Opinions

Degelijk.

Wat begint als een best sfeervol filmpje, eindigt in een hoop bombastische nonsens. Wel te verwachten natuurlijk, maar toch erg jammer. Het mysterieuze sfeertje is compleet verdwenen zodra Smith die tegenkomt helaas, en vanaf dan gaat het alleen maar bergafwaarts. Het dieptepunt wordt bereikt bij het uiteindelijke einde, met dat hele ''restoration of humanity'' gezanik. Hoe verzin je zoiets .

Gelukkig blijft het wel vermakelijk wegkijkvoer allemaal. De zombies waren wel leuk, maar vooral omwille van hun snelheid en agressiviteit, want de CGI zelf was inderdaad niet al te best. Verder doet Smith het oké, maar memorabel is zijn rol niet echt. Heeft een beetje aan hetzelfde syndroom te lijden als Denzel Washington wat dat betreft.

Nipte voldoende dus. 2,5*.

Qua regie en acteerprestaties best aardig, maar het voegt wat mij betreft toch té weinig toe aan de talloze films die er al gemaakt zijn over dit onderwerp. Zorgt ervoor dat het plotverloop al vrij snel uit te tekenen valt en het voor de rest wat gelaten toekijken is.

Verder op zich wel een vlot sci-fitje. 2,5*

Pijnlijk gemiddelde. Heerlijke film die volledig op sfeer inzet en het verhaal laat voor wat het is. Visueel is er genoeg te beleven met vooral erg sterk gebruik van licht/duisternis en traag zwierig camerawerk. Al had het al bij al net wat gedurfder mogen zijn op dat vlak. Sterkste punt van de film is de soundtrack die echt mega sfeervol is. De continue drones op de achtergrond gecombineerd met het trage tempo van de film hebben een bijna hypnotiserend effect. De minimalistische opzet van de film is perfect en laat de sfeer nog beter tot zijn recht komen. Al zullen sommigen moeite hebben met het gebrek aan houvast qua plot.

Weinig over te zeggen verder. Net als February een heerlijk sfeerrijke slowburner. Laat Perkins' volgende maar komen. 4*.

Enerzijds een op zich wel leuke draai aan het bekende stalker gegeven, anderzijds een wat geforceerde wirwar aan twistjes die vaak wat onnatuurlijk overkomen. Volgens mij had Randall er beter aan gedaan er gewoon een rechttoe rechtaan thrillertje van te maken, juist ook met de meer typische genre elementen lijkt hij beter uit de voeten te kunnen. Zeker het eerste halfuur is redelijk sfeervol, de soundtrack kent zijn momenten en de 'phrogging' scenes zijn best geinig. Maar jammer genoeg blijkt het slechts een aanleiding om met een hoop weinig enerverende twistjes uit te kunnen pakken. 2,5*.

Sterk ja. De soundtrack is echt dé troef van de film. Vrij aanwezig en dicteert sterk de sfeer. Verder lekker mysterieus en vaag, al had de 'reveal' aan het einde niet zo gehoeven van mij. Neemt uiteindelijk toch vooral een deel van de creepiness weg. De film had eigenlijk nog voor het stuk met de politie al mogen eindigen. Maar zeer de moeite waard verder, Lobo ga ik in de gaten houden. 3,5*.

Had zomaar een érg goede film kunnen zijn, maar op sommige vlakken laat het nét wat teveel afweten. Qua sfeer zit het wel snor; de klinische, soms beklemmende registratie en de omineuze soundtrack helpen hier aan mee. Vooral in de eerste helft primeren deze elementen. Gaaf ook die nachtmerriescene in dat bos.

Zoals verwacht weet de film het mysterieuze airtje niet de ganse speelduur aan te houden en wordt er op ten duur uitgepakt met flauwe, voorspelbare plottwists. De sfeer blijft nog enigszins intact, maar zonder de flauwe pogingen tot plot had dit een veel betere film kunnen zijn. Toch een kleine 3*.

Het is me een raadsel waarom deze kennelijk aan veel horrorliefhebbers voorbij is gegaan, want dit was bij momenten redelijk verbluffend. Verhaaltje is niet al te bijzonder (maar wel leuk gebracht), had misschien ook nog net wat intenser gemogen allemaal, maar op audiovisueel vlak één van de indrukwekkendste horrorfilms van dit jaar lijkt me. Al moet je wel uitkijken met je verwachtingen bij de term 'horror', want voor een avondje vetzakkerij kun je beter elders wezen. De film is vooral mega sfeervol dankzij een visueel geweldige look (veel grauwig rood) en een waanzinnige soundtrack. Kan er denk ik net 4* aan kwijt, hopelijk volgt er gauw meer van deze regisseur.

Solide raamvertelling, waarin je als kijker al prompt een tsunami van personages over je heen krijgt. Toch deert dat niet, want stuksgewijs worden de rollen goed vertolkt. En die spitante Engelse dialogen blijven natuurlijk een lust voor het oor.

Het frisse eerste uur is de film lekker op dreef. De wijze waarop de verhaallijntjes in collisie raken voelt voor de verandering een keer niet enorm gekunsteld aan, al gooit het tweede uur op dat gebied roet in het eten. Vanaf dan nemen toevalligheden geleidelijk aan de overhand, resulterend in een hoop consternatie (het brandende gebouw). Beetje jammer wel.

De sfeer blijft verder intact, visueel zag het er oké uit, en de manier waarop de raps geïntegreerd werden gaf de film zeker iets extra's mee. Over de gehele lijn gemeten een aardige film, die (vooral het eerste uur) prima vermaakt. Kleine 3,0*.

Redelijke film.

Eentje die vooral teert op een interessant uitgangspunt, want de uitwerking had naar mijn smaak wel wat minder braaf gemogen. De toevalligheden, ongeloofwaardigheden, en de souplesse waarmee de hoofdpersoon continu uit allerlei penibele situaties ontglipt was ook wat jammer.

Gelukkig weet te film soms verrassend uit de hoek te komen, en doet Kassovitz het prima als eenling die een soort exorbitante vorm van voyeurisme bezigt. Ik wou eigenlijk nog 3* geven, maar het einde was een stevige sof. Had toch echt op iets snedigers gehoopt dan zo'n afgezaagd vader-zoon gedoe (inclusief cheesy eindmonoloog).

Ruime 2,5*. De film boeide wel, maar had gehoopt op wat meer gezien de premisse.

Mwah, verwachte een spannende film, maar vond het doorgaans maar wat saai.

Ben sowieso al niet iemand die iets snel spannend vind, maar vind gewoon het hele ''killer(s) achtervolgt screamqueen'' gegeven vaak te clichématig en uitgekauwd om echt spannend of eng te zijn en daar is deze film geen uitzondering op. Je merkt aan alles dat de film heel spannend over wilt komen (soundtrack, die geluidjes die ''Ils" telkens maken), alleen werkt het gewoon simpelweg niet vind ik. Heeft er ook wel mee te maken dat er totaal geen dreiging uitging vanuit Ils. Een stel zwervertjes in Adidas vestjes waren het of zo? In ieder geval weinig om bang van te worden.

Laatste gedeelte in de tunnel was wel wat beter mede doordat er effectief wat met belichting gespeeld werd en het af en toe lekker hectisch werd, maar al bij al toch best een teleurstelling. Duidelijk een film die al z'n troeven richt op de suspense, maar daar grotendeels in faalt in mijn ogen. Vervolgens zoek je, door het in het water vallen van het suspense gedeelte afleiding in andere aspecten, maar ook daarin heeft de film maar weinig te bieden helaas, waardoor het ondanks de korte speelduur toch nog een flinke zit wordt

2,0* voornamelijk voor het laatste gedeelte + einde.

Scabreus rariteitenkabinet dat werkelijk grossiert in obsceniteiten. Soms hilarisch (droog), soms schrijnend, soms ook een tikkeltje saai. Mijns inziens werd er net wat teveel gehamerd op de SM toestanden.

Maar intrigerend is het meestal wel. Het uitschot dat onder de loep genomen wordt varieert van ziekelijk tot simpelweg pathetisch. Weinig compassiewekkend inderdaad, maar het biedt nochtans een boeiende, soms komische kijk op wat er zich zoal afspeelt binnen bepaalde obscure huishoudens. Ruime 3*.

Naar mijn smaak veel te kitscherig en bombastisch. Iets wat zowel in de beeldtaal als in de soundtrack resoneert. Opzet van de film is best leuk, de uitwerking helaas nogal vermoeiend, ondanks de korte speelduur. Paar zwaar irritante koters erbij en de ergernis is helemaal compleet. Niks voor mij dit. 1,5*.

Had wat meer verwacht van deze Garrone.

Eigenlijk is L'Imbalsamatore helemaal geen slechte film: op meerdere facetten steekt de film best vakkundig in elkaar. Best mooie muziek, aardig verhaaltje, en hoewel de film nergens écht visuele middelen aanwend om emoties te vertalen naar beeld, kent de film een handvol erg fraaie shots. Stijlvol belicht, voornamelijk.

Maar meer dan 'gewoon aardig' is het allemaal niet, waardoor de film een beetje als een grijze muis overkomt, en het allemaal niet zo wil vlotten. Wat meer venijn/bite had deze film zeker geen windeieren gelegd. Temeer omdat de personages lege hulzen blijven, wiens drijfveren het nogal aan context ontbeert. En voor een dramafilm van dit allooi is dat geen overbodige luxe.

Einde was trouwens nog wel aangenaam, evenals een aanzienlijke portie vrouwelijk schoon. Maar de film zal niet lang in m'n geheugen gegrift staan, vermoedelijk. Net een 2,5*.

Haha, die Frederic Bourdin.. wat een vent. Ergens had ik toch wel een soort dubieuze bewondering voor hem. De wijze waarop hij laconiek zijn verhaal doet, intrigerend is het zeker. Evenals zijn extravagante gedrag in de gevangenis.

Het relaas waarover de film handelt is inderdaad ronduit miraculeus. Kan me ook niet aan de indruk onttrekken dat er wat zaken extra aangedikt of verdraaid werden. Al schijnt het verhaal in grote lijnen dus wel conform de waarheid te zijn. Bizar.

Blijft de ganse speelduur boeien, al kelderde het niveau in het laatste kwartier enigszins. Het gespeculeer rond Nicholas' dood droeg weinig bij aan de essentie, en wordt ook maar wat magertjes uitgewerkt. Toch een zeer boeiend docuding. 3*.

Heerlijk absurd werkje.

Had er gek genoeg niet heel veel van verwacht eigenlijk. Wist wel dat Strickland niet je doordeweeks regisseur is, maar toch stond het hele 'vervloekte object' verhaaltje me vooraf wat tegen. Gelukkig geeft Strickland er op zijn zachts gezegd een eigen draai aan. Want hoewel de jurk zeker een grote rol speelt binnen de film, is er ook duidelijk meer gaande. Aan de hand van een hoop weirde, individuele scenes schept Strickland een soort bevreemdend, mysterieus en soms ook hilarisch universum. Die twee managers, die baas van Reg, de hypnotiserende wasmachinepraat; stuk voor stuk kostelijke scenes die zo weggelopen lijken uit een Lynch film.

Het eerst verhaal is sterk, maar zit nog net iets teveel opgezadeld met overbodig drama. Het tweede verhaal over de wasmachinemonteur richt zich iets minder strict op enkel het gegeven van de jurk en biedt wat meer ruimte voor Strickland om zich lekker te laten gaan. Vond dit verhaal dan ook het beste, met een finale die de perfecte apotheose vormt.

Visueel had het misschien nét wat meer mogen vlammen, maar mijn zwak voor de giallo invloeden is dermate groot dat ik uiteindelijk weinig te klagen heb. Hetzelfde geldt voor de soundtrack die bij momenten duidelijk Suspiria resoneert, maar toch ook eigen genoeg aanvoelt.

Toch maar eens wat ander werk van Strickland opsnorren, en misschien Berberian Sound Studio in de herziening gooien. Dit smaakte naar meer. 4*

Aanvankelijk een sterke, mysterieuze film. Daar zijn voornamelijk de omineuze soundtrack en de duistere visuals debet aan, want de opzet verdient geen originaliteitsprijs. In ieder geval zit het sfeertje er wel aardig in. Toch overkwam me stilaan al een gevoel dat het niet lang zou duren vooraleer de film af zou zwakken, en jawel, het werd weldra potsierlijk.

De sfeer ebt weg, een schmierende psychopaat verschijnt ten tonele, en van het mysterieuze blijft al snel niks meer over. Eigenlijk is alles al wel zo'n beetje gezegd hierboven. De eindscene is ronduit bespottelijk en kent een hoog oogrol-gehalte.

Kortom: de sfeervolle, potentierijke beginfase van de film maakt al gauw plaats voor flauwigheid in het kwadraat. Slechts 2,0*.

Blijft een wat lastig regisseur die Wheatley, met een oeuvre dat nogal all over the place is. Dit heeft in elk geval weer wat meer weg van zijn eerdere werk zoals Kill List en Field in England, wat grotendeels wel positief is. Apart filmpje dat zijn mysterie de gehele duur in stand weet te houden, sfeervol in elkaar steekt en toch net een leuke draai aan het eco-horror gebeuren geeft. Deed me verder ook wat terugdenken aan Without Name van Finnegan.

Toch werkt het niet allemaal. Met name de abstractere momenten zijn het een beetje net niet. De intentie erachter is duidelijk maar om écht te imponeren had er wat meer gas op gemogen. Eigenlijk heb ik verder niet eens zoveel aan te merken op de film, behalve dat het op alle gebieden eigenlijk net wat te braaf en terughoudend is voor wat het poogt te zijn. Maar het is in elk geval een stuk boeiender dan Wheatley's laatste paar films, ruime 3* voor nu.

Had wat strakker gemogen. Film is een beetje rommelig en dat niet op een goede 'vage' manier, maar meer in de zin dat het aanvoelt als een samenraapsel van ideetjes die niet allemaal even goed werken. Duurt bovendien echt veel te lang, in een wat compactere vorm was een film als deze beter tot zijn recht gekomen lijkt me.

Gelukkig is het sfeertje zelf wel aardig en zitten er in visueel opzicht wat gave scenes tussen (scene onder de rots bijvoorbeeld). Natali maakt ook altijd wel interessante films en dit is daar geen uitzondering op, maar de regie had hier wat meer richting kunnen gebruiken. 2,5*

Film die zijn tijd aardig vooruit was lijkt me. Zeer vreemde film die nog redelijk timide begint, maar in de tweede helft toch wel alle registers opentrekt. Een redelijk flamboyant spektakel aan weirde, overlappende visuals, kitscherige aankleding en maffe personages. Op het gegeven moment werkte de beeldenstroom best hypnotiserend, ook al werd het wel wat repetitief.

Jammer alleen dat de klassieke, pompeuze soundtrack voor mij echt totaal niet werkte, al weet ik niet of mijn versie de originele score bevatte en er eventueel nog andere uitvoeringen zijn. Altijd vervelend bij oudere films. Voor nu 3,5*.

Deze gekeken omdat Zahler blijkbaar achter het script zat. Bleek dan ook meteen het beste aan de film te zijn, want zo'n concept als dit mag best met wat meer schwung geregisseerd worden. Best wat leuke personages en hier en daar wat gore momentjes die eruit springen, maar de regie is gewoon vrij saai, meer valt er niet van te maken. Er wordt niet genoeg sfeer gepuurd uit de verder geweldige setting, audiovisueel valt er weinig te beleven en de film kabbelt maar wat obligaat voort zonder ergens echt gas te durven geven. Niet onaangenaam voor een keertje, maar had meer ingezeten. 2,5*

Oke, deze ook maar eens gezien. Was er uiterst nieuwsgierig naar, maar kan me achteraf alleen maar aansluiten bij de negatievere recensies.

Inherent Vice is een film waarbij ik totaal geen idee heb waar ik nou naar zit te kijken. Dit hoeft absoluut geen probleem te zijn, aangezien ik wel van de wat abstractere cinema hou, maar Anderson slaat de plank volledig mis. In het begin zat het sfeertje er nog wel aardig in, en worden er enkele mooie shots voorgeschoteld, maar naarmate het vordert ontaard het in een oeverloos saai praatfilmpje. Saaie dialogen, saaie personages, en saaie, bordkartonnen decors en visuals. Combineer dit alles met wat vreselijk flauwe (en veel te brave) humor, en je hebt Inherent Vice in een notendop.

Uiteraard duurt de film ook veel en veel te lang. Bij een opgeblazen drama als Magnolia snap ik die noodzaak nog enigszins, maar om dit nou 2,5 uur lang te laten duren... Tja, ik snap het niet. Trouwens een bekend probleem bij veel PTA films wat mij betreft, de veel te lange speelduur. Al is het natuurlijk een bekend feit dat dat soort films juist hoog schijnen te scoren bij het grote publiek.

Geen idee wat PTA's bedoeling hiermee was. Dacht dat dit wel een positieve vooruitgang zou zijn op het stoffige There Will Be Blood, maar dit is nog veel slaapverwekkender. Mijn ergernis bereikte zijn hoogtepunt eigenlijk pas na de film, toen ik wat studenten hoorde roepen wat voor een ''maffe tripfilm'' dit wel niet was. Laat me niet lachen... Anderson kan het maar beter bij zijn opgeklopte dramafilms houden, al stellen die meestal ook niet zoveel voor. 1,5*, die er voornamelijk staan voor Phoenix en Brolin.

PS: de poster is wel erg mooi.

Ijzingewekkende Lynch-nachtmerrie.

Tweede keer dat ik hem gezien heb nu, dacht dat die 5 sterren die ik gaf misschien iets te gul waren, maar niks bleek minder waar. Deze film is ongetwijfeld niet voor iedereen weggelegd, en kun je zien als een soort van Mulholland Drive in het kwadraat. Of Lynch slaagt erin je helemaal mee te zuigen in zijn wereld, of je wordt niet meegezogen, en je vind het waarschijnlijk een kutfilm. Bij mij was het eerste het geval. Ook al had ik hem al eens gezien, alsnog werd ik vanaf begins af aan aan het beeld gekluisterd en heb ik de film in één keer uitgekeken.

Lynch weet als geen ander een bevreemdende maar meeslepende sfeer te creëren, onder andere door middel van de geweldige, sfeervolle soundtrack van Badalamenti, die net zoals in de meeste films van Lynch erg goed werk verricht. Alleen al door de soundtrack wordt er veel sfeer en spanning gecreëerd in Inland Empire.

Inland Empire is ook één van de weinige film die ik echt als spannend en in zekere zin zelfs als eng ervaar. Het is allemaal zo ontzettend bizar en beklemmend, geweldig versterkt door de soundtrack die ik al aanhaalde. Er zitten dan ook een aantal scenes in die lang op mijn netvlies gebrand zullen staan. Dat stuk waarin Dern op dat bospadje loopt en op de camera afrent staat me bij als één van de beste jumpscares die ik zoal ken, echt eng gewoon. Ook veel van die creepy details, zoals wanneer die vrolijke Loco-Motion scene plotseling stopt, of die distorted gezichten wanneer Dern die kerel neerschiet.

Dern acteert trouwens goed vind ik, maar het is eigenlijk vooral haar uitstraling die echt een grote meerwaarde heeft in de film. Vreemd uiterlijk heeft ze vind ik. Bijna fascinerend hoe ze op sommige momenten erg mooi en elegant kan zijn en er op een ander moment uitziet als een spuuglelijke, enge heks. Ben er denk ik nog steeds niet uit of ik het nou een mooie of een lelijke vrouw vind.

Enfin, de uurtjes vlogen wederom voorbij. Zal Mulholland Drive echt weer eens moeten herzien om te concluderen welke van deze twee ik nou beter vind, maar voorlopig vervangt Inland Empire hem in mijn top 10. Die 5* blijven uiteraard staan.

Eindelijk gezien, stelde absoluut niet teleur.

Innocence is, bovenal, een werkelijk betoverende ervaring. Op rustige, serene wijze kabbelt de film op zijn dooie akkertje voort, uiteindelijk ontaardend in een voyante, sterke climax. Gaandeweg wordt je getrakteerd op het ene visuele hoogstandje na de ander, te danken aan Debie uiteraard. Al is de ravissante Cotillard eigenlijk ook al een visueel hoogstandje an sich.

Naast het ogenschijnlijk lieflijke ondertoontje, is er sprake van dreiging; een zekere onderhuidse spanning. Dát is tevens één van de elementen waardoor Innocence zo mateloos intrigeert, Hadzihalilovic slaagt er wonderwel in de film een bepaalde mystiek mee te geven, die nagenoeg nergens ook maar een beetje weg dreigt te ebben. De soundtrack accentueert dat op excellente wijze.

Met, tenslotte, erg frappante symboliek. De subliem gekozen titel spreekt eigenlijk al boekdelen. Enkele, marginale minpuntjes liggen bij bepaalde zijpaadjes die er terloops ingeslagen worden (ontsnapping Alice), maar als puntje bij paaltje komt doen die weinig af aan de magische ervaring die Innocence is. Solide 4,0*, unieke film.

Spaanse cinema.

Blijft verre van m'n favoriete filmland, om redenen die ook weer makkelijk uit deze film te herleiden zijn. Zoals wel vaker is het allemaal nog wel enigszins sfeervol/stijlvol afgewerkt, maar voor de rest is het zo saaiig, braaf en degelijk gebracht dat ik ook hier weer moeite had een aantal gaapjes te onderdrukken. Typisch braaf vertelseltje dat werkelijk nergens m'n aandacht wist te grijpen. Van het acteerwerk viel ik verder ook niet van m'n stoel, en het mysterie is eigenlijk halverwege al uit de film gesijpeld wat het zowaar nog saaier maakte dan het al was. 1,5* voor een handjevol sfeervolle plaatjes.

Wel wat ik ervan verwachtte.

Niet een al te merkwaardige film, zeker voor Spike Lee begrippen een beetje een gruize muis, maar niettemin zeker niet verkeerd. Zoals al eerder aangeduid is het enige echt opvallende aan de film, dat de ''boefjes'' dit keer winnen, en alles aan hun plan op rolletjes gaat, terwijl bij de meeste van dit soort heistfilms het tegenovergestelde het geval is.

Washington doet het goed, al zijn dit soort rollen natuurlijk een koud kunstje voor hem. Niet echt een acteur die veel diverse rollen speelt, maar toch best fijn om hem bezig te zien meestal. Irritatie wekt hij in ieder geval nimmer op, iets wat je over veel van dat soort Hollywood acteurs niet kan beweren.

Visueel is het wel oké, soms ontdek je zelfs echt even de hand van Lee, zoals in die interrogatie-scenes. Doen erg veel denken aan bijvoorbeeld Clockers. De soundtrack, mocht ie al aanwezig geweest zijn, is me daarentegen alweer ontgaan helaas.

Een aardige thriller, kan ik concluderen. De film maakte mijn verwachtingen zeker waar, alleen van Lee zelf, als regisseur, verwacht ik toch wel wat meer. Desalniettemin dus wel een best leuke en boeiende film, met een zeer aardige ontknoping. 3,0*.

Onlangs eens herzien omdat ik dacht de 1* die ik voorheen gaf wel érg straf was. Dat bleek ook wel zo te zijn, maar alsnog ontgaat de status van deze film me een beetje.

Wordt vaak geprezen om zijn scares, maar daar zit hem nou net de grootste tegenvaller wat mij betreft. Eén of twee uitzonderingen daargelaten zijn de meeste scares en horrormomenten gewoon te textbook om echt effectief te zijn. Helpt ook niet mee dat de demoon er lichtelijk belachelijk uit ziet, een soort uit de kluiten gewassen Darth Maul imitatie die de griezelfactor weinig ten goede komt. Ook die ''poppen'' in The Further is zo'n typisch Wan stokpaardje dat voor mij allang zijn effectiviteit verloren heeft. Wél erg gaaf is die scene met het ''tip-toe'' nummer waarin de demoon zijn nagels slijpt, al was dat dan weer eerder komisch dan eng.

Tweede helft van de film is wat beter, met name vanwege de introductie van ''The Further''. Een lichte ''twist'' die ervoor zorgt dat het tweede gedeelte van de film net wat anders verloopt dan de gemiddelde ghostmovie. Maar uiteindelijk is de film qua horror toch vooral wat.. saaiig. Anno 2010 lag het misschien anders, maar de scares zijn nu gewoon te voorspelbaar, de spanningsopbouw te opzichtig en de demonen/creeps nogal underwhelming. Wat resteert is een technisch strak uitgevoerde film met hier en daar een lichtpuntje en een aardig einde. Krappe 2,5*

Mwah, waar het eerste deel in ieder geval nog enkele subtielere horrormomenten kende, is dit tweede deel meer de gebruikelijke spookhuisfilm bombast. De initiële opbouw van de film is nog wel aardig, maar al gauw ontaard de boel in een galore aan jumpscares waarvan er geen één echt werkt. Het al onzinnige plot wordt ook nog nodeloos gecompliceerd met allerlei futiele backstory en detective-werk, niet echt wat een film als deze nodig heeft. Ook het komische element, dat in het eerste deel nog te tolereren viel, nam tenenkrommende vormen aan.

Niet best, uitgezonderd een paar aardige scenes in de eerste helft. 2*

Snap de komedie aanduiding ook niet zo, geen enkel moment kreeg ik de indruk dat er komische bedoelingen waren. Verder een zeer aardige film. Vooral erg sterk geacteerd door Ayala, al mocht het hele gezinnetje daar weinig voor onder doen. Ogenschijnlijk een simpel gezin, maar al gauw blijkt het wat eigenaardiger dan gedacht. Visueel nogal conventioneel helaas, maar verder een boeiend drama met een touchant doch niet opdringerig einde.

Vreemde film. Begint als een wat stuurloze low-key komedie om plotseling na een halfuur (dan komt de title drop ook pas) om te slaan in een soort Blair Witch achtige horrorfilm. Rare ommezwaai die ervoor zorgt dat het geheel bijna aanvoelt als twee losstaande films. Véél gebeurt er daarna echter nog steeds niet, het is allemaal vrij minimalistisch en het grootste gedeelte van de film bestaat letterlijk uit de hoofdpersoon die 's nachts met zijn zaklamp door het bos wandelt. Toch werkt het wel. De spanning wordt op subtiele wijze vaak sterk opgebouwd en ondanks dat er weinig effectief 'gebeurt' zijn de momenten dát er wat gebeurt best creepy. Vooral het stuk waarin die man z'n kop de tent in steekt is best akelig.

Het einde was wat underwhelming en echt veel heeft het uiteindelijk niet om het lijf, maar al bij al best een apart filmpje dat met weinig middelen toch nog een eind komt. Voelt ook een beetje aan als een soort afstudeerproject, wat verder niet per se negatief bedoeld is. Ruime 3*.

Tegenvaller.

Nolan is een regisseur die ik altijd een beetje vermijd. Altijd die ingewikkelde interessantdoenerij (Memento, Inception) waar ik nooit zo'n fan van ben, meestal in combinatie met een of ander dramaverhaaltje. Deze film is daar geen uitzondering op.

Het hele drama-element met het gezinnetje van de hoofdpersoon, is volkomen overbodig, irritant en derderangs. Maarja, het blijkt nou eenmaal een soort voorwaarde voor blockbusters om er dit soort onzin in te stoppen. Zoiets doet een film als Gravity wat mij betreft toch een stuk beter, begint gewoon meteen lekker in de ruimte en het rtl-drama gehalte blijft (behalve op het einde helaas) gelukkig uit.

Maar wat me eigenlijk het meest tegenviel aan de hele film, was het hele visuele aspect. Had hier behoorlijk wat van verwacht namelijk, al helemaal als je bedenkt hoeveel deze film gekost heeft. Hier en daar wel wat mooiere stukjes zoals die wormhole scene, maar veel shots van bijvoorbeeld de aarde of de ruimte zagen er gewoon erg kaal en leeg uit. Ik heb de film nog wel in de bios gezien, maar had nooit echt het idee dat iets er echt groots of indrukwekkend uit zag, en als er dan zo heel af en toe een aardig shot in beeld kwam, werd en meteen weer overgeschakeld naar de personages en hun intellectuele geneuzel. Soundtrack was verder soms wel aardig, soms ook veel te melig.

Naar het einde toe wordt het visueel soms wel wat mooier, al wordt helaas de meeste aandacht besteed aan allerlei natuurkundige praatjes en theorieën. Snap dat dit erg leuk kan zijn voor degene die hier verstand van hebben, of erin geïnteresseerd zijn, en kan ook best enigszins respect opbrengen voor de uitgebreide manier waarop het in deze film is uitgewerkt, maar na het zoveelste gezeik over vijfde dimensies en wormgaten had ik het wel gehad.

Teleurstelling dus, maar nog wel 2,5* voor enkele aardige scenes en de innovatie.