Opinions

Fijne vertolkingen van met name Roberts en Wolff. Leukste aan de film is de manier waarop je eigenlijk niets over de personages weet, maar Coppola hier en daar hintjes uitdeelt waar je verder zelf invulling aan kunt geven. Het gebrek aan achtergrondinfo maakt de personages op deze manier alleen maar boeiender. Verder ook wel een fijn sfeertje, al moge het duidelijk zijn dat het wat dat betreft nog wel mijlenver van een Van Sant af ligt. Dan had het toch wel met wat meer panache gemogen, zeker audiovisueel. Toch een fijne film. 3*.

Boeiend, schrijnend, maar bij momenten toch ook hilarisch. Na pas twee films van Seidl gezien te hebben vind ik zijn signatuur toch al vrij evident. Scherpe film die het contrast tussen twee werelden blootlegt, zonder daarbij gelukkig een kant te kiezen. Bij momenten pijnlijk en gênant (verjaardagsscene), op andere momenten weer bijtend komisch (dat eindshot ook ). Mede dankzij de cinematografie die soms aan het komische karakter bijdraagt, en nogal wat wegheeft van Andersson's films.

120 minuten bleek echter wat aan de lange kant en op bepaalde momenten is de film nogal repetitief van aard. Had makkelijk wat overbodige bagage uitgeknipt kunnen worden. Verder een sterke film, die de mensheid op zijn achterlijkst laat zien en het midden houdt tussen lachen of huilen. Ruime 3,5*.

Na de imposante karrenvracht aan mozaïekfilms doorheen de jaren, waagt de Nederlandse van Ginkel zich ook eens aan zo'n larmoyante raamvertelling á la Crash/Babel. En van Ginkel doet het op zich niet slecht, al weet hij helaas niet zo heel veel toe te voegen aan het 'genre'.

Alvorens het kijken verwachtte ik me al aan grote porties zwaarmoedigheid en veel opzichtige pogingen tot tranentrekkerij. Dat de film me, zonder schroom, een hoop miserie door m'n strot zal douwen kwam dus niet echt meer als een verrassing . Het 'probleem' is veeleer dat de ontwikkelingen binnen de film érg voorspelbaar en clichématig zijn. Wellicht relevant, inderdaad, maar toch stoorde ik me eraan. Het hele prostitutieverhaal als exponent, maar ook het ontsnappingsgebeuren met de typische, grote, vriendelijke neger, en alle gevolgen van dien, wordt weinig verrassend uitgewerkt.

Wel leuk is het thema, evenals allerhande etniciteiten en taaltjes die de film rijk is. Film ziet er verder ook gelikt uit, is voorzien van een serene, kabbelende soundtrack, en het acteerwerk is van een meer dan valabel niveau. Ook wel degelijk wat positieve noten dus.

Al zal 'The Paradise Suite' me verder voornamelijk bijstaan als een film die gepaard gaat met een vakkundige uitwerking, maar eentje die me simpelweg weinig wist te verbazen. Betreurenswaardig, aangezien van Ginkel dat wél deed met zijn vorige langspeelfilm. Hopelijk waagt hij zich bij zijn volgende project weer aan iets minder conventioneels. Kleine 3,0*.

Sluit ik me bij aan, ijzersterke film, die hier spijtig genoeg onderhevig is aan flinke onderwaardering. Al valt dat te verklaren: El Páramo is geen horror, noch oorlog pur sang. Veeleer twee genres die in de blender gemieterd worden, waarbij het resultaat voornamelijk drijft op de akelige sfeer.

Daaraan geen gebrek namelijk. De benevelde, desolate contreien rondom de omineuze militaire basis zijn hier onder andere debet aan. Vanaf minuut één is het al wel duidelijk dat er iets niet pluis is op de Colombiaanse hoogvlakte, althans, die indruk krijg je als kijker. Want was er werkelijk gevaar? Was de 'guerilla' informante echt verantwoordelijk voor het dood en verderf? Als kijker wordt je er uiteindelijk over in het ongewisse gelaten, wat het ook een stuk mysterieuzer maakt.

De psychische aftakeling die gaandeweg intrede doet, heeft zijn kracht vooral aan de soundtrack te danken. Geweldige dreigende klanken, die de film veel sfeer verlenen. Eens de soldaten stuksgewijs mentaal beginnen te ontwortelen laat de soundtrack zich enkel tot een nóg grotere troef kennen. Aan de visuals had Marquez wellicht net wat meer aandacht mogen schenken, al komt de film met louter zijn setting al een heel eind.

Naar boven afgeronde 4,0*, lekkere trip. Overigens wel een einde dat ietwat aan de goedkope kant is, maar ach. Zeker een werkje dat meer aandacht verdient.

Leuk filmpje.

Ben verre van een fan van dat hele skaters cultuurtje, maar gelukkig doet Van Sant er weer wat bijzonders mee. Op momenten zeer vergelijkbaar met Elephant, want ook hier maakt Van Sant regelmatig gebruik van dromerige, lang uitgerekte shots. Sommigen vinden het misschien saai, maar ik kan er zeker wel van genieten. Het levert een lekker surrealistisch sfeertje op.

Muziek/soundtrack is over het algemeen ook sterk, al vond ik sommige losse nummertjes niet al te best gekozen. Gelukkig wordt dat in andere scenés dan weer helemaal goedgemaakt, door middel van mooie, sfeervolle ambient nummers, en sterk sounddesign. Zo is de beginscene prachtig surreëel, maar het hoogtepunt wordt wat mij betreft gevormd door de douche-scene. Beklemmend, en erg knap.

Anyway, goede film. Nergens wordt het écht indrukwekkend, en het mist de impact die bijvoorbeeld een Elephant wel had, maar zeker de moeite waard om eens gezien te hebben. Voorlopig een dikke 3,5*.

Die hele klassieke stijl vond ik nogal geforceerd en bij momenten vrij lelijk, maar onder die laag kitsch zit een zeer aardige film verscholen. Leuk verhaaltje dat even tijd nodig heeft om goed op gang te komen, maar vanaf dat moment ook absoluut blijft boeien. Zeker tegen het einde aan wordt je op wat leuke vondsten getrakteerd, met als hoogtepunten de baby en vooral ook die bebaarde hond. Had van mij eigenlijk nog wel wat meer de (weirde) komedie kant op mogen gaan. Veruit het aspect dat het beste uit de verf kwam, tijdens de wat serieuzere momenten viel het soms nogal dood dankzij oa het matige acteerwerk.

Al bij al een leuke genrewerkje met wat aangenaam weirde twistjes en kwinkslagen, maar hier en daar verhinderd wordt door wat flauwe regiekeuzes. 3*.

Mwa, film heeft een aardig concept, maar wat er nou mee gedaan werd? De beste momenten waren nog degene waar de geluidsband aangewend wordt om de sfeer te versterken, zoals tijdens de paniekscenes. Helaas hadden die een stuk intenser kunnen zijn en worden ze nogal snel afgebroken. Dat in tegenstelling tot de momenten die juist weinig interessant waren (Beto die strijkt, Beto die een burrito eet, Beto die de was ophangt). Die werden om één of andere reden juist weer nodeloos lang gesponnen.

Einde was wel aardig gevonden, maar al bij al nogal een teleurstelling uit Mexico. 2,0*.

Aangenaam licht-absurdistisch werkje van Belgische bodem. Lekker off-beat en een lollig meanderend verhaaltje. Valt zowel qua absurdisme als qua zwarte komedie echter toch wat te licht uit om echt te kunnen overdonderen. Op ten duur begon het sfeertje ook wat monotoon en repetitief aan te voelen, maar gelukkig duurt de film niet te lang. Een paar heerlijke rollen wel verder, met Bokma en Clement als uitschieters.

3*

Aardig filmpje weer uit de reeks.

Het verhaaltje kun je beter zo snel mogelijk gedag zeggen; na een pakweg vijftien minuten lijkt enige geloofwaardigheid van de baan. Maar daarvoor kijk ik dit soort Masters of Horror filmpjes natuurlijk ook niet, dus ach. Wél prominent aanwezig: een geduchte hoeveelheid gore en een hoop vetzakkerij. Ergo, de gorehounds zullen beslist aan hun trekken komen.

Verder geen significante kwaliteitsverschillen in vergelijking met de andere MoH afleveringen die ik reeds gezien heb. Sfeertje zit er al bij aanvang goed in, kijkt vlotjes weg, en bovenal een handjevol aan lekker ranzige scenes. Zag overigens achteraf pas dat dit een kindje van Argento was, leuke bijkomstigheid. Heb me in ieder geval nimmer verveeld hiermee. Kleine 3,0* heeft-ie wel verdiend.

Helemaal wat ik ervan hoopte. Alcazar heeft met namen als Flying Lotus, Soderbergh en inderdaad Erik Ferguson een resem aan talentvolle mensen bij elkaar gesprokkeld en het resultaat is er absoluut naar. Niet dat dit soort films iets volstrékt nieuws zijn, deze Perfect valt dan ook goed in het straatje van trippy sci-fi als Beyond the Black Rainbow en Altered States, maar de film weet zich met gemak te onderscheiden en de genoemde titels op bepaalde punten zelfs te overtreffen.

Op zich qua narratief nog relatief rechtlijnig, maar zodra de film in de overdrive schiet wordt alles uit de kast getrokken. Een bonte verscheidenheid aan stijlen met o.a. animatie, retrowave esthetiek, B&W sequenties en een hoop visueel geëxperimenteer. De soundtrack van Flying Lotus vult het visuele naadloos aan, lekker elektronisch en best aanwezig. Zeker tijdens de zwart-wit stukken wordt het volume goed opgevoerd. Zelfs een tikkeltje noisy af en toe. Daar kan een Cosmatos, hoe geweldig ook, toch best wat van leren.

Die longtake door het huis richting het einde, met de bizarre onthulling van die 'baby' is de kers op de taart. Zien om te geloven.

Erg jammer wel van het totale gebrek aan internationale allure van deze film. Zal de komende tijd vermoedelijk louter te zien zijn op wat exclusieve Amerikaanse VOD-diensten, DVD/Blu-Ray is (nog) niet in zicht en bioscoop kun je helemaal op je buik schrijven. Was bij Kuso ook al zo vervelend. Beetje balen want dit is bij uitstek een film die op groot scherm gezien dient te worden. Heerlijke trip. Dikke 4,5*.

Deed me een beetje aan Laugier denken, maar dan met een meer komische/absurde inslag. Heerlijke film die tegen de 4* aanschurkt, maar toch net iets mist om écht geweldig te zijn. Lastig om de vinger er precies op te leggen, misschien vanwege het uiteindelijk wat simpele en makkelijke misbruik riedeltje? In ieder geval een verdiende 3,5*. Gaat zeker de goede kant op met de Netflix Originals!

Kleine tegenvaller. Had om de één of andere reden altijd iets experimentelers verwacht (en gehoopt) bij deze film. Dit vond ik op de meeste momenten toch wat te vlak en saaiig. Er is soms dan wel plek voor wat lichtelijk surrealistische scenes (die octopusscene was erg apart), maar die zijn meestal maar kort van duur en eens ze voorbij zijn is de film steeds weer een beetje terug bij af. Kun je je daarna weer door de vijfde herhaling van dezelfde seksscène heen ploeteren... Ook ik had graag wat meer van het onderbewuste verbeeld zien worden, zeker omdat het visueel verder een best sfeervolle film is met sterk gebruik van zwart-wit. Maar op het gegeven moment wordt het gewoon écht wat repetitief allemaal.

Richting het einde krikt Menkes het niveau gelukkig nog wat omhoog, het uiteindelijke eindshot is zelfs bijzonder fraai. Trekt de film voor mij nog nét naar een kleine 3* toe ipv van 2,5*. Bijzondere film wel, op zijn hoogtepunten een soort Lynch-light, maar ik had op wat meer gehoopt.

Vandaag na dik twee jaar eens herzien, en ik ga gewoon weer vrolijk terug naar 4,5*.

Prachtig staaltje filmmagie, zoals alleen Argento dat kan. Ben nog steeds wat angstig om Argento's recentelijkere films uit te proberen, aangezien de beste man het bijltje er nogal bij neergelegd schijnt te hebben, maar deze film is duidelijk Argento in z'n hoogtij-jaren. Is zo'n 30 jaar na het oorspronkelijke bouwjaar nog steeds van uitzonderlijke klasse.

Verhaal en acteerwerk (uitgezonderd Connelly) kun je zoals vaker beter links laten liggen, maar wie daarvoor een Argento gaat kijken verklaar ik voor gek. Visueel is het vaak prachtig, wat vooral te danken is aan de schitterende belichtingen. Vaak echt om door een ringetje te halen zo mooi, met als hoogtepunt(en) die droomsequenties. De sprookjesachtige soundtrack sluit bij dit alles perfect aan, met uitzondering van de momenten waarop de metal muziek op komt zetten. Dat soort a-sfeervolle herrie had Argento ergens mogen stoppen waar de zon niet schijnt. Gelukkig zijn die momenten schaars, en doet het weinig tot geen afbreuk aan de algehele ervaring.

Verder wat leuke vondsten, zoals de gave van Jennifer om insecten op te roepen, en die geinige chimpansee. Wat me de tweede keer ook opviel, zijn de prachtige locaties zelf. Die school uiteraard, maar ook die Zwitserse berglandschappen met die bloemenvelden. Haast poëtisch gewoon.

Ook na de tweede keer een magische ervaring dus. 4,5*.

Blijft een boeiende film.

Hoewel het verrassende/spannende er bij een herziening wel zo'n beetje uit is, bleef ik nochtans 81 minuten lang aan het scherm gekluisterd. Dat is voor dit soort Thrillers al een hele prestatie.

Schumacher laat er geen gras over groeien, en gaat na een korte intro, met wat leuke editing snufjes, meteen straight to the point. Leuk concept dat ook de tweede keer de ganse speelduur makkelijk weet te boeien. En hoewel de film nooit écht geniaal wordt of zo, kent het eigenlijk ook geen één mindere scene. Uitgezonderd misschien het ietwat teleurstellende einde, maar soit. De belevenis blijft nagenoeg intact.

Verder ook een fijne cast, waarbij alle acteurs lekker in hun rol zitten. Farrell is normaliter nogal een slappe dweil, maar hier kon ik hem prima uitstaan, en Whitaker staat tevens z'n mannetje (zoals gewoonlijk). Rest nog een sterke Sutherland, van wie we enkel z'n stem horen.

Nog steeds topvermaak. Kleine 4,0*.

Echt een groeier dit. Vooral veel details in de vorm van visuals en soundtrack die me bij de herziening (meer) opvielen. Elke scene word ondersteund door perfecte, uiterst sfeervolle soundtrack en visueel is het gewoon een feest, al moet ik wel bekennen dat ik gewoon een zwak heb voor die heerlijke gritty zwart-wit stijl.

Cohen's obsessie is gewoon geweldig om te volgen. Zijn gemoedstoestand gedurende de film, is erg intrigerend weergegeven, zoals we dat bij meer films van Aronofsky gewend zijn. De soms hectische editing, de elektronische soundtrack, waar ik sowieso al fan van ben, en de korrelige visuals die ik al eerder aanhaalde, alles draagt bij aan de waanzin van Cohen, die ons op sublieme wijze getoond word in Pi. Knap werk, al helemaal als je je bedenkt dat ik de ballen verstand van wiskunde heb, noch enige interesse in het onderwerp. De uitwerking van Pi is echter wat het zo'n geweldige kijkervaring maakt. Requiem for a Dream vind ik nog iets beter, simpelweg om dat die een nog grotere impact achterliet.

Neemt niet weg dat dit meesterwerk in mijn ogen gewoon 5,0* verdient plus een plek in m'n top 10. Geweldige film.

Zeer kwalitatief oudje.

Tevens ook mijn eerste Bresson. Moet zeggen dat ik Bresson's droge, stoïcijnse aanpak juist erg kan waarderen. Geen overdreven dramatisch gedoe, geen veel te lang gerekte, oninteressante dialogen, maar gewoon lekker straight-forward. Het vaartje zit er in ieder geval goed in, uiteraard mede dankzij de korte speelduur.

Klinkt gek, maar op de één of andere manier deed voornamelijk de sfeer me wat denken aan Following (1998). Mysterieuze man in pak, die er een nogal eigenaardige obsessie op nahoud, lekker korte speelduur, en geschoten in mooi, sfeervol zwart-wit. Hoogtepunten van de film werden ongetwijfeld gevormd door de vrij meesterlijke zakkenrol-scenes, die erg gaaf in beeld gebracht waren. Klein minpuntje was de soundtrack, had iets beter mogen zijn, ook wat meer aanwezig. Voor de rest cinematografisch dus meer dan oké.

Aan het ''houterige'' acteerwerk heb ik me ook totaal niet gestoord verder. Paste wat mij betreft wel bij het sfeertje dat de film uitstraalt, en vond LaSalle met zijn ietwat rat-achtige kop zelfs best overtuigend. Overige acteurs vullen gewoon hun rol in zonder echt te storen.

Hele aangename verassing dus. Maar eens meer opzoeken van Bresson dan. Kleine 4,0*.

Eerste Almodóvar, meteen een schot in de roos.

Ik kan dit best als een horrorfilm zien. Alleen is het er eentje die pas na een fors uur laat blijken dat het er één is. Door de desbetreffende twist krijgt het drama wat eraan voorafging zo'n wrang effect over zich heen dat een 'horror' aanduiding zeker niet vergezocht is. Al zal de typische horrorfan zijn verwachtingen moeten temperen, voor zei die een spannende, enge of gore film hopen te treffen zal het namelijk op een ontgoocheling uitdraaien.

Maar ik vond hem uitermate sterk. Menig azijnpisser zal wel weer 't één en 't ander te kermen hebben over de ongeloofwaardigheid; daar kun je de klok zowat op gelijk zetten. Ik heb me er totaal niet aan gestoord, deed er ook niet zoveel toe naar mijn beleving. Eerste uur is vermakelijk genoeg, zo hier en daar wordt er visueel moois op het scherm getoverd, en vanaf de morbide twist wordt het alleen maar beter en beter. Penibel welhaast. Met tevens een waardig einde, ook niet geheel onbelangrijk.

Wel een paar kleine minpuntjes: Almodóvar had met betrekking tot bepaalde scenes toch net wat meer buiten het boekje mogen kleuren wat mij betreft. Niet dat er per se op de shockfactor gemikt dient te worden, maar af en toe wat minder 'less is more' had het ziekelijke concept nog wat beter tot z'n recht laten komen denk ik. Verder wist Banderas me niet helemaal omver te blazen, dat in tegenstelling tot de voortreffelijke Anaya. Dat vrouwtje zie ik overigens in zowat elke Spaanse film verschijnen die ik de laatste tijd kijk, al ben ik daar allesbehalve ontevreden mee.

Getwijfeld tussen een ruime 3,5* en 4,0*, uiteindelijk geeft het wrange gevoel waarmee Almodóvar je achterlaat toch de doorslag, en overheerst het enkele kleine smetjes ruimschoots. Kleine 4,0*.

Knap filmpje met een werkelijk heerlijke giallo vibe. Herkende oa soundtrack uit Profondo Rosso, waar deze film in zijn geheel ook wel wat aan doet denken. Denk bijvoorbeeld aan de setting en het gebruik van split screens. De 'gory' momenten contrasteren sterk met de elegante, stijlvolle esthetiek en Pesce slaagt net als bij zijn vorige film in het creëeren van enkele zeer aparte scenes. Vond hem net iets beter dan The Eyes of My Mother, al krijg ik nu ook wel zin om die eens te herzien. Kleine 4* voor deze.

Inderdaad een beetje Jodorowsky-light. Groots is het nergens, daarvoor voelt het uiteindelijk wat te goedkoop en braaf aan, maar het aparte sfeertje weet toch een hoop goed te maken. Af en toe een tikje bizar, soms komisch, een fijne broeierige setting en best apart gestructureerd. Die lapdance scene was duidelijk het hoogtepunt. Niet verkeerd al bij al, 3*.

M'n tweede Kim. Misschien heeft het ermee te maken dat ik eerst Moebius zag en verder niet bekend ben met Kim's oeuvre, maar qua hardheid viel het me relatief mee. Paar scenes springen er wel uit, maar het is kinderspel vergeleken met de compromisloosheid van Moebius.

Wel een indrukwekkende film verder. Twee uiterst boeiende personages, zeer sterk geacteerd, lekker grimmige setting en een knappe neerslachtige sfeer. Enkel richting het einde schiet de film wat tekort, beetje voorspelbare symboliek en in tegenstelling tot sommigen vind ik juist de meer poëtische allures niet helemaal lekker uit de verf komen. Wel een ruime 3,5*.

M'n tweede Greenaway kon me beduidend minder bekoren. Een interessante film is het zonder meer; kan me voorstellen dat menigeen valt voor de artisticiteit die Greenaway hier tentoonstelt. Helaas kon ik het met de beste wil van de wereld niet 'mooi' noemen. Het veelvuldig gebruik van splitscreens vond ik vrij lelijk gedaan, en het thema wist me nergens echt te intrigeren. Zelfde euvel voor de personages, waardoor de film al gauw begon te slepen.

Soundtrack was weinig subtiel, maar nochtans één van de sterkere facetten van de film. Verder een typische 'interessante mislukking', mijns inziens. Hoger dan een krappe 2,5* kom ik dan ook niet.

Geen terging om uit te zitten, maar toch een ietwat flauwe bedoening. Hoewel Le Placard zich in de beginfase nog wel laat kennen als een aardig potentievolle komedie, vind er zo halverwege al snel een keldering in kwaliteit plaats. De hoofdpersoon doet het wel leuk en brengt de nodige jolijt met zich mee, daar waar de overige personages vooral uitblonken in stompzinnigheid. Het subplotje rond Depardieu was huilen met de pet op, en ook Depardieu zelf vond ik niet al te denderend. De eindscene was voorts van eenzelfde allooi, maar natuurlijk te verwachten in een film als deze.

Vlot is het verder wel en de film heeft zijn speelduur mee, maar mijns inziens had hier meer komisch potentieel ingezeten. Kleine 2,5*.

Goed, maar had nog veel beter gekund.

Het eerste gedeelte van de film is zo 5 sterren waard naar mijn mening. Ryan Gosling is in vorm, de soundtrack werkt betoverend, visueel is het allemaal erg indrukwekkend en al die factoren zorgen samen voor een magisch sfeertje. Jammer dat de film dit niveau niet aanhoud.

Het tweede gedeelte vond ik vooral erg saai en overbodig. Dat subplotje met die corrupte agenten ging nergens over en hoewel Cooper het niet slecht doet, haalt ie bij lange na het niveau van Gosling niet. Scenes met Ray Liotta waren daarintegen toch wel weer even genieten geblazen .

Het derde deel van de film vond ik wel weer wat beter maar komt zeker niet in de buurt van de magie die het eerste deel uitademde. Al bij al een hele aardige film maar toch jammer dat het naarmate het tweede deel allemaal wat minder wordt. Dikke 3,5*

Erg houterig geanimeerd en tegen het einde aan werd het qua verhaal wat saaiig. Maar het geschapen wereldje is best creatief vormgegeven en de film kent enkele guitige vondsten/details. Vooral de wezens zagen er lekker weird uit.

Wel leuk om eens gezien te hebben dus, al was het altijd even boeiend. Ruime 2,5*.

In plaats van zich te richten op wat flauwe twistjes had Robbins veel beter gewoon de genre-elementen wat beter uit kunnen werken. Het laatste kwartier maakt dan wel wat goed en het is nergens echt slecht, maar over het algemeen wat aan de brave en suffige kant. 2,5*.

Tamelijk amateuristisch broddelwerkje. Eigenlijk kan ik me redelijk vinden in Onderhonds review hierboven, alleen ervoer ik de aangekaarte punten juist wel als danig hinderlijk. De pogingen tót sfeer zijn talrijk, het aantal geslaagde echter beduidend lager. De soundtrack is soms aardig (wel wat té aanwezig), maar helaas lijkt ook deze film ten prooi gevallen te zijn aan het overdadige jumpscare-syndroom. Als wat lukraak geknal voor de engheidsfactor moet zorgen in je film doe je toch iets fout.

Ander euvel is dat je met de drie hoofdpersonen nou niet bepaald de grootste acteerkanonnen in huis hebt. Het niveau varieert van stuntelig en hakkelig tot weelderig geschmier. En zo blijft er eigenlijk weinig over, louter tevergeefse pogingen. 1,5*.

Best leuk. Film schikt zich qua plot redelijk braaf aan de genreclichés maar Akerlund probeert er wel wat aparts van te maken. Dat lukt niet altijd even goed, soms probeert hij iets té hard, maar de film kent zeker zijn momenten. Mikkelsen die bebloed, verminkt en strompelend iedereen omlegt in die tunnel is best een gaaf beeld en zo zijn er nog wat scenes waarin visueel aardig uitgepakt wordt. Het geweld is verrassend hard en in your face, dat terwijl de sfeer van de film juist aan de luchtige kant is. Vond het een vreemde combinatie maar het werkte wel.

Mikkelsen is op zijn plaats in een rol als deze (deed me wat terugdenken aan One-Eye uit Valhalla Rising met die ooglap) en de bad guys zijn lekker guitig. Enkel Hudgens valt wat uit de toon, al is dat vooral vanwege het flauwe zijplotje rondom haar personage. Hadden ze best achterwege mogen laten. Kleine 3,5*.

Best aardig.

Een film die inderdaad duidelijk leentjebuur bij Elephant heeft gespeeld, nochtans is de film gelukkig anders genoeg om niet aan te voelen als een regelrechte kopie. Onder één van die elementen valt het mooie zwart-wit, wat mijns inziens zo'n beetje het grootste pluspunt van de film is. Mooi, rauw, maar toch ook elegant, dankzij het strakke en sierlijke camerawerk. Visueel staat de film dus wel z'n mannetje, en ook de soundtrack is niet verkeerd.

En toch ontbreekt er iets voor mij. Kan er mijn vinger niet precies op leggen, maar ik miste iets écht onderscheidends, iets aangrijpends. Zo heel erg differentieert de film zich niet van zijn soortgenoten vond ik, al kan het feit dat de film me niet echt schokte ook te maken hebben met de personages die me niet zo aanspraken. Een regie met simpelweg wat meer ballen had denk ik voor het verschil kunnen zorgen.

Verder dus wel een erg redelijke film, die gelukkig niet al te lang duurt, alleen waar een film als Elephant flink zijn kont tegen de krib gooide, is dit een wat braver filmpje. 3,0* sterretjes.

Ronduit weerzinwekkend werkje.

Het pakweg eerste halfuur is al best sterk, al blijft de vraag wanneer er echt een beetje pit in komt. Vervolgens, nadat de sfeer is gezet, stapelen de rariteiten zich op, en passeren diversen van de pot gerukte situaties de revue. Zo nu en dan wel afgewisseld met wat saaiere scenes, maar op z'n hoogtepunten is de film gewoonweg geniaal. Vooral die tunnel-scene zal me nog wel even bijblijven.

Neill deed het wat matigjes, Adjani is grandioos in haar rol. Zeer eng mens speelt ze hier, en haar krankzinnigheid/bezetenheid wordt goed vertaald naar beeld. Het dynamische camerawerk vormt hier een belangrijke schakel in, de soundtrack doet daar ook allerminst voor onder (doet wat denken aan Goblin). Film staat ongetwijfeld ook stijf van de symboliek, maar die was me nog niet overal even helder. Wellicht dat er bij een eventuele herziening een lampje zal branden.

Ijzersterke film dus, eentje om nog eens vaker te zien. Ruime 4,0*.

Beste film van dit jaar tot nu toe. Antiviral toonde inderdaad al veel potentie (moet ik maar eens herzien misschien), maar dit is Brandon's eerste kleine meesterwerk. Buiten de voor de hand liggende vergelijkingen deed het me vooral aan Colonel Panics denken. Compromisloze mix van sci-fi en horror die zo nu en dan lekker uit de bocht schiet. Expliciet op elk denkbaar vlak, audiovisueel een paar geweldige scenes (die van de poster voorop) en twee ijzersterke leads. Valt me sowieso op dat zowel Riseborough als Abbott niet alleen als acteurs overtuigen, maar ook steeds de interessantere films uit weten te kiezen.

Het enige wat me van een 4+ score weerhoudt is de steeds sluimerende gedachte dat deze film wat mij betreft nóg beter tot zijn recht zou zijn gekomen binnen een abstracter/experimenteler narratief. Puur persoonlijk uiteraard aangezien een hoop mensen dan juist af zullen haken, maar ik hoop toch dat Brandon die stap ooit nog gaat zetten. Met de rest van zijn visie zit het namelijk helemaal goed. Ruime 4*