Opinions

Matig.

Een film die duidelijk van twee walletjes tracht te eten, maar daar jammer genoeg nogal in faalt. Als horror is de film veels te braaf, als psychologisch drama te oppervlakkig. Op enkele scenes na, laat het op zo'n beetje alle mogelijke vlakken een karige indruk achter.

Zij die een enge, spannende, of gore horror verwachten, kunnen dat bij voorbaat eigenlijk al op hun buik schrijven. Over de afwezigheid van jumpscares ben ik niet zo rouwig, integendeel zelfs, maar iets meer creepyness was wel op z'n plaats geweest. De film betreed qua plotverloop sowieso een nogal platgewalst pad, wat niet per se erg hoeft te zijn mocht de uitwerking goed zijn, maar die is dus ook nogal saai. Veel sfeer vond ik er dan ook niet in terug, mede door de suffige setting en onopvallendheid op audiovisueel vlak.

Toch kijkt het allemaal wel aardig weg en kent de film, vooral richting het einde wel een aantal aardige scenes. En hoewel de personages an sich (vooral dat kind) nogal vervelend waren, kun je lastig ontkennen dat er wel degelijk goed acteerwerk afgeleverd wordt.

Dat red de film dus nog enigszins van een totale ondergang. Voor de rest absoluut niks om wild van te worden, die hele hype die kennelijk rond de film zweefde is me dan ook nogal een raadsel. 2,0*.

Goeie film. Deed mij ook nogal wat aan Crash denken, alleen dan wat minder simplistisch. Toch heeft de film wat mij betreft net nog een paar minpuntjes die me ervan weerhouden het als een echte topper te zien.

De verhaallijnen zijn allen zeer boeiend om te volgen, en op zich sterk in elkaar gezet. De locaties waar de verschillende verhaallijnen zich afspelen zijn zeer contrastrijk. Van het dorre woestijngebied in Marokko, tot het levendige Tokio. Elke verhaallijn is visueel mooi vormgegeven, al springt Tokio er bovenuit. Vooral de scene waarin het meisje meegaat met die jongens, en vervolgens in de club belanden is visueel erg mooi. Ook de soundtrack is vaak van grote meerwaarde in de film, en erg goed gekozen.

De thematiek is ook mooi, al had het nog wat beter uitgewerkt kunnen zijn. Het Japanse verhaal is zeker mooi en vermakelijk om te volgen, maar kwam over alsof het er maar wat bijgeraapt was. De enige echte link met het verhaal, was het geweer dat de vader van het meisje gegeven had, wat gewoon enkel een keer vermeld wordt in de film. Vond het een klein beetje gemakkelijk. Alsof de regisseur dacht: Oh, laten we er ook maar even snel een Japanse verhaallijntje in verwerken voor de nodige variatie.

Gelukkig is de film audiovisueel sterk, is het einde erg mooi, en overheerst er over het algemeen zeker een positief gevoel. Ruime 3,5*.

Had meer ingezeten. Eerste uur is nochtans prima te doen. Lekker no-nonsense, vlot tempo, aantal toffe, sfeervolle settings en locaties. Zat er wel lekker in. Eens in New York gearriveerd begint het wat te stagneren. Het gaat allemaal wat meer de onzinnige SF kant uit en aan het eind had ik eigenlijk amper nog het gevoel naar dezelfde film te zitten kijken. Eindscene zelf is trouwens ook huilen met de pet op.

Ook opvallend hoe de soundtrack naarmate de film vorderde slechter werd. In het begin beukt de muziek er soms nog best lekker in, maar met de eindstreep in beeld werd het steeds jankeriger en kitscheriger.

Maar verder geen ramp om uit te zitten. Had alleen nog net wat meer kunnen zijn. 2,5*.

Best goed eigenlijk.

Had toch net even wat anders verwacht. Vooraf zat ik in de veronderstelling weer eens een lekker ouderwets, gezapig vetzakkerij-horrortje te gaan kijken, maar de film leunt eigenlijk redelijk dicht tegen drama aan. Lag er niet wakker van, want Backcountry wist me op andere fronten meer dan genoeg te bekoren.

Tot een minuut of 50 gebeurt er inderdaad vrij weinig. Twee tortelduifjes trekken erop uit om een kampeertochtje te ondernemen, en dat gaat uiteraard niet van een leien dakje. Qua sfeer vond ik het in ieder geval wel snor zitten; mooie, serene soundtrack, fraaie setting, en de latente aanwezigheid van de 'killer' zorgde soms voor wat onderhuidse spanning.

Na 50 minuten komt er actie in. Ik vroeg me al af waar die beer bleef, die immers nog zo glorieus op de voorkant van de cover prijkte. Anyway, vanaf dat moment wordt de film nog wat beter. Verwacht geen bloedfonteinen (behalve weliswaar één scene), maar veeleer een weergave van de machteloosheid van de hoofdpersonen, overgeleverd aan de klauwen van moeder natuur. Het verdwaald zijn in een gevaarlijke, onbekende omgeving. Best treffend verfilmd allemaal, met voorts een mooie eindscene (sterke soundtrack wederom).

Je zou wel haast nog aan puntenaftrek denken omwille van het obligate 'gebaseerd op ware gebeurtenissen' geneuzel. Waarschijnlijk onder het mom van: jawel mensen, er is ooit eens iemand wezen kamperen! Maar allicht doet dat weinig af aan de film an sich, gelukkig.

Verrassing dus, had er erg weinig van verwacht namelijk. Doorgaans komen de mislukkingen veel couranter voor in dit hoekje, maar dit is duidelijk van een niveautje hoger als de gebruikelijke (sub)genre film. Ruime 3,5*.

Nooit geweten dat hier ook een .5 versie van was. Ik vond het best de moeite waard. Het is geen hogere cinema natuurlijk, maar het gemiddelde hier is wel erg laag. Vond het stiekem een tikkeltje leuker dan de Jackass .5 films. Het is dit keer wat meer een documentaire dan een pure ''deleted scenes'' compilatie en geeft daarmee vooral veel grappige kijkjes achter de schermen. Mooiste moment van de hele film vond ik eigenlijk nog de U-Turn scene, die totale verwarring over of het raampje nou omhoog of omlaag moest was ronduit hilarisch. Dat soort onzinnige, spontane momenten zijn echt goud.

Paar scenes zijn wat té flauw, maar verder best genoten. Ruime 3*

Smakelijk om kunnen lachen.

Een erg lollig uitgangspunt, een geweldige Bateman die een lekker fout figuur neerzet, en al bij al een vlot wegkijkertje. Daarnaast bewijst Bateman naast acteertalent ook nog eens talent voor regie te hebben, want verzorgd was het allemaal zonder meer. Leuk soundtrackje, en visueel opvallend voor een komedie.

Dit soort filmpjes liggen me altijd wel aan het hart. Doen sterk denken aan soortgelijke Amerikaanse komedies als Bad Santa en Thank You for Smoking, waarbij je lekker mee kunt juichen met de klootzak. Erg grappig, tikkeltje cynisch, met wel een ietwat melig einde. Al zag ik dat op voorhand al wel aankomen.

Bateman mag dit soort projectjes dus gerust voortzetten, hij is er duidelijk in thuis. Kleine 3,5* kan ik hier wel voor kwijt.

Geschift, maar geweldig.

De film begint nog vrij gewoontjes, of nouja, gewoontjes.. clowns die gerekruteerd worden voor het leger is natuurlijk niet echt de normaalste zaak van de wereld, maar gezien de ontwikkelingen die de film later doormaakt is het wel het meest ''normale'' gedeelte. Naarmate de film vordert wordt het echter allemaal steeds geschifter en meer over the top, en om de haverklap gaat de film een andere richting uit. Het moment suprême was wat mij betreft het gedeelte waarin Javier om totaal onbekende redenen opeens zijn eigen gezicht verminkt met wat huishoudelijk gerei en vervolgens transformeert tot een soort horrorcreatuur. Tamelijk geniaal.

Klein minpuntje is de soundtrack die in tegenstelling tot de rest van de film wat braaf en klef was. Opmerkelijk voor een film als deze, maar gelukkig kon het de pret niet echt drukken en blijft het wel genieten. Visueel was het wel helemaal in orde. Voornamelijk het einde was behoorlijk spectaculair gefilmd, en verder valt er gedurende de film ook genoeg leuke gorigheid te zien.

Top entertainment, 4,0*.

In bepaalde opzichten wat beter dan Tomboy, maar vaak just nog een stuk matiger. Waar Sciamma haar personages voorheen nog enige mystiek en ambiguïteit mee wist te geven zit je hier naar een stel schreeuwerige stereotypen te kijken. Hun leefwereldje is nou ook niet de meest boeiende om in te vertoeven, waardoor ik - ondanks dat de film er audiovisueel best aantrekkelijk uitzag - mijn klokje steeds vaker tevoorschijn hield.

Temeer omdat het allemaal ook veel te lang duurde. Die scene met het gesprek over Disneyland was eigenlijk een prima eindscene geweest, maar Sciamma vond het kennelijk nodig om daarna nog met een hoop 'een x aantal maanden later' poeha aan te komen zetten. Niet echt boeiend.

Teleurstellend dus, al zitten er, toegegeven, nog wel een handjevol sterke scenes tussen (de hierboven genoemde bijv.) en oogt de film visueel vrij strak. Kleine 2*, en dan ben ik nog gul.

Actie met flair.

Mijn scepticisme ten aanzien van deze film bleek achteraf nodeloos; dit is gelukkig ver verwijderd van het deerniswekkende 'niveau' dat Morel in Taken liet zijn. Toegegeven, het verhaal is minstens even potsierlijk, maar hier staat er wél genoeg tegenover. Banlieu 13 is één fraaie adrenalinerush, waarbij in casu onnodige zaken als verhalende diepgang lekker een verlaten huisje op mogen zoeken.

De actie is immers waar het om draait en die verdient enkel lof. Onze twee laconieke actiehelden manoeuvreren zich van de ene verhitte situatie naar de ander, waarbij het vijandelijk gespuis met bosjes wordt neergemaaid. Vaak op dusdanig vitale wijze vastgelegd dat elke actiescene smullen geblazen is. Wellicht is het dan eigenlijk wel jammer dat de film zijn beste kruit al verschiet in de openingscene, want hoewel alles wat erna volgt evenwel lekker dynamisch oogt, was dat toch wel het summum van genieten.

Voorlopig een dikke 3,5*, kan nog weleens oplopen.

Net wat minder dan zijn voorganger, maar niettemin leuk.

Op zich volgt deze sequel hetzelfde recept als zijn voorganger; het arme district 13 dreigt wederom slachtoffer te worden van politieke intriges, en onze twee acrobatische protagonisten zijn weer van de partij om deze snode plannetjes te ondermijnen. Gaat dit ze lukken? Natúúrlijk lukt het ze. Waarna - als kers op de taart - de grootste snoodaard onder het corrupte gespuis nog even persoonlijk een loer gedraaid wordt. Niks nieuws onder de zon dus, is ook niet erg verder.

Want de actie is spectaculair genoeg, hoewel net een treetje lager dan de actie in deel één. Echter zag Alessandrin er kennelijk noodzaak bij om net wat teveel aandacht te spenderen aan een in feite flinterdun verhaaltje. Je hoeft geen connaisseur te zijn om in te zien dat het plotje pure kwats is, dus waarom er relatief gezien nog zoveel tijd naar uitgaat?

Maar verder een uiterst vermakelijk actievehikel. De dynamische knokpartijtjes en free-run sessies waren wederom genieten. Voor een eventueel derde deel ben ik zeker te porren. 3,0*.

Hapslikwegfilm die teveel grossiert in degelijkheid. Al had ik mijn verwachtingen daar ook wel enigszins naar gesteld, waardoor het relatief meeviel. Troef van deze film is inderdaad Elba, toch steevast wel een fijne acteur/actieheld, die ook dit filmpje genoeg coolness mee weet te geven. Van het plotverloop moet Bastille Day het namelijk niet hebben en ook de actiescenes hangen er maar karig bij. 2,5*, dankzij Elba en het, gelukkig, vlotte tempo.

Merkwaardig filmpje, vond hem wel aardig. In ieder geval lang niet zo slecht als sommige hier doen geloven. Bepaalde cijfers lijken dan ook vooral het gevolg te zijn van de verontwaardiging van menigeen, zodra er een penis of een vagina ten tonele verschijnt. Jakkie toch!

Anyway, een film over een nogal apatische loser die in een beslommering zit over van alles en nog wat. Hoewel zijn personage niet verkeerd vertolkt werd door Hernández, kon hij mijn interesse niet helemaal vasthouden. Zijn vrouw, die dikke pad, kwam me overigens aanvankelijk al de keel uit. Maar goed, ik denk dat de onsympathieke personages in zekere zin juist wel passen bij de film.

Verder is het voornamelijk de opvallende cameravoering die in het oog springt, tevens staat de goeie, maar helaas ietwat weinig gebruikte soundtrack me nog bij. De shots zelf zagen er vaak wat te kaal uit, met uitzondering van een paar fragmenten. Jammer ook dat de film af en toe (zeker tegen het einde aan) nogal in de slop raakt, want er zitten zeker scenes in de film die het helemaal waarmaken.

In ieder geval een aparte film, dat kun je Reygadas moeilijk ontzeggen. Had hier en daar een stuk beter afgewerkt kunnen zijn, maar niettemin wel een film met cojones. En da's al best wat. 3,0* dan maar.

Aardig avonturenfilmpje.

Eerste uur van de film is makkelijk 4* waard. Heerlijke muziek (typisch Boyle), een fijn sfeertje en bij vlagen erg mooie natuurbeelden. Om bij weg te dromen vaak, al geef ik toe dat ik daar nou eenmaal een zwak voor heb.

Alleen jammer van het tweede gedeelte. De keuze om van Di Caprio's personage halverwege opeens een soort ontspoorde rambo te maken was gewoon vrij stompzinnig en erg ongeloofwaardig uitgewerkt. Ik weet niet wat Boyle precies bezielde, maar hij had het veel beter bij het dromerige, luchtigere sfeertje van het eerste deel kunnen houden wat mij betreft. Een complete ramp wordt het gelukkig ook niet, want er resten nog wel een paar leuke scenés, zoals die gameboy-scene, maar wel jammer dat de film opeens zo'n kant uitging.

Verder wel gewoon een best vermakelijk filmpje dat lekker wegkijkt. Typische 3,0* film en dat is dan ook het cijfer dat ie van mij krijgt.

Sterke Boe.

Na Reconstruction z'n beste wat mij betreft, al moet ik zijn meest recentelijke - tevens op papier weinig veelbelovende - film ook nog eens op zien te snorren. Na het zien van Beast is in ieder geval één ding duidelijk geworden: mijn eertijdse negativiteit over Nicolas Bro moet ik eens wat bijstellen. Waar ik hem normaliter niet kan luchten speelt hij hier toch wel de pannen van het dak. Zijn presence straalt van het scherm af. Zijn tegenspeelster doet het echter ook niet slecht, benevens Kaas.

Verder een indrukwekkend en boeiend verhaal. De amoureuze ontwikkelen tussen de twee blijven intrigerend om te volgen, voornamelijk wanneer er een wat bizar randje bij komt kijken. Iets wat zich overigens nog wel wat frequenter had mogen manifesteren, want hoe goed de film ook is, Boe houd zijn film ietsie aan de brave, ingetogen kant. Als ik al een vergelijking zou trekken zou dat met iets als Possession zijn, en op dat vlak wint die het hiervan. Maar da's slechts een opmerking langs de kantlijn.

Verder visueel meer dan competent - zoals we gewend zijn, maar vooral de soundtrack is waanzinnig. Elegante klassieke noten, afgewisseld met donkere drones en duistere ambient. Schept een erg indringende sfeer, die vanaf begint tot eind moeiteloos blijft hangen.

Geweldig werkje dus wel. Vanaf minuut één intrigerend, soms intens, en met veel flair. Dikke 4,0*, mét kans op verhoging.

Absoluut niet mijn film.

Langdradige film die van meerdere walletjes probeert te eten. De film kent een kinderlijk toontje welhaast, maar wilt, ondanks tevergeefse pogingen, nergens écht dromerig of magisch worden. Daarvoor blijft het teveel in realiteit hangen en sleept de film aan op momenten waarop dat juist niet nodig was.

Verhaal pakte me ook totaal niet, simpelweg niet mijn ding. Audiovisueel had daar het nodige voor gecompenseerd kunnen worden, maar ook op dat vlak laat Zeitlin het wat afweten. Behalve het postershot, en enkele sporadische ''fantasie'' scenes weinig eclatants gezien. Wel wat niet-zo-bijzondere natuurbeelden die, zoals wel vaker, nogal overroepen worden. De soundtrack bestaat uit pompeuze, trommelvliespijnigende circus tralala, waardoor de film af en toe nog net wat irritanter wordt dan dat het al was.

Dat kind acteert verder aardig, maar als rol an sich nauwelijks memorabel. Zal velen wel om de schattigheid te doen zijn of zo, aan die indruk kan ik me althans niet onttrekken. Dan heb je er daarnaast nog een ietwat twijfelachtig vaderfiguur bij rondlopen, die ook al geen sympathie los wist te kweken bij me.

Film die leuk begint, maar gaandeweg ronduit enerverend wordt. Na afloop kan ik niks anders dan concluderen naar een, waarschijnlijk met hart gemaakte, maar stierlijk vervelend mormel van een film te hebben zitten koekeloeren. 1,5*.

Deze Denis wist me gelukkig wel weer te bekoren.

Op zich kent deze Beau Travail veel ingrediënten die ook in de door mij reeds bekeken Denis's al voorkwamen, maar toch wist deze film mij wél aan te vangen.

Ten eerste de personages: Lavant intrigeert wederom; wát een geweldige tronie heeft die man. En ook het Sentain personage ademt een zekere mystiek uit die mateloos intrigeert. Je merkt dat er zich iets schuil houdt achter zijn façade. De setting, die op haast poëtische wijze op camera vastgelegd werd, was vaak een lust voor het oog. Soms wel ietwat kaal, maar bepaalde shots (postershot, Sentain liggend op zoutvlakte) zijn werkelijk weergaloos. De muziek is niet zo mijn ding, maar binnen de film werd er apart mee omgesprongen, waardoor de desbetreffende scenes iets omineus over zich heen kregen.

Het verhaal liet ik al snel links liggen; plotgewijs dwaalt de film wat voort, en is het inderdaad ietwat fragmentarisch geconstrueerd. Onderhuidse symboliek, metaforische toestanden, en wat dies meer zij, laat ik in casu maar aan anderen over; ik kon er, bij deze eerste kijkbeurt, allemaal nog maar weinig mee. Het slotakkoord, bestaande uit het potsierlijke dansje van Lavant bijvoorbeeld, had dat nog een bepaalde, diepere betekenis? Of was het gewoon 'for the fun of it'? Ach, komisch was het zonder meer.

Maar uiteindelijk viel de film me alleszins dus ontzettend mee. Een aparte, boeiende, onheilspellende sfeer, een aantal sterke acteerprestaties en een prachtige setting. Mist alleen wel een beetje aan échte uitschieters, zoals die in Trouble Every Day wel voorkwamen. 3,5*.

Best oké deze film, maar ook ik begrijp die hele ophemeling niet zo.

Je merkt aan alles dat de film realistisch en naturel over wilt komen. Dat lukt de film ook zeker wel tot op zekere hoogte, maar echt een enorme chemie ofzo merkte ook ik niet. Zowel Hawke als Delpy doen het best goed, maar nergens kreeg ik echt die feeling.

Ben ik trouwens de enige die opmerkte dat ze in de hele film niet eens even naar elkaar leeftijd gevraagd hebben? Wellicht mierenneukerij van mijn kant, maar voor een film die zo naturel over wilt komen toch wel een klein beetje raar. Verder waren sommige scenes best mooi, zoals de telefoonscene, maar deden andere weer wat geforceerd aan, wat voornamelijk aan de dialogen lag. Af en toe toch echt wat te gemaakt en gepolijst.

Al bij al wel gewoon een aangenaam filmpje. Kijkt vooral lekker weg, kent een paar sterkere scenes, maar als geheel niet heel indrukwekkend wat mij betreft. 3,0* sterretjes.

Tja, als je Before Sunrise leuk vind, zul je deze ook wel leuk vinden.

Ze verschillen wat mij betreft dan ook niks in kwaliteit, behalve dat dit vervolg visueel net een tikkeltje mooier is, al ligt dat misschien meer aan de locatie. Beide leuke wegkijkfilms, maar voor mij niet genoeg om echt een grote indruk achter te laten. Hawke en Delpy doen het weer goed, de dialogen zijn me nog steeds ietwat te gepolijst, maar wel steeds tamelijk boeiend om te volgen. Viel me wel op dat Delpy er nou niet bepaald knapper op geworden was.

Aardige herhalingsoefening. Ook hier een kleine 3,0* dus.

Leuk experiment, maar had wel meer kunnen zijn denk ik.

De film excelleert vooral in de openingsscene, wat dan ook meteen de beste scene uit de film is. Zeer creepy, en gruwelijk in beeld gebracht. Alles wat daarna komt is nog wel enigszins sfeervol, al heeft het niet zoveel om het lijf verder. Die constante omgevingsgeluiden waren erg gaaf en zorgde voor de nodige sfeer, maar meer muzikale begeleiding had fijn geweest. Ook slaan sommige scenes de plank wel een beetje mis moet ik zeggen, vooral omwille van hun té gerekte lengte.

Wel tof om eens helemaal gezien te hebben, nochtans is het jammer dat de film de creepyness van de beginscene niet echt weet aan te houden. Meer van dat soort scenes en ik had er veel hoger aan kwijt gekund. Nu een kleine 3,0*.

Nogal achterlijke film. Karikaturaal, dikwijls neigend naar een vervelende vorm van effectbejag en gekunsteldheid. Tegen het einde aan neemt de idioterie minuutgewijs toe. Dat hele geveinsde zelfmoordplan, waarmee Ben's ouders doodleuk instemmen; hoe verzinnen ze in vredesnaam zoiets onnozels?!

Voorts een eindscene waar een iets te dik laagje suiker op ligt. Wat wil je ook met zo'n kutsoundtrack. Vreemd genoeg had ik het ook al ruim van tevoren zien aankomen, dat de aanwezigheid van Scarlite louter een illusie bleek te zijn. Verbaasd me nogal om menigeen het als 'verrassend' te zien bestempelen.

Jammer allemaal, want de vorm waarin de film gegoten is oogt fraai, evenals de ingenieuze wijze waarop de virtuele wereld in Ben's realitiet geïntegreerd werd. Eén film als deze behoeft wat mij betreft een wat subtielere uitwerking, ipv van dit soort buiten proportie geblazen kolder. 2,0*.

Uiterst vervelende film.

Ik ben er nog steeds niet helemaal uit wat The Benefactor nu precies is. Aanvankelijk lijkt het een soort steeds verder escalerend stalker verhaaltje te worden, maar halverwege ontpopt het zich tot een sentimenteel Fall & Rise gebeuren. Eén ding was in ieder geval duidelijk: goed was dit niet.

Richard Gere vind ik een beetje een acteur van het type Tom Hanks; du moment ze op beeld verschijnen val je al bijna in slaap. Het is me dan ook raadsel waarom ze net hem voor deze rol casten, want het ontbeert de man volledig aan het benodigde charisma. Zijn personage wil derhalve nergens leuk, excentriek of over-the-top worden. Jammer, want er zijn legio acteurs die wél een beetje panache aan zo'n rol kunnen geven.

Verder zoals reeds gezegd een stuurloze bedoening, die van alles wil zijn maar eigenlijk niks is dankzij een nogal vluchtige en oppervlakkige uitwerking. Plotgewijs én audiovisueel behoorlijk matig. 1*.

Sluit me aan bij Prudh. Handjevol extravagante scenes die wel de moeite waard zijn, en Dupontel zet een lekker excentriek personage neer, maar nergens schiet het de hoogte in. De marginale personages zijn een bende uitschot, soms leuk, soms ronduit irritant en flauw. Evenals de humor zelf.

Verder schabouwelijk geschoten, de olijke camerafoefjes ten spijt. Derhalve hangt er een nogal amateuristische zweem over de film heen. Voelde overigens nog aan als een best forse zit, ondanks de geringe speelduur. Krappe 2,5*, voor de sterke Dupontel, en een sporadisch geinige scene.

Aangezien ik tijdens de eerste ziening zwak, ziek en misselijk was en m'n aandacht er soms moeilijk bij kon houden, deze maar eens in de herziening gegooid. En compleet weggeblazen door de film. Audiovisueel misschien wel de meest indrukwekkende film die ik ken, met als exceptioneel hoogtepunt de 1966 sequentie. Pure nightmare fuel.

Het laatste kwartier wordt de film een beetje campy en gaat Cosmatos de horrortour op. Op zich wel grappig, maar toch een klein beetje misplaatst in een film als deze. Maar toch weerhoudt het me er niet van om voor de volle 5* te gaan. Geweldig audiovisueel nachtmerrie-spektakel.

Mja, tweede keer dat ik hem zie nu, maar blijf het gewoon een enorme tegenvaller vinden.

Waarschijnlijk gewoon totaal niet mijn humor of zo. Vond sommige scenés nog wel aardig, maar vaak gewoon behoorlijk flauw, voorspelbaar en makkelijk allemaal. Het hele verhaal in de film mag dan wat origineler zijn dan de doorsnee komedie, de humor zelf is eigenlijk gewoon typisch Amerikaans en veelal totaal ongrappig. Verder dan de woordjes ''fuck'' en ''man'' reikt de vocabulaire van The Dude niet, veel irritante, herhalende oneliners, en pogingen tot ''over the top'' die het telkens net niet zijn.

The Dude zelf vind ook maar gewoon een suf personage verder, net als het grootste deel van de rest van de cast. Zo'n beetje allemaal halfbakken typetjes, uitgezonderd Jesus Quintana, die wél leuk en lekker gek was. Helaas komt nou net hij juist erg weinig voor in de film.

Vond het helemaal niks. 1,5*.

Goede film, maar niet zo ontzettend bijzonder of origineel als velen hem doen geloven.

Die hele one-take is natuurlijk best gaaf, maar hoe graag Inarritu het ook zou willen, echt heel bijzonder of zo is het nou ook weer niet. Is weleens vaker gedaan, en ook wel wat beter wat mij betreft, zoals in Irréversible. Beetje hetzelfde verhaal over het camerawerk; goed, dat zeker, maar het wordt nergens écht indrukwekkend.

Gelukkig is Birdman bij vlagen wel erg grappig, en is het acteerwerk vaak geweldig. Wel wat jammer dat Norton's personages op het gegeven moment wat losgelaten wordt en het vrijwel alleen nog maar over Keaton gaat, maargoed, aan de andere kant zet ook hij een erg sterke rol neer. Daarnaast kent de film vrij sterke dialogen, leuke thematiek, en een aantal zeer komische insteken, waardoor verveling nooit optreed. Één van de leukste details vond ik het moment waarop je die drummer de soundtrack van de film zag spelen.

Had stiekem op iets aparters gehoopt, maar toch is Birdman een best sterke film, en zeker één van de betere oscar-genomineerde. 3,5*.

Had hier wat meer van gehoopt. Film probeert wel degelijk absurdistisch te zijn, maar lijkt daarin vaak een beetje laks en ongeïnspireerd. Aan de oppervlakte doet het misschien wat denken aan het werk van namen als Dupieux en Lanthimos, maar dat zijn regisseurs die qua absurdisme toch veel scherper uit de hoek kunnen komen.

Acteerwerk helpt ook niet echt mee. Snap dat de personages vooral typetjes voor moeten stellen, maar echt grappig of leuk zijn ze meestal niet. Mag ook allemaal best wat gekker of uitzinniger, dit was meer een uit de hand gelopen verkleedpartijtje.

Een sympathieke poging en ik waardeer wat de film probeert te zijn, maar als absurdistische film is het wat te minnetjes, hangt het allemaal maar wat losjes aan elkaar en heeft McColm niet genoeg gevoel voor (komische) timing. 2*.

Erg mooi.

Mysterieus, stijlvol, en een Kidman in vorm. Het plot, en, bovenal, de bijbehorende ontknoping viel vroegtijdig te voorspellen, maar ook daarna blijft de film nog iets van mystiek over zich heen houden. De muziek is dikwijls prachtig (vooral die pianomuziek), de locaties sfeerrijk. In al z'n elegantie straalt de film tevens iets duisters uit, knap.

Kidman en het psychisch gestoorde joch zijn geweldig, de rest niet altijd even goed. Sommigen familieleden leken me ook wat flegmatisch te reageren bij zo'n bizarre gebeurtenis. Maar veel deed het niet af. Hoogtepunt van Birth was ongetwijfeld de alhier veelbesproken close-up scene van Kidman.

Toch wel een interessant regisseur. Wel weer zo'n twijfelgeval waarbij ik de keuze tussen 3,5* en 4* nauwelijks kan maken. Maar voorlopig dan maar het voordeel van de twijfel.

Visueel niet verkeerd en ook de soundtrack doet zijn werk indien nodig. Het kijkt ook allemaal wel aardig weg, maar verder is dit de zoveelste ondermaatse, sociaal-geëngageerde huilie huilie film. Open deuren worden ingetrapt alsof het niets is en de meeste stereotypes zijn ook van de partij. Het einde was voorts lachwekkend in al zijn potsierlijkheid. Sluit me verder aan bij John Milton's recensie. 2*.

Bijzondere film. Een erg apart concept dat dankzij de frivole benadering ook nergens aan fascinatie inboet. De actrices (8 in totaal dacht ik) zetten hun personage echt met verve neer, de dialogen zijn scherp en vinnig, de visuele afwerking strak. Het gebruik van splitscreens zorgt voor de nodige dynamiek en brengt veel visueel leven in een film die op slechts één (ietwat saaie) locatie is geschoten. Maar ook de zwart-wit fotografie en de editing zijn naar behoren, zeker als de film zich aanwendt tot close-ups. Met als hoogtepunt de orgasme scene.

Einde had iets beter gekund vond ik, en overall mist de film nét dat beetje extra om écht een grote impact achter te laten. Maar dat is slechts een justificatie voor waarom ik een dikke 3,5* geef ipv 4*, want goed was dit zeker. Wellicht zit er in de toekomst nog wel een verhoging in.

Ik sluit me vrolijk bij de recensie van mijn bovenbuurman aan. Gemiddelde hier is weer eens ronduit bespottelijk. Het doet inderdaad allemaal wat denken aan een wortel van Valhalla Rising. Om zich met die film te meten mist het net een beetje aan echte panache, maar dat zou dan wellicht ook wat teveel gevraagd zijn. Ik heb in ieder geval genoten.

Lekkere barre tocht, die uiteindelijk in een best zinderende apotheose ontaard. Visueel groezelig en duister, sfeervolle omgevingen bedwelmt met mist, en de soundtrack hangt continu als een soort omineuze wolk over de film heen. Voeg daarbij toe een paar heerlijke barbaarse gevechten, waarbij aardig wat koppen gesneld worden (niet van die knullige LOTR knokpartijtjes), en je kan enkel concluderen dat Smith slaagt in z'n sfeerzetting.

Acteerwerk ook opvallend trouwens. Redmayne verraste me in positieve zin, had niet verwacht dat hij zo goed in een rol als deze kon gedijen, ook Bean was een aangename toevoeging. Om te voorzien dat hij het onderspit zal delven hoef je inderdaad niet over clairvoyante gaven te beschikken, maar de manier waarop hij van kant gemaakt werd mocht er zeker wel wezen. Van Houten is verder een non-talent, maar ze slaagt er gelukkig geenszins in om de boel te verstieren.

Tenslotte kon de religieuze thematiek mij zeer smaken, vooral naarmate het einde naderde kwam deze zeer sterk tot uiting. Heerlijke film dus, 4,0* zijn zeker verdiend.