Opinions

Heer-lijk. Een film die in ongeveer elk mogelijk opzicht van het scherm spat, met larger than life kleurrijke visuals, lekker weirde decors en een magische soundtrack. Dat de film pretentieus is kan ik moeilijk ontkennen, zeker met het typische Franse, zwoele gefilosofeer als een bijna continue onderdeel van de geluidsband, maar wanneer het op zó'n spetterende manier gebracht wordt kan ik me daar moeilijk aan storen.

Wel jammer van de korte speelduur, zo voelt het eigenlijk meer aan als een geweldige introductie voor een film die nog veel langer had mogen en kunnen zijn. Vond het oprecht jammer toen ik na een ruim halfuur alweer moest vertrekken uit het bizarre maar bloedmooie universum dat Mandico hier neerzet.

Als fan van Firth's werk is deze film een soort droom die uitkomt. Met de meeste shorts was ik al wel bekend, maar er zit toch ook aardig wat nieuw materiaal bij en de segmenten worden op ingenieuze manier met elkaar verweven door middel van de meest knotsgekke transities. Verder gewoon 79 minuten aan heerlijk bizarre, freaky en soms ook érg komische animatie, die qua sfeer misschien nog het meest van Lynch wegheeft.

De animatie is lang niet altijd wat je noemt 'mooi', maar de film brengt zo'n stortvloed aan weirde ideeën dat het mij nergens stoorde. De soundtrack is uiteraard wel sterk, met veel dromerige ambient die alle weirdness soms in een haast poëtisch daglicht zet. Enkel een beetje jammer dat de allerbeste shorts al meteen aan het begin van de film zitten. Sock 5 en die clip van Flying Lotus zijn m'n favorieten.

Gemiddelde is wel érg overdreven, maar geweldig was dit zeker niet. Op zich zijn de basisingrediënten voor een sterk horrortje best aanwezig, maar de invulling die Lazar eraan geeft is toch niet helemaal je van het. Leek ook wel alsof alles van het beetje budget dat ze hadden naar de gore gegaan is, die ziet er bij momenten verrassend overtuigend uit. Jammer genoeg moeten de andere facetten van de film daar nogal onder gebukt gaan. Acteerwerk is vrij ondermaats (wat een suffe ''villains'' ook), de bombastische soundtrack nogal cheap en ook de visuele look oogt vrij goedkoop en ongeïnspireerd. Zeker uit een setting als deze valt echt veel meer te halen volgens mij.

Hier en daar wat gave designs en effecten maken dat dit geen rampzalige poging is, maar aan de rest van de uitwerking short een hoop. 2*

Lekker vlot filmpje, maar de echte brille zie ik er niet zo van in eerlijk gezegd. Een soort klassieke Rise & Fall (al is het vooral veel Fall), typisch Scorsese-esque NY sfeertje, retro synth soundtrack erbij en het clichématige plaatje is compleet lijkt me. Verdere verloop van de film is in grote lijnen best voorspelbaar en enige spanning blijft dan ook uit. Het blijkbaar door velen ''hectisch'' geachte karakter van de film viel me ook stierlijk tegen. Veel geschreeuw, gekibbel en vooral veel ''fucks'' natuurlijk, maar de cinematografie zelf blijft een beetje veilig en saaiig en ook de soundtrack hangt er maar wat bij op de achtergrond. Ik ''voelde'' de adrenaline in elk geval nagenoeg nergens.

Film wordt gered door enkele zeer humoristische individuele scenes en groteske situaties, een aangenaam vlot tempo en een Sandler die zijn weliswaar ietwat clichématige rol met erg veel overgave neerzet. Als dan iets deze film de nodige energie mee weet te geven is het zijn spel wel. Leuke bijrollen ook trouwens voor Garnett en Stanfield.

Vlot, vermakelijk en een Sandler op dreef, maar hoe men hier blijkbaar één of ander groots cinema meesterwerk in ziet kan ik persoonlijk niet echt plaatsen. Vond Good Time eigenlijk op elk vlak wel beter. 3*

Eens een oorlogsfilm met een wat andere invalshoek, fijn. Dat is dan ook meteen hetgeen waar Under Sandet vooral op teert. Echt schokkend is het namelijk niet en de uitwerking is een beetje aan de brave kant. Bepaalde karakterontwikkelingen liepen ook niet helemaal lekker; zo leek me de ommezwaai in het karakter van meneer de gemene sergeant wat stug. Eerst was het allemaal bar en boos, maar dan een paar shots later staat-ie opeens doodleuk te voetballen met die knakkers.

Gelukkig is de film verder voorzien van een redelijk sfeervolle soundtrack, werd het nergens te sentimenteel, en valt er bij wijlen toch best een sterke scene te bespeuren (zelfmoord van de jongen bijv.). Krappe 3*.

Leuk! Deed me erg denken aan Mulholland Drive maar dan een stuk luchtiger. Ook de link naar Inherent Vice kan ik wel begrijpen, al voelt deze film gelukkig een stuk levendiger aan. De non-lineaire structuur van de film is perfect en elke scene is zowat een avontuur op zich. De vele ogenschijnlijk onbelangrijke zijpaadjes/plotjes zullen niet bij iedereen goed vallen, maar zijn voor mij absoluut hetgeen wat de film maakt. De film verliest ook nergens echt zijn frisheid wat voor een speelduur van ruim twee uur best knap is.

Visueel mag de film er bij momenten zeker wezen, al zit je met L.A. als locatie meestal wel goed. Enige minpunt vond ik de nogal flauwe en identiteitsloze soundtrack. Wat dat betreft kan het toch echt niet tegen een Lynch opboksen, maar soit. Misschien een beetje flauw steeds die vergelijking te trekken, aangezien de film meer dan genoeg heeft om op eigen benen te staan. Goeie 4* wel, heerlijke film.

Bij herziening viel dan toch het kwartje. Ben wel nog steeds van mening dat de film visueel op bepaalde momenten wat meer had mogen spetteren, maar ditmaal wist de film me van begin tot eind helemaal in zijn universum te zuigen. Het tempo is perfect, Johansson speelt sterk, maar Glazer's grootste wapenfeit blijft de soundtrack. Subtiel, maar ontzettend effectief in het creëren van een vreemd, buitenaards sfeertje. Al zijn de momenten waarop al het geluid wegvalt en slechts een kille stilte resteert minstens even indrukwekkend. Verder ook hulde aan die Love soundtrack van Mica Levi. Prachtig nummer, prachtige scene. Typeert ook perfect de algehele sfeer van deze film: bevreemdend en ontroerend.

Ergens dan toch wel jammer dat Glazer niet voor wat meer visueel vuurwerk weet te zorgen, op misschien een paar scenes na. Zie deze film vaak vergeleken worden met titels als Beyond the Black Rainbow en Upstream Color, die op visueel vlak beide toch wel de loef afsteken met deze film. Maar neemt verder niet weg wat voor een prachtige en unieke film dit is. 4*.

Fijne genreflick.

Eubank windt er geen doekjes om. Geen loze introducties van personages of obligate backstory, de film zet al na een paar minuten flink het gas erop. Wat volgt is een lekker straight-to-the-point genrefilmpje dat de spanning zo nu en dan best op weet te voeren. Camerawerk is erg effectief en de setting ligt me wel. Het rondvliegend metaal, schiponderdelen die steeds dreigen te exploderen, de donkere, troebele wateren. De enscenering zorgt er eigenhandig voor dat dit bij momenten een best intense film is.

Lichte tegenvaller waren de creatures zelf. Dat Lovecraft-achtige eindmonster was dan nog wel indrukwekkend, maar de overige creaturen kwamen over als ietwat ongeïnspireerde Alien-rejects. Ook de spanningsboog moet wat inboeten richting het einde, maar dat lag verder wel binnen de lijn der verwachting. Verder zeer de moeite waard. 3,5*.

Filmische terror. Mag dan een tv-productie zijn en een cinematografisch meesterwerk hoef je ook niet te verwachten, maar wat mij betreft slaagt deze short in wat duizenden horrorfilms niet lukt: daadwerkelijk eng zijn. Een soort vleeswording van het ''uncanny valley'' concept, beelden die je een ongemakkelijk gevoel geven omdat ze gewoon niet ''kloppen''. Dat shot van de vrouw die voorover gebogen naar haar kinderen zit te staren achter het raam, hoe zoiets simpels zo creepy kan zijn.. Resnick is een genie.

Flauwe thriller. Crowe gromt en kreunt veel maar echt eng wil hij niet worden, het kat-en-muis-spel is aanvankelijk wel vermakelijk maar verzandt al gauw in saaie middelmaat. Verder noemenswaardig is de meest tenenkrommende scene die ik in tijden zag, die waarin Rachel op het einde tóch maar niet naar die auto toetert na alle ellende die ze heeft meegemaakt. Zo afgezaagd en voorspelbaar, geeft de film ook bijna nog een vies moralistisch tintje mee.

Vanwege wat aardige gore hier en daar nog 2*.

Deze film heeft eigenlijk slechts één troef, die van meet af aan al op tafel gegooid wordt: de aantrekkelijke setting. Zonder het adembenemende eiland was het waarschijnlijk een fiasco geweest, want voor de rest ontstijgt het nergens het niveau van de gemiddelde B-horror. Doorzichtig en voorspelbaar; elke gebeurtenis of scare kondigt zich keurig van tevoren aan.

Ook jammer van het hele plotje met het spook, dat stapsgewijs de hoek om komt kijken. De toch wel aangename sfeer van het eerste gedeelte wordt ingeruild voor wat ridicuul, clichématig horrorgeneuzel. Langzaamaan verdween mijn fiducie in het hele gebeuren. Jammer dus, want de setting had waardiger verdient, en ook de soundtrack was best fraai.

Door een handjevol prachtshots en een aanvankelijk aardige sfeer pers ik er nog net een 2,5* uit. Helaas is het voor de rest op meerdere facetten té zwak.

Beter dan White Epilepsy, stuk minder dan Meutriere. Anders dan die twee films is deze wat onsamenhangender qua sfeer, al is dat op zich niet eens een minpunt. Opening vond ik veruit het sterkst, deed me ook wat aan Malgré la Nuit denken met die overlappende beeldlagen. De twee daaropvolgende sequenties slepen te lang aan en zijn mij, itt het eerder genoemde Meurtriere, sferisch te steriel om echt te hypnotiseren. Maar een bijzondere ervaring is het natuurlijk wel weer. 3*.

Ondanks een sterke Jackson nogal een mispeer van een film. Thema is best boeiend, de uitwerking even subtiel als een olifant in een porseleinkast. Daarnaast vreselijk voorspelbaar: begon na het zoveelste 'oh, dit had hij ook allemaal zo gepland' vermoeid met mijn ogen te rollen. De zelfmoordscene was het absolute dieptepunt.

Ander pijnpunt is het rolletje van Moss als het geweten van de groep. Voelde nogal obligatoir en cliché aan, helemaal de manier waarop zij en Jackson conflicteren. Maar ach, de film keek verder wel vlot weg en Jackson zet een amusante rol neer. Daarvoor nog 2*, voor de rest vooral inhoudelijk potsierlijk. Had meer gezeten in een onderwerp als deze.

Aardig debuutje.

Al komt het allicht wel duidelijk naar voren dat Sorrentino hier nog in de kinderschoenen van zijn regisseursschap stond. Er springen zo hier en daar zeker wel glimpsen van zijn latere brille in het oog, maar de echte hoogstandjes vallen helaas slechts met mondjesmaat te ontdekken. Één daarvan was het knappe tracking-shot in de discotheek, waar die 16-jarige dame overigens wel opvallend snel door de knietjes ging voor Servillo.

Maar voor de rest een best solide drama, dat grotendeels lekker op rolletjes loopt en prima vermaak biedt. Acteerwerk meer dan oké, al wordt Renzi's performance nogal ondergesneeuwd door die van een vanouds sterke Servillo, wiens verhaallijn ook dikwijls een stuk meer boeide. Als je dan de soundtrack hoort wordt het wel weer flagrant dat je met een Sorrentino te maken hebt; die bestaat, zoals wel vaker, uit een guitige potpourri aan diversen stijlen en genres. Maar er wordt gelukkig ijverig mee omgesprongen.

Wel leuk om eens gezien te hebben dus, al kan het natuurlijk slechts in de schaduw treden van Sorrentino's latere creaties. Vreemd om te bedenken ook eigenlijk dat de man drie jaar hierna al met het sublieme Conseguenze op de proppen kwam. Hij moet vast en zeker een enorme ontwikkeling als regisseur ondergaan zijn in de tussentijd. 3,0* sterretjes voor dit filmpje.

Leuk concept, waar echter meer in had gezeten.

Met de overdadige intro gaat de film in ieder geval al met een valse noot van start. Veel geschreeuw, zowel van de personages als van de visuals zelf, en een onsmakelijk kazige voice-over. Kortom: een kitschfestijn van jewelste.

Gaandeweg zet Solanas het qua schreeuwerigheid gelukkig op een wat lager pitje, al schiet af en toe alsnog wat uit de bocht. De scenes binnen zijn daarentegen vaak mooi, technisch knap ook, en gedurende de rustigere scenes is de soundtrack meestal aangenaam. Daarnaast teert de film natuurlijk op een interessant concept, des te jammerder dus dat er wel 't één en 't ander schortte aan de executie. Zo ook het einde: dat het voorspelbaar was nam ik nog op de koop toe, maar dat zo'n potentierijke film met zó'n moddervette klodder sentiment de eindstreep passeert is best betreurenswaardig. En niet goed voor m'n maag.

Maar voor de rest blijft de film grotendeels boeiend genoeg, al is het maar omwille van het vindingrijke concept. Acteerwerk kon overigens ook wel door de beugel, maar de personages an sich blijven verder natuurlijk lege hulzen. 2,5* dan maar.

Na herziening kan ik niks anders doen dan me bij mijn bovenbuurman aansluiten. De eerste keer dat ik de film zag vond ik hem al wel sterk, maar viel nog niet alles even harmonisch op zijn plaats. Onlangs eindelijk eens een DVD op de kop getikt, en de tweede maal wist de film me compleet omver te blazen. Zelfs een top tien notering is dubbel en dwars verdiend.

Upstream Color is gewoon een film die je moet voelen, de gehele film semantisch ontleden lijkt me onbegonnen werk. Sporadisch kon ik enkele linken en diffuse correlaties ontdekken, maar dikwijls was ik het spoor bijster, in hoeverre ik het plot nog probeerde te volgen althans. Maar zoals reeds gezegd is het vooral een film die je het best instinctief kunt volgen. Anyway, ik vond het een ronduit betoverende ervaring. Poëtische editing, prachtige, lumineuze shots, en de hypnotiserende soundtrack is wellicht wel de mooiste die ik zoal in een film gehoord heb. Meteen pindakazen die hap. Werkelijk alles lijkt te kloppen aan Upstream Color, dat terwijl ik plotgewijs lang niet alles kon duiden.

Ook een prachtig, teder en rustgevend einde. Parel van een film dus; een serene, magische trip zoals ik die eigenlijk nog nooit meegemaakt heb. Zou er meer over uit willen wijden, maar heb er eigenlijk verder geen woorden voor. Lager dan 5,0* kan ik niet over mijn hart halen. Wát een contrast overigens met Primer, die ik nota bene 0,5* gaf.