me vooral tegen viel was het uiteindelijke einde. Als je het einde van de wereld op film wilt zetten, doe het dan op een wat indrukwekkendere manier dan enkel zo'n blauw gloedje en wat doorsnee CGI. Beetje een anti-climax of zo, al helemaal aangezien je er toch een tijdje op hebt moeten wachten.

Uiteindelijk zeker niet slecht, daarvoor heeft Von Trier te veel talent, maar wel een wat teleurstellende film als je het vergelijkt met eerdere werken als Dogville en Antichrist (sorry, al de vierde keer dat ik hem daarmee vergelijk ). 3,0*.

Beter dan verwacht.

Grootste kracht aan de film is duidelijk de manier waarop de kijker eigenlijk op dezelfde manier het hele verhaal beleeft al Leonard; onwetende wat er voorafging aan de gebeurtenis die zich op het moment afspeelt, wat wel een geinig effect heeft af en toe.

Echter, om daar nou een film van twee uur mee te vullen... Op het gegeven moment kende ik het kunstje wel. Niet dat ik per se iets tegen wat complexere verhaaltjes heb, zeker niet, Nolan deed zoiets namelijk wel erg goed in een film als Following, een film die kort (maar krachtig) is, en bovendien veel efficiënter, maar deze film wil wel erg geforceerd ingewikkeld overkomen. Over de geloofwaardigheid van het hele gebeuren zal ik verder maar geen woorden vuil maken, al is dat nou niet noodzakelijk het meest negatieve aan de film wat mij betreft.

Behalve de zwart-wit scenes, die best aardig waren, stelt de film visueel niet zo veel voor. Ook dit deed Nolan al beter in z'n eerste film, al is het uiteindelijk wel een stuk beter verzorgd dan die epische spektakelnonsens die Nolan later zou regisseren.

Een film die tot op zekere hoogte best vermaakt, een gegeven heeft dat best leuk is en af en toe ook leuk in de film tot uiting komt, maar uiteindelijk té nodig slim over wil komen en te langdradig is. Nipte voldoende, 2,5*.