Opinions

Best sfeervol, maar over de gehele lijn een beetje te vlak en monotoon. Het trage tempo an sich vond ik niet zo'n probleem, alhoewel de overdaad aan bijna eeuwig durende slo-mo scenes me op ten duur nogal tegen begon te staan. Zeker wanneer de desbetreffende scenes visueel weinig bijzonder zijn.

Mist verder ook scenes die er echt bovenuit springen. Ik had niet direct een expliciete horror verwacht, maar de aparte en creepy scenes die bijvoorbeeld The Vvitch wel had, ontbreken hier nagenoeg. Enkel tegen het einde veerde ik wat op. Sterke setting wel, en hier en daar wordt er een aardig sfeertje opgebouwd, maar daarna valt het steeds al gauw dood en treed de film te vaak in herhaling. Beetje teleurstellend. 2,5*.

Een tikkende tijdbom, deze Hail. De film neemt uitgebreid de tijd om zich in je te nestelen en ontaard tijdens het laatste halfuur in een waanzinnig stukje compromisloze cinema dat nog het meest aan een combinatie van Seul Contre Tous en Red, White & Blue doet denken. Machtig sounddesign (behoorlijk luid ook) en een manische brei van abstracte beelden die de gemoedstoestand van Dan uitstralen zijn het ijzingwekkende gevolg van het functionele, maar relatief tamme eerste uur.

Erg indrukwekkend. Nogal wat beklijvende beelden ook, zoals het paard en enkele out of focus shots die zoals gezegd soms ook wat aan een Grandrieux doen denken. Het is in ieder geval niet moeilijk te raden waar Courtin-Wilson zijn inspiraties vandaan heeft.

Opbouw had misschien net wat korter gemogen, want hoewel allesbehalve slecht steekt het wel een beetje af tegen de vernietigende finale. Maar dat was ook de bedoeling waarschijnlijk. Hoe dan ook een geweldig intens drama. 4*.

Geweldig meeslepend en realistisch portret van de Franse banlieus.

Een film die echt met een sneltreinvaart voorbij ging bij mij, waarbij elke scene gewoon even boeiend is. Op geen enkel moment kakt de film ook maar een beetje in, en die 98 minuutjes vlogen werkelijk voorbij.

De grauwe zwart-wit beelden zijn niet alleen erg bevorderend voor de realistische en grimmige sfeer binnen de film, maar leveren ook enkele prachtige plaatjes op. Vooral die stukken met die close ups van gezichten, waar de lichtinval in combinatie met de pikdonkere achtergrond voor een erg mooi effect zorgt. Soundtrack niet erg bijzonder verder (ook maar weinig aanwezig sowieso), maar wel erg functionerend voor een film als deze.

Cassel is altijd wel een favorietje en doet het hier ook erg goed vind. Rest van de cast deed het aardig, maar wat jammer vond ik echter Saïd's personage. Beetje erg stereotype en irritant af en toe, wat misschien juist wel de bedoeling was, maar toch wel een beetje een stoorfactor soms. Daarmee ook meteen het enige piepkleine minpuntje aan La Haine wat mij betreft. Al bij al namelijk een geweldige film, met trouwens ook een erg indrukwekkend einde.

Even moeten twijfelen tussen 4,5* en 5,0*, maar uiteindelijk dan toch maar het voordeel van de twijfel. 5,0*

PS: Achteraf toch maar een ruime 4,5*.

Het is vrij lastig om A Hole in My Heart een kwalitatief 'goeie' film te noemen: de personages bestaan uit een stel gore, zielige, van enig fatsoen gespeende debielen, de film ziet er oerlelijk uit, en het geheel is eigenlijk niet meer dan een scabreuze aaneenschakeling van smakeloze scenes. En toch deed het me iets. Met een soort dubieuze fascinatie keek ik toe naar dit zooitje varkens, die in al hun tristesse toch met een soort oprechtheid neergezet werden. En hoewel de film visueel lelijk is, vond ik de schelle noize geluiden een sterk, bevreemdend effect hebben. Evenals de editing tijdens sommige scenes.

Niet zo geslaagd als bijvoorbeeld een Container, maar niettemin een boeiend experiment van Moodysson. Er valt op allerlei gebieden heel wat aan te merken, maar de film maakte indruk. En da's het belangrijkst. 3,5*, al is het de vraag hoelang dit cijfer blijft staan. Zowel verhoging als verlaging sluit ik niet uit.

Gave, excentrieke film over een indolente man, die steeds meer een zombistisch bestaan begint te leiden. Het concept doet subiet denken aan iets als Contracted, al is deze film zowat compleet gespeend van de gebruikelijke horrorbombast. Je kunt het weliswaar als een zombiefilm zien, maar de film mikt eigenlijk totaal niet op vetzakkerij of sappig horrorvertier. Het is veeleer een schets van een zowel fysiek als mentaal afbrokkelende man, wiens leven gaandeweg steeds futlozer wordt. Het horrorpredicaat kan menig kijker dus op het verkeerde been zetten.

Passend afgebleekt kleurenpalet; de look van de film lijkt - hoewel op een mooie manier - al even mistroostig te zijn als het verhaal an sich. Verder een mooie, serene ambient soundtrack die de atmosfeer substantieel versterkt. Had eigenlijk nog wel wat meer op de voorgrond mogen treden, zeker gezien het ietwat contemplatieve karakter van de film. Daar ligt dan ook zo'n beetje het enige marginale minpuntje: de soms wat té lome pacing.

Maar verder petje af, vreemd doch mooi einde ook trouwens. Weer zo'n markant werkje dat veel meer aandacht verdient. Voor nu een dikke 3,5*.

Na lange tijd eens herzien, en toch maar met een halfje verhoogd.

Geweldige film. Maar weinig films die erin slagen om op een subtiele manier, want al het geweld gebeurt off-screen, toch zo'n akelig sfeertje neer te zetten. Begint eigenlijk al vanaf het begin, met de conversaties tussen de twee personages die nogal ongemakkelijk zijn, o.a. vanwege natuurlijk het hele taboe. Opvallend vind ik de kritiek op Page's acteerwerk. Als er nou iets juist wel de bedoeling was, dan was het om haar irritant en hatelijk te laten overkomen. Iets wat deze film perfect lukt, uitstekend acteerwerk dus, ook van Wilson trouwens.

Extra punten scoort de film door de vormgeving. Erg gestileerd, wat een aantal prachtshots opleverd, op momenten geweldige editing (LFO-scene ), en ook de soundtrack was subliem gekozen. Verder zou je kunnen beweren dat het bij vlagen wat ongeloofwaardig is, al heb ik mij daar persoonlijk gewoon totaal niet aan gestoord.

Ijzersterk dus, 4,5* toch wel.

Geniaal. Hardcore Henry maakt zo'n beetje alle actiefilms overbodig en brengt een 90 minuten durende adrenalinerush van jewelste. Dít is hoe een actiefilm moet zijn. De schijnbare behoefte aan rustpauzes van sommigen ontgaat me volledig, nou net één van de punten waarop deze film zich van het gros onderscheid. Naast uiteraard het turbulente, hectische camerawerk, volledig uit first-person perspectief gefilmd.

Enige kleine puntje van kritiek (naast de wat suffe titel): het pakweg eerste halfuur was toch nét wat beter dan de rest. Niet eens zozeer omwille van de repetitieve aard, maar vooral omdat de dynamische actie nóg beter tot zijn recht kwam in zo'n bruisende stad. Maar verder weergaloze, innovatieve cinema. Begin voorzichtig met een ruime 4*, vermits ik me afvraag of de film even goed tot zijn recht komt op normaal beeld, maar deze zou best nog op kunnen lopen.

Niet zo mijn ding eigenlijk, maar best vermakelijke pulp.

Kan me verder wel voorstellen waarom deze zich tot zo'n culthit ontpopt heeft. Kijkers idolaat van Japanse cyberpunk, en wat dies meer zij, zullen hier waarschijnlijk wel hun heil vinden. Maar ondanks mijn geringe affiniteit in het onderwerp, kon ik deze prent ook wel pruimen.

Het verhaaltje - if any - heeft wat tijd nodig om op zijn poten gezet te worden; dát aspect is verder ook niet echt het meest denderende aan de film. Sferisch gezien valt er al meer te beleven, gelukkig. Maar echt leuk wordt het pas wanneer het militante robotje de boel komt verstieren. Vanaf dan profileert dit vehikel zich - nóg meer als voorheen - als je reinste pulp. Maar wél amusante, geestige pulp, met daarenboven veel oog voor visuele flair. En een hoop saillante details.

Doet qua feel ook wat denken aan spul als Robocop en Total Recall, al is dit visueel natuurlijk wel van een totaal ander kaliber. Vermakelijke kolder dus, die - naast het feit dat ik niet zoveel met de thematiek heb - eenvoudigweg te lomp en te conventioneel is qua verloop, om me er euforisch over te krijgen. 3,0* heeft-ie wel verdiend.

Begin is een tikkeltje vervelend, maar eens in het huis beland gaat de film eindelijk uit de startblokken en is het tot en met het einde volop genieten van de stortvloed aan überkitscherige weirdness die je op je afgevuurd krijgt. Laatste halfuur is gewoon een aaneenschakeling van hoogtepunten, heerlijk! 4*.

Tweede Tsukamoto, wederom best een aardige film, maar niet helemaal onder indruk.

Ik had ook wat problemen met de té verduisterde look. Ik snap de intentie wel, maar denk toch dat Tsukamoto er beter aan had gedaan net wat meer te laten zien. Had makkelijk gekund, zonder dat de claustrofobische sfeer eronder zou lijden lijkt me. Gelukkig zitten er, voornamelijk in het begin, dan wel weer een paar sterke scenes, waarin de belichting wel goed tot zijn recht komt. De scene met die tanden op die buis, en die val-scene zijn bijvoorbeeld vrij intens.

Sounddesign is over het algemeen goed en sfeervol, maar dan voornamelijk die industrial geluiden. Over de rock/metal-achtige nummers die er doorheen gekwakt werden ben ik namelijk minder te spreken. Wat verder die hele metaforische toestanden betreft: wel leuk gevonden, maar een enorme meerwaarde had het nou ook weer niet.

Best leuk om gezien te hebben, échte blijvende impressies laat het alleen niet achter. Zal binnenkort Vital eens proberen. Kleine 3,0*.

Ik sluit me aan bij wat hierboven reeds gezegd is. Ludieke, gortdroge film, met enkele geweldige momenten en en Henry Rollins die excelleert als flegmatische vampier (of whatever). De film had wellicht nog nét wat meer durf mogen tonen, maar al met al uiterst vermakelijk en best apart. 3,5* sterretjes.

Tamelijk suffige film, op zo'n beetje al zijn facetten. Sowieso niet zo m'n ding denk ik; Miss Bala viel ook al niet in goede aarde. De personages komen dusdanig zielloos over dat empathie opwekken niet zonder slag of stoot verliep, de zandbak-esthetiek kan mij niet echt smaken, en voor de rest is het vooral open deuren intrappen. Goh, ze zijn corrupt in Mexico, wat had dat gedacht..

1,5* voor een (kinder)handjevol sterke scenes.

Erg sterk. Klinische en fatalistische schets over het nietige leven van een uitgebluste crimineel. Uitstekend vertolkt door Dagelet, die hier een geweldig lethargisch figuur speelt. Deed me soms zelfs wat denken aan Philippe Nahon, voornamelijk qua uitstraling dan.

Visueel misschien net iets te gewoontjes, de geluidsband compenseert dat echter en creëert tonnen aan sfeer. Op de momenten dat de soundtrack zich van de achtergrond los weet te rukken en enkele ijzige stiltes aanvult, is Helium op zijn best.

De eindscène laat zich voorts niet moeilijk raden, maar past wel goed binnen het plaatje. De film mist uiteindelijk wellicht nét dat beetje extra om 4* uit te delen, maar een dikke 3,5* is vooralsnog dubbel en dwars verdiend. Met Janga heeft Nederland er wat mij betreft een talentvol regisseur bij.

Simpel slashertje dat zijn kracht vooral puurt uit een toffe setting. Er wordt lekker gretig gebruikt van gemaakt en het geeft de film toch een ietwat eigen smoelwerk mee. De rest is formulewerk, maar geen verkeerd formulewerk. Enkel de 'twist' op het einde vond ik wat flauwtjes, had liever gewoon een slecht einde zonder overlevenden gezien. 3*

Herzien na een flink aantal jaren, maar nog steeds indrukwekkend.

Een kijkje in het leven van een gestoorde, waar moorden alledaags is, een soort verzetje. Prachtig geacteerd door Rooker die een werkelijk angstaanjagend personage neerzet als Henry-Lee Lucas, een man die compleet vreemd lijkt te zijn met menselijke gevoelens en emoties. Rest van de cast was wat minder, maat uiteindelijk gaat het ook niet zo zeer om hen, maar vooral om Rooker. Je voelt gewoon de constante dreiging die van zijn personage uitgaat.

Schokkend vond ik het niet echt meer. De film toont zijn leeftijd natuurlijk wel een beetje na al die jaren, hoewel in mijn ogen nergens echt storend gelukkig. Heb bij deze film eigenlijk een beetje hetzelfde als bij The Texas Chainsaw Massacre (1974). Net zoals daar, is het namelijk visueel best lelijk allemaal, tegen het amateuristische aan, maar tegelijkertijd heeft het juist wel z'n charme, in de zin van dat het goed bij de film past en het de film wat kills en realistisch meegeeft. Zou er eigenlijk niet aan moeten denken hoe deze film geweest was, mocht het allemaal juist erg mooi en gestileerd zijn. Het zou gewoon totaal niet passen lijkt me.

Misschien wel erg gul, maar toch blijven die 4,5* wel staan. Uiterst interessant portret.

Leuk filmpje van Jonze.

Wederom levert Jonze een frisse en originele film af. Iets braver en commerciëler dan z'n voorgaande films, maar wel zeker de moeite waard. Want hoewel het allemaal wel wat korter had mogen duren, is het toch vrij knap hoe de film een concept als deze toch zo lang best boeiend kan houden. Uiteraard draagt het sterke acteerwerk van Phoenix hier ook aan bij.

Jonze's toekomstvisie is ook best geinig. Die scenes met het videospelletje zijn bijvoorbeeld erg leuk, en zo kent de film wel meer van dat soort grappige momentjes. Visueel zal het wellicht niet bij iedereen in de smaak vallen, maar ik vond het warme kleurgebruik wel passen bij het koddige sfeertje dat de film uitstraalt. Zelfde geld eigenlijk voor de soundtrack. Leuk en passend.

Had wat minder sentimenteel gekund, en ook wat korter. Voor de rest is dit een schattig filmpje van Jonze. 3,5*.

Wel aardig. Uitstekend acteerwerk vooral. Middenstuk duurt alleen veel te lang en zit onnodig opgezadeld met typische ghostmovie clichés. Bij de eerst scene met het bewegende glas kreeg ik alweer een 'daar gáán we weer' gevoel. Of wat dacht je van de oh zo rationele huisvader die het initieel allemaal niet zo gelooft en de toenemende hysterie probeert te bedwingen. Creepy kindje is ook aanwezig. Vermoeiend. Echt eng is de film verder eigenlijk ook nergens, al heb ik de hele angst voor het paranormale/geesten bij veel mensen nooit echt begrepen. Op het einde schakelt de Aster een versnelling hoger en krijgt de film zelfs nog een lichtelijk absurde wending die me wel wist te smaken. Ik zie hoe menigeen er hier lustig op los speculeert, maar ik was eerlijk gezegd allang blij dat de film een tandje hoger schakelde en er zowaar wat pit getoond werd.

Verder toch wat te braaf allemaal. Visueel niet verkeerd en wat opvallende scenes/details (het ongeluk) die de film uit de middelmaat doen ontstijgen, maar uiteindelijk zat ik het allemaal maar wat gelaten aan te gluren. De 'engste film allertijden' verhalen zijn uiteraard ronduit lachwekkend. Kleine 3*.

Mooi en sfeerrijk. Tikkeltje contemplatieve film, waarin het rudimentaire verhaal geenszins stoort dankzij een knap staaltje sfeerzetting. Aan de hand van riante shots en een prachtige, serene soundtrack wordt het marginale leven van twee introverte broers gadegeslagen. Twee broers wiens rollen wellicht net iets dynamischer hadden gemogen, maar het acteerwerk van Jones en Varnson volstaat. Uiteindelijk was het toch voornamelijk de sfeer die me wist te intrigeren.

Aldus een sterke, interessante debuutfilm. Benieuwd wat deze regisseur nog meer in zijn mars heeft, want dit smaakte wel. 3,5*.

Erg matig. Zoals wel vaker bij Wheatley: aan ideeën geen gebrek, aan een sterke uitwerking daarentegen wél (Kill List uitgezonderd). Sluit me vooral aan bij wat Belon reeds zei; nogal een vis noch vlees film waarin Wheatley maar niet lijkt te weten wat ermee aan te moeten. Eerste uur valt nog wel doorheen te worstelen, maar zodra het tweede uur intrede doet verliest de film compleet de focus, in hoeverre die überhaupt aanwezig was.

Visueel verder wel aardig al was het zeker niet genoeg om de film te dragen. Soundtrack vond ik ook tegenvallen; van Portishead mag je toch op zijn minst verwachten dat het de film een aparte vibe meegeeft, maar echt verheffend was het geenszins. Voor het visuele aspect en de flamboyante rol van Irons kan ik nog 1,5* kwijt, voor de rest een saai janboeltje. Wat jammer weer, want uit zo'n concept valt toch een betere film te puren.

Sympathieke poging. Vooral de eerste helft toont Grieco toch aardig wat potentieel. Visueel best strak allemaal, mooi kleurgebruik, soms lekkere snappy editing (scene met die kakkerlakken ) en een allesbehalve subtiele, maar effectieve soundtrack. Niet alle ideeën en invloeden komen even goed tot hun recht, maar erg veel tijd om erbij stil te staan is er toch niet. Tempo ligt lekker hoog en de duidelijk over-ambitieuze aanpak van Grieco werkt juist wel aanstekelijk.

Qua verhaal lijkt het aanvankelijk een soort mysterieuze mindbender te worden maar zo'n halfuur voor het einde zet de film dan toch een andere koers uit, met een wat bombastische en actiegerichte finale als gevolg. Vond het niet helemaal werken, zeker wanneer de regisseur het ook nog eens nodig vind om op het einde wat moralistisch te gaan vingerwijzen. Maar het positieve overheerst uiteindelijk toch wel. Ruime 3*.

Gens mag zich gaan schamen in een donker hoekje; wat een bespottelijke vertoning. Was vroeger best idolaat van de games, maar zelfs met een lichte bias was dit rampzalig op alle fronten.

Ach, wellicht ben ik ook wel te streng, ik heb immers wel een paar moeten ginnegappen. De ostentatieve, 'Russische' accentjes, de afgezaagde liaison met het hoertje; ze kunnen het ook niet laten hé. De serieux waarmee het voorgeschoteld wordt maakt het louter pijnlijker. De eer van grootste stuntelaar is echter weggelegd voor Olyphant zelf: met zijn timide uitstraling slaagt hij er absoluut niet in ook maar een beetje in z'n rol te gedijen. Leek wel een grote baby. Miscast van de eeuw mijns inziens.

Wat rest zijn wat actiescènes, die waardeloos aan elkaar gerijgt worden, en haast niet verder reiken dan wat generic mepjes en klapjes, ontberend aan enige dymaniek. Kortom: Gens en consorten hebben er een waar tenenkromfestijn van weten te maken, dat secondegewijs vervelender wordt om aan te gluren. Raar na het meer dan aardige Frontière(s). 0,5*.

Inderdaad iets teveel naar Amélie gekeken. De hierboven genoemde overeenkomsten zijn behoorlijk evident en derhalve mist het allemaal wat aan eigen smoelwerk. Toch werkte de film wel. Het lieflijke piano getokkel op de achtergrond, het zonnige visuele stijltje en de frivole vertelstructuur zorgen ervoor dat het 45 minuten aangenaam vertoeven is in Zanen's wereldje. Zeker geen innovatief meesterwerk, gewoon een kort, aangenaam en warm filmpje. Niks meer en niks minder. Bescheiden 3*.

Zeer aardig filmpje wel ja. De eerste helft lijkt het allemaal een beetje het bekende stramien van het 'evil kids' genre te volgen. Was ook even bang dat we weer het zoveelste geneuzel over een door een demoon bezeten kind zouden krijgen, maar Cronin geeft er gelukkig een wat aparter twistje aan en het hele hoe en waarom wordt gelukkig ambigu gelaten. Verder een knap ongemakkelijk sfeertje, mede dankzij het sterke spel van Moeder en Zoon. Het gevoel van paranoia wordt ook best goed overgebracht door middel van een hoop kleine, subtiele details, waardoor de film na een tijdje best onder de huid weet te kruipen en daar ook tot het einde blijft zitten.

Geen meesterwerk of zo, want zó origineel is het allemaal ook weer niet, gewoon een sterk uitgewerkte genrefilm met hier en daar wat aparte inslagen. Kleine 3,5*

Zowel bizar als hilarisch.

Pas mijn eerste film van Carax, hierna toch maar even achter wat andere werkjes van de man aan gaan denk ik. Alweer een poosje geleden dat ik zoiets excentrieks gezien heb. Al mist het wel net het nodige raffinement, uiteindelijk.

In de beginscène is het al goed gesteld met de zotheid, maar als je vervolgens denkt dat Carax zijn kruid al verschoten heeft, zit je er pertinent naast. Voor je het weet begeef je je in een maalstroom aan dwaasheden, waarbij ik met stomme verbijstering, dan wel met een grote grimas toekeek. Soms beide tegelijk. Kabouters met hard-ons, scalpeersessies, en andere onzedelijke taferelen manifesteren zich naarmate dit rariteitenkabinet vordert, maar in redelijk traag tempo welteverstaan. Gelukkig blijft het wel mateloos boeien. Die accordion-scene is, overigens, mijn favoriet uit het hele circus.

Jammer genoeg scheelt er toch wel 't één en 't ander aan, waardoor het nét geen topper is voor mij. Wat meer audiovisuele panache had vermoedelijk de doorslag gegeven, ook de lengte, zowel die van de film an sich als die van bepaalde individuele scenes, had ietwat gereduceerd mogen worden. Verder wel een heerlijk tripje, dat enkele dolkomische scenes waarborgt. Kleine 3,5*.

Mwah, wel oké.

Ook al had ik er, gek genoeg, toch net iets meer verwacht dan zo'n doorsnee bedoening. Ik ben best een fan van Statham, en hoewel hij het op zich wel naar behoren doet, is het wel erg op de automatische piloot allemaal. Heeft in ieder geval zat betere (actie) rollen op zijn naam staan. Franco vond ik om eerlijk te zijn maar een armoedige vertoning als bad-guy, de rest van de cast acteert redelijk mee.

Verveling is er niet bij gelukkig, maar enige originele insteken helaas ook niet. Veel voorspelbare scenes, cliché tot en met, al steekt de actie zelf wel aardig en elkaar gelukkig. Helpt ook dat Statham altijd wel garant staat voor wat sappige vechtscenes gelukkig, want ook hier was er op dat gebied niet al teveel aan te merken. Visueel kon het er ook wel mee door.

Degelijke actiefilm, maar helaas wel érg braaf. 2,5*.

Prachtfilm.

Ten eerste vond ik Maiquel een werkelijk intrigerend personage, in tegenstelling tot sommigen hier. Blijkbaar moeten personages in dit soort films weer aan allerlei gangsterstereotypes voldoen of zo, anders is het not done. Maiquel maakt inderdaad aparte beslissingen gedurende de film, so be it. Mensen maken af en toe nu eenmaal rare beslissingen. Vond zijn introverte personage in ieder geval een stuk interessanter dan de zoveelste schreeuwerige, Tony Montana-achtige malloot.

Verder is dit visueel één van de mooiste films die ik in tijden gezien heb. Vooral het prachtige lichtspel en kleurgebruik valt snel op, maar ook de montage is feilloos. De hele Braziliaanse setting kan ik sowieso altijd wel goed pruimen, vaak lekker levendig en kleurrijk. De soundtrack is wat braaf, maar toch steeds passend en sfeervol. Zo nu en dan krijgt zelfs een bijna surrealistisch tintje, zoals bij die apart in beeld gebrachte moordscenes richting het einde van de film.

Ontzettend mooie film dus, met als enige kritiekpuntje dat ie misschien nét iets te lang duurt uiteindelijk. Verder volop genoten. Dikke 4,0* voorlopig, maar kan nog eens hoger oplopen.

Pertinent oneens met mijn bovenbuurman. Geniale film, het soort dat bij mij emoties los weet te kweken. Zou niet vreemd opkijken als Moodysson zijn inspiratie voor Container hiervandaan heeft geplukt, ook met Seul Contre Tous deelt het treffende gelijkenissen. Un Homme Qui Dort doet hoe dan ook weinig voor de genoemde titels onder.

Prachtige contrastrijke sfeerbeelden, en een zweverige, bij vlagen aanzwellende soundtrack die de beeldenstroom nog een extra krachtige ondertoon verleent. Gaandeweg vloeit er een nijpend sfeertje uit voort. En dan allicht de oeverloze voice-over, die redelijk down-to-earth begint, maar steeds verder afglijdt in abstractie, het associatieve. Op het gegeven ogenblik passeren louter diffuse gedachtegangen de revue. Geen gegronde uitingen of kloppende zinnen, maar gewoonweg gevoelens.

Maar het is, mijns inziens, vooral fraai dat de beelden hier perfect mee stroken. Op zich ben ik niet eens zozeer een 'poëzie-persoon'. Als ik dergelijke - incoherente - gedachtegangen/woorden in een boek zou lezen, zou ik er naar alle waarschijnlijk geen klap aan vinden. In combinatie met de beeldenstroom intrigeert het me echter mateloos. Het visuele vormt het perfecte fundament voor de voice-over, of juist andersom.

Wel mijn soort film dus, raar overigens dat ik deze laatst pas ontdekte. Jammer genoeg heb ik nergens nog een DVD kunnen bespeuren. Voor nu 4,5*. Beslist niet iedereen spreekwoordelijke cup of tea, maar ik vond 'm ronduit fascinerend.

Het eerste halfuur zat ik me maar wat te ergeren aan het infantiele gejengel tussen onze twee tortelduifjes. Gelukkig kantelt de film dan en wordt het een pak interessanter. Het concept is niet bijster origineel, maar de uitwerking sfeervol en mysterieus genoeg om te intrigeren. De keuze om weinig nadere uitleg vrij te geven faciliteert dat slechts.

Het het alleen nog wel wat geflipter gemogen van mij, wat intenser. Verder een meer dan aardig genrewerkje dat wat mat begint, maar gaandeweg aan kwaliteit wint. 3*.

Droevige bende dit. Voelt allemaal erg blasé aan, voegt ook werkelijk niks toe aan een allicht al oeverloos uitgemolken genre. Benedenmatig slachtwerk, pompeuze butmuziek, verfoeilijke editing, en een groepje onnozele beunhazen (met dat verwaande wijf als grootste irritatiefactor) wringen deze productie de nek om. En zelfs voor een pretentieloze zombiefilm is de logica soms hi-la-risch.

Enige wat de film nog een béétje behapbaar maakte waren de komische noten. Mijn karige 1,5* gaan dan ook vrijwel alleen uit naar de militante opa. Belachelijk natuurlijk dat hij niet als winnaar uit de bus kwam, ipv die feeks. .

1,5*.

Erg goede film, stukken beter dan Pop Skull. Want waar die film zo'n beetje de kroon spande wat lelijk amateurisme betreft, laat Wingard met deze film zien toch wat meer in z'n mars te hebben. De lage score is verklaarbaar, zeker als iets tactloos aangeduid wordt als ''horror'' werkt dat helaas vaak als een rode lap op een stier bij veel horrorfanaten, die op een avondje splatterfun rekenen. De reacties van sommigen hier spreken dan ook boekdelen.

De film deed me bij vlagen wat denken aan Henry: Portrait of a Serial Killer. Vooral qua sfeer dan, want de uitwerking is natuurlijk compleet anders. Het is nogal een narratief warboeltje allemaal, al is het in dit geval wel gerechtvaardigd, aangezien er op deze manier toch context meegegeven wordt aan bepaalde plottwists in de film. Heb me er dus allerminst aan geërgerd gelukkig.

Verder is de film visueel zeker goed, deed me beetje aan Grandrieux-achtige taferelen denken soms. Vaak erg kil in beeld gebracht. Camerawerk is inderdaad allesbehalve statisch, maar in tegenstelling tot velen vond ik het zeker niet verkeerd. Op veel momenten versterkt het effectief de gemoedstoestand waarin de personage(s) op dat moment verkeren. Andere grote troef zit 'em overduidelijk in de soundtrack. Uitermate sfeervol, unheimisch, en perfect geïntegreerd in de film. Enfin, bakken met sfeer.

Verrassend goede Wingard dus. Toch wel benieuwd geworden naar zijn andere films hierdoor. 4,0* voor deze.