Opinions

Eindelijk ook gezien.

Wel eens met de heren boven me. Duidelijk een film die in het rijtje van The Void en het werk van Cosmatos past (ietwat surrealistische, kosmische horror), maar over het algemeen toch net wat te braaf en timide is om daarmee te kunnen wedijveren. Veel concrete negatieve punten zijn er dan ook niet, behalve dat het uiteindelijk niet zo los gaat als dat je zou hopen van een film als deze. Zeker met een concept dat daar juist alle vrijheid voor zou moeten bieden.

Naar gebruikelijke horrorstandaarden een best wacky en originele film, maar in relatie met het 'genre' waar Daniel Isn't Real zich in probeert te nestelen had het allemaal een onsje meer mogen zijn. Toch zeker 3,5*.

Weinig toe te voegen aan wat mijn bovenburen reeds meldde. Films die over voyeurisme handelen kunnen me steevast wel boeien, zo ook deze prent. Echter, niet de gehele speelduur, spijtig genoeg. Het laatste halfuur derailleert de film, het laatste kwartier lijdt al helemaal aan bloedarmoede. Ozon weet er helaas geen waardig einde aan te breien.

Maar wel de moeite waard om gezien te hebben, al is het maar vanwege het sterke eerste uur, alsmede de geweldige rol van Umhauer. Kleine 3,0*.

Sterk.

Ietwat markante combinatie van drama en horror, inderdaad enigszins vergelijkbaar met Trouble Every Day, waar de horror pas in latere fasen de overhand neemt. Het personage van de Van had beter uitgediept kunnen worden, vermits het drama toch een aardig gedeelte van de film beslaat, maar haar acteerwerk an sich is niks minder dan grandioos. Doet vaak denken aan Beatrice Dalle, niet louter haar voorkomen, maar ook haar mimiek en maniertjes stemmen wat overeen.

De zelfmutilatie scenes behoeven geen langdurige explicatie dunkt me; die zijn weerzinwekkend in hun eenvoud. Niet buitengewoon ranzig of expliciet, wel enorm effectief en gewoonweg ziekelijk. Deze afstotelijke scenes zijn, bovenal, hetgeen waar Dans Ma Peau op teert. Visueel komt de film ook geregeld sterk uit de hoek, al mist de soundtrack wel wat punch die de film wellicht nog extra kracht verleend had tijdens het climaxen.

Maar een zeer effectief filmpje van - en hoe kan het ook anders - Franse bodem. Paar kleine flaws wellicht, maar de choquante, indrukwekkend momenten die de film rijk is weten daar met gemak voor te compenseren. 3,5*.

Nogal tam horrortje - zéker voor Franse begrippen. Voelt aan als slechts een klein broertje van de grotere jongens binnen de stroming. De film was weliswaar voorbij voordat ik het me besefte - is de korte speelduur natuurlijk vooral debet aan - maar impressies liet het niet achter. Mist voornamelijk smoelwerk; climaxen deed het nergens, en het blijft hangen in conventies. Wel pakt de film sporadisch uit met wat bloedfonteintjes, maar om daar nou voor met vuurwerkpunten gaan te lopen strooien lijkt me wat exorbitant.

Rest een redelijke vermakelijksheidsfactor, fijne maar niet zó enerverende soundtrack, en een nog wel noemenswaardig einde. Verder legio betere films in het genre. 2,5*.

Wel een gaaf filmpje. Visueel experimenteert Caro er lustig op los - komt wellicht niet altijd even mooi uit de verf, maar de branie is in ieder geval aanwezig. Hetzelfde geldt in mindere mate voor de soundtrack, die voornamelijk op de momenten waarop de film intensiveert een sfeerbevorderende werking heeft. Verder leuke rollen voor Pinon, Wilson, en die dikke uit Dellamorte Dellamore.

Ongeveer halverwege neemt het al niet zo geweldig boeiende verhaaltje een wat oninteressante wending, en begint het een beetje aan te modderen. Gelukkig wordt de lichtelijke keldering in kwaliteit op tijd doorbroken met een erg fraaie eindscene, waardoor ik uiteindelijk nog op 3,0* uitkom. Toch leuk om eens gezien te hebben.

Nummertje honderdzoveel uit de thrillerfabriek.

Vers van de lopende band en inblikken maar. Dark Places is waarschijnlijk zo'n film die weldra als stokpaardje van wat rtl-zenders zal dienen; het liefst op één of andere grijze vrijdagavond, louter als tijdinvulling. Meer dan dat is het ook niet, dit buitengewoon oncreatieve vehikel.

Meestal kan het me bij dit soort films eigenlijk gewoon aan m'n reet roesten hoe de vork nu uiteindelijk in de steel zit. Tenzij de desbetreffende twist/ontknoping écht bizar of verrassend is, maar dat zijn ze nimmer. Het is voornamelijk een hoop vergezochte, gekunstelde onnozelheid, die in een minuut of twee uit het mouwtje lijkt te zijn geschud. En waar een film als Gone Girl zo hier en daar nog een beetje ballen toonde, is dit degelijkheid troef. Een regie die zowaar in slaap doet sukkelen; dat dreigde dan ook meermaals te gebeuren.

Ach, nog één positief puntje dan maar: solide acteerwerk, van vooral de hoofdpersoon dan. 1,0* daarvoor.

Uitermate sterke opbouw maar gaat helaas nogal als een nachtkaars uit. Had gehoopt op een wat intelligentere afwikkeling die het goede eerste deel zou complementeren, maar Gavin lijkt het op een bepaald punt allemaal niet meer zo goed te weten. De demonen voelen aan als een obligaat stukje 'echte' horror en de uiteindelijke eindscene is tamelijk afgezaagd. Het hele laatste halfuur staat dan ook aardig in contrast met de subtiele creepiness die het eerste deel zo sterk maakte. Jammer. Kleine 3*.

Een relatieve meevaller. Vermits ik na Dans Ma Peau wel wat meer wou zien van de Van heb ik deze maar eens opgezet, maar gezien het (sub)genre en het wel erg schamele gemiddelde waren mijn verwachtingen nihil.

Goed vond ik het uiteindelijk zeker niet, maar in dit genre zijn er legio slechtere films, die doorgaans wél ontvangen worden met lofzangen. Hoeft mijns inziens niet echt onder te doen voor de Wan's, Sinisters en andere occulte gevallen. Visueel heeft het een streepje voor op zijn genregenoten, de klankband wilt weliswaar nooit echt naar de voorgrond treden, maar zorgt wel consequent voor een duistere ambiance.

Helaas komt het verhaaltje linea recta van de lopende band gerold, kreeg ik op ten duur sla- en schopneigingen van het irritante kind, en gaat de film richting finale erg repetitief aanvoelen. Daarnaast heb - zoals gezegd - helemaal níks met dit soort occultisme, waardoor deze film, toegegeven, bij voorbaat eigenlijk al weinig kans van slagen had bij me.

Maar ik kon hem in ieder geval redelijk vlot uitzien, en gezien mijn aversie voor dit soort films is dat eigenlijk al een prestatie an sich. Lang niet rampzalig dus; het lage gemiddelde kan ik niet écht duiden. 2,0*.

Het blijft knap hoe Lynch met zo weinig middelen toch nog zoveel sfeer weet te creëren. De constante mysterieuze ambient score is erg sfeervol, de vreemde dicht-op-de-huid stijl geeft een soort wrange, voyeuristische vibe af.

Verder ook interessant om aan de hand van dit soort shorts de ontwikkeling van Lynch z'n stijl te zien door de jaren heen. Deze short is stilistisch dan weer duidelijk verwant aan Rabbits en Inland Empire, alleen dan uiteraard veel korter. Van de verschillende stijlen die hij heeft gehanteerd is dit dan ook wel m'n favoriet denk ik.

Sterk debuut inderdaad. De film is voorzien van een uiterst somber en duister sfeertje, maar tegelijkertijd zorgt de soundtrack soms voor een zweverige, bijna poëtische ondertoon. De cinematografie is navenant, en het is vooral dankzij deze elementen dat het wat magere verhaaltje geenszins stoort. De twee feeksen doen het aardig, al waren het eigenlijk vooral de zwijgzame momenten waarin ze op hun sterkst waren.

Verder vielen er wat kleine smetjes te bespeuren, waaronder wat overbodige filler en enkele redundante personages (die Francis). Maar een buitenissig en intrigerend werkje, zonder meer. 3,5*.

Nice. Deed me een beetje aan het recentelijke I Trapped the Devil denken. Ietwat vage opzet, wat trage atmosferische horror en een soundtrack die er lekker op los droned. Het zwart-wit gebruik had misschien gebaat bij wat meer contrast, maar daartegenover staat wel een hoop leuk geëxperimenteer in de montage/sounddesign. Zelfs wat strobos effecten passeren de revue, ik mag het wel.

Zo'n typisch fijn indie horrortje dat vooral op sfeer inzet. Daarbuiten heeft het allemaal niet héél veel om het lijf, duidelijk een 'kleine' film met een eerder minimalistische opzet, maar veel meer hoeft het ook niet te zijn. Keating weet meer dan genoeg leuks aan te vangen met het materiaal dat hij voor handen heeft. 3,5*.

Dan eindelijk eens gezien.

En Day Night Day Night stelde alleszins niet teleur. Omwille van zijn simplistische aard wist de film me niet compleet murw te beuken, maar indruk maken doet het zeker wel. Een probaat antwoord geeft de film niet, geenszins, dus zij die sluitende explicaties verwachten kunnen van een koude kermis thuiskomen.

De film steunt voornamelijk op twee pijlers: het visuele en het audio-gedeelte. Wat het eerste betreft doet de film acuut denken aan iets als Keane, al is deze wellicht nog minimalistischer van stijl. De camera doet zijn werk in ieder geval perfect en de emotie van Williams gezicht valt zo klaar als een klontje af te lezen. Het faciliteert ook het opwekken van sympathie als kijker, wat enigszins vreemd is, aangezien de film nota bene handelt over een zelfmoordterrorist.

Het ogenschijnlijke moment van de waarheid (de eerste) is inderdaad de beste scene - prachtig hoe de audio daar wegvalt en allerlei close-ups van willekeurige passanten vastgelegd worden. Toen de film plotsklaps weer het volume opkrikte schrok ik me overigens het apezuur.

Het abrupte einde was wat mak, al lijkt het me ook geen eitje om hier een bevredigend einde aan te breien. Zeker aangezien de film inhoudelijk op weinig fundament steunt. Maar een fascinerend filmpje, dit. Dikke 3,5*.

Had erg sterk kúnnen zijn, maar helaas is enkel het eerste halfuur dat. Tof concept met een hoop potentie. Halverwege slaat de film jammerlijk de 'save the world' richting uit, al blijft het allemaal wel vermakelijk en is er visueel weinig te klagen. Kleine 3*.

Erg solide.

Niet een film die op het eerste gezicht écht lijkt te barsten van de genialiteit, wel eentje die op zo'n beetje alle mogelijke aspecten in goede aarde viel bij mij. Audiard laat de film op z'n dooie akkertje voortbewegen, weet hier en daar geregeld uit te pakken met een erg mooie scene, en laat een aangename indruk achter zodra de eindcredits het scherm sieren.

Grootste troef van de film is Duris; die zet een sterk karakter neer, een prachtig vormgegeven personage. Knap ook hoe hij de clichés weet te ontlopen, want met rollen als deze komen die normaliter al gauw de hoek om kijken. Hij acteert geloofwaardig en naturel, komt sympathiek over zonder zelf eigenlijk écht sympathiek te zijn.

Verder mooie, strakke shots, waarbij de camera veelal registrerend werkt. Het komt allemaal goed uit de verf, en Tom's emoties worden op perfecte wijze vastgelegd. De soundtrack werkte ook wonderwel, hoewel die zo nu en dan wellicht wat meer aanwezig mocht zijn, zeker gezien het thema van de film.

Weinig écht enorme uitschieters in dit filmpje, maar dat doet de ervaring eigenlijk niet echt teniet. Er valt verder nagenoeg niks op aan te merken namelijk. Zeker een erg goede film dus. Kleine 4,0*, kan nog weleens hoger oplopen.

Solide drama, waarin vooral Schoenaerts en Cotillard excelleren. Beide personages zijn op hun eigen manier erg beperkt en dat wordt sterk vertolkt. De amicale verhouding die zich tussen de twee ontplooit voelt oprecht aan, nergens te sentimenteel of te zoet. Eenzelfde gevoel van oprechtheid uit zich via de cinematografie. Sec, maar wel met scherp oog voor belichting en sfeer.

Echter niet geheel zonder kanttekeningen, want uiteindelijk voelt de film wat gerekt aan en zijn de beslommeringen met Ali's zoontje overbodig en weinig interessant. Had natuurlijk ook wel wat meer durf in de film mogen zitten, vooral tijdens de eindscene maakt Audiard het zich er wel erg makkelijk vanaf. Wel een ruime 3,0*.

Carruth is terug! Jammer genoeg nog niet in de regiestoel, dit keer als lead acteur. Hij doet het ook absoluut niet slecht, al is het toch Childs die echt de show steelt in dit creepy filmpje. Echt een perfecte levenloze kop heeft die man.

Verder een typische horror/mystery mengelmoes, maar wel een erg strak uitgevoerde. Goeie setting, sfeervolle soundtrack, bij momenten lekker hectische montage. Deed me in audiovisueel opzicht ook wat denken aan het werk van Simon Rumley, beetje datzelfde ongemakkelijke, schichtige stijltje. Al kun je dit dan wel meer als een light uitvoering zien tov zijn werk.

Ook fijn dat van het mysterie niet teveel prijsgegeven wordt. Er worden hier en daar wat tipjes opgelicht, maar uiteindelijk blijft het allemaal lekker vaag en mysterieus. Ik hou er wel van. Enkel een waardig einde ontbreekt een beetje. De hele afwikkeling voelt nogal lui en ongeïnspireerd aan, totaal niet in lijn met de rest van de film. Lijkt me ook niet eenvoudig om een sterk einde te breien aan een film als deze, maar hier maakt Senese het zich er wel erg makkelijk vanaf.

Maar verder een lekker sfeervolle en duistere chiller. 3,5*.

Niet zo bijzonder.

Enige échte reden om deze film te kijken is de vrij geniale rol van Considine, die de film naar een wat hoger niveau tilt. Voor de rest vond ik het eigenlijk een vrij basic revenge filmpje, dat ook qua uitwerking maar weinig bijzonder is. Enkele aardige scenes nog gelukkig, zoals die trip-scene, al is zijn dat soort dingen natuurlijk al beter gedaan in andere films. Verder is het qua cinematografie nogal armzalig, en is de soundtrack gelukkig nog wel redelijk.

Kijkt vlot weg, dat wel, maar voor de rest maar een beetje een grijze muis vind ik. Door Considine en enkele aardige momenten krijgt de film nog een krappe voldoende. 2,5*.

Nahh, weer zo eentje.

Geen slechte film hoor, zeker in vergelijking met de meeste Amerikaanse spookhuisfilmpjes kent het een paar aardige, sfeervolle momenten, zoals het begin en de geinige twist op het einde, maar voor de rest is het weer typisch zo'n formulewerkje. Het stikt vooral van de clichés; je kent het wel, er rust één of andere vloek, die dan opeens toch waar blijkt te zijn, maar helaas gelooft niemand de arme stakker en wordt hij voor gek verklaard.. etcetera etcetera.

Eng is het ook zeker niet. De schrikmomenten zijn dan wel oververtegenwoordigd, maar ogen zoals vaker in dit soort films gewoon goedkoop en makkelijk. Dat popje was verder wel leuk, al zijn dat soort dingen ook al wel beter gedaan door andere films.

Middle of the road ghostfilmpje. Kleine 2,5*.

Een belachelijk plot, een slappe zak aardappelen als psycho, audiovisueel een grijze muis, en martelingen die slechts met gaapjes onthaald kunnen worden door iedereen die een beetje horror gewend is. Zodra er gemarteld wordt draait de cameraman braaf zijn cameraatje de andere kant op. Flauw voor een film die zich toch grotendeels focust op het torture/vernedering thema. Hard of verontrustend werd het dan ook nergens, een beetje hilarisch was het dan weer wel. Met name dankzij het bespottelijke einde.

Zie deze film meermaals vergeleken worden met Funny Games, maar zelfs dat is een meesterwerkje vergeleken bij deze lauwe troep. 1* voor een af en toe aardige soundtrack.

Sluit me aan bij de positieve geluiden.

Zelden een film gezien die gedurende de volledige speelduur zo'n tristesse uitstraalt. If anything, deed het me wat denken aan een Grandrieux, voornamelijk aan La Vie Nouvelle. Door middel van beeld en geluid krijg je een uiterst kille sfeer voor je kiezen, waarvan eigenlijk op geen enkel moment ontlading geboden wordt. Zo'n beetje elk shot is doordrongen van een zekere somberheid, waarbij ook maar het kleinste sprankje hoop of positiviteit ver te zoeken is.

Visueel is het meer dan adequaat, al is het eigenlijk vooral het camerawerk waar de film écht zijn kracht uit put. Erg sloom en log, maar tegelijkertijd ook strak en sierlijk. Bij vlagen prachtig om te zien, vooral die 360 graden scenes zijn meesterlijk. Qua soundtrack ook wel uitermate sfeervol, al had het misschien net iets gevarieerder gemogen. Die ambient track die zich om de minuut herhaald mag er zeker wezen, alleen net iets meer muzikale back-up had het waarschijnlijk vervolledigt.

Verder dus een intrigerende ervaring. Paar ijzersterke, indrukwekkende scenes, zoals dat trippende meisje en het gesprek met de verbrande vriend van de hoofdpersoon, maar bovenal een sfeer om u tegen te zeggen. Aanrader voor mensen die niet vies zijn van ''depressieve'' cinema, en geen last hebben van een te korte aandachtsboog. Dikke 4,0*.

Leuk!

Soort Franse, ietwat gepolijste versie van Pusher dit. Gelardeerd met wat mooifilmerij en ludieke visuele foefjes, die ook wel weer iets weg hebben van een Ritchie film. Zodoende mist de film wellicht iets écht unieks of authentieks, maar dat mag de pret niet drukken.

Heerlijk economische speelduur, kan menig misdaadfilm nog een puntje aan zuigen, een schare aan louche figuren, en een best hoge vermakelijkheidsfactor. Ondanks dat Dan's misère steeds verder floreert blijft de film ook iets luchtigs over zich houden. Mijns inziens wel een plus. Zit hem toch vooral in de blitse presentatie van alles, vermoedelijk.

Toch 'slechts' een hele ruime 3,0*, omdat het nogal bekend terrein is allemaal. Maar best de moeite waard verder.

Scheinert's eerste film nog niet gezien, maar ik had hier ook op iets absurders gehoopt. Het is een film die eigenlijk geheel rondom één clou gebouwd is en die is niet eens echt heel grappig of weird. De film speelt meer als een soort flauwe, puberale mop in plaats van een spitsvondige maffe film.

De licht zwarte humor is aangenaam, maar de grootste kracht van de film ligt eigenlijk nog bij het creëren van de meest ongemakkelijke situaties. Acteerwerk is namelijk wel best goed en bijv die laatste scene aan de tafel is behoorlijk cringy op een genietbare manier. Wat mij betreft de reddende factor van deze film, voor de rest niet heel memorabel. 3*

Best aardige film, die ik na het geweldige Amélie ook maar eens wou kijken.

Jeunet creëert echt een eigen wereld in zijn films. Een eigen dimensie vol met leuke, originele vondsten voorzien van een gave visuele stijl. Deze keer een erg mooie stoffige, bijna sepia-achtige look, die erg sfeervol is. Veel scenes waren echt prachtige plaatjes, zoals onder andere die stukjes in dat appartement vol slakken.

Toch is het in mijn ogen zeker geen topper. Zo vond ik vooral de humor regelmatig niet zo geslaagd. Dat gedoe met die ondergrondse mannetjes bijvoorbeeld was echt vreselijk ongrappig en kinderachtig, en zo zaten er wel meer van dat soort dingen in. Personages waren vaak ook wel erg lomp en soms irritant, met uitzondering van de slager zelf, die ik vaak echter wel lollig vond. Verder vond ik eigenlijk niet echt veel terug van de ''zwarte humor'' in de film, met uitzondering van misschien een paar scenes. Kan aan mij liggen, maar vond het vaak vooral wat flauw en kinderachtig. Gelukkig valt er zoals ik al zei visueel wel erg veel leuks te beleven waardoor ik veelal wel geboeid zat te kijken, en zaten er ook zeker enkele scenes in die wel erg geslaagd waren.

Enfin, leuke film, maar komt niet in de buurt van de magie van Amélie. 3,0*.

Leuke tweede kennismaking met Soavi.

Doet zo nu en dan wat terugdenken aan Argento, al is het visueel - hoewel aardig - nog wel ver verwijderd van dat finesse. Qua soundtrack slaat de film de plank soms nogal mis; op het ene moment wat té pompeus, op het ander wat té veel op de achtergrond tredend. Met een paar uitzonderingen weliswaar.

Maar verder erg vermakelijk. Was eigenlijk in de veronderstelling dat dit een giallo zou zijn, maar eigenlijk is het, welbeschouwd, veeleer een slasher met sporadisch wat overeenstemmende giallo elementen, voornamelijk op stilistisch vlak. De kwintessens van de meeste slashers zit hem toch wel in de gore/kills; daar zit het in Deliria ook wel snor mee. Lekkere, redelijk stijlvolle moordpartijtjes, die in best grote getale komen uiteindelijk. Ben er hoe dan ook wel content mee, want de cast was vanouds irritant.

Op naar La Setta, waar ik eigenlijk meer van verwacht dan ik van deze deed. 3,0* voor dit werkje.

Onverwachtse voltreffer.

Soavi plukt hier een hoop ingrediënten uit diverse subgenres, en mikt ze in de blender. Het resultaat dat eruit voortvloeit is ronduit ludiek te noemen. Een macabere klucht, een soort opgepoetste Evil Dead, maar dan wél leuk.

En masse wordt er met wederkerende lijken van bil gegaan, ontplooien er liefdesverhoudingen met afgehakte lichaamsdelen, en zo manifesteren zich nog wel meer van zulk soort onchristelijke taferelen in dit rariteitenkabinet. Met een zeer 'tongue in cheek' aanpak welteverstaan, waardoor het nergens zwaar op de maag ligt. De film staat bol van de gortdroge situaties, waarvan de meeste er absoluut mogen wezen. Het inderdaad vrij geweldige einde is hiervan een uitgelezen voorbeeld. Everett is ook van grote meerwaarde; met zijn droge mimiek en one-liners was hij zeker verantwoordelijk voor een paar lachstuipjes. De meeste bijrollen waren niet veel soeps, maar ach.

Daarnaast visueel beter dan verwacht; aantal sfeervol belichte scenes en wat snedig camerawerk (shot vanuit mond bijv.). De soundtrack is lekker sleazy en sluit naadloos aan bij het lugubere sfeertje. Plotgewijs gaat het dikwijls van de hak op de tak; daar moet je een beetje tegen kunnen, maar voor mij deerde het geenszins.

Even getwijfeld tussen een ruime 3,5* en een kleine 4,0*, maar het hilarische einde geeft uiteindelijk de doorslag om tóch voor de tweede optie te gaan. Heerlijke film, 4,0*. Één van de betere zombiefilms, al is dit geen typische in het genre.

Taaie zit. Ondanks dat dit filmtijdperk me überhaupt niet zo ligt had ik hier wel iets meer van verwacht. Zeker het experimentele gehalte viel me vies tegen. Ja, het is een film zonder dialoog, poeh zeg.

Hier en daar wordt er een best sfeervol plaatje neergezet, jammer genoeg wordt alle opgebouwde sfeer vervolgens vakkundig afgebroken door de soundtrack. Klinkt eerder als iets uit een aflevering van Tom & Jerry dan wat blijkbaar door moet gaan als een ''experimentele horrorfilm''. Erg lawaaierige, jolige muziek die compleet niet past bij de film. Met een wat betere soundtrack had ik hier denk ik al véél meer mee gekund. En dan moet ik geloof ik nog blij zijn dat ik niet de versie met de voice-over te pakken had..

Een handvol fraaie plaatjes en een leuk einde, maar dan heb je het ook wel gehad. 2*

Lang heb ik weinig moeten hebben van Gyllenhaal, maar inmiddels heeft de man zich tot een competent acteur ontpopt. Demolition onderstreept dat. Wederom een sterke performance van zijn kant.

Verder een lekker ludiek filmpje. Soms dreigt de lichtvoetigheid plaats te maken voor zwaarmoedigheid, maar over de gehele lijn gemeten is het een luchtige film over een toch zwaar onderwerp. De humor is dikwijls droog en, vooral dankzij het inlevingsvermogen van Gyllenhaal, best geslaagd. Watts liet me echter, zoals meestal, volkomen koud. Maar storende vormen nam het niet aan gelukkig.

Heb even zitten twijfelen tussen 3* en 3,5*, maar ondanks de vitale rol van Gyllenhaal hou ik het voorlopig toch op een hele ruime 3*. De film zelf heeft gewoon wat te weinig om het lijf, uiteindelijk.

Leuke pretentieloze fun.

Vond deze vroeger al erg leuk, en na een herziening blijft het gewoon een heel vermakelijk filmpje. Stallone komt meestal over als een zwakzinnige debiel met een spraakgebrek, maar kon hem hier wel goed pruimen, en inderdaad lof voor Snipes, die een heerlijk geschifte psychopaat neerzet. De scenes met hem erin waren sowieso al genieten geblazen.

Ook een aantal geweldig foute one-liners, en veel vermakelijke over-the-top ongein. Actiescenes zelf zijn niet geweldig of zo, maar volstaan zeker wel. Hoogtepunten van de film werden echter gevormd door een aantal andere, komischere scenes, zoals het stuk met Simon Phoenix bij die automaat. Wat overigens ook meehelpt aan het komische gehalte van de film, is de compleet onzinnige, maar o zo lollige toekomstvisie.

Minstens net zo leuk als voorheen dus. Verdiende 3,5* hiervoor.

Leuk debuut.

Op welhaast ludieke wijze schotelt Besson de kijker zijn post-apocalyptische wereld voor, compleet gespeend van enige dialogen. Over het hoe, wat en waarom van het hele gebeuren laat de film je dikwijls in het duister tasten, maar dat behoorde dan ook duidelijk niet tot Besson's prioriteiten.

Want nochtans is het boeiend genoeg, voornamelijk door het mateloos geinige en intrigerende sfeertje. De setting had niet beter kunnen zijn en de contrastrijke zwart-wit cinematografie strookt daarmee. De soundtrack is dan weer veeleer van vreemdsoortig allooi, niet geheel passend soms, vaak nogal jolly en haast slapstick-achtig. Maar af en toe werkte dat dan ook juist weer komisch, zoals tijdens de kluchtige achtervolging.

Markant werkje van Besson, vond hem absoluut leuk, maar de echte genialiteit ontbreekt om dit tot een topper te doen bombarderen. Wel kleine 3,5* sterretjes.

Filmpje dat blits begint maar gaandeweg aan pluimen verliest. Flauwe romance steekt de kop en vanaf dan gaat het slechts bergafwaarts. Temeer omdat een Banderas en zijn oogappeltje nou niet de meest competente acteurs zijn. Jammer dat dit soort films er steevast in falen de 'drive' erin te houden.

2* voor een handjevol coole actiescenes en de tronie van Danny Trejo.