Opinions

Bij herziening toch veel beter bevallen. Vooral het creepy sfeertje drong dit keer meer door. De rare, totaal onsamenhangende dialogen, het vreemde sitcom gejuich op de meest misplaatste momenten, en dan natuurlijk nog de continue loopende ambient soundtrack van Badalamenti. Alles draagt bij aan een unheimlich en bevreemdend sfeertje zoals je die in maar weinig andere films aantreft. Diepere lagen of symboliek laat ik lekker voor wat het is, doen er wat mij betreft ook totaal niet terzake. Gewoon genieten van een uitermate sfeervolle 50 minuten aan, inderdaad, geniale bullshit. Kleine 4*.

Eigenlijk veel typische Cronenberg elementen te bespeuren in deze film. Navenant de rest van z'n oeuvre wordt er weer flink gedweept met wetenschappelijke termen, en ook het klassieke body horror element is prominent aanwezig.

De uitwerking daarvan is echter nog slechter dan normaliter al het geval is. Visueel huilen met de pet op, van de soundtrack weet ik nog steeds niet precies wat nou de bedoeling was. Alsof ze een spastische drummer op de set hadden die bij elke moordscene een epileptische aanval kreeg. Dit gecombineerd met het bespottelijke acteerwerk van Chambers wist afwisselend voor lachstuipjes en plaatsvervangende schaamte te zorgen. De film grossiert in dit soort hilarisch amateurisme.

Serieus foute bedoening dus, die ook nog eens veel te lang aansleepte. Mijn royale 1,0* gaan uit naar de gave poster en de kerstman die afgeknald werd - voor de rest heb ik hier eigenlijk geen goed woord voor over.

Van Cronenberg's origineel ben ik absoluut geen fan dus enige bias is er niet van mijn kant, maar dit voelde dan ook weer een beetje aan als vis noch vlees. De film heeft best wat te bieden op horrorgebied en de gore laat weinig te wensen over, maar het geheel is het wat rommelig en qua invloeden een beetje all-over-the-place. Enerzijds een vampierfilm, anderzijds is er het hele gegeven van de epidemie waardoor de film soms weer meer richting het zombie/infected genre neigt. Op het einde wordt er dan ook nog wat kosmische horror tegenaan gegooid, maar ook dat komt wat uit de lucht vallen en heeft niet de impact die je zou hopen.

De Soska's willen hier iets teveel heb ik het idee, wat meer sturing in de regie had deze film goed gedaan. 2,5* voor overtuigende gore en effecten, maar ik had op iets meer gehoopt.

Een flamboyante klucht. Wel het laatste wat je zou verwachten van iemand als Garrone. All over the place, het oeuvre van die man. Van het rauwe, grimmige Gomorra tot zo'n kermis als dit.

In ieder geval kan ook ik het schamele gemiddelde niet helemaal duiden. Wellicht omdat Garrone hier vooral vorm boven inhoud laat prevaleren, want diepzinnig is het allemaal niet (ook niet erg). Gewoon een lekker extravagant circus. De libidineuze Cassel staat wat mij betreft vooraan op de stoet; bewijst wederom dat hij zich ook prima kan handhaven in dit soort komischere rollen. Het plotje rondom zijn personage is mijns inziens dan ook de meeste amusante, degene met de tweelingen veruit het minst.

Visueel is het voornamelijk de minutieuze mise-en-scene die in het oog springt, de rest is solide maar braaf. De soundtrack is, zoals verwacht, wat blasé, maar heeft bij vlagen toch een zekere charme over zich heen hangen, vergezeld met de majestueuze decors. De wezens zagen er wel net wat te plastisch uit helaas.

Maar een zeer genietbare film. Buitenissige fantasy met af en toe een lekker smerig randje. Kleine 3,5*.

Een grote Scorsese fan zal ik nooit worden, maar dit is zonder meer m'n favoriete film van de beste man tot nu toe.

Hetzelfde geldt trouwens voor De Niro. Normaal gesproken zie ik hem niet zo graag bezig, hier zet hij echter een erg sterke rol neer. De constante dreiging en jaloezie vanuit La Motta's personage is erg goed vertolkt en hij lijkt vooral wat minder bezig te zijn zo cool en zo stoer mogelijk over proberen te komen. Joe Pesci is echter wel behoorlijk irritant wederom. Vreselijke one-trick pony die zowat elke film hetzelfde vervelende rolletje vertolkt.

Verder is het visueel opvallend sterk voor een Scorsese. Vind dat zwart-wit toch wel wat hebben vaak, en ook in deze film heeft het zeker zijn meerwaarde. Vooral in de boksscenes had het zwart-wit in combinatie met die rokerige achtergrond telkens een erg grauw, mooi effect, vaak ondersteund door fijne soundtrack ook. Grootste kracht van de film ligt bij die scenes wat mij betreft. Wat tevens opviel, was de leuke editing en montage gedurende diezelfde scenes met als hoogtepunt toch wel het laatste gevecht tegen die Sugar Ray gast.

Wel een beetje jammer uiteindelijk van die vervelende misdaadclichés die ook hier af en toe weer voorbij kwamen. Ik vind die maffia mannetjes niet stoer en hun lompe gescheld/geschreeuw en hun dik aangezette Italiaanse accentjes al helemaal niet. Gelukkig valt er voor de rest wel veel leuks te beleven in de film, en uiteindelijk toch wel verrassend sterk en sfeervol. Kleine 4*.

Heerlijk geflipte film.

Ik maakte me, alvorens ik de film keek, wel een klein beetje zorgen. Heb doorgaans een broertje dood aan dat hele cowboygedoe, maar gelukkig geeft deze film er toch een ander soort invulling aan.

De vergelijking met Lynch is hier al meerdere malen getrokken, en het is zeker geen vreemde. Deed me uiteindelijk het meest denken aan een soort Wild at Heart, maar dan moderner, tevens met veel meer (audio)visuele flair. Aanvankelijk wordt de toon van de film al gezet, en naarmate deze nachtmerrie vordert wordt het allemaal alleen nog maar gestoorder. Een aantal geweldige scenes vloeien daaruit voort, zoals de boks-scene, en de scene met dat kruipende gedrocht.

De soundtrack is zeer sfeervol, visueel ook meer dan oké, al had het al met al misschien net wat meer mogen zijn. Heeft wellicht ook te maken met het feit dat de setting me, zoals gezegd, niet zo nauw aan het hart lag. Gelukkig doet het weinig afbreuk aan de film, aangezien het gecompenseerd wordt door de editing, en de nachtmerrie-achtige sfeer er niet echt onder te lijden heeft. Verder een grappige rol van Mulroney, één van de eerste keren dat een cowboy personage zo goed te pruimen valt.

Erg gaaf tripje dus, met veel vakmanschap in elkaar gezet. Kleine 4,0*.

Waardig vervolg.

De nieuwigheid is er allicht een beetje af; derhalve dus wat minder choquerend, maar de core blijft aangrijpend. De motor achter deze reeks is toch wederom Fletcher: opnieuw slaagt hij er met verve in zijn gekrenkte personage vol overtuigingskracht neer te zetten. Zijn rancuneuze opvattingen over de mensheid zijn erg ongenuanceerd uiteraard, maar boeien evenwel. Past wel bij het verder grimmige karakter van de film.

Acteerwerk van de gegijzelden had wat beter mogen zijn, ook meneer Boll zelf mag weleens een paar acteerlesjes gaan volgen. Maar gelukkig is het dan ook voornamelijk Fletcher die de aandacht op weet eisen. Fijn ook dat Boll gewoon de branie toont om Fletcher levend te houden, analoog het eerste deel. Met voorts als kersje op de taart een lekker villeine eindscene (het meisje).

Die Boll kan - hoeveel prul hij ook uitgeworpen heeft - op z'n goede dag nog best een sterk filmpje in elkaar flansen. Zo blijkt opnieuw. Dikke 3,5*.

Best een leuk project ja. Verre van perfect natuurlijk, de meeste kritiekpunten zijn hier al voorbijgekomen, maar er gaat een bepaald eigenzinnig enthousiasme van deze film uit dat een hoop weet te redden. Qua plotverloop inderdaad een vrij typische slasher, maar Baruchel weet af en toe toch creatief uit de hoek te komen om de boel wat kleur (letterlijk en figuurlijk) te geven. Niet alle pogingen komen er even goed uit, de animatie was een beetje huilen met de pet op, maar de goede wil is er in ieder geval.

Visueel hetzelfde verhaal. Technisch niet perfect en soms idd een beetje platte digitale look, maar wel lekker kleurrijk en passend bij de hele comic-book vibe. Saai is het in elk geval nergens. Aan een DOP als Hussain heb je dan ook zeker geen verkeerde, al haalt dit het bij lange na niet bij zijn werk in Possessor.

Al bij al een film die compenseert voor zijn mankementen met genoeg creatief hart. Wel benieuwd wat we nog van deze regisseur kunnen verwachten. Ruime 3*

Zeer fijn staaltje mindless genrepret. De wisselwerking horror en (zwarte) humor is sterk uitgebalanceerd en de film gaat gewoon in een rollercoastervaart aan je voorbij. De cast blinkt uit in joligheid, met Weaving als vanzelfsprekende uitschieter. In The Babysitter wist ze al te overtuigen, ook hier is haar delivery weer spot on.

Wat gore momentjes, maar toch had er hier en daar best nog een tandje hoger geschakeld mogen worden. De kills zijn ook niet altijd even creatief of origineel genoeg (kruisbogen zijn zo blasé), daar had het regisseursduo toch wat beter hun best mogen doen. Maar verder een film die qua vermakelijkheidsfactor absoluut mag tellen. 3,5*.

Veruit Dupieux' leukste tot dusver.

Zijn voorgaande films konden me niet allen even goed bekoren, des te groter bleek de verrassing dat ik me kostelijk geamuseerd heb met deze excentrieke klucht. Waar films als Wrong en Rubber fris begonnen maar gaandeweg begonnen te zwalken, komt deze Réalité alleszins beter uit de verf, mijns inziens.

De hand van Dupieux is uiteraard evident, maar in tegenstelling tot zijn andere werkjes biedt deze film een stuk meer dan louter lolligheid. Het toevoegen van meerdere lagen werkt erg leuk; de film is inderdaad één grote, schalkse knipoog, uiteindelijk. De humor an sich wist ik ditmaal ook beduidend beter te appreciëren. Kan er mijn vinger niet exact op leggen, maar denk dat het voornamelijk met leukere personages en de hogere grappendichtheid van doen had. Voor de rest is het nog steeds even droog van aard.

Visueel verder geen knip voor de neus waard, maar bij een guitige mindfuck met komische schwung als dit is dat op zich geen vereiste. De soundtrack bestaat uit welgeteld één nummertje: een minimalistisch deuntje dat structureel herhaald wordt binnen de film. Viel wel te pruimen.

Ruime 3,5*, maar wellicht gaat deze hoger oplopen. Mee vermaakt.

Hele aparte film.

Het duurde achteraf even voordat ik de film echt kon plaatsen. Ik zal eerlijk bekennen dat ik er naderhand wel even 't een en 't ander over heb moeten lezen, maar vond het wel een erg intrigerende en gedurende de hele speelduur uiterst boeiende film.

Vanaf de beginscené in de bar is het mysterieuze sfeertje al meteen gezet met die fijne voice-over en dat simpele, maar prachtige pianodeuntje. De film weet dat mysterieuze, intrigerende sfeertje bijna de hele film lang aan te houden, maar jammer genoeg net niet helemaal, wanneer dat riedeltje van Barber o.a. op het einde opduikt. Even verliest de film dan wat van zijn mysterieuze karakter en krijgt het een wat clichématig accent helaas. Slechts een uitvergroting van een klein kritiekpuntje hoor, want verder is het wel een verdomd sfeervolle film.

Visueel is het vaak écht prachtig. Het meeste is al wel gezegd, maar veel mooie, kleurrijke stilering, stijvolle belichtingen en aparte editingsnufjes. Het korrelige beeld vond ik ook zeker van meerwaarde (dacht eerst ff dat het aan de kwaliteit van mijn dvd lag ).

Hou het voor nu op een kleine 4,5*. Prachtige film, eentje die ik zeker nog eens vaker ga bekijken.

Op de valreep ontpopt Red White & Blue zich nog tot een aardig sterke film. De eerste helft had ik echter moeite mijn ogen open te houden. Flegmatisch, afstandelijk en erg fragmentarisch. De personages zijn een bende uitschot, en de nodeloos gesponnen avances tussen Erica en Nate wisten me nou niet bepaald van m'n sokken te blazen. Temeer omdat de twee niet echt het neusje van de zalm zijn wat goed acteerwerk betreft.

Zodra Nate zijn grammetje gaat halen wordt het stilaan interessanter. De soundtrack slaat samen met de editing lichtelijk op tilt (niet zo geweldig als in Living and the Dead, maar soit). De gore is expliciet en enkele wrede scenes passeren de revue. Deze momenten hebben zodanig veel impact dat ik er nog net een 3,0* uit kan persen, maar ergens wringt het natuurlijk dat hier een hoop potentie inzat die er maar met mondjesmaat uitkwam.

Amusante onzinfilm met Ritchie allures, al kan het zich geenszins met dat niveau meten. Maar toch vérre van slecht. Ook ik heb namelijk wel een zwak voor Britse vuilbekkerij, en wat dat betreft werd ik op mijn wenken bediend. Sappige scheldkanonnades en Brits geschmier voeren dikwijls de boventoon. Helaas is het het middenstuk waarin de film wat inzakt, de humor flauwer en flauwer wordt. De groteske finale maakt dan weer een heleboel goed, waardoor ik op een kleine 3,0* uitkom. Leuk voor een keertje.

Minder dan Black Water maar toch zeker de moeite waard.

Ook deze film heeft weer een nogal beperkte cast wat juist opzich een pluspunt is aangezien de personages in de meeste van dit soort films toch alleen maar dom en vervelend zijn. Viel gelukkig mee in deze film. Traucki weet net zoals in Black Water heel goed hoe je een film realistisch laat overkomen. De haaienaanvallen zien er fantastisch uit en ook het idee dat het verhaal waargebeurd zou zijn geeft iets realistisch.

De spanningsopbouw was goed en mede door het soms erg knappe camerawerk zat ik echt op het puntje van mijn stoel (en dat bij een haaienfilm ). Helaas kent de film ook zijn minpunten. Zo waren er nogal wat cliches en vond ik het einde ook een beetje flauw. Toch ben ik blij dat ik deze film een kans heb gegeven want hij bleek toch best goed te zijn. Wat mij betreft mag Traucki er meer maken .

3,5*

Goed. Al kwam wat ik een klein beetje vreesde wel uit en was het naar mijn smaak nog iets teveel sociaal drama daar waar ik eigenlijk nog wel wat meer weirdness had willen zien. Ondanks dat lijkt me dit verder wel een opvallende film in Escalante's oeuvre (wat voor mij positief is) en ontstijgt het met gemak de saaiheid van een Heli.

De film kent verder echt een aantal geweldige momenten, zoals de dieren orgie, en eigenlijk elke scene met het creatuur. Verder is het ook vooral het onheilspellende karakter wat de film op de been houdt. De relatie perikelen zijn an sich niet al te boeiend, maar door het constante gevoel van dreiging wat je als kijker voelt blijf je geboeid. De film blijft de ganse speelduur mysterieus en ik moet bekennen dat toen de eindcredits abrupt op het scherm tevoorschijn kwamen ik toch even een minuutje flabbergasted voor me uit zat te staren. Da's meestal een goed teken.

Eentje om vaker te zien, voor nu 3,5*.

Leuk inderdaad, maar een meesterwerk is het niet.

In tegenstelling tot sommigen vond ik bijna alle filmpjes wel aan elkaar gewaagd: nergens echt geweldig, maar redelijk consistent in kwaliteit. Één ding is in ieder geval wel zeker; vermakelijk was het absoluut. De twee uur waren voor ik het wist voorbij.

Het eerste filmpje is meteen één van de leukere. Simpel, doch doeltreffend, en ondanks het komisch accent ietwat wrang met de GermanWings catastrofe in het achterhoofd. Scoort een ruime 3,5*.

Tweede is evengoed vermakelijk. Handjevol guitige dialogen, maar de climax - in hoeverre daar al sprake van was - is van mager allooi. Paar keer moeten ginnegappen, dat wel. 3,0* sterretjes voor deze.

Veruit de geinigste is het derde fragment. Een buiten proportionele dosis onnozelheid, maar wel érg leuk. Met een slotzin die de hilariteit vervolledigt: een 'crime passionel' . Kleine 4,0*

Vierde filmpje volgen we een niet al te snuggere huisvader, waarbij een onbenullige parkeerovertreding uitgroeit in een terroristische aanslag. Je moet er maar op komen... In ieder geval leuk genoeg om te kunnen boeien. 3,0*.

De vijfde borduurt op hetzelfde niveau verder, leuk bedacht wederom, en met - zowel letterlijk als figuurlijk - een lekkere punch op het einde. Maar ook niet meer dan dat. 3,0* wederom.

De afsluiter is veruit het minst kwalitatieve filmpje van de hoop. Aanvankelijk nochtans best amusant, maar verzand halverwege en blijft voorts veel te lang aanmodderen. Tegen het einde aan is het fragmentje allang doodgebloed, waardoor de film als geheel wat lullig ten einde komt. Kleine 2,5*.

Maar soit, wel een leuk projectje al bij al, dat voornamelijk erg lekker wegkijkt. Verder zijn de filmpjes stuksgewijs visueel aardig vormgegeven, met soms markante camerastandpunten. Da's allicht altijd nog wat extra's. Kleine 3,5* voor het geheel, toch maar even blij dat ik die prijsvraag gewonnen heb .

Ik ben bepaald geen connaisseur als het gaat om animatie, en daar heb ik ook geen ambitie naar. Maar óók ik kan niet anders concluderen dan dat dit visueel gezien werkelijk verbluffend was. Het wat afgezaagde verhaaltje wordt helaas nooit echt naar de achtergrond geschoven, maar de sublieme animatie zorgt ervoor dat je je bijna elke scene wel kunt vergapen aan wat er op het scherm getoverd wordt. Daar kunnen Tarantino en consorten met hun Sin City nog een puntje aan zuigen.

Maar het visuele is ook meteen het enige opvallende aan de film; voor de rest is het haast bandwerk. Om op een echt hoge waardering komen stond het banale, welhaast Hollywood-esque verhaal me wat teveel in de weg. Wat minder epiek had de film best gesierd. Ook de soundtrack blijft grotendeels hangen in degelijkheid, in tegenstelling tot - zoals gezegd - het visuele aspect.

Maar visueel absoluut de moeite, daarom nog 3,0*.

Wel aardig. Vond de snelle, plotselinge kills juist wel een pluspunt. Geen dramatisch stervende personages of verwonde slachtoffers die later nog een semi-spannende comeback maken, maar gewoon lekker direct en klinisch. Moet zeggen dat ik de killer evenals zijn motieven een beetje vaag vond. Eerst specifiek de koppels framen met die moord, dan helemaal de boel tegen elkaar opzetten met die camerabeelden, om uiteindelijk gewoon zelf alsnog iedereen te vermoorden.. Beetje vreemd geschreven, maar ach, het zorgt wel voor een vermakelijkere film uiteindelijk.

Acteerwerk zelf is bovengemiddeld voor dit type film, het ziet er allemaal redelijk slick uit, het sfeertje lekker onderkoeld en het einde fijn mysterieus. Geen onaardige filler, nipte 3*.

Meer dan behoorlijk debuut. Vrij aparte film dit: de relatie tussen de meisjes is niet ongebruikelijk en de ontwikkelingen tussen de twee zijn tot op zekere hoogte zelfs wat voorspelbaar. Echter, door het ijzersterke, subtiele acteerwerk wordt het drama met zó'n overtuigingskracht neergezet dat het helemaal niet stoort. Vooral die Sarah komt geweldig tot haar recht als parasiet. Herkenbaar figuur.

Audiovisueel verder ook behoorlijk. Soms maakt het drama plaats voor mooie rustmomenten waarin de film visueel het meest tot zijn recht komt. De soundtrack weet de onderhuidse spanning sterk te accentueren, zeker die hoge tonen in de laatste tien minuten weten een sfeer van onbehagen te creëren. Ik heb even zitten twijfelen tussen 3,5* en 4*, maar het heftige en intense einde trok me over de streep om voor het tweede te gaan. Ik vreesde eigenlijk een beetje voor één of andere flauwe zelfmoordscene als slot, maar Laurent toont meer ballen.

Kleine 4* dus voorlopig.

Matig.

Het waren vooral de hosanna commentaren die me over de streep trokken dit eens te bekijken, want het plot en de setting spreken me nauwelijks aan. De uiteindelijke film affirmeerde dat slechts.

In een notendop geschetst moet je het doen met een nihil plot en een karrenvracht aan natuurshots. Natuurbeelden gooien natuurlijk altijd hoge ogen bij menigeen, maar oa aangezien de setting me dus allerminst aansprak werd ik er niet warm of koud van. Echt visueel bijzonder vond ik het dan ook nergens, of je moet dus al geil worden van wat boompjes en beekjes. De verwachte versterking in de vorm van soundtrack bleef ook uit. Generiek, saai, weinig verheffend.

Rest nog het acteerwerk. Fijne beslissing om DiCaprio's dialoog tot een minimum te beperken, want een erg begenadigd acteur is hij niet. Zoals vaak probeert hij zijn gezicht geforceerd in allerlei bochten te wringen, maar veel verder dan het expressievermogen van een platgereden mus komt hij meestal niet. Hardy - eveneens van ferme baard voorzien - herkende ik overigens niet eens op het eerste gezicht, enkel zijn stem kwam me ietwat bekend voor. Helaas weet ook hij uiteindelijk geen echt memorabele rol neer te zetten.

Sommige scenes, zoals de beeraanval, weten het nog wel waar te maken. Maar helaas zijn die momenten sterk in de minderheid, zeker gemeten over een speelduur van 2,5 uur (het zal ook eens niet). Dat de film erg repetitief is weet het uitzitten van die 2,5 uur ook niet echt te faciliteren. Bear Grylls achtige taferelen worden afgewisseld met 'spektakel', zeg maar. Gaap.

Wat overblijft is een nodeloos gesponnen avonturenepos, dat qua plot bekend terrein betreed, (natuurlijk) volkomen ongeloofwaardig is, en me audiovisueel nou niet bepaald van m'n sokken wist te blazen. Kleine 2,0* vanwege een handjevol betere scenes.

Eigenaardig.

Wees echter gewaarschuwd; horror/zombieliefhebbers azende op een hoop vetzakkerij kunnen hun behoeftebevrediging beter elders zoeken. Van spanning, jumpscares of expliciete gorigheid is hier vrijwel geen sprake. Campillo is het meer om de atmosfeer te doen in deze film, naast dat het uitgangspunt an sich m'n interesse ook al gauw te pakken had. Visueel weinig indrukwekkends, maar er wordt regelmatig uitgepakt met tonnen aan dromerige ambient muziek, wat voor een intrigerend sfeertje zorgt.

Echter voelt het als geheel wat te steriel aan, waardoor ik me nimmer écht om de personages ging bekommeren. En aangezien het in essentie toch een dramafilm is met een nogal gestadig tempo, ligt daar toch wel hét manco van de film, mijns inziens. Maar apart was het zonder meer, en zeker de moeite waard om eens gezien te hebben. Stiekempjes begin ik stilaan toch benieuwd te worden naar de hierop gebaseerde, gelijknamige serie.

Ruime 3,0*.

Erg tegenvallende Ritchie.

Had het ook wel voorspeld moet ik zeggen. Eens de (Britse) humor van de baan is blijft er niet erg veel meer over in zo'n film. De gewichtige serieux waarmee Ritchie z'n verhaaltje brengt doet de film al absoluut geen goed, maar wat het nog wat erger maakt zijn de tevergeefse pogingen tot diepgang. Schoenmaker, blijf bij je leest.

De humor is zoals gezegd compleet geschrapt, ook de personages zelf hebben een serieuze downgrade ondergaan ten opzichte van films als Snatch en Lock, Stock. Statham is wel weer vanouds sterk, maar het overige resem aan acteurs kan hem amper bijbenen. Vooral Liotta valt uit de toon. Vreemde keuze voor hem overigens.

Wat het nog draaglijk maakt, is het feit dat Ritchie's visuele stijl (zoals nagenoeg altijd) er meer dan verzorgd uitziet. Jammer genoeg konden louter de visuals mijn aandacht niet voldoende vasthouden, waardoor ik moet concluderen dat Ritchie mij voor de eerste keer in ontgoochelde toestand achterlaat. 2,0*, die er voornamelijk staan voor de visuals en de editing.

Mwa. De film kijkt niet verkeerd weg, maar is op teveel facetten gewoon ondermaats. Had zeker meer ingezeten.

Leuke openingsscene, belooft een lekker actiefilmpje, maar daarna gaat het eigenlijk al bergafwaarts. Al snel steekt een nogal potsierlijk verhaaltje de kop op, en het acteerwerk is gewoon te belachelijk voor woorden. Groepje droeftoeters met de uitstraling van een zak aardappelen, en één of andere hoge pief, die krampachtig zijn best leek te doen om als een soort halfbakken Duke Nukem te praten.

Verder ook veel 'verhaal' (pogingen tot) en weinig actie. Sporadisch komt er een geestig momentje langs (politie-auto die de bus in vliegt), maar voor de rest wil het niet zo aarden allemaal. Slotakkoord mag voorts nog enigszins vermakelijk genoemd worden.

Vermits mijn verwachtingen bij voorbaat al vrij laag gespannen waren zal ik coulant zijn en er nog een kleine 2,0* aan toekennen. Maar verder is dit niet echt om over naar huis te schrijven.

Een wat (té) degelijk thrillertje, dat gaandeweg een redelijk sfeertje opbouwt en niet verkeerd wegkijkt, om richting eindstreep weer om zeep geholpen te worden door een potsierlijk slotakkoord. Als pleisters op de wonden zijn er Cassel en Reno, die het uitstekend doen, en een paar guitige scenes, zoals de lekker extravagante vechtpartij waarin Cassel het opneemt tegen een trosje skinheads.

Verder een nogal modaal filmpje met wat vervelende Hollywood allures. Blijf het vreemd vinden dat Kassovitz ooit La Haine regisseerde; een pregnante film die als een bom insloeg, terwijl de rest van zijn oeuvre voornamelijk uit grijze muizen lijkt te bestaan. 2,0*.

Tja, als docu wel geslaagd.

De manier waarop real-life footage en geacteerd drama elkaar afwisselen werkt wel, temeer omdat er op het acteerwerk weinig aan te merken valt. Kritiek wordt niet onder stoelen of banken gestoken, al was iets meer nuance misschien geen overbodige luxe geweest. Niettemin blijft het boeiend, en intrigeren bepaalde scenes wel enigszins.

Toch wist de film me niet helemaal op het puntje van m'n stoel te krijgen. Wellicht omdat het onderwerp aan actualiteit heeft ingeboet, wellicht omdat de film nou ook niet zoveel meer doet dan louter wat feiten opsommen. Van een echte mokerslag was er mijn geval dan ook niet direct sprake.

Tevens verloopt het eerste gedeelte van de film allesbehalve vlekkeloos. Nogal warrig, veel situaties die halsoverkop escaleren of een andere richting uitgaan, zonder dat daarvoor echt redenen boven komen drijven. Ook van de soundtrack en de cinematografie had ik hogere verwachtingen, aangezien menigeen zich daar toch vrij positief over uitliet.

Maar al bij al op zich wel een boeiende semi-docu. Eentje die best goed beeld geeft, maar had er vooral als ''film'' wat meer van verwacht. Krappe 3,0*.

Genieten!

Ritchie in optima forma dit. Vlotte actie, hilariteit alom, en een resem aan geweldige personages. Heerlijke rollen van Kebbell, Hardy, maar vooral Mark Strong als Archy zet een dijk van een personage neer. De sappige dialogen, die werkelijk een lust voor het oor zijn, dragen daar zoals gewoonlijk erg veel aan bij.

Qua montage iets minder hip dan de andere Ritchie's, maar dat kan de pret niet drukken. De actiescenes zijn niet heel rijk vertegenwoordigd, maar wel stuk voor stuk prima verzorgd. Gejammer over het ''rommelige'' geheel gaat m'n petje te boven, gewoon een kwestie van een beetje goed opletten denk ik. Zo moeilijk is het allemaal niet. De soundtrack blijft altijd wel een (piep)klein minpuntje in de meeste van Ritchie's films; die is ook hier, hoewel passend, een beetje aan de brave kant.

Verder heel weinig op aan te merken. De tijd vloog voorbij, en heb me geen seconde verveelt. Ben sowieso bezig met het verder doorspitten van Ritchie's oeuvre, als volgende staat Revolver op het menu. Dit heerlijke filmpje krijgt van mij in ieder geval een ruime 4,0*.

Jammer dat veel van de aanwezige spanning en sfeer verkwanseld werd gedurende het bombastische slotakkoord. Voor de rest namelijk lang niet slecht: het gedeelte op het eiland is vermakelijk, soms zelfs een tikkeltje spannend, en de moordlustige krokodil ziet er voor de verandering een keertje niet uit als één of ander uit de kluiten gewassen CGI mormel. Allicht betreed de film veelal aloud bekend terrein, maar dat mag de pret niet drukken.

Maar dan volgt natuurlijk de obligatoire finale, waarin de voorheen nog zó angstaanjagende tientonner van een krokodil het moet ontgelden tegen onze heroïsche protagonist. Met z'n stokkie. En uiteraard een eindscene waar je acuut braakneigingen van krijgt.

Kortom: eerste uur best amusant, laatste halfuur huilen met de pet op. Verder was het meest verrassende misschien nog wel het feit dat deze film klaarblijkelijk een keer niét op 'ware gebeurtenissen' gebaseerd is. Goh. 2,5*.

Een sfeervol tussendoortje, maar niet zo geweldig als ik gehoopt had. Voornamelijk het eerste halfuur wil het allemaal nog niet zo vlotten. Het stuntelige acteerwerk, de wat te klassieke soundtrack en het saaiige stalkplotje waren hier onder andere debet aan. Gelukkig zet Tsukamoto met het blauwe filter en de constant stromende regen nog wel een aardig sfeertje neer, maar het blijft allemaal een beetje doods aanvoelen. Sowieso de meest brave film die ik tot nu toe van hem gezien heb denk ik.

Halverwege werd naar mijn idee het narratief wat meer naar de achtergrond geduwd en gaf Tsuka zijn audiovisuele pretenties meer de vrije loop. Na de ietwat slappe eerste helft krijgt de film ook een wat uitzinniger karakter. Met de achtervolging + fotoshoot scene als hoogtepunt. Lekker hectisch camerawerk en qua soundtrack vanouds sterk. Gelukkig weet de film vervolgens ook nog wel in stijl af te sluiten en overheerst toch nog een redelijk positief gevoel. Ruime 3*, jammer van het wat steriele begin.

Nergens hoogstaand, maar het gemiddelde is inderdaad wel wat overdreven. Simpel slashertje met wat leuke gory momenten, de scene met de steen op het einde was redelijk hilarisch. Wel wat jammer dat de moorden an sich veelal off-screen plaatsvinden, daar had de film toch wat meer punten moeten scoren. Budget zal wel een factor zijn. Verder wel vermakelijk, leuke setting, groepje lekker vervelend slachtvee en een aardige soundtrack. 2,5*.

Niet goed.

Zeer typisch arthouserig ding, dat traag voortkabbelt, qua sfeer wel aardig zit, maar eigenlijk alleszins bij lange na niet het onderste uit de kan weet te halen.

Vooral jammer van de visuele lelijkheid waarmee de film doordrenkt is. Wellicht ware beeldporno voor Westernfans, maar mij stond de oeverloos saaie zandbak esthetiek al vanaf minuut één tegen. Alle lofbetuigingen omtrent de cinematografie verbaast me dan ook nogal, maar soit. My loss dan, of zo. Wel sterk is de soundtrack, die ervoor zorgt dat de film soms een wat vreemd sfeertje met zich meedraagt.

Pearce mag de ganse film lekker bokkig voor zich uit staren, en hoewel dat hem al wat beter afgaat dan wanneer hij écht moet gaan acteren (zoals in Memento *kots*), kun je moeilijk spreken van een knappe performance. Maar helemaal vreemd zijn de uiterst positieve geluiden naar Pattinson's adres, die mijns inziens zeer geflatteerd zijn. Zo'n acteur die steevast garant staat voor een potje ergerlijk acteerwerk, bah. Verder ook een verhaal van likmevestje, maar goed, daar kan ik dan nog mee leven, 't is vooral jammer dat het voor de rest zo weinig om het lijf heeft.

Niet mijn film dus. Qua sfeer zo nu en dan aardig, maar cinematografisch een gruize muis, en ongelukkig gecast. 2,0*.

Ach, een rubberband met telekinetische gaven als killer; het is weer eens wat anders dan je doorsnee slasherflick. Helaas vond ik de uitwerking veeleer wat zoutloos.

De intro - hier al velen malen aangehaald - is lichtelijk geniaal; met smart wachtte ik op wat komen ging, maar dat bleek dus nogal tegen te vallen. Eens de film uit de startblokken is gaat het bergafwaarts. De humor die ik nog kón bespeuren lag me dikwijls niet zo, en het leeuwendeel van de randzaken kon me gestolen worden.

De cast moest het ook ontgelden; vreemd, want bij het eveneens door Dupieux geregisseerde 'Wrong' viel die juist op in positieve zin. De rubberband was zowaar de beste acteur van de meute.

De rubberband zelf is op zich nog wel leuk, maar ook daar had meer in gezeten. De eerste keer dat het ding telepathisch aan het moorden slaat is het geinig, de tweede keer minder, om vervolgens steeds repetitiever aan te voelen. Tegen het einde aan dreigde ik een paar keer in slaap te sukkelen.

Leuk geprobeerd, niet meer. 2,0*.

Waar 964 Pinocchio op zijn hoogtepunten sterker is dan deze, is Rubber's Lover wel een stuk consistenter over de gehele lijn. Uiteindelijk vind ik ze beide ongeveer even geweldig. Ik kan ergens begrijpen dat het continue geschreeuw en gekrijs niet aan iedereen besteed is, maar dat is voor mij toch nét de kracht van deze film. Kan een enorm krachtig stijlmiddel zijn, zoals ook een Possession al eerder demonstreerde. Gecombineerd met het groezelige zwart-wit en de noisy soundtrack maakt het een enorm intense beleving die mij als kijker echt mee zoog in de waanzin. Na één va de hysterische hoogtepunten (de seks-scene) eindigt de film in een soort serene rust die na alle waanzin erg ontladend werkt.

Toch jammer dat Fukui niet meer actief is en er nooit echt een opvolger van hem is opgestaan. Er is zeker nog genoeg ruimte voor verbetering en uitbreiding van een stijl als deze, je kunt ook best gewoon nóg harder gaan denk ik, maar ik verwacht niet dat dat ooit nog gaat gebeuren eigenlijk. Tot die tijd blijf ik films als deze in ieder geval koesteren.

Heerlijk excentrieke film weer van Khavn. Stuk minder zwartgallig dan Alipato wel. Ondanks de uiteindelijke afloop is het sfeertje eerder aan de luchtige kant. Wel weer genoeg weirdness en maffe aankleding aanwezig. Het experiment dat Khavn hier aangaat vond ik verder zeer geslaagd. Plotje is echt zo simpel als het maar zijn kan en gespeend van enige dialoog, maar Khavn gebruikt dat in zijn voordeel en vertaald de emoties door middel van beeld en vooral geluid. Een bonte mengelmoes van muzikale invloeden en genres, duidelijk dé drijvende kracht achter deze Ruined Heart. Zorgt er inderdaad voor dat deze film best een ervaring is. 4*.