Opinions

Aangenaam.

Keek weg als een tierelier, en kent een fijn broeierig sfeertje. Visueel had Cuarón net iets meer uit de kast mogen halen, zeker aangezien de exotische locaties zich perfect lenen voor mooie plaatjes. Die passeerde slechts sporadisch de revue.

Verder wordt het hele coming-of-age thema redelijk simpel geëffectueerd, doch doeltreffend, aandoenlijk, en bovenal nergens gekunsteld of onecht. Overdreven sentiment komt er ook niet aan te pas, duidelijk pluspunt, gezien ik dat eigenlijk wel verwacht had. Daarnaast doen de hoofdpersonages het allen naar behoren, en kon ik met gemak sympathie opbrengen. Nét daar wringt het schoentje voor mij vaak bij dit soort drama's, dus dat is al een verdienste an sich.

Geen 4*, daarvoor is Cuarón's aanpak net wat te triviaal, maar een ruime 3,5* heeft de film dubbel en dwars verdient. Lekker sappig filmpje, bij uitstek eentje om je DVD-speler in te knikkeren na zo'n zwoele middag, zoals vandaag het geval was.

3,5*.

Lastige film weer. Zoals meestal met Khvaleev een film met een aantal duidelijke pijnpunten maar ook een paar positieve uitschieters. Verhaal is op zijn zachts gezegd wat twijfelachtig te noemen: Een criminele organisatie wil een ambassadeur vermoorden maar dat mislukt. Vervolgens kidnappen ze de vrouw van de ambassadeur, martelen ze haar een week lang met als doel om haar uiteindelijk te kunnen ''brainwashen'' zodat zij vervolgens alsnog de ambassadeur (en dus haar man) vermoord... euhm, oké.. Zie het zelf niet per se als iets negatiefs, maar ik kan me voorstellen dat sommige mensen weinig kunnen met zo'n plot.

Het eerste gedeelte volgt ook nogal het standaard torture porn stramien van genrefilms uit het vorige decennium en voelt een beetje blasé aan. Zoals je van Khvaleev kan verwachten ziet het er visueel allemaal wel weer erg netjes uit en ook de zware electronische soundtrack mag er wezen, maar verder is het hele martelgedeelte wat aan de saaie kant. Je merkt dat Khvaleev z'n kracht daar duidelijk niet ligt. Een hoop obligate shock die niet overtuigd, het hele livestream gebeuren was een jaar of tien geleden misschien nog hip geweest maar voegt hier weinig toe. Matig acteerwerk helpt ook niet echt mee.

Zo'n halfuur voor de eindstreep zet Khvaleev wat gas bij en krijgt de film een lichte SF twist die ik wel kon smaken. Eindelijk komt de boel echt een beetje los, met als absoluut hoogtepunt die hallucinatie sequentie. Het komt weliswaar wat random over en past eigenlijk niet zo heel goed bij de rest van de toon van deze film (deed me eerder wat denken aan het werk van een Firth of Flying Lotus), maar niettemin erg gaaf allemaal. Alles wat erna komt is ook gelijk een stuk beter, zeker de momenten waar Khvaleev wat meer voluit gaat qua visuals en soundtrack.

Beetje een vreemde en onevenwichtige film dus, al kon ik er wel genoeg positiefs uithalen voor een nipte 3,5*. Khvaleev is volgens mij iemand die overloopt van de ideeën en steeds wat moeite heeft zijn films te structureren, maar aan de andere kant maakt dat hem ook wel een interessant regisseur en zijn audiovisuele bravoure is wat mij betreft onmiskenbaar.

Tegenvaller. Nu weten films uit < 70' jaren sowieso zelden indruk op me te maken, maar om de één of andere reden had ik hier nog enige verwachtingen bij. De opzet van de film is best interessant, de uitwerking een beetje underwhelming. Sporadisch een mooi shot, dat wel, maar visueel verre van imposant genoeg om de film te kunnen dragen. Temeer ook omdat elk beetje sfeer dat opgebouwd werd maar al te gauw kundig afgebroken werd door de soundtrack. Jolige tralala die je eerder het gevoel geeft in het circus te zitten dan dat je naar een heuse horrorfilm zit te koekeloeren.

Acteerwerk verdiende verder ook geen lauwerkrans, al was ik eigenlijk allang blij dat het zelden oversloeg in geschmier of overacting. Wat rest is een redelijk vermakelijke, bij momenten wel onderhoudende, en zowaar af en toe (onbedoeld) komische film. Dat laatste maakt het nog net iets pijnlijker, aangezien deze film toch met regelmaat terug te vinden is op allerlei 'disturbing cinema' lijstjes. Tja, op papier misschien. 2*.

Best sterk, maar zoals verwacht zijn de superlatieven die menig filmrecensent ertegenaan smijt weer eens stierlijk overtrokken. Tegenwoordig hoeft er maar een druppeltje bloed te vloeien of de film is alweer 'hypergewelddadig'. Een handjevol warrige shots/flashbacks en men pronkt met termen als 'een hallucinante ervaring'. Voor iedere filmkijker wiens smaak verder reikt dan clichématige Hollywood en kneuterige arthouse moet dit reuze meevallen denk ik toch.

De film zelf is verder lang niet onaardig. De kritiek op het plot deel ik zeker niet, nét erg fijn dat het lekker sec gebracht werd. Phoenix staat in elke scene centraal en enige zijplotjes of andere franje zouden alleen maar afdoen aan de kern van de film. In een bepaald opzicht deed dit me ook wel denken aan oa het al eerder genoemde Seul Contre Tous, al is het voor mij kraakhelder waarom deze film daar niet aan kan tippen. Steeds wanneer hier de remmen los lijken te gaan geeft Ramsay uiteindelijk toch weer gas terug. De soundtrack intensiveert, de sfeer wordt even wat nijpender, maar vervolgens wordt er elke keer weer snel soelaas geboden met een rustmoment. In plaats van de intensiteit die sommige blijkbaar wel voelde bleef ik een beetje op m'n honger zitten met een nét-niet gevoel. Helaas, want de cinematografie is bij momenten sterk, het sfeertje lekker grimmig en Phoenix heb ik in tijden niet meer zo goed gezien.

Aardige home-invasion.

Al is de balans tussen humor en horror soms wat onevenwichtig. Vond de humor ook niet echt ''zwart'' moet ik zeggen, eerder wat knullig en studentikoos. Niettemin wel een frisse draai aan het home-invasion genre.

Moorden zijn gelukkig lekker hard en lomp, waardoor de film eigenlijk continu vermakelijk blijft. Duurt ook niet te lang allemaal gelukkig. Verder is het niet zo heel bijzonder, maar kan nagenoeg elk aspect er wel prima mee door. De soundtrack is convenabel, visueel is het voldoende, acteerwerk is goed genoeg voor een film als deze. Waar ik doorgaans wat minder enthousiast van wordt, zijn die cheap jumpscares, die ook in deze film weer de hoek om komen kijken. Vaak niet meer dan louter één of andere harde knal, nogal goedkoop en makkelijk dus.

Maar wel een geinig en vermakelijk filmpje dus. Kleine 3,0*.

Leuk, maar van Sorrentino verwacht ik toch net wat meer.

Youth is een film over 'het ouder worden'. Bij nader inzien best passend, aangezien Sorrentino met deze film óók bewijst een jaartje ouder te zijn geworden. De frisse mix tussen klassieke en moderne noten leek in Grande Bellezza al wel wat verwaterd (hoewel alsnog geweldig), maar met Youth levert Sorrentino al helemaal een staaltje oudemannencinema af (niet té negatief op te vatten). En dan doel ik niet louter op het feit dat het hoofdduo twee oude knarren bevat; ook de muziek en visuele stijl lijkt aan erosie onderhevig te zijn.

Dit alles klinkt wellicht erg negatief, maar da's omdat mijn verwachten voor een Sorrentino nou eenmaal hooggespannen zijn. Los daarvan is het zeker een leuke, aandoenlijke film geworden. Humoristischer dan de voorgaande Sorrentino's; althans, pakweg het eerste uur dan. Ook wat typische, quirky Sorrentino vondsten, zoals het videoclipje, Dano verkleed als Hitler, en de hilarische verschijning van Maradona. Na een flink uur begint het komische karakter van de film stilaan wat weg te ebben, vond dat ook veruit het minst amusante gedeelte.

Keitel en voornamelijk Caine acteren wel met veel schwung, en weten hun seniele personages treffend vorm te geven. Hoewel Keitel's plotje rondom die filmcrew me nogal gestolen kon worden. Van Weisz kreeg ik voor de verandering een keer géén sla en/of schopneigingen: dat alleen is al een applausje waard.

Visueel vond ik het een lichtelijke downgrade ten opzichte van wat Sorrentino voorheen zoal liet zien, al weten de fraaie locaties dat vaak mooi te verhullen. Teleurstelleder was de soundtrack; veelal makkelijke keuzes, generiek getokkel, en klassieke hoempapa. Meer zat er niet in kennelijk.

Niet het beste werk van Sorrentino dus, al was het zéker geen onaangename film. Toch hoop ik dat hij hierna weer eens met wat frissers op de proppen komt. Conseguenze is wat mij betreft nog steeds hét hoogtepunt uit z'n oeuvre. Kleine 3,5*.