Opinions

Mja, vind hem eigenlijk een stuk minder dan de remake. Zal voor de verrassend grote hoeveelheid fans van deze film wel vloeken in de kerk zijn, maar ik vond het saai en nagenoeg sfeerloos.

De notoire intro an sich stoorde me niet echt, maar de schijnbare 'boodschap' die de film tracht de etaleren neigt naar het belachelijke. Een beetje exploitatief is het zeker wel. Ik sluit me verder aan bij wat Bottleneck reeds zei.

Het verhaal is verder inert en komt traag van de grond. In de remake wist de mysterieuze sfeer dat grotendeels op te vangen, maar hier werd mijn geduld toch aardig op de proef gesteld. De acteurs zijn een bende hakkelende stuntelaars, die elkander omstebeurt lijken te overtreffen in het maken van onnozele beslissingen. Een verwoede wedloop, die de man uiteindelijk gewonnen heeft. De kindjes daarentegen werden overtuigender vertolkt, al hoefden die het meestal slechts van hun lichaamstaal te hebben.

De soundtrack detoneert dikwijls met de sfeer die de film neer poogt te zetten, en is soms een ware marteling voor het oor. Visueel is het drie keer niks, al weet de zonnige, fraaie setting de fletse look vaak nog wel een beetje te verdoezelen. Tussen alle armoe bevind zich zo nu en dan ook nog wel een wat sterkere scene, waardoor ik op een royale 2,0* uitkom.

Amusant.

Beetje raar wel om de hele found-footage stijl uit het raam te gooien, bij nader inzien slaat de titel nu eigenlijk ook nergens meer op, om maar even te muggenziften. Verder niet echt belangrijk natuurlijk, slechts een opmerking langs de kantlijn. Voor de rest staat ook dit deel garant voor avondje horrorvertier. Borduurt veeleer voort op het elan van deel drie dan die van de andere delen, al is de humor hier - hoewel bij vlagen zeker aanwezig - gedoseerder.

De boot is een prima locatie, visueel ziet het er verzorgd uit, maar het hoogtepunt blijven toch de virulente 'infected' zelf. Lekker spastisch en dreigend, temeer omdat ze toch niet zo makkelijk de pijp uitgaan als dat ze normaliter gaan in dit soort films. Eens het virus zich gaat manifesteren op het schip is het dan ook weer vanouds genieten geblazen.

Vernieuwend is het verder natuurlijk niet, het b-gehalte ligt aanzienlijk hoog, en het bombastische einde voelt nogal obligaat aan. Maar vermakelijk is het zeker, best een solide reeks, dat [REC]. Ruime 3,0*.

Tegenvaller. Kan toch echt nog niet in de schaduw van de eerste Cloverfield staan, al is het wellicht wat flauw die twee steeds te vergelijken. Volgens mij had Trachtenberg het gewoon veel beter bij een simpel genrewerkje kunnen houden dat los staat van het hele Cloverfield gebeuren. Nu voelt het als geheel meer aan als twee losse films die slecht aan elkaar geplakt zijn. De genreswitch had nog wel kunnen werken ware het niet voor de nogal saaie CGI gedrochten en de matige 'actie'. Het maakte allemaal een tamelijk ongeïnspireerde indruk.

Grappig genoeg is het ondanks de continue 'toch niet, toch wel' twistjes uiteindelijk ook nog best voorspelbaar. Enige wat de film nog een beetje red is een Goodman die op dreef is, al wordt ook zijn personage uiteindelijk nogal flauw neergezet. Die scene waarin hij Michelle maar geen vrouw kan noemen... Erg subtiel zijn de hints niet. Kleine 2,5*.

Fijne Boyle. Vooral een film waar zijn hand erg evident is. Voorspelbaarder dan dit wordt het namelijk niet gauw, maar dankzij zijn blitse regie draait dit tot een sterke film uit. Kwiek camerawerk, Franco die me voor de verandering eens wel kon bekoren, een resem aan olijke foefjes, en vooral ook een sterke soundtrack. Hoogtepunt was de amputeerscene, die geweldig op een soort Pi-achtige wijze in beeld gebracht wordt. Vooral die geluidseffecten doen het hem. Kleine 3,5*.

Het puike acteerwerk van de bakvisjes ten spijt was dit een weinig interessante film. Zo nu en dan komt er een aardige scene langs, de personages zijn naturel neergezet, maar al bij al een nogal oppervlakkig uitgewerkte film die me op geen enkel moment écht meenam. Kleine 2*.

Prachtig werkje van eigen bodem.

De Nederlandse filmindustrie is er één van louter dieptepunten, zo lijkt het wel. Gelukkig geeft Van Ginkel ons karige filmlandschap wat meer glans. Een verademing.

Visueel net niet zó imposant als ik op voorhand verwacht had, al kent de film ongetwijfeld scenes die nog wel even op m'n netvlies gebrand zullen staan. De verf-scene is daar een touchant voorbeeld van. Maar ook tal van andere scenes, voornamelijk degene waarbij het geluid weggelaten wordt en de oorstrelende ambient de boventoon voert zijn mooi. Op zulk soort momenten straalt de film een prachtige sereniteit uit, die mateloos intrigeert.

Verhaaltje heeft niet zo heel veel om het lijf, al is de invalshoek uiteraard wel bijzonder. Dit en de audiovisuele uitwerking die ik al aanhaalde, zorgde er gelukkig voor dat het nergens storend werd. Acteerwerk van Muller had iets beter mogen zijn naar mijn idee, maar gelukkig deed Jansen het zodanig goed dat het wel compenseerde. De gebarentaal tussen de twee tortelduifjes onderling kwam gelukkig ook geloofwaardig over, in hoeverre ik daar dan over kan oordelen.

Erg mooie film dus. Laat die volgende van Van Ginkel maar komen. 4,0*.

Tijdens de eerste 30 minuten had ik het gevoel dat het echt wat zou kunnen worden. Wanneer de muziek wat subtieler is, de twee soldaten zich door de desolate, grauwe landschappen manoeuvreren en de camera rustig volgt en rondcirkelt, is de film op zijn best. Helaas sijpelt er naarmate het narratief vordert steeds meer opgeblazen heroïek in de film, krijgen we steeds meer typische oorlogfilmperikelen voor de kiezen en slaat de soundtrack om van sfeervolle ambient naar triomfantelijk getoeter. Met het beeld van de rennende McKay en de bombardementen toch wel als dieptepunt. Ook de structuur van de film, met steeds een 'intense' actiescene gevolgd door een (te lang) rustmoment gaat al snel voorspelbaar en repetitief aanvoelen.

Het sfeerelement lijkt bovendien mettertijd wat naar de achtergrond te verdwijnen en het one-take camerawerk verwordt meer tot een gimmick die uiteindelijk vooral in functie moet staan van een heroïsch verhaaltje over een korporaal die zijn overleden kameraad wilt eren. Zo voelt het hele immersion aspect van de film ook maar een beetje als half werk aan. Aanvankelijk wordt er uitgepakt, maar al gauw wordt er braaf teruggeschakeld naar een makkelijk relateerbaar narratief, vermoedelijk om de kijker niet teveel murw te slaan.

De (quasi) one-take zelf kent zoals gezegd zijn momenten, maar is verre van vernieuwend en de cinematografie is wat aan de saaie en veilige kant. Het zal vast in de smaak vallen bij de serieuze critici/recensenten, die om voor mij onbekende redenen wel vaker helemaal extatisch worden als het om dit soort puur technische hoogstandjes gaat. Alle bekende superlatieven worden weer van stal gehaald, terwijl ze, kort van memorie dat ze zijn, alweer lijken te zijn vergeten dat films als Victoria en Birdman (en vast nog een paar) al eerder en beter zo'n one-take voor elkaar bokste. Wat mij betreft wint creativiteit het altijd van technisch vernuft en van dat eerste zie ik maar weinig terug hier. Snap in ieder geval niet zo goed waar de heisa vandaan komt.

Toch, voor een oorlogsfilm is dit geen slechte poging. Van het eerste halfuur oprecht genoten, later in de film nog een spaarzame sterke scene, maar als 'ervaringsfilm' (kan zo gauw geen ander woord verzinnen) is het gewoon te halfbakken wat mij betreft. 2,5*.

Best aardig. Leuk ook om een keer een sektefilm te zien die zich niet in één of ander afgelegen gehucht of in een historische setting afspeelt. Een appartementencomplex in de moderne tijd dit keer, alleen dat is op zich al verfrissend. Verder ook een sterk sfeertje, een paar leuke (maar toch best voorspelbare) twists en ook het acteerwerk is zeker voldoende.

De film volgt verder gewoon braaf een nogal voorspelbaar plotlijntje en er echt uitspringen doet het ook nergens, maar al bij al geen onaardig genrewerkje. Ruime 3*

Soort van Elephant, maar dan met meer focus op karakteruitdieping.

Maar hoewel het buiten kijf staat dat dit een goede film is, evenaart het niet het niveau van de film van Van Sant. Één van de eerste gelijkenissen die opvalt tussen beide films, is het camerawerk. Vooral in de scene op het plein, vrij aanvankelijk al, wordt het goed duidelijk dat Thalluri niet vies is van een potje leentjebuur. Niet erg overigens, want het is een lust voor het oog, de manier waarop de camera sierlijk tussen allerlei perspectieven wisselt. Al oogt het al met al wel nét iets minder gecontroleerd als in Elephant.

Verder een erg solide drama, dat rustig de tijd neemt, en de misére onder scholieren op de middelbare op best frappante wijze in beeld brengt. Acteerwerk is ook bovengemiddeld, wat veel meehelpt. Eerst kwamen de meeste personages nogal stereotiep op me over, maar op latere momenten in de film werd het toch duidelijk dat velen van m'n getrokken conclusies foutief waren, en dat er meer speelt achter de schermen. Best sterk allemaal, evenals het einde, dat redelijk hard aankomt.

Waar ik wat minder hartstochtelijk over was, waren de continu herhalende interviews tussendoor, waarin de hoofdpersonages telkens hun zegje deden. Het tempo stokte hierdoor een beetje, terwijl dat eigenlijk onnodig was. Verder is het visueel best oké (maar de film moet het vooral van het camerawerk hebben), al treed de soundtrack vaak een beetje té veel op de achtergrond.

Wel een zeer aangename film uiteindelijk, met een aantal best sterke scenes, en een verzorgde look. En hoewel de film dus in bepaalde opzichten aan Elephant doet denken, is er distinctie genoeg. Aldus, goed. 3,5*.

Impressive.

Stuk volwassener dan Ex Drummer, de tweede van Mortier. Tevens een pak beter. Krachtige film, die niet slechts handelt over een bom, maar er ook als één inslaat. De explosie aan het begin greep me al bij de kladden, en vanaf dat moment liet de film me niet meer los. In latere fasen worden er weliswaar misschien wat onnodige zijpaadjes bewandelt, en divageert het een klein beetje, maar aangezien de film grossiert in zijn sfeer stoorde dat niet al te veel. Denderend sounddesign en uiterst sterke visuals.

Doet wat denken aan Elephant verder, al is dat vooral omwille van het routineuze karakter. Draagt uiteindelijk toch een heel ander soort - vooral zwaardere - sfeer met zich mee. De spectaculaire eindscene in slow-motion is echt de klap op de vuurpijl, en zorgt ervoor dat de film na afloop nog even een tijdje na resoneert.

Vlaamse topfilm wat mij betreft. 4,0*.

Prachtige ingetogen dramafilm.

Echt een unieke film dit. Ik ken maar weinig films die ondanks dat er eigenlijk zo weinig gebeurt gedurende de hele film, toch zo blijven boeien. De film kent een erg mooi, berustend sfeertje, af en toe bijna dromerig, en word op dat gebied geweldig versterkt door de soundtrack (vooral ook het einde) en de visuals. De lange shots waarin je Norton door de stad ziet lopen met enkel zijn hond hebben gewoon echt iets. Moeilijk onder woorden te brengen.

Norton vond ik ook erg overtuigend, heeft de perfecte uitstraling voor dit soort rollen waarin hij een wat terneergeslagen man speelt. De rest van de cast doet het ook prima en zijn stuk voor stuk leuke personages om te volgen, mede doordat de dialogen en gesprekken tussen hun vaak interessant zijn. Wat verder nog het vermelden waard is zijn een aantal geweldige individuele scenes, waaronder de spiegelscene, de scene waarin Norton door zijn vriend geslagen word, en het prachtige einde. Leek eerst iets te happy, maar gelukkig was het allemaal maar schijn.

Erg indrukwekkend film. Dit soort dramafilms liggen me echt veel meer dan die overdreven melodramatiek die ik onlangs in Magnolia zag. Dikke 4,5*.

Erg indrukwekkende film.

Eigenlijk heel weinig negatiefs aan deze film. Acteerwerk is niet heel opvallend maar zeker goed genoeg, goed camerawerk en prachtige soundtrack op momenten. Vooral aan het begin van de film waar je het compleet afgelegen london ziet komt de soundtrack ontzettend goed tot z'n recht. Mooie scene verder ook.

Tweede deel van de film mag dan iets minder zijn maar over het algemeen houdt het zich nog goed staande doormiddel van een aantal goede en spannende momenten in de film.

4,5 *

Ik heb besloten mijn verwachtingen voor de Denis's voortaan maar iets te temperen, want dit was, net zoals het eveneens teleurstellende Les Salauds, weer pijnlijk onindrukwekkend.

Vooral stierlijk saai, de zoutzakkerige personages en hun nodeloze beslommeringen konden me een rotzorg zijn. Mijn desinteresse deed dan ook al intrede na een klein halfuurtje, waardoor het uitzitten van de film niet zonder slag of stoot verliep. Les Salauds had al met hetzelfde euvel te kampen, in tegenstelling tot het geweldige Trouble Every Day, dat wél mateloos intrigeerde. Wellicht een toevalstreffer, heb vooralsnog in ieder geval weinig zin om me door de rest van Denis's oeuvre heen te worstelen. Met de afgelopen twee films van haar in m'n achterhoofd.

Toch is de beginscené wel de moeite waard en is het veelal mooi, klinisch geschoten, maar dat weerhield me er meestal niet van om een paar flinke gaapjes te laten. Heb op zich weinig tegen een afstandelijke aanpak, in Trouble Every Day deed pakte dat immers erg goed uit, maar dit vond ik gewoon saai en nagenoeg sfeerloos.

Snore-fest van formaat. 1,5*.

Het is hier eigenlijk allemaal al gezegd. De tweede helft is gewoon slapjes en doet hetgeen wat eraan voorafging zwaar teniet. Erg, erg jammer, want er zitten enkele werkelijk fenomenale scenes in het eerste uur. De bruuske beginscene, het gesprek in de bar, maar vooral de wandelscene halverwege is een absoluut hoogstandje. De manier waarop al die vreemde achtergrondgeluiden een soort soundtrack op zich vormen was indrukwekkend. Magisch moment.

Jammer dus dat de regisseur die lijn niet doortrok in het tweede uur en je ipv daarvan tot aan het einde opgescheept zich met een lawaaierig rimpeltehuis. Anders was ik zeker hoger dan deze ruime 3,5* uitgekomen, want een bijzondere film is het zeker. Wellicht in de toekomst nog.

Sterke film. Was eigenlijk een beetje bang dat dit zo'n doorsnee sociaal-geëngageerde huilie huilie bedoening ging worden, maar die vrees bleek gelukkig onterecht. Een aantal indrukwekkende scenes en beklijvende beelden trekken deze film ver boven de middelmaat uit. Het shot van de foetus, de dinerscene, het einde. Aangrijpend.

3,5* voor nu.

Levitt en zijn kameraad vormen een olijk duo en dragen dit verder voorspelbare vehikel. Aanvankelijk voert vooral het komische aspect de boventoon, maar helaas moet die in latere stadia plaats maken voor obligaat sentiment en mierzoete romance. Jammer, had meer ingezeten indien de film een wat luchtiger airtje aan wist te houden. Het hoge gemiddelde deed me ook even verstelt staan, maar dat zal wel te maken hebben met het feit dat de film over een ernstige ziekte gaat. 2,5*.

Er valt zeker 't één en 't ander aan te merken op deze gialloklassieker. De onvermijdelijke ouderdomskwalen komen geregeld de kop opsteken; zowel de hilarische dubs (soms niet eens synchroon) als het potsierlijke acteerwerk zijn van de partij. De ene acteur overtreft de ander in het houterig opdreunen van dialogen en klungelig 'emotievertoon'. Maar zulk soort elementen zijn doorgaans inferieur in deze films, al helemaal wanneer al snel blijkt dat Sei Donne per l'Assassino vooral in visueel opzicht excelleert.

Vaak mooi, expliciet kleurgebruik, zwierig camerawerk, en fraaie decors die de film een hoop cachet meegeven. De pompeuze tralala die door moet gaan voor 'soundtrack' deed helaas weer veeleer afbreuk aan de sfeer, dan dat die er substantieel aan bijdroeg. Maar zoals gezegd: de cinematografie zet dit recht. Wie uiteindelijk verantwoordelijk was voor al het slachtwerk? Het kon me werkelijk waar een rotzorg zijn. Gelukkig dus dat er sferisch genoeg te genieten viel.

3,0* voor mijn eerste Bava. Duidelijk een paar treetjes lager dan het werk van bijvoorbeeld Argento, maar op zich de moeite om eens gezien te hebben. Zou ook niet gek opkijken als Amer hier een hoop inspiratie vandaan heeft geplukt. Voornamelijk het kleurgebruik deed me er meermaals aan denken.

Zeker bij het zien van de puike openingsscene hoopte ik op een fris en energiek filmpje, maar ik kwam thuis van een koude kermis. Aanvankelijk heeft de film wel de juiste toon te pakken, maar gaandeweg doen er allerlei zijplotjes intrede waarvan de één nog oninteressanter dan de ander. Maar ook de kern van de film boet al gauw in aan interesse wanneer het op ten duur nogal een herhaling van zetten wordt. De flauwe humor wist dit alles ook niet te faciliteren.

Er zitten dan zo nu en dan wel wat visueel aantrekkelijke scenes in (de achtervolging) en de soundtrack is bij momenten wel lollig, maar met een stuk minder overbodige bagage had hier een veel betere film ingezeten. Kan zich zeker niet meten met een Slumdog Millionaire. 2*.

Morbide.

De kille, ijzige uitstraling is iets wat vanaf minuut één tot aan het einde blijft hangen. Sobere, mistroostige contreien, grauw kleurenwerk, en gespeend van elke vorm van soundtrack. Louter de ijzige stiltes resteren. Tel daarbij op een aantal bestiaal brute martelscenes, die echter wel in gedoseerde getale komen, en je kan tot de conclusie komen dat dit geen vrolijke film is. Wel een redelijk indrukwekkende.

Tweede helft zet Grou helaas wel een paar misstapjes. Het er met de haren bijgesleepte zijpaadje met het eertijdse slachtoffer was bijvoorbeeld overbodig. Sowieso had de film qua lengte wat ingeperkt mogen worden, al is de eindscene zeker de moeite waard. De twee afsluitende zinnetjes spreken boekdelen.

Ondanks enkele jammere keuzes een best krachtige film. Eentje die afwijkt van de geijkte genreconventies, en een paar rake klappen uitdeelt. Ruime 3,5*.

Nogal suf, maar wel redelijk vermakelijk.

Het uitgangspunt van de film is interessant, de clichématige, Hollywodiaanse benadering ervan wat minder helaas. Niet dat het allemaal altijd zo extreem of hard mogelijk moet zijn, maar met een onderwerp als deze mag je toch best wat meer lak aan conventies hebben. Shockerend is het allerminst, en spannend eigenlijk ook niet.

Wat de film wel is, is simpelweg vermakelijk. Cage doet het wat minder dan ik van hem gewend ben, maar Phoenix heeft een geinige bijrol, en Gandolfini is ook wel oké. Beetje jammer dat de film een haast kinderlijke benadering van het onderwerp hanteert, en de eindscene hilarisch slecht is. Nogal jammer aangezien het stuk daarvoor in dat huis een aardige opbouw kent.

Doorsnee televisiefilmpje dus, maar gelukkig geen rampzalig geval. 2,0*.

Redelijk simpele neukfilm. Knip er wat onnodige bagage uit, en 9 Songs had zo op xxxvideos kunnen staan. Op zich is dat zeker niet zozeer waar het schoentje knelt; het euvel ligt veeleer bij de saaie personages en het repetitieve karakter van de film. Matt en Lisa blijven lege hulzen, en na de zoveelste stoute capriooltjes van de twee vond ik het eigenlijk wel mooi geweest.

En passant dacht Winterbottom: als ik er nou eens lukraak wat Antarctica beelden tegenaan gooi, krijgt mijn film wellicht ineens een hele diepzinnige lading! Hah, leuk geprobeerd. En de immer herhalende, lamlendige rockconcerten; wat was daar de intentie van? Had dat nodeloze geneuzel lekker achterwege gelaten.

Toch is het geen faliekante mislukking. Het gedurfde concept boeit aanvankelijk nog wel, en de te pas en te onpas ingezette piano riedeltjes geven bepaalde scenes nog wel iets passioneels mee tijdens het rampetampen. De keuze om expliciet naakt niet te schuwen siert de regisseur ook wel, je moet dan ook niet gek opkijken zodra er eens een pik frontaal op de voorgrond prijkt, want niks censuur. Maar zeker de minste Winterbottom die ik tot dusver zag. 2,0*.

Wat een film. Het eerste halfuur is nog relatief rustig, maar op het gegeven moment barst de hel los en is tot het einde aan toe met opengesperde mond toekijken. Een aanslag op je zintuigen waar wat mij betreft zelfs Tetsuo een puntje aan kan zuigen. Soort van filmisch equivalent van noize muziek. Jammer van de amateuristische geurtjes hier en daar en de wat tammere eerste helft, want anders had ik er denk ik zelfs 5* aan kwijtgekund. Heerlijke achtbaanrit.

Degelijk actie vehikel.

Initieel was ik bang voor een Taken-esque bedoening; de synopsis heeft er wat van weg, ook de poster heeft het kennelijk moeten ontgelden. Maar gelukkig is dit niet van eenzelfde allooi. Al is À Bout Portant uiteindelijk ook verre van kwalitatief genoeg om van een hoogvlieger te kunnen spreken.

Het zijn vooral de acteurs die de film - tot op zekere hoogte althans - laten werken. De hoofdpersoon is een klungelaar eerste klas, stuk leuker dan de zoveelste klinische one man army, die 'toevallig' vroeger bij de CIA zat en 'toevallig' Krav Maga en legio andere vechtsporten beheerst. De rest van de cast doet vooral z'n ding, al was Anaya wel een (aangename) verrassing. Verder natuurlijk veel ongeschoren louche figuren, en norse blikken.

Uiteraard is het allemaal verre van geloofwaardig; de ene toevalligheid volgt de ander op, maar ach, wat wil je ook. De immer flagrante clichés waren ook van de partij, en als kersje op de ietwat té zoete taart natuurlijk ook de obligate eindscène. Gelukkig kon Cavayé incalculeren dat een langere speelduur funest zou zijn geweest, de 84 minuutjes volstonden namelijk prima.

Veel te doorsnee om hoog uit te vallen natuurlijk, maar op zich heb ik me niet verveeld. Degelijk in elkaar gezet, maar weinig opvallend actiefilmpje. 2,5*.

Matige policier.

Clichématigheid sijpelt uit elk framepje; dat was ook te verwachten. Er staat helaas te weinig tegenover om impressies achter te laten. In het loskweken van gaapjes leek de film echter wél bedreven, zodanig dat ik meermaals weg dreigde te dommelen.

Het script wankelt op zo'n beetje alle plekken waar het wankelen kan, en kon me na zo'n circa 45 minuten eigenlijk al aan m'n reet roesten. Veelvuldig wordt er uitgepakt met een onlogische plotwending, om er vervolgens, slechts luttele minuten later, alweer een schepje bovenop te doen. Visueel zag het er grotendeels verzorgd uit. Dikwijls voorzien van een grauwig blauw kleurenfilter; iets waar dit soort Franse politiefilms tegenwoordig wel patent op lijken te hebben.

Acteerwerk kan verder nog wel door de beugel. Gamblin zet met zijn norse tronie een charismatisch personage neer, en de blinde boef is een fijne 'badguy'. Maar verder een film die weldra verdrongen zal zijn uit mijn geheugen. 2,0*.

Heerlijk horrortussendoortje.

Na gelukkig een lekker korte introductie, ontpopt de film zich tot een kort, maar zeer intens bloedbad. Gelukkig geen uitleg of aandacht naar het hoe of wat, maar gewoon 83 minuten lang complete terror die weinig origineel is, maar wel erg stijlvol is uitgewerkt.

Toch is het wat mij betreft niet gewoon de zoveelste lompe slachtfilm. Namelijk een zeer aardig sfeertje, paar mooie plaatjes maar vooral de soundtrack is niks minder dan geniaal. Vooral die heerlijke distorted sound effects als er iemand geslacht werd . Geeft echt zo'n fucked up gevoel. Verder zullen de gore liefhebbers hier absoluut niet ontevreden mee zijn, geweldig ranzig af en toe.

Kostelijk vermaakt met deze Franse horror. 4* wellicht verhoging in de toekomst.

Sterk drama met uitmuntende vertolkingen van Mesquida en Reboux, die beide erg au naturel acteren. De film kent een authentieke sfeer, blijft op een continu sterk niveau, maar ontpopt zich op het einde tot een écht interessante film. Wat dat betreft sluit ik me aan bij de droomtheorie van yeyo en SB. Best nog een heftige scene ook. Je voelt op het gegeven moment wel dat er onheil in de lucht hangt, maar zo'n bruut slotakkoord zag ik dan ook weer niet aankomen. Ruime 3,5*.

Geweldige film!

En mogelijk nog een stuk weirder (en beter) dan Amer. De film deed me uiteindelijk nog het meest denken aan een uitvergroting van Cattet's & Forzani's segment in ABC's of Death, met daarin nog een soort van verhaaltje als rode draad verweven. Wel met de nadruk op ''soort van'', want aan het verhaal in z'n geheel valt amper een touw vast te knopen.

Geeft allemaal niks gelukkig, want velen overige elementen zijn zo sterk dat het een film geworden is om u tegen te zeggen. Visueel érg sterk, met mooi kleurgebruik, maar L'Étrange is meer dan dat. Persoonlijk vind ik de '''trucjes'' van Cattet en Forzani namelijk prachtig, al kan ik me wel voorstellen dat het wellicht niet iedereens cup of tea is. Die zwart-witte stopmotion scenes tussendoor zijn magnifiek, op een manier vastgelegd dat ze gewoon echt voelbaar zijn, en de overige Giallo trucjes zijn stijlvol in de film verwerkt.

Verder doet de soundtrack zijn ding, al is het vooral de klankband die er écht positief uitspringt, en brengt ook de mooie setting een flinke vleug sfeer met zich mee. Al bij al dus de film die het enigszins onbenutte potentieel van Amer zo'n beetje ten volle benut. Geweldige ervaring dus, ben benieuwd waar het regisseursduo in het vervolg nog mee op de proppen gaat komen, want hun aparte, unieke stijl smaakt naar meer. Toch wel 4,5*, voor deze intrigerende nachtmerrie.

Prachtig! Navenant Innocence is ook de tweede Hadzihalilovic een enigmatisch tripje. Maar hoewel legio overeenkomsten toch ook genoeg verschillen. Evolution is toch een stuk wranger, explicieter, en grafischer. Derhalve ook net wat minder subtiel, het contrast tussen het lieflijke en de onderhuidse dreiging dat Innocence kenmerkte is hier wat minder aanwezig.

Verder voorzien van een resem aan wonderschone shots (Manuel Dacosse is een held) en een voortreffelijke soundtrack. Het is te hopen dat de volgende van deze regisseuse wat minder lang op zich laat wachten. Kan net niet tippen aan Innocence, maar evenwel indrukwekkend.4,0*.