Opinions

Refn's absolute meesterwerk.

Blijft ook bij herziening niks minder dan fenomenaal. Met ijzersterke films als Drive en Only God Forgives zette Refn zijn kwaliteit hierna zeker voort, maar het niveau van Valhalla Rising halen ze wat mij betreft niet. Denk ook niet dat hij dit ooit nog gaat overtreffen om eerlijk te zijn.

Jammer genoeg ook Refn's laagst gewaardeerde film, al valt dat wel te verklaren. Toentertijd iets teveel gepromoot als actiefilm vrees ik, en dat is het natuurlijk allerminst. Wel een paar harde vechtscenes, die lekker vuil in beeld gebracht worden, maar over het algemeen een enorm trage en logge film. Kan er echter alleen maar blij om zijn, want voor een zoveelste epische veldslagenfilm loop ik niet bepaald warm.

Nagenoeg alles hieraan is perfect, maar de meest prominente kwaliteit van de film zit hem in het audiovisuele. Absoluut van een uitzonderlijk kaliber wat Refn hier laat zien. Heel grauw, vuil en smerig in beeld gebracht, al heeft het kleurgebruik daar zeker niet onder te lijden. De rode stukjes tussendoor zijn prachtig, de scene op de boot al even magnifiek. Mag gezegd worden dat de film zijn setting natuurlijk wel al mee heeft, nochtans weet Refn er zo'n beetje het optimale uit te halen. Erg indrukwekkend allemaal.

Soundtrack doet er zeker niet voor onder. Perfect in harmonie met de beelden, en weet de onheilspellende sfeer in de film op excellente wijze te versterken. De totale wanhoopsscene zo ongeveer halverwege de film illustreert dat perfect, net zoals die dreunende soundtrack wanneer One-Eye en het kind de oude man verlaten. Je raakt er zowaar in een soort trance van.

Het verhaal en de symboliek die daarin een rol speelt zijn ook zonder meer interessant, hoewel niet essentieel om echt van de film te kunnen genieten. Louter de machtige sfeer die de film uitstraalt is al intrigerend genoeg eigenlijk. Al bij al dus een briljant gemaakte film, die ongetwijfeld in mijn top 10 blijft staan. Dik verdiende 5,0* uiteraard.

Viel me best mee.

De dialogen vallen op één hand te tellen en dat is eigenlijk maar goed ook. Het miserabele acteerwerk krijgt zodoende in ieder geval minder kans om zich opvallend te manifesteren. Het is vooral het visuele aspect wat de aandacht opeist, en hoewel dat nergens écht indrukwekkend werd, is de film sfeervol genoeg om te volledige speelduur (die gelukkig lekker kort was) te blijven boeien. En aangezien ik dit soort oudjes doorgaans niet al te makkelijk verteer is dat zeker wat waard.

Maar uiteindelijk beoordeel ik een film natuurlijk toch op wat hij me emotioneel doet, en met dat in ogenschouw nemend kom ik dan gewoon niet hoger dan 2,5* uit (wat voor mij overigens een krappe voldoende is). Vond het wel boeiend, bij momenten fraaie sfeerplaatjes en al bij al láng niet zo hilarisch slecht als een Nosferatu. Eentje uit de categorie 'leuk om eens gezien te hebben'. Maar meer ook niet. 2,5*.

Mwa. Film die op te delen valt in twee helften die eigenlijk beide wat magertjes uitgewerkt zijn. Het eerste gedeelte mikt op satire, maar in tegenstelling tot een Nightcrawler mist het scherpte en blijft het allemaal te braaf. Tweede helft ontpopt de film zich tot een soort horrorfilm waarin alle hoofdpersonen stuksgewijs het onderspit delven aan een vloek. De 'moorden' zelf zijn dan nog best leuk uitgewerkt (de tattoo bijv.), maar het sleept wat te lang aan voor zijn voorspelbare plotje en je hebt het gevoel het allemaal al wel eerder én beter gezien te hebben. De combinatie van beide genres is op papier iets wat best goed zou kunnen werken, maar zowel qua satire als horror is het teveel vis noch vlees. Voor hier en daar een leuke scene en een sterke Gyllenhaal kom ik nog net op 2,5* uit.

Vooral eens met Boogeyman. De twist is niet eens per se slecht of zo, maar wel érg verwacht en het maakt van deze film uiteindelijk meer een redelijk typisch genrewerkje, daar waar er toch potentieel was voor meer wat mij betreft. Verder wel zeer genietbaar. De twee leads zijn ijzersterk, het gebruik van zwart-wit is aardig (maar ook weer niet héél bijzonder), en het camerawerk zwierig genoeg. Maar vooral de soundtrack maakt indruk. Die seksscene is bijvoorbeeld zo'n heerlijk sfeermoment waarop Algara echt geweldig uitpakt. En zo nog een paar scenes.

Slappe hap, nergens de doorsnee ontstijgend.

Maar een uitermate karig werkje van Franse bodem. Elke stap die gezet wordt, is er eentje op bekend terrein. Een overkill aan aperte clichés op je bord, wat matig slachtwerk, en een irritante B-cast. Al hielpen de hemeltergende dubs bij mijn versie ook niet echt mee, wat allicht niet geheel aan de film an sich te wijten valt. Voornamelijk dat over het paard getilde snotjong klonk geweldig onnatuurlijk.

Een compleet debacle is het dan ook weer niet; sporadisch laat de film nog wel zien iets in huis te hebben. Camerawerk is over het algemeen verzorgd, en de soundtrack was niet onaangenaam. Maar of dat nou écht compenseerde voor alle armoedigheid? Nope. 1,5*.

Een ode aan de VHS. Best lollig allemaal, op z'n best doet het wat denken aan die surreële Adult Swim infomercials, maar over de gehele lijn had nog wel wat scherper en/of weirder mogen zijn. Soms blijft het wat teveel hangen in standaard cheesyness.

Maar zeker een vlot en vermakelijk tussendoortje. Die ''Hot Winter'' scene..

3*.

Van dat einde wordt je acuut onwel. Zó kotsopwekkend moralistisch vind je ze zelden. Voor de rest een typisch Brits urban drama dat op zich niet verkeerd wegkijkt, maar helaas louter platgewalst terrein betreed. 1,5*.

Tja, zal er kort over zijn: de setting lag me niet zo, noch de welhaast clowneske personages. Ook de special effects van Vidocq zijn nou niet echt je van het. Nochtans heb ik me niet écht verveeld, mede dankzij het het markante camerawerk en een redelijk geslaagde visuele stijl. Sommige shots waren weliswaar wat té flamboyant, maar gelukkig voerde de af en toe imminente kitsch nergens de boventoon.

Maar écht indrukwekkend vond ik het nergens worden, en op het gegeven moment kon het hele verhaaltje - if any - me ook gestolen worden. Derhalve slechts een hele nipte voldoende: 2,5*.

Zo, deze ook maar eens gezien. Ben denk ik toch met een beetje verkeerde verwachtingen de film ingegaan. Schockerend vond ik het niet, wel op momenten erg verontrustend en al bij al absoluut indrukwekkend.

Het eerste (ruime) uur van de film is behoorlijk traag. Soms een klein beetje té naar mijn mening, maar aan de andere kant droeg het ook bij aan de sfeerzetting in de film, die ontzettend kil en deprimerend is, onder andere door het vrijwel ontbreken van enige dialoog of uitleg. De locaties zijn al even kil. De binnen scenes, die zich afspelen in een uiterst donker interieur, voorzien van kleurgebruik en belichting die me vaak aan Irréversible deden denken, werden afgewisseld met de scenes buiten, in het dorre, sepia-achtige landschap, wat de desolate sfeer gedurende de hele film ook ten goede kwam.

Qua sfeer zat het dus er goed het eerste gedeelte, maar toch miste ik wel wat intensiteit. Soms werden scenes wel erg lang uitgerekt waardoor de aandacht een klein beetje wegzakte. Gelukkig wordt dat in het laatste pakweg halfuur helemaal goed gemaakt. Één grote nachtmerrie, en zoals al eerder gezegd is die zwart-wit scene echt afgrijselijk. Echt eentje waar m'n nekharen overeind van gingen staan.

Erg aparte ervaring, eentje die me nog wel lang bij zal blijven denk ik. Jammer dat het eerste gedeelte niet wat eerder eindigde, en het intense tweede gedeelte pas wat laat in werd gezet, maar voor de rest geweldig. 4,5*

Meeste is al gezegd. Film wordt inderdaad gedragen door de cast, die voor een vermakelijke, vlotte, maar verder niet heel erg memorabele film zorgen. De regie is niet slecht, maar er had wat meer pit in gemogen. 3*.

Ijzersterke schets over de waanzin en de wanhoop tijdens de rouwverwerking van de twee ouders.

De film deed me sterk denken aan Irréversisble op bepaalde momenten. Natuurlijk een beetje hetzelfde soort genre, maar ook een aantal scenes waaronder die in die nachtclub vertoonden best veel gelijkenissen, al vind ik Irréversible uiteindelijk toch de wat krachtigere film.

Visueel erg mooi zo nu en dan, al werd ik ook weer niet zo overdonderd als ik eigenlijk verwacht had. Het was vooral het kleurgebruik wat er in bepaalde scenes erg mooi uit sprong. De grote kracht van deze film wat mij betreft is de weergave van de mentale waanzin waarin de hoofdpersonen (vooral de vrouw) verkeren, wat goed versterkt word een aantal erg indrukwekkende, nachtmerrie-achtige scenes, sterke soundtrack en goed acteerwerk. Werd echt helemaal meegenomen door de film en eigenlijk, hoewel de aanloop naar de zoektocht al vrij kort was, had ie van mij eigenlijk nog wel wat korter gemogen en had er nog wat meer insanity ingestopt mogen worden. Is dan ook wel het enige kritiekpuntje zo'n beetje.

Erg indrukwekkende film. 4,5*

Hier kan ik me wel in vinden eigenlijk. Statische film, waarin de af en toe indringende sfeer vaak net niet de overhand wil nemen, waardoor er slechts een nogal lege huls overblijft. De dialogen worden tot een minimum behouden, de personages blijven hangen in oppervlakkigheid, de shots zijn oertraag: allemaal elementen die an sich zeker niet negatief hoeven te zijn, ware het niet dat er in casu een nogal half-om-half aanpak gehanteerd wordt, waardoor het nergens écht boeiend wil worden.

Wel nog een sterke eindscene. Krappe 2,5*.

Ik hou het op een kleine 3,5*. Vond nou net dat de film zich op het gegeven moment juist wél iets te makkelijk in zijn kaarten liet kijken. Vooral het hele cyclische met de zoon die de makelaar overneemt viel al redelijk ruim van te voren te voorspellen. Richting het einde werd het me soms nét iets teveel 'cliche' mindfuck zeg maar.

Gelukkig weegt de rest van de film daar makkelijk tegen op, de eerste helft is heerlijk mysterieus. De weirde, uncanny valley achtige momenten met het kind zijn inderdaad geweldig en de setting is geniaal in al zijn minimalisme. Soundtrack is verder ook op niveau, lekker dreigend en onderhuids op de juiste momenten.

Een klein opstapje voor Finnegan tov Without Name, al is het cijfer wel hetzelfde. 3,5*.

Seyferd en Nieuwenhuis behoren toch tot de interessantere regisseurs van Nederlandse bodem wat mij betreft. Ze hebben best een duidelijke eigen visie en snijden een aantal interessante thema's/ideeën aan. Maar het uiteindelijke resultaat is zoals steeds toch weer een beetje net niet.

Begint allemaal nog best aardig. Dat slachthuis is een lekker smeuïge locatie, sfeertje zit er best goed in en hier en daar wat leuk camerawerk + een hoop vlezige close-ups. Valt wel meteen op dat het acteerwerk nogal houterig is en de dialogen vrij stroef, maar de personages an sich waren niettemin boeiend om te volgen. Verder ook wat vreemde komische (?) scenes die nogal uit de lucht komen vallen. Die zelfmoordscene van het balkon leek wel weggelopen uit een Roy Andersson film.

Zo ongeveer halverwege verliest de film zich een beetje in zijn pretenties en proberen de regisseurs de Lynchiaanse toer op te gaan. Een moedige poging, maar de sfeer is gewoon niet sterk genoeg om de film op die momenten te dragen en het mist aan échte audiovisuele zeggingskracht. Dat stukje visueel geëxperimenteer met overlappende/morphende beelden was zelfs ronduit pijnlijk om te zien. Halfslachtig dus, maar uiteindelijk ook weer niet zo slecht als het gemiddelde doet geloven. Vond het wel een redelijke poging. 2,5*.

Een bij elkaar geraapt zooitje. Maar wel een leuk bij elkaar geraapt zooitje. Het regent hier al vergelijkingen dus ik zal me de moeite besparen, maar gek zijn de meeste zeker niet want de film lijkt door legio andere horrorfilms beïnvloed.

Zoals Onderhond terecht opmerkte mikt het regisseursduo inderdaad iets te hoog en laten ze hier en daar wat potentieel onbenut, maar verder is dit best lekker horrorvermaak. De soundtrack is sfeervol, de creature designs heerlijk, en doordat er om de haverklap wel weer een change of pace plaatsvindt verveelt de film nimmer.

Ruime 3*

Markante horror.

Nog eens iets anders dan je doorsnee one-night stand. Volver a Morir deed me, voornamelijk omwille van de repetitieve structuur en de mysterieuze sfeer, wat terugdenken aan Rabbits van Lynch. Derhalve werd de beduidend lage score hier me ook subiet duidelijk. Persoonlijk vond ik het echter een prima te behappen tussendoortje.

Visueel wordt er van alles uit de kast getrokken; veelal fraai, vooral de belichtingen leken prioriteit te zijn, hoewel bij wijlen wellicht net wat te cheap (terugspoeleffectje, mweh). Het zorgt voor een intrigerend, enigmatisch sfeertje, waar de soundtrack overigens ook debet aan is. Denk bijvoorbeeld aan het abrupt vervormende nummer van Bach, ook de muziek die steeds speelde zodra het riedeltje opnieuw begon was sfeervol.

Aparte, indringende mindfuck dus - de economische speelduur verdient ook een pluim. Enige wat de film wellicht nog een niveautje hoger had kunnen tillen was als er, doorheen de individuele sequenties, nog iets meer een rode draad verweven zat. Het voelt achteraf een klein beetje doelloos aan, al heeft dat me gedurende het kijken nimmer gehinderd.

Ruime 3,5*. Eventuele ophoging sluit ik zeker niet uit.

Goede film, dat zeker. Waarom dit echter zo verafgood lijkt te worden door menigeen, en waarom dit zo'n hoge plek in de top 250 inneemt kan ik niet helemaal duiden. Vond ik het een beetje te simpel voor allemaal. Zou het zelfs bíjna een beetje doorsnee arthouserig willen noemen - ja, ook na diverse contemplaties alhier gelezen te hebben.

Maar - de hoge positie buiten beschouwing gelaten - is het zeker geen verkeerd drama. Het acteerwerk an sich doet naturel aan, en de minimalistische, doch treffende soundtrack gecombineerd met het majestueus kabbelende camerawerk zorgt voor meer dan voldoende sfeer. Eveneens is de film redelijk rechttoe rechtaan, blijft het de ganse speelduur bij de kern, waardoor het vlotjes wegkijkt.

De twee koters gingen me gaandeweg echter op de zenuwen werken. Vanaf scene één is duidelijk hoe de verhoudingen tussen de twee onderling liggen, en dat wordt op structurele basis dan ook nog eens ff dik benadrukt binnen de film. Op het gegeven ogenblik groeide het uit tot een lichtelijke irritatiefactor, waardoor ik zowaar ging hopen dat vaderlief ze nog eens een écht fikse optater verkocht.

In de eerste instantie wou ik 3,0* geven, maar door de aangrijpende sterf-scene van de vader kom ik toch nog op een kleine 3,5* uit. Sfeervol verfilmd relaas, dat een paar echte uitschieters kent, maar omwille van een paar minpuntjes en zijn ietwat simpele aard mij niet bij zal blijven als een échte topper. Krappe 3,5* dus.

Mooi duister sprookje hoor. Soort Cidade de Deus by way of Del Toro. De combinatie van genres werkt wel en zeker het laatste kwartier kent een aantal erg mooie scenes. Vind alleen dat López zich op meerdere vlakken net wat teveel inhoudt. Qua fantasy had het nog net wat uitgesprokener gemogen, qua drama nog net wat rauwer. Het contrast tussen de twee is er wel, maar had sterker uitgespeeld kunnen worden. Maar verder zeker de moeite. Kleine 3,5*.

Vind ik wel een mooie beschrijving voor deze film, al valt mijn oordeel dan toch nog wat hoger uit omwille van enkele geweldige scenes. De eerste scene met de heks is bijna hallucinant in beeld gebracht en ook de afsluiter is behoorlijk intens. Stuk met de kraai is ook nog wel het vermelden waard. Acteerwerk is naar behoren, vooral de scene met het joch springt er wat dat betreft uit.

Tijdens het middenstuk zit de film soms echter iets teveel opgezadeld met overbodig gezwets, wat makkelijk plaats had kunnen maken voor meer intensiteit. Had dus wel nog wat meer ingezeten uiteindelijk. Toch maak ik er na even in dubio gezeten te hebben ook een kleine 3,5* van ipv 3*, dankzij enkele beelden die vermoedelijk nog wel even op mijn netvlies gebrand zullen staan.