Opinions

Ook mijn tweede Dolan bleek een ontgoocheling. Vooral weinig subtiel allemaal. Navenant Mommy kun je rekenen op een hoop hysterisch geschreeuw en oeverloos gekibbel, dat elke keer weer uitgeblust wordt met wat geforceerde lieve woordjes. Dolan gaat meermaals ten onder aan overacting, en ook zijn in bontjas flanerende moeder acteert wat teveel met het grote gebaar naar mijn smaak. Bij dit soort dramafilms gaat mijn voorkeur toch uit naar wat subtieler spel dan de theatrale 'kijk! emoties!' aanpak van deze film.

Visueel ziet de film er consequent wel verzorgd uit, waarbij vooral het kleurgebruik eruit springt tijdens sommige scenes. Boeiendste aan de film vond ik eigenlijk nog het zijplotje met de lerares, welke in ieder geval soelaas boodt van alle drukdoenerij. Aardige rol ook wel van Clément, die ik in Mommy ook al ver boven de rest uit vond steken. 2,0*.

Tja, wat moet je hiermee... Onbegrijpelijk hoge score hier op MM wat mij betreft.

Het zal wel door de plotwendingen of iets dergelijks komen, waar wel meer mensen vaak voor vallen in dit soort thrillers (zie Gone Girl), voor de rest is dit namelijk een lopende band actiefilmpje, waarvan je nergens het idee hebt naar iets zit te kijken wat ook maar een klein beetje originaliteit of karakter heeft. De clichés spatten van het scherm, Cruise maar vooral Pike vullen oninteressante, inwisselbare rollen in, waarschijnlijk onder het mom van ''wij worden hier ook maar voor betaald''. Bad guys zijn ook niet al teveel soeps; voornamelijk stereotypen, met als dieptepunt die kerel uit Siberië of zo.

De sniper-scéne vrij aan het begin van de film was aardig, voor de rest weet de film zich ook in de actiescénes niet te onderscheiden van de andere Hollywoodiaanse actievehikels. Het ergste was wanneer de regisseur blijkbaar voor ogen had er een komische insteek in te stoppen, met de scéne waarin twee huurmoordenaars Cruise proberen neer te knuppelen maar er in plaats daarvan zelf een zooitje van maken. Totaal mislukt, plaatsvervangende schaamte. Resterende actiescénes, zoals de auto achtervolging en de knokpartij op het einde, voelden ook meer aan als verplichte kost en faalden tevens om iets origineels of boeiends te bieden.

1,0* voor een enkele aardige scene aan het begin.

Best geinig, maar toch minder geslaagd dan de Jackass films.

De Bad Grandpa stukjes die ook al in de originele Jackass films voorkwamen waren erg leuk vond ik. Deze zeker ook wel zo nu en dan, alleen om daar nou een hele film mee te vullen wordt wel erg repetitief. Zoals ik al zei zeker een paar erg komische scenes; het stuk waarin Knoxville's in een restaurant schijt en het stuk in de stripclub zijn daar perfecte voorbeelden van, en zo zaten er nog wel meer scenes in die zeker grappig waren, maar overall toch wat minder meestal.

Ook van de keuze om er een heel verhaal in te verweven ben ik niet zo gecharmeerd, aangezien het toch maar weinig voorstelt allemaal. Het leuke aan Jackass was dat je een stel idioten kon volgen die simpelweg lol maakte door de meest krankzinnige dingen te doen, opgedeeld in verschillende segmenten. Hier is dat dus echter anders, wat ik wel jammer vind.

Blijft verder wel gewoon een vermakelijk en bij vlagen komisch onzinfilmpje. 2,5*.

Blijft een sterke film.

Al de derde keer dat hem gezien heb zo ongeveer, maar hij blijft eigenlijk even goed. De film toont nog weinig van z'n ouderdom wat mij betreft. Enige minpunt blijft het uiteindelijke einde (en die hele rechtzaak), wat nogal flauw is, en waar ik me ook tijdens de herziening weer aan stoorde.

Verder gewoon een erg sterke, originele film die vooral gemaakt wordt door de hallucinatie-scenes die stuk voor stuk gewoon briljant zijn. De scene in de club, de scene waarin Jacob bijna aangereden word, maar vooral die in dat ziekenhuis is echt creepy. Jammer eigenlijk dat er niet gewoon nog meer van dat soort scenes inzaten. Duidelijk ook dat veel van die scenes als inspiratiebron voor latere horrorfilms gediend hebben (ook games trouwens, zie het begin van Silent Hill 3).

Jacob's Ladder staat zoals boven mij al gezegd nog steeds als een huis en is gewoon nog steeds net zo indrukwekkend als de eerste keer dat ik hem zag. Ondanks een paar overbodige plotjes en een wat flauw einde blijft het een topper. Kleine 4,5*.

Slaapverwekkend ongenuanceerde film, waarvan je het verloop na zo'n 40 minuten al wel kunt uittekenen. Zó zwart-wit gebracht ook dat het op mij vooral een averechts effect had en ik bijna ging hopen dat Mikkelsen juist wél schuldig zou zijn aan misbruik. Was in ieder geval een gewaagder einde geweest. Kan me dan ook niet aan de indruk onttrekken dat de hoge noteringen vooral te danken zijn aan de precaire thematiek en niet zozeer de kwaliteit van de film an sich. Mikkelsen's zielige slachtofferrol past natuurlijk perfect in dit zwartwitte huilie-huilie verhaaltje, en als je daar dan een stel gemene buurtbewoners tegenover zet hoef je eigenlijk niet veel meer te doen. De bekende 'oh oh wat een onrecht!' snaar wordt kennelijk weer eens geraakt.

Het is voorts vooral met ergernis afwachten op de natuurlijk lekker politiek correcte boodschap, want een gedurfd of verrassend slot had ik allang op mijn buik geschreven. Dat de saaie cinematografie je haast in slaap doet wiegen faciliteerde dit alles ook niet echt. 1*.

Aardig.

Menigeen placht deze met Sin Nombre te vergelijken, en dat kan ik wel duiden. Alleen is dit een soort ongepolijste, rauwere versie daarvan, met een aanzienlijk lager huilie-huilie gehalte. Lijkt zich veel meer op het arthouse circuit te richten.

De film weet succesvol een schrijnend, realistisch portet te schetsen van hoe het er zoal aan toe gaat binnen de desbetreffende contreien. De barre reis van de drie jongeren blijft constant boeiend om te volgen; stuk voor stuk zetten zij hun personage au naturel neer. Aan geloofwaardigheid dus geen gebrek. Audiovisueel vond ik het dan weer een pak minder, maar deze 'stijl' schijnt klaarblijkelijk nu eenmaal te horen bij dit soort films.

Helaas werd ik nergens echt van m'n sokken geblazen. Kudos voor de film om zo'n realistisch beeld te schetsen, is ook zeker een relevant onderwerp, alleen naderhand had ik nou niet het gevoel écht naar iets unieks gekeken te hebben. Is ook niet helemaal mijn ding verder, toegegeven. Maar voor de fans van dit 'genre' lijkt me dit zeker wel één van de betere. 3,0* dan maar.

Behoorlijke amusante film waarin Van Damme werkelijk excelleert als uitgebluste actie-opa. Het verhaaltje an sich mag dan niet bijster origineel zijn, voor de invulling ervan niks dan lof. Aantal erg leuke komische uitspattingen, met uiteraard als exponent de veelbesproken monoloog van Van Damme. Einde viel me een tikkeltje tegen, maar hetgeen wat eraan voorafging was zeer de moeite. 3,5*.

Leuk!

Volgens mij pas de tweede die ik zie uit de Masters of Horror reeks, en ook dit filmpje is erg goed bevallen. Argento maakt er een aardig sfeervolle bedoening van, zoals we uiteraard van hem gewoon zijn.

Voor goed acteerwerk zit je aan het verkeerde adres. De hoofdpersoon's performance is bepaald niet denderend, tevens slaan zijn beweegredenen vaak als kut op dirk. Maar veel maakt het allemaal niet uit. Waar het om gaat in deze film is Jenifer, wiens personage er werkelijk disturbing uit ziet. Vrij geniaal vormgegeven.

Daarnaast kent de film een sfeervolle, typische Argento soundtrack, en een best voorspelbaar, maar toch zeer leuk einde. Eigenlijk ook het enige echt gepaste einde, had het zeker niet anders willen zien. Kleine 3,5* voor dit goede filmpje.

Betere Ozon. Zoals vaak bij hem wordt het drama er gelukkig niet met de grove borstel opgesmeerd, maar blijft het toch veeleer een vrijblijvend schouwspel. Juist dat stemt wel tot nadenken bij deze film, en da's een verdienste, want normaliter kan ik dit soort coming of age films niet al te best verteren. Vacth doet het verder erg goed als obstinate puber, en de rest van de acteurs - hoewel uiteraard naar de achtergrond geschoven - staan haar op een adequaat niveau bij.

Sterk aldus. Blijft ook wel een apart regisseur die Ozon. Hoewel zijn films nooit écht geweldig zijn gaan ze er toch erg vlot in en heb ik immer zin om weer iets nieuws van hem te proberen. 3,5* voor deze.

Leuk en spitsvondig filmpje. Zo heel veel vond ik het eigenlijk niet op Amélie lijken, enkel op visueel front had het er soms wat van weg. Zoals reeds gezegd gaat de romance hier met een veel vileiner ondertoontje gepaard. Het is in ieder geval een erg originele film, die met regelmaat verrassend uit de hoek weet te komen (bruiloft-scene, bibliotheek-scene). Een sterke combinatie van visueel vernuft, speelse foefjes, en spitante dialogen. Canet en vooral Cotillard schitteren als ambivalente geliefden.

Niet altijd geweldig en soms nét wat te rommelig, maar absoluut uniek. Dikke 3,5*.

Eens met Onderhond. Vooral jammer dat Rumley hier met een wat conventioneel 'cursed' verhaaltje op de proppen komt, want zijn stijl verdient beter. Veel beter. Zenuwachtige cameravoering, bij vlagen hectische editing en soms door merg en been gaand sounddesign zorgen voor een onvoorspelbaar, schichtig geheel. Een onbehaaglijke sfeerzetting die af en toe culmineert in een paar fenomenale scenes. Die TV-scene is één van de meest fucked-up geniale scenes die in tijden gezien heb. Nightmare fuel. Ook het potlood moment en de scene in het ziekenhuis mogen er wezen. Een hele film vol met dat soort scenes en die 5* staan er.

Op zijn hoogtepunten voelt deze film aan alsof hij door Satan himself geregisseerd is. Alleen lijkt Rumley zich nooit helemaal van het nogal veilige plotje te kunnen ontkoppelen, waarmee de film toch als een enigszins gemiste kans aanvoelt. Ik neig enigszins naar 4*, maar de film had op teveel vlakken gewoon nog beter kunnen zijn. Voorlopig hou ik het dan maar op een ruime 3,5*.

Verrassend goed!

Leuk ook om eindelijk weer eens een wat aparter revengefilmpje te zien. Qua algeheel plotverloop verzet de film wellicht niet al teveel bakens, maar aan de uitwerking schort vrijwel niks. Deed me ook wat denken aan I Spit on your Grave, dan wel met de kanttekening dat deze film wat meer om sfeer draait in plaats van gore.

Grootste troef van Julia, is dat de film een soundtrack kent om u tegen te zeggen. Vaak wel nogal van hot naar her, maar toch telkens erg passend. Tel daarbij op een zeer verzorgde visuele look, met voornamelijk stijlvolle belichtingen, en je hebt een sfeer die staat als een huis. Zoals eerder gezegd laat de gore vooral veel aan de suggestie over, al zie ik dat niet echt als een minpunt. Dat soort splatterfilms zijn de revue inmiddels al wel genoeg gepasseerd, films als deze aanzienlijk minder.

Favoriete scene is denk ik wanneer Williams die kerel meeneemt naar huis om seks te hebben, om hem vervolgens bruut af te laten maken. De manier waarop de soundtrack daar een groot aandeel heeft in de climax, en de opbouw ernaartoe, is erg sterk. Verder het vermelden waard is de uitstekende rol van Williams, die haar personage meer dan overtuigend neerzet.

Gave film dus, één van de betere wraakfilms. Het cijfer op IMDb (en hier ook wel) is lachwekkend, al is het niet geheel verwonderlijk. Had nog nét iets meer los mogen gaan, maar zeker gaaf. Hele dikke 3,5*, kan weleens 4,0* worden in de toekomst.