Opinions

Behoorlijk brak.

Zielloos horrorfilmpje in een genre dat zich tegenwoordig dusdanig profileert in het horrorlandschap dat het nogal storend begint te worden. In ieder geval als het om van die flauwe afkooksels gaat, waar The Gallows een uitgelezen voorbeeld van is.

De scene met het markante poster-shot verdient in ieder geval nog een 0,5* extra; beste scene uit de film. Voor de rest moet je heel diep graven om de film op ook maar een beetje sfeer of spanning te betrappen - ook van het spitante acteerwerk hoeft de film het niet hebben. Wat irritante schreeuwers, waarvan je slechts hoopt dat ze zo spoedig mogelijk naar de slachtbank geleid worden. Helaas is het qua kills/gore ook gewoon benedenmatig.

En dan nog dat einde; zó potsierlijk zie je ze zelden. Krappe 1,5* vanwege één scene en de korte speelduur.

Formulewerk.

Maar ik had ook niet anders verwacht. Dit soort filmpjes kijken op zich nog wel aardig weg meestal, alleen indruk laten ze helaas nimmer achter.

Vond Bennett een erg zwak personage, al valt dat niet geheel op het conto van Wahlberg te schrijven denk ik. Écht slecht acteert ie niet, maar met zijn ietwat dorky voorkomen is hij gewoon totaal niet geschikt voor dit soort serieuzere rollen. De rest van de cast acteert verder wel redelijk mee, maar echt bijzondere performances zijn me niet in het oog gesprongen.

De film verdrinkt helaas ook in de clichés, en zo'n beetje alle platgewalste paden worden vrolijk betreden. De wedstrijd richting het einde is flauw en voorspelbaar, maar het onbetwiste dieptepunt werd bereikt met de hilarische eindscené, waarin Wahlberg op heroïsche wijze nog even naar zijn oogappeltje toe rent. Je vraagt je sowieso af waar al die rare zijpaadjes en onnodige, bij de haren bijgesleepte personages toch telkens voor dienen. Kennelijk moet er weer één of andere afgezaagde romance in de film verwerkt worden, anders is het not-done voor onze Hollywood kompanen.

Visueel kent de film nog enkele aardige scenes. Met de nadruk op ''enkele'', want ze zijn uiteindelijk op één hand te tellen, maar toch overtrof het mijn nihiele verwachtingen op dat gebied zowaar. De gewichtige, lawaaierige soundtrack was dan weer niet veel soeps jammer genoeg. Op audiovisueel vlak al bij al dus ook beneden-matig.

Niet zo best dus. 1,5*.

Typische Fincher film, vol vergezochte idioterie.

Ook gewoon vrij doorsnee eigenlijk. Kan even geen directe titels opnoemen, maar toch heb ik het gevoel al behoorlijk vaak naar een soortgelijk concept te hebben gekeken, als hetgeen in deze film. De vele onnozele twists maken het er niet veel beter op, en zeker tegen het einde toe lijkt de film met de minuut stompzinniger te worden. Alleen daaraan kun je al merken dat je met een typische Fincher thriller te maken hebt (zie Gone Girl). Ik geloofde het allemaal gewoon geen moment.

Verder ook gewoon veel te langdradig. Na het zoveelste ''huh, hoe kan dat nou?'' moment had ik wel gehad. Het had nog leuk kunnen zijn, mochten de zogenaamde ''mindfuck'' scenes zelf nog enigszins origineel of apart zijn, maar ook daar blinkt de film niet in uit. Van het ''duistere'' sfeertje merkte ik overigens ook maar weinig.

Zwaar overgewaardeerde film dus wat mij betreft, al is het wel een beetje te begrijpen waarom ie zo hoog staat. Sommige mensen schijnen nou eenmaal te kicken op dit soort plottwists, en daar maakt Fincher slim gebruik van. 1,5*.

Aardige film.

Redelijk doorsnee gebeuren, maar wel erg vermakelijk en aardig uitgewerkt. De acteurs doen het allemaal wel naar behoren. Er worden niet echt veel bijzondere prestaties geleverd, maar zowel Gosling als Penn geven de film wat charme mee, Brolin ben ik echter niet zo'n fan van.

Visueel is het erg verzorgd. Van veel originaliteit kun je niet echt spreken, maar vooral de actiescenés zien er stuk voor stuk best aardig uit. Kan me nog bepaalde scenes voor het oog halen waar er bijvoorbeeld leuk met belichting en slow-mo's werd gespeeld.

Uiteindelijk gewoon wat ik ervan verwacht had, nergens echt hoogstaand of bijzonder maar wel erg leuk vermaak. 3,0*

Gheh, grappig om achteraf te lezen dat de vijf hoofdrollen allemaal door vrouwen gespeeld zijn. Het kan aan mij liggen, maar ik heb tijdens het kijken echt helemaal niks doorgehad. Best knap, maar ik had me vooraf dan ook niet ingelezen over de cast.

Voor de rest ook een geweldig uniek werkje dat niet alleen heerlijk bizar is, maar er ook in slaagt om aan de hand van allerlei opvallende details echt een eigen universum te scheppen. Het harige fruit, Trevor, de rechtzaal, allemaal zaken waar niet echt dieper op ingegaan wordt maar wel het gevoel geven dat de film zich echt in zijn eigen hermetische wereldje afspeelt. Ook de stilering draagt daar aan bij met veel stijlwisselingen, hallucinante tussensequenties, beelden die elkaar soms overlappen. Visueel in ieder geval een erg indrukwekkende film met enkele prachtige uitschieters (de modderregen).

Opvallend komisch ook bij momenten: De getatoeëerde lul van Louwyck, de groping plants . Qua campyness zit het wel snor inderdaad. Dikke 4*.

Mooi poëtisch filmpje van Cerda. An sich een soort body horror, maar dan juist op een hele warme, emotionele manier gebracht. Net zoals bij Aftermath speelt Cerda sterk met contrasten. Het concept is simpel maar erg krachtig, al wordt de meeste emotie gepuurd uit de sfeervolle visuals en de prachtige soundtrack. Zeker op het einde komen al deze factoren samen op een erg indrukwekkende manier. Dialoog is er verder niet, Cerda laat de beelden en muziek spreken en dat doet hij op magnifieke wijze.

Toch wel een aanrader voor liefhebbers van wat meer arty horror. 4*.

Toch weer niet echt onder de indruk van Flanagan. Net als bij bijvoorbeeld een Before i Wake voelt het allemaal wat te 'obvious' aan. De hallucinaties die haar gedachten en overpeinzingen weergeven, de symboliek aan de hand van traumatische ervaringen, de flashbacks uit Jessie's jeugd. Het komt hier over als een wat flauwe en voor de hand liggende poging om om er meer dan 'slechts' een genrefilm van te willen maken.

Ook het einde voelde erg afgeraffeld aan. Geen idee hoe dit zich verder verhoudt tot King's boek, maar die hele wending waarin de Moonlight Man wél echt bleek kwam enorm gekunsteld over. Alsof het eigenlijk een los ideetje voor een andere film was dat Flanagan er per se nog even snel in wilde proppen. Gelukkig is de film verder wel redelijk sfeervol en zijn er enkele positieve uitschieters die geheel nog wat glans geven. De gory scene met de hand is uiteraard zo'n moment, zag hem niet direct aankomen. 2,5*.

Een soort low-budget, guerilla uitvoering van de tunnelscene uit Possession, dit keer zelfs inclusief nietsvermoedende voorbijgangers. Wie Fukui's feature films al niks vind hoeft hier echt niets van te verwachten, maar ik heb er wel een zwak voor.

Na het ietwat teleurstellende Elephant beviel deze Van Sant me wel.

Erg leuk experiment deze film en inderdaad echt een belevenis. Af en toe prachtige stukken, zoals de openingscene en de overgang van dag naar nacht op een bepaald punt in de film. Gerry zit vol met dat soort scenes, scenes om heerlijk bij weg te dromen en waar je je gewoon mee moet laten slepen door de beeldenstroom. Vond echter niet altijd dat die langgerekte shots echt een meerwaarde hadden, soms als je bijvoorbeeld gewoon letterlijk 5 a 10 minuten lang naar een close-up van wat gezichten aan het kijken bent, snakte ik wel naar een klein beetje vaart. Gelukkig worden dat soort dingen goedgemaakt door bepaalde longshots (zonsopgang) die wel weer magnifiek zijn.

Soundtrack is veelal afwezig, wat de film eigenlijk juist wel goed doet, maar op bepaalde momenten zoals in het begin wordt er bijvoorbeeld wel weer erg mooi omgesprongen met de muziek van Pärt.

Erg leuke film. Overdonderen deed hij net niet, maar wel een aangename ervaring achter de rug met deze Gerry. Kleine 4,0*.

Flauw, doch lang niet geheel tenenkrommend.

Volgt het gebruikelijke sjabloon voor dit soort komedies, maar zo hier en daar kon ik een paar lachstuipjes toch echt niet nalaten. Jammer genoeg is het voor de rest veelal flauw, zijn veel pogingen tot grappen té flagrant en wordt de film, zoals verwacht, zodra het einde nadert nog een onsje meliger dan dat het al was. De hele afwikkeling van het plotje slaat natuurlijk ook als kut op dirk, maar goed, gezien het een komedie is neem je dat dan maar op de koop toe.

Maar inderdaad, Hart en Ferrell doen het best leuk, en de chemie tussen beide heren is aanvankelijk al evident. Dat, plus een paar best geinige scenes (het trashtalking, het mad-dogging) zijn hetgeen wat deze film tot een best redelijk komedietje doet ontplooien. Meer dan dat is het ook echt niet, maar dat had ik op voorhand al wel enigszins ingecalculeerd.

Aldus ben ik coulant en geef ik hem nog een (kleine) 2,5*. Vermakelijk dus, hoewel er van blijvende impressies amper sprake zal zijn.

Het meeste is al gezegd. Sterke opbouw, met hier een daar een creepy scene, maar eens duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit weet de film nog maar weinig gevat uit de hoek te komen en blijkt het eigenlijk toch niet zo'n heel bijzondere film te zijn. De gooi naar komedie op (onder andere) het einde voelt wat misplaatst en je hebt eigenlijk het gevoel de gehele tweede helft naar een andere film te hebben zitten kijken. Alsof Peele er halverwege met de pet naar gooide en één of andere B-regisseur opeens de regie overnam. Vermakelijk blijft het allemaal wel, maar ik voelde me wat bedrogen na het sterke eerste halfuur. Hype zal wel vooral te danken zijn aan de rassenthematiek, die ik overigens ook weer niet zó bijster veel vond toevoegen. 2,5*.

't Is dat Neveldine end Taylor aan het roer staan, anders was dit helemaal een mispeer geweest. Zo af en toe weet het talent van het duo door te schijnen in dit verder flauwe superheldengeneuzel. Scenes als de transformatie op de motor en de hallucinatie zijn van die momenten waar de editing á la Crank lekker op tilt slaat. Het zijn dat soort momenten waar de film nog wat punten weet te scoren, want voor de rest blijft het voetje veel meer op de rem dan voorheen. Visueel vaak braafjes en de soundtrack voelt aan als een verplicht nummertje. Door het uitblijven van de echte waanzin ben je vooral genoopt te letten op het nogal potsierlijke plot en de wanprestaties van eenieder. Cage kan ik normaal wel goed hebben maar laat zich niet bepaald van zijn beste kant zien hier. Al helpt het niet mee dat die Ghost Rider ook maar een ridicuul superheldje is verder.

Niet geheel bedroevend maar kan natuurlijk in geen lichtjaren tippen aan de Cranks. 2*.

Best een aandoenlijk filmpje dat af en toe nog wel de juiste snaar weet te raken, maar ben het toch ook wel een beetje met OH eens dat het allemaal nogal braaf en veilig is. Deze film had veel baat gehad bij wat meer (cinematografische) durf. Veel voorspelbare shots en verwacht camerawerk. En die semi-edgy 4:3 beeldformaatjes mogen ze wat mij betreft sowieso afschaffen, moet haast wel één van de vervelendste trends zijn binnen het huidige alternatieve filmlandschap.

De communicatie met andere 'spoken' was een geweldige vondst, de veelbesproken monoloog kon ik persoonlijk wel pruimen en het einde mocht er ook best wezen. Lichtpuntjes in een potentierijke, interessante film die helaas toch wat teveel binnen de lijnen kleurt om echt geweldig te worden. Het is dan ook een film die me waarschijnlijk niet al te lang bij zal blijven, iets wat gezien de opzet en pretenties juist wél het geval had moeten zijn. Kleine 3*.

Zoutloze meuk.

Ontiegelijk saaie film, waarbij je haast in slaap gewiegd wordt door de futloze regie van Polanski. Eigenlijk straalt alles in de film een zekere muffigheid uit. Nu ben ik sowieso weinig gecharmeerd van Polanski's creaties, maar dit is zelfs voor zijn doen wel érg binnen de lijntjes. Wellicht onderging hij gewoon een dipje tijdens het maken deze film.

McGregor stelde ook teleur. Hoe meer ik van de man zie, hoe meer ik de indruk krijg dat hij, buiten zijn rol in Trainspotting, eigenlijk een enorme grijze muis is. Brosnan maakt er al helemaal een potje van, al waren mijn verwachtingen van een non-acteur als hij dan ook nihil. De rest wekt de indruk maar wat tegen heug en meug in mee te staan acteren in deze dooie bedoening.

Verder stelt het verhaaltje ook echt niet zoveel voor. Voorspelbaar en uiterst doorzichtig. En breek me de bek niet open over het zeer flauwe einde. Al bij al dus een absoluut zielloze bende. Na afloop liet ik een gaapje, krabde ik even achteloos aan m'n zak, waarna ik constateerde dat ik het grootste gedeelte van de film ook alweer vergeten was. Dat zegt voldoende.

Door en door slecht dus. Een welverdiende 1*, omdat het niet helemaal vreselijk wegkeek.

Sterke film van Laugier die zich geenszins met Martyrs kan meten, maar makkelijk boven het maaiveld der popcornhorrors uitkomt. Laugier maakt erg sterk gebruik van je verwachtingspatroon als kijker en de flashforward dagdromen (of whatever) geven de film een emotionele lading mee die redelijk uniek is binnen het horrorgenre. Verder versterkt door het goede acteerwerk.

Moet helaas wel bekennen dat, hoe effectief de 'twist' zelf ook was, ik toch ietwat teleurgesteld was in het verdere verloop van de film. Zeker richting het einde begint het zaakje toch wat af te glijden in clichématigheid. Ik had dan denk ik liever óf een volbloed slecht einde gehad, óf meer ruimte voor interpretatie willen zien. Na de twist is het duidelijk hoe de vork in de steel zit en kun je het verdere verloop redelijk uittekenen. Vind het lastig uit te leggen, maar na afloop voelde ik me dus toch een klein beetje bedrogen doordat de eerste helft een meer bijzondere film leek te vermoeden dan dat het uiteindelijk werd. Of zo. Buiten dat wel gewoon een sterk horrortje, maar lang niet de soulcrusher die Martyrs was.

Las ergens dat mensen dit heftiger en shockerender vonden dat Martyrs. Wat een grap zeg.

De film begon nog enigszins veelbelovend. De opbouw was best aardig en hoewel het acteerwerk van de kindertjes niet al te best was, zette Baker haar rol wel erg sterk neer. Haar monologen tegenover haar kinderen waren ook best overtuigend af en toe.

Dan het tweede deel, waar de film gewoon hopeloos faalt. Wel thema's als verkrachting en vrouwenbesnijdenis in je film stoppen, maar vervolgens te laf zijn om het ook expliciet in beeld te brengen. Vreemd hoor, voor een film als deze, om zulke brave concessies te doen. Zorgt er dan ook voor dat het shock gehalte gewoon verwaarloosbaar klein is wat mij betreft. Dan rest nog het einde, wellicht nog een grotere domper. Sentimenteel geneuzel (vreselijke soundtrack), wat de film alleen nog maar meer onderuit haalt.

Nee, er zijn toch echt zat films die dit veel en veel beter en indrukwekkender doen, vaak zelfs zonder allerlei vieze thema's te bevatten. Volgende keer wat minder braaf en wat meer ingetogen graag, want dit is slechts een zielige vertoning. 1,5* voor de rol van Baker en het veelbelovende begin.

Het middenstuk zit iets teveel opgezadeld met typische zombiefilm capriolen, maar dat neemt niet weg dat McCarthy het zombiegenre enigszins nieuw leven inblaast. Alleen daarom al de moeite waard. Sterke soundtrack en sfeervolle locaties ook.

De opmerking over 'World War Z nadoen' kan ik overigens totaal niet duiden. Kwam die film maar een beetje in de buurt.

Ruime 3*, fijne film. En mensen die het hele planten/fungi gebeuren niet zo kunnen plaatsen: kijk dit maar eens .

Interessante film.

De érg lage score is wel verklaarbaar. Qua plot dikwijls freewheelend, tevens wekt het feit dat pornomokkel Sasha Grey de hoofdrol speelt wellicht op voorhand al dedain op bij sommigen. Maar mits je de film met neutrale blik kijkt zul je merken dat ze zeker niet onder doet voor een hoop overgewaardeerde, Hollywoodiaanse weggooi actrices. Eminent acteerwerk van haar kant dus.

Verder een eigenzinnig filmpje van Soderbergh. Visueel best stijlvol in beeld gebracht allemaal, 't is duidelijk dat Soderbergh daar in z'n films steevast de nodige aandacht aan schenkt. Daarnaast een behaaglijke soundtrack, en een concept dat voldoende interessant is om je 77 minuten als geboeid kijker te houden. Had ook niet langer behoeven te duren, prima keuze daarvoor. Enkel die scenes in het vliegtuig ervoer ik als lichtelijk storend.

Blijft allemaal wel iets te simpel om écht hoog uit te vallen, maar vooralsnog het beste wat ik van Soderbergh gezien heb denk ik. Kleine 3,5*.

Lekker fout filmpje. Niet alle humor is even geslaagd te noemen, maar de film is gewoon maf en over the top genoeg met hier en daar een paar leuke uitschieters. De man zonder hoofd, maar vooral ook dat hondje . Het volleybalteam is een aardige variant op het slachtvee dat je doorgaans in dit soort films aantreft en Lavant vind ik altijd wel een leuk acteur.

Het is duidelijk wel vooral het komische aspect waar de film op teert, qua horror schiet het wat tekort. Bad guys zijn wat saaiig en de gore is ook niet al te overtuigend. Afonso probeert er wel degelijk aandacht aan te besteden, maar verder dan een emmer ranja door het beeld gooien bij elke moord komt hij niet. Jammer, want dat zijn toch zaken die een film als deze nog naar een wat hoger plan hadden kunnen tillen, maar die potentie wordt niet echt ingelost. Verder best vermakelijk onzin allemaal. Kleine 3*.

Voor het grootste deel een erg vermakelijke variant op het Home Invasion genre in de vorm van een fijne zwarte komedie. De opbouw is vlekkeloos, de film heeft een aangename flow en het acteerwerk is perfect, met Song toch wel als uitschieter. Kritiek op de geloofwaardigheid is wat mij betreft onbegrijpelijk, lijkt me bij een ludieke zwarte komedie als deze volstrekt irrelevant.

Het 'probleem' van deze Parasite is eerder dat boel na de geweldige scene op het feestje een beetje doodvalt. Het moddert daarna allemaal nog te lang aan waardoor de angel langzaamaan uit de film verdwijnt. Ook het einde voelt wat aan alsof er op meerdere gedachten werd gehinkt en er uiteindelijk maar gekozen is voor een compromis van van alles wat. Het hele cyclische element met de vader die als het ware de man in de kelder 'overneemt' kwam nogal geforceerd over, ook die droomscene voelde niet zo op zijn plaats. De film komt grotendeels over als geregisseerd met veel zelfvertrouwen en een duidelijke visie, maar het laatste halfuur staat daar enigszins mee in contrast.

Maar uiteindelijk is dat een vergroting van een niet al te groot minpunt. Zeer vermakelijke film, origineel uitgangspunt en zeker het eerste uur waarin de familie zich nestelt in het huis is smullen. 3,5.

Het maffia-genre is er eentje waar ik niks, maar dan ook écht helemaal niks mee heb normaal gesproken, maar dit is met afstand de beste die ik gezien heb. Toen voor het eerst over de film hoorde was mijn interesse al wel gewekt, vervolgens gekocht, en mijn interesse nam alleen maar meer toe op het moment dat ik op de achterkant van de hoes geciteerd zag staan: ''Vergeet The Godfather, Gomorra schiet alle glamour rond de maffia aan flarden''. .

Rauw, realistisch (bijna docu-achtig) en erg intrigerend. Deze keer gelukkig geen vaste klanten De Niro of Pacino, maar gewoon lokale, Italiaanse acteurs die ook gewoon Italiaans praten. Stuk voor stuk personages zonder opsmuk, wat veel realisme toevoegt. Bijzonder om de maffia een keer bezig te zien, ontdaan van alle stoere prietpraat, ''coole'' oneliners en irritante scheldtirades. Veel zaken ook waarvan ik helemaal niet afwist dat de maffia zich daar überhaupt mee bezig hield, dus in zekere zin zelfs nog leerzaam ook (afvalverwerking bijv.).

Aan de langdradigheid of ontbrekende coherentie heb ik me niet écht geërgerd, al zal het gemiddelde ''xxx Tony Montana publiek'' er ongetwijfeld meer moeite mee hebben. Wel waren niet alle personages even interessant, wat misschien juist realistisch is op een bepaalde manier (geen opsmuk), maar toch wel een klein minpuntje is. Verder wel een uiterst boeiend en vooral gedurfd portret van de Camorra in Napels.

Kleine 4,0*.

Die scene met de zwarte pupillen en het gebrabbel.. Alweer even geleden dat ik zo'n effectief horrormoment zag in een film. Verder een film die niets nieuws biedt en een wat moeizaam eerste uur kent, maar het laatste halfuur mag er best wezen qua horror met hier en daar zelfs wat serieus creepy scenes. Het IMDb gemiddelde is een stuk representatiever dan het magere cijfer hier. Ruime 3*

Jammer dat de regisseur van het eigenzinnige Nina zich kennelijk moest verlagen tot dit soort tv-brol. Voorspelbaar en suf thrillertje, met een flinke scheut non-logica en een hoop lachwekkende toevalligheden. Visueel degelijk, maar voor de rest weinig goede woorden over voor dit soort lopende band producties. 1*.

Deze in de bioscoop meegepikt. Best aardige film, maar had veel beter kunnen zijn.

De grootste stoorfactor van de film is eigenlijk dat hij uiteindelijk gewoon veels te lang duurt. Op het gegeven moment vond ik het gewoon wel mooi geweest en herhaald Fincher zich teveel, wat verder ook de hele geloofwaardigheid van het verhaal niet ten goede kwam. Neem nou bijvoorbeeld een film als Following (1998), niet echt op veel vlakken vergelijkbaar verder, maar ook een soortgelijk set-up verhaaltje dat het toch een stuk effectiever doet in een veel kortere tijd. Verder ook veel overbodige zijplotjes (geld dat gestolen werd van Amy o.a.) die totaal geen toegevoegde waarde hadden, en dus makkelijk gewoon niet in de film gehoeven hadden.

Ook zeker wel goede dingen gezien, want die 3* sterren staan er uiteraard niet voor niets. Zo kwam de film qua soundtrack vaak erg sterk uit de hoek en gaf deze veel impact aan bepaalde scenes (Amy als ze die gozer z'n keel doorsnijd bijvoorbeeld, vette scene ook), en vond ik vooral het einde erg sterk. Liet toch een soort wrange nasmaak achter.

Wel jammer dat dat ''wrange'' niet de hele film, of in ieder geval op meerdere momenten in de film naar voren kwam. Fincher doet erg zijn best om de crowd te pleasen en het enigszins toegankelijk te houden door o.a. er (vooral aan het begin) veel flauwe, komische insteken in te stoppen. Beetje ongepast voor een film als deze, en zorgde ervoor dat het algemene sfeertje vaak wat te luchtig was ipv het beklemmende waar ik op gehoopt had. Kan misschien ook wel komen doordat Affleck de hoofdrol speelde. Vind ik nou niet de meest geschikte acteur voor een film als deze en kwam totaal niet uit de verf. Pike vond ik daarintegen wel erg overtuigend.

Film die zeker kwaliteit bevat, maar uiteindelijk niet helemaal kan overtuigen door een aantal erg jammere keuzes van Fincher. Aardig, 3,0*

Vond juist, in tegenstelling tot velen blijkbaar, het stuk in het flatgebouw + einde één van de beste momenten uit de film. Het shot van Pattinson in de politiewagen is niks minder dan magistraal en de soundtrack spot on. Verder een uiterst vlot en vermakelijk misdaadvehikel dat dankzij leuk camerawerk genoeg dynamiek uitstraalt en hier en daar een paar rake scenes kent.

Het predikaat 'achtbaanrit' vind ik dan weer wat te geflatteerd. Het is een lekker action-packed filmpje, maar zo chaotisch en hectisch als sommige doen beweren vond ik het helaas ook weer niet. Had nog wel best een onsje meer mogen zijn. Wel 3,5*.

Viel me nog mee.

Ik heb het ook niet zo op die oversentimentele vertelfilms, maar gelukkig kon deze me nog enigszins bekoren. De film laat nou niet bepaald een impact achter, maar kijkt wel erg lekker weg moet ik zeggen. Matt Damon steelt de show en speelt zijn rol met veel overtuiging, Affleck daarentegen bewijst wederom niet veel meer te kunnen dan de lompe boerenpummel spelen, al doet ie dat dan, toegegeven, wel aardig. Williams was licht irritant.

Qua klefheid had ik zo'n beetje het ergste van ergste verwacht, maar ook dat viel uiteindelijk nog wel mee. De gesprekken tussen Williams en Damon waren wel wat fake, al is het allemaal gelukkig een stuk beter te pruimen dan bijvoorbeeld een Shawshank of Green Mile. Verder bevat de film ook nog enige filmische kwaliteiten; de visuals waren wel verzorgd (scene in het park), soundtrack niet zo bijzonder, maar wel gewoon aardig.

Leuk wegkijkfilmpje. Uiterst voorspelbaar, bij momenten klef, maar een stuk beter bevallen dan ik verwacht had. 2,5*.

Russell blijft een held. In de eerste paar minuten voel je gelijk al aan dat dit geen normale film gaat zijn en na een klein halfuurtje heb je al geen idee meer waarnaar je nu eigenlijk zit te kijken, heerlijk! Plotje is flinterdun, maar dat geeft hier juist alle ruimte voor Russell om lekker uit te pakken met zijn rariteitenkabinet. Een luidruchtig, chaotisch schouwspel vormgegeven door overtrokken performances, manische personages, bizarre taferelen, ongegeneerd hedonisme en bovenal een totale lak aan subtiliteit. Je moet ervan houden. Enige wat ik hier miste waren die trademark Russell kitscherige nachtmerrie/hallucinatie sequenties. Kleine 4*

Geweldig filmpje, eigenlijk precies wat ik ervan verwachtte.

Knotsgekke film. Erg creatief, vindingrijk, en bij vlagen hilarisch. Visueel is het prima, maar eigenlijk zijn het vooral de decors die de film echt maken. Tijd om te vervelen heb je niet, want zo'n beetje elke minuut komt Anderson wel weer met een leuk ideetje. De geinige soundtrack sluit hierbij perfect aan.

Acteurs zijn ook uitstekend gecast. Dafoe is geknipt voor dit soort rollen, Norton is grappig, en ook leuk om Brody weer eens in een goede film te zien spelen.

Qua humor vaak gortdroog. Persoonlijke favoriet was het moment waar iedereen op elkaar begon te schieten, maar werkelijk niemand elkaar raakte. Norton sluit vervolgens diezelfde scene op een erg komische manier af.

Fijn om deze ook eens gezien te hebben. Mijn verwachtingen waren tamelijk hoog, en die heeft de film zeker waargemaakt. Topper van 2014 wat mij betreft. Dikke 4,0*.

Hilarisch slecht. De link met Phone Booth is wel begrijpelijk, al wist die film toch een stuk hipper en vlotter uit de hoek te komen. Grand Piano faalt daar resoluut in, waardoor de aandacht vrijwel volledig op het potsierlijke plot komt te vallen. De meeste onnozelheden zijn hier al benoemd dus die moeite zal ik mezelf besparen, maar zelden een film gezien die er zo'n potje van maakt. Het concert vond ik verder een weinig boeiende setting en de muziek is mijn ding niet, dus ook op dat vlak viel er weinig te rapen.

Prullaria van de onderste plank die maar zo snel mogelijk uit m'n geheugen gebonjourd mag worden. Met de intro heb je het beste wel zo'n beetje gehad. Daarvoor 1*.

Best van genoten, geheel tegen mijn geringe verwachtingen in eigenlijk.

Op papier geen film die in mijn straatje zou liggen, zo dacht ik. Van Fellini heb ik ooit wel iets uitgeprobeerd, maar dat vond ik dermate afschuwelijk dat ik het mormel halverwege uit heb gezet. Maar gelukkig is Sorrentino een regisseur die overstroomt van het talent, waarmee hij toch een resultaat aflevert dat prima te behapstukken valt.

Een Conseguenze is het allicht niet, al neemt dat niet weg dat Sorrentino er meermaals in slaagt ware pracht en praal op het scherm te toveren. Nu helpt het uiteraard mee dat de gebouwen in Rome bepaald geen bouwvalletjes zijn, maar de film is meer dan louter droge registratie. Mooi sierlijk camerawerk, elegant welhaast. En ook de muziek strookt daarmee. Veelal klassiek, maar niet van het het groteske soort waar ik doorgaans spontaan onwel van wordt. Subtiliteit lijkt het sleutelwoord. Daarnaast zo nu en dan afgewisseld met modernere noten (geweldig feestje aan het begin).

Dat was dan eigenlijk ook voldoende om me te doen laten genieten, want de resterende elementen boeide me niet zo bijzonder veel. Uitgezonderd een Servillo in topvorm waren de personages een stel inhoudsloze pionnetjes, en het verhaal houd weinig steek. Oogt als een ietwat lukrake reeks van gebeurtenissen, waarbij Woody Allen-esque dialogen en hedonistische toestanden hand in hand gaan met elkaar. Maar veel maakt het niet uit.

Derhalve ken ik de film geen enorm hoge score toe, maar een 3,5* ster is wel op zijn plaats. Prachtige beelden die gepaard gaan met een mooie soundtrack. En ook een vanouds sterke Servillo, wat een uitstraling heeft die vent toch. Anyway, dat is wat de film mij gebracht heeft en waar ik voornamelijk van genoten heb. Goede film dus, nu nog even de rest van Sorrentino's oeuvre afwerken. 3,5*, voor nu althans.