Opinions

Sterke thriller.

De film mag dan enkele platgewalste paden betreden, nochtans is de uitvoering gewoon best goed. Begint vooral lekker mysterieus, best sfeervol ook, voornamelijk de soundtrack levert een flinke bijdrage. Visueel is het niet helemaal je van het, al is de setting zelf wel tamelijk beklemmend, wat de film al aardig wat cachet meegeeft.

Het hele plot is zoals eerder gezegd verre van origineel. Zo halverwege de film borrelt er al een zeker vermoeden op, en wanneer het zaakje vervolgens uit de doeken wordt gedaan komt de clou nou niet bepaald aan als een wereldshock. Verder niet heel erg of zo, want voor de rest dus genoeg te genieten in dit filmpje.

Qua sfeer meer dan in orde, paar creepy scenes, en een perfecte speelduur waardoor de film allesbehalve verveelt. Geen cinema om van je stoel te lazeren, maar wel gewoon een prima film dus. Bescheiden 3,5*.

Sfeervol coming-of-age drama. Een genre waar ik normaliter toch weinig enthousiast van wordt. Deze film valt vooral op door een aantal saillante details. Het compleet weglaten van school en ouders is hier één van. Eigenlijk best een slimme keuze, hoef je je niet weer door een hoop clichématige, obligate rompslomp heen te worstelen. De twee hoofdrolspeelsters hebben wat weg van die uit Fucking Amal, maar ontstijgen dat acteerniveau ruimschoots. Sterk gespeeld.

Verder ook een pak beter dan het wat steriele Tomboy. Inhoudelijk, maar vooral stilistisch. Ben het dan ook pertinent oneens met mijn bovenbuurman; de eindscene is juist een schitterende apotheose. Audiovisueel erg mooi. Kleine 3,5* hiervoor.

Mijn hoge verwachtingen zijn waargemaakt.

Naked is inderdaad een erg grove en cynische film, vol zwarte humor. Wel mijn soort humor, en door de Britse accentjes krijgen vele quotes nog een extra komische lading. Thewlis is geniaal in zijn rol als Johnny, wat een van de meest interessante personages oplevert die ik zoal ken, maar ook Cruttwell speelt een heerlijke rol. Zijn personage lijkt misschien niet echt een duidelijke functie te hebben op het eerste gezicht, maar zorgt toch voor een hoop amusement. Vooral dat lachje telkens is priceless. Hij deed me wat denken aan een soort Britse Patrick Bateman.

Aan de ''lelijkheid'' heb ik me verder totaal niet gestoord. Het grauwe stijltje past erg goed bij de film, en desondanks zaten er best nog een handjevol mooie shots in verwerkt. Soundtrack is uitermate sterk vond ik, hoewel dat deuntje misschien net iets te vaak terugkwam. Op het einde werkt het nog het krachtigst, met het mooie shot van de strompelende Johnny.

Indrukwekkende film, vol intrigerende scenes en sterk acteerwerk. Daarom 4,5*.

Sfeervol.

Daarmee is dan ook het meeste gezegd, want de film blijft de ganse speelduur braafjes en weet op weinig vlakken écht te excelleren. Maar de sfeer, die grotendeels voortvloeit uit de zwierige shots en sterke soundtrack (beetje mengseltje van klassiek en ambient), weet dit filmpje gelukkig aardig boven de middenmoot te verheffen. Het concept is verder vrij beproefd, maar wordt op een dusdanig subtiele manier uitgewerkt dat de film zich ook op dat gebied nét dat beetje weet te onderscheiden. Behoorlijke rol ook wel van Suhl. 3*.

Heerlijke film dit.

Stone laat zich hier helemaal gaan. Gaaf geklooi met filters, geweldige editing, aantal lekker over the top scenes en ook die getekende stukjes tussendoor waren erg leuk. Harrelson vind ik altijd wel een fijn acteur, en laat hier zien dat hij geweldig geschikt is voor dit soort rollen. Lewis was tevens goed, maar de grootste verrassing was echter Robert Downey Jr, die echt een ontzettend komische en leuke rol speelt.

In het middenstuk, zo ongeveer wanneer Mickey en Mallory gevangen worden genomen, zakt het allemaal een heel klein beetje in, wat ook het enige piepkleine minpuntje is van Natural Born Killers wat mij betreft. Gelukkig hoef je niet lang te wachten of de film schakelt weer over naar de volle versnelling en is het echt genieten geblazen tot het einde. Mijn favoriete scene was denk ik die scene bij die Indiaanse man in dat huisje, heerlijke trip scene.

Twee uur vlogen voorbij. 4,5*.

Weinig verheffend. Hoewel de hele film uiteraard vrij braaf is, was het eerste uur nog best oké. Behaaglijk tempo, een sterke cast met redelijk wat bekende kopjes, en een bij tijd en wijle aardig sfeertje. In het tweede uur doet zoals wel vaker bij dit soort films de potsierlijkheid intrede, en overtreffen de plotwendingen elkaar beurtelings in ongeloofwaardigheid. Tegen het einde aan was ik er goed klaar mee. Kleine 2*.

Geweldig leuke film. Een bonte mix van genres waarbij zo'n beetje elke 15 minuten wel naar een andere vitesse geschakeld wordt. Echt een guitig rommeltje. Een feelgood romkom, thriller, misdaadfilm, en een soort hedendaags sprookje in één. Doet wat denken aan het werk van Refn, maar ook een film als Prins kwam bij me op als vergelijkingsmateriaal. Wel typisch zo'n film die niet aan een hoop verzuurde critics besteed is, wat zich vertaald naar de scores op bijv. een site als Rotten Tomatoes. Geloofwaardig is het namelijk niet en het plot is niet zo lineair als doorgaans verwacht wordt bij dit soort films.

Ook audiovisueel mag de film er best wezen. Lekker kleurrijk en expressief, steeds weer een soort vitaliteit uitstralend. Vooral in combinatie met de soundtrack. Hoogtepuntjes zijn de crashende ambulance, de achtervolging, en als kers op de taart de bijna surreële eindscene met M83 op de achtergrond. Verder ook niks dan lof voor LaBeouf, die hier - van wat ik al gezien heb - absoluut zijn beste rol neerzet. De rest volstaat gewoon, niks meer niks minder.

Aan te raden aan iedereen die eens wat anders wilt zien dan het doorsnee romantische drama. In plaats daarvan krijg je namelijk een erg fris, schalks en origineel filmpje. Kleine 4* toch wel.

Uiterst bizar werkje. Ik kon het absoluut smaken, maar zou het maar aan weinig mensen aanraden, daar is de film echt té raar voor. Dan doel ik niet eens enkel op de gebeurtenissen zelf, maar ook de opbouw is nogal vreemd. Begint (en eindigt) met een soort weirde performance art vol schreeuwende, spartelende en kermende mensen. Zet meteen lekker de toon. Vervolgens neemt de film wat gas terug en lijkt zich een soort relatiedrama te ontwikkelen, maar daar wijkt Ishii al redelijk snel vanaf. Opmerkelijk zijn vooral een aantal volstrekt groteske en over the top momenten die echt volledig uit de lucht komen vallen, zoals het onder pissen van die zuster. Best komisch en zo blijft het allemaal vrij onvoorspelbaar. Later in de film nog meer van dat soort dubieuze 'erotische' momenten.

Laatste pakweg 20 minuten wordt het narratief compleet losgelaten en ontaard de film in een bevreemdende koortsdroom. Vage filtertjes, een industriële soundtrack, vreemde Lynchiaanse taferelen en een slotscene die totaal ongrijpbaar is. Zien om te geloven inderdaad.

Het middenstuk duurt net wat te lang en bevat een paar mindere scenes, maar op zijn hoogtepunten is de film gewoon briljant. Dikke 4* met kans op verhoging.

Fijn experimenteel werkje met vooral een geweldige soundtrack. Er zijn érg weinig films die zo consequent gebruik maken van een noise soundtrack, ik kan het zeer goed smaken. Beetje jammer dat het soms een beetje random ingezet wordt en niet altijd een sterke synergie met de beelden vormt, maar verder over de geluidsband niks te klagen.

Duurt misschien net iets te lang (vooral het middenstuk kent wat saaiere momenten) en qua editing had het inderdaad wat meer los mogen gaan. Ook wat dat betreft blijven de visuals soms een beetje achterlopen op de soundtrack. Maar verder zeer de moeite waard. 3,5*

Leuke poging, maar echt aarden wil het niet zo met deze film.

In een mum van tijd was duidelijk dat ik m'n glazen bolletje achterwege kon laten; de film laat al snel in z'n kaarten kijken. De lofbetuigingen nopens het verhaal deden me dan ook even uit m'n stoel opveren van verbazing. Gelukkig weet de film bij tijd en wijlen een aardig sfeertje te construeren. De lekkere soundtrack is hierin veruit de meest vooraanstaande component; die doet geregeld terugdenken aan de typische jaren '80/70 Italiaanse horrors.

Verder blijft de film teveel hangen in degelijkheid, en kreeg ik stilaan de indruk dat de regisseur zich niet zoveel raad wist met het budget. Visueel karig, sterke gore nauwelijks aanwezig - het bloed zag er zowaar nog goedkoper uit dan in de meeste jaren '70 giallo's. Vermoedelijk was de ketchup in de uitverkoop.

Maar goed, vermakelijk was het wel, lekker korte speelduur ook natuurlijk. Helaas sprong louter de muziek er écht positief uit, naast wellicht de verdienstelijke prestatie van Sassanelli als psychopaat pur sang. Zal Bosco ook een kans geven binnenkort. 2,5*.

Bril-jant. Na Valhalla Rising Refn's beste film tot nu toe. Een extravagant en verbluffend mooi kunstwerk van een film. Geen zwak moment te bespeuren, en hoewel de film nog relatief timide begint culmineert het al gauw in een mysterieuze, intense en gestoorde horrorgewaarwording. Cliff Martinez heeft nog nooit beter werk afgeleverd dan hier en de cast kent, behalve Reeves (zucht), geen dissonanten. Vooral Lee en Malone waren indrukwekkend.

Dat deze film uitgejoeld werd door het verzuurde opa-publiek in Cannes is weinig verwonderlijk, net zoals Only God Forgives is het verre van een toegankelijke film en kent het aardig wat extreme uitspattingen (het geweldig lugubere einde bijvoorbeeld). Maar voor een uitzinnig staaltje audiovisuele krachtpatserij ben je hier, meer dan ooit bij Refn, helemaal aan het juiste adres. Eén van de meest indrukwekkende films van dit nu al bijzonder sterke filmjaar. Later misschien nog een wat uitgebreidere review.

Dikke vette 4,5*, kunnen misschien ooit weleens 5* worden. Meesterwerk.

Kan zich qua audiovisuele grandeur niet geheel meteen met Doremus' beste werk, maar dat had ik aan de hand van de trailer ook niet echt verwacht. Wel leuk om Avril 14th van Aphex Twin hierin te horen. Zoals eerder gebleken heeft Doremus een uitstekend oor voor sfeerverhogende soundtrack. Verder weer erg solide. Fris, modern, speels, boeiende personages, sfeervol. Zoals we van hem gewend zijn. 3,5*.

Aardig.

Dat de film afwijkt van de geijkte conventies van het genre juich ik absoluut toe, al had hier toch wat meer ingezeten. Voornamelijk tegen het einde aan begint de film te zwalken, waarbij de regisseur voorts bewijst er ook geen waardig einde aan te kunnen breien.

Wel fijn dat de film zijn pijlen bij vlagen erg op sfeer richt. Iets wat bij het gros van de oorlogsfilms welhaast uit den boze lijkt. De soundtrack is vaak sterk genoeg om een wat beklemmend, nijpend sfeertje te doen ventileren. Al had het natuurlijk nog veel mee doorgedreven mogen worden; dat blijft toch vaak een knelpunt voor veel filmmakers.

De unit Franse soldaten acteerden redelijk, niet geweldig, maar ze werden in ieder geval wel geloofwaardig neergezet. Hetzelfde kan niet gezegd worden over de Taliban strijders, wiens verschijningen meer van een farce weg hadden. Die Sultan was net een soort clowntje met dat gekke rooie baardje van hem. De manier waarop beide partijen in verzoening met elkaar raken vond ik ook wat ongeloofwaardig.

Maar toch een best apart filmpje, met als uitschieter trouwens die vreemde dans/spasme scene. Leuk om eens gezien te hebben deze. 3,0*.

Sympathiek project waar toch wel wat meer ingezeten had. Vooral die radiohost is echt een doorn in het oog. Het idee om zo de segmenten verbinden is nog geen eens zo slecht verzonnen, maar die acteur was echt niet te harden. Toch een beetje nefast voor de 'flow' van de film af en toe.

Helpt ook niet dat de anthology nogal zwak van start gaat met drie wel héél simpele, onbeduidende verhaaltjes. Zo'n segment als met die kapper was bijvoorbeeld ronduit armoedig, nogal geforceerde monoloog gevolgd door een weinig enerverende pay-off. Een beetje doorgewinterde horrorfan moet hier toch wat gaapjes onderdrukken lijkt me. Het vierde filmpje is eigenlijk de eerste die echt een boeiend concept neer weet te zetten en volop intrigeert. Lekker zwartgallig, al het had einde wat meer punch kunnen gebruiken. Vanaf dat punt is er gelukkig ook een duidelijke stijgende lijn te zien en zijn de meeste resterende segmenten stuk voor stuk de moeite. Uiteindelijk mist het verder inderdaad wel aan uitschieters, geen enkel filmpje is écht memorabel helaas.

Zou overigens zweren dat ik dat laatste segment (of delen ervan althans) al eens eerder gezien heb op YouTube, al ver voor het verschijnen van deze film. Ook wel één van de betere segmenten trouwens. In feite gewoon één grote aanloop naar een jumpscare toe, maar wel erg strak uitgevoerd. Scene op het bed is oprecht creepy.

Al bij al lijkt me 3* een mooi gemiddelde voor de gehele optelsom.

Belabberde poging om iets van een soort alternatieve slowburn neer te zetten. De wil en de goede bedoelingen zijn er, maar de kunde is echt ver te zoeken. Opvallend in negatieve zin is de soundtrack, die wel best aanwezig is en vol vertrouwen ingezet wordt, maar tegelijkertijd ook ontzettend generisch en saai is. Zou me niet verbazen mocht het gewoon rechtenvrije muziek zijn rechtstreeks van het internet geplukt. Op het gegeven moment begon het dan ook nogal vervelend te worden wanneer bij élke gebeurtenis het zoveelste 'spannend muziekje.mp3' langskwam.

Als het dan qua sfeer totaal niet uit de verf wil komen blijft er natuurlijk weinig over van een film als deze. Verhaaltje wist namelijk matig te boeien, acteerwerk was huilen met de pet op en het einde onbedoeld komisch. Hier en daar een aardig shot en een leuke setting, daarvoor 1*.

Goh, had hier niks van verwacht, maar wat een ijzersterke film zeg.

Gyllenhaal doet het echt fantastisch als smerig huftertje. Normaal gesproken echt geen acteur die ik hoog in het vaandel heb staan, maar dit is wat mij betreft één van de beste acteerprestaties van 2014. Prachtig hoe hij alles in handen lijkt te hebben, en alles tot in de puntjes uitgepland heeft. Mag dan misschien wat ongeloofwaardig zijn, maar ik hou nu eenmaal van succesvolle psycho's in films. Zoveel leuker dan de zoveelste idioot die zich eerst tot de top werkt en het vervolgens verneukt in één of ander rise & fall verhaaltje. Dat zijn personage verder niet al teveel uitgelegd/uitgediept wordt zie dan ook alleen maar als iets positiefs.

Deed me uiteindelijk vooral veel denken aan Lord of War (maar wel wat beter). De nodige dosis zwarte/cynische humor, en een soortgelijk einde, waarin de stoute gemenerik gelukkig eens niet vermoord of gearresteerd wordt, maar er gewoon mee weg komt. Verder is de film visueel best verzorgd, en is de soundtrack meestal ook sterk. Vooral leuk hoe zo'n beetje elke scene 's nachts opgenomen is, gaf de film nog de nodige sfeer mee.

Dit soort films liggen me wel, en zijn er naar mijn mening veel te weinig van. Dat deze geen oscar-nominaties gekregen heeft is jammer, maar natuurlijk wel typerend. Wat mij betreft één van de beste films van 2014, zoniet de beste. Misschien wat gul, maar voorlopig een kleine 4,5*.

Erg slecht inderdaad, een tamelijk kolderieke documentaire. Een redelijk triviaal fenomeen, dat haast iedereen wel een keer in zijn/haar leven ondergaat, moet allicht door een resem aan sensatiebeluste droeftoeters weer gebombardeerd worden tot één of andere angstaanjagende horrorgewaarwording. Héél spooky allemaal, stalen zenuwen vereist.. .

Veel informatiefs komt er verder ook niet aan te pas, ruimte voor ratio al helemaal niet. Alles moet in functie staan van het flagrante effectbejag waarmee Ascher en co hun semi-horror in het gezicht van de kijker duwen. Zowaar passeren zelfs enkele jumpscares de revue, die dan helaas weer eerder lachwekkend dan eng zijn. En zoals John Milton al zegt is het ook gewoonweg allesbehalve interessant wat de figuren zoal aan gebakken lucht staan te prediken. Veelal pure quatsch, aan die indruk kan ik me nauwelijks onttrekken.

0,5* lijkt me meer dan zat. Als docu niet geslaagd, noch als horror. Zie trouwens net pas dat Ascher ook Room 237 op z'n naam heeft staan: een docu die, op het eerste gezicht, al minstens net zo ridicuul lijkt te zijn.

Aardig tussendoortje.

Maar toch heb ik het gevoel dat het potentieel niet ten volle benut werd. Steeds wanneer de film tracht te intensiveren, worden de desbetreffende scenes nogal fluks afgekapt, waardoor je soms een beetje op je honger blijft zitten. De soundtrack is weliswaar sterk genoeg, veelal nauw aansluitend bij Nina's state of mind, maar op de momenten waarop de film moet knallen had de versnellingspook gewoon een flinke zwaai nodig gehad.

Visueel wel om door een ringetje te halen grotendeels, en de economische speelduur zorgt ervoor dat de film in een ijltempo wegkijkt. Momentjes waarop komisch relieve geboden werd waren tevens wel geslaagd, die dansscené bij die blinde is daar een frappant voorbeeld van. Verder ook geinig die integratie met de strips, al had dat ook wel wat meer aandacht verdiend.

Uiteindelijk best een leuk allegaartje van Braziliaanse bodem. Maar 't ontbreekt wat aan echte bravoure om van een topper te kunnen spreken. 3,0*.

Blijft sterk.

Op papier eigenlijk niet echt een film voor mij. Zeker qua setting, dat hele westernsfeertje staat me niet zo aan, en qua personages. Gelukkig weten de Coen's er iets bijzonders van te maken. Het verhaal in kwestie is niet zo bijzonder, maar de uitwerking ervan is absoluut knap.

Opvallend weinig dialoog ten eerste. Hou ik wel van, en zorgt ervoor dat de sfeer echt optimaal tot z'n recht komt. Er wordt vooral veel omgesprongen met de ijzingwekkende stiltes, die de film op de nodige momenten erg veel spanning meegeven, zoals in de scene in het motel. Visueel is het niet verkeerd, had nog iets beter mogen zijn, al heeft de film zijn setting daarin niet echt mee.

Verder blijft Bardem echt genieten. Het hele kat-en-muisspel idee is natuurlijk niet zo origineel, maar wel knap uitgevoerd. Betrapte mezelf erop dat ik toch telkens weer zat te wachten op de volgende scene met Bardem, al heeft dat ook te maken met het wat minder boeiende gedoe met die agenten.

Beste Coen die ik gezien heb so far, ook hun meest volwassene. 4,0* blijven staan.

Een film die even doelloos en zinloos aanvoelt als de oorlog in kwestie. Dat klinkt misschien negatief, maar eigenlijk is het net de grote kracht van de film. Geen verhaal, geen moraal, geen spektakel of boeiende personages, gewoon 90 minuten ongezuiverde ellende in zijn puurste vorm. Wat dat betreft niks te klagen.

Maar verder moet ik me een beetje aansluiten bij danuz. Zeker voor een Tsukamoto oogt dit qua stijl toch wel wat braaf en saai. Een paar spaarzame momenten waarop de camera wat onrustiger wordt, maar ook dat lijken slechts schimmen van scenes die in zijn eerder werk veel intenser waren. De soundtrack van de film is me zelfs in geen enkel opzicht opgevallen, dat zou je toch ook niet verwachten van Tsukamoto. Jammer, want deze aspecten hadden de film dat extra zetje kunnen geven om geniaal te worden, maar daar blijft het net een beetje steken.

Verder wel is het wel één van de indrukwekkendere oorlogsfilms. Heeft wat tijd nodig om op gang te komen maar eens Tsukamoto een aantal blikken ellende opentrekt wordt het steeds intrigerender. Tussen de 3,5* en 4* in, maar ik hou het nog op een ruime 3,5*.

Eindelijk weer eens een Spaanse film die uit het brave genrewerk keurslijf breekt. Wat mij betreft mogen ze de ultra degelijke spookhuishorrortjes vaarwel zeggen en op dit elan verdergaan. Heb wel even getwijfeld tussen 3,5* en 4*, want een film zonder fouten is dit niet. De aanloop duurt toch echt wat te lang. Of San Sebastian had de film wat in kunnen korten, of simpelweg de remmen wat eerder los mogen gooien. Zeker het meer 'normale' gedeelte komt niet echt over dankzij het lichtelijk debiele acteerwerk.

Gelukkig wordt je geduld inderdaad beloond, want bepaalde scenes in het tweede uur zorgen er toch voor dat ik lager dan 4* niet over m'n hart kan krijgen. Absurd, smerig, maar bovenal hilarisch. De absurde bevalling is natuurlijk een voor de hand liggend hoogtepuntje, maar de 'i want your dick' scene met de baby was echt de spreekwoordelijke kers op de taart wat mij betreft . Zo zwart-komisch zie je ze niet vaak.

De gore mag er wezen maar gelukkig wordt de aandacht niet enkel daarop gevestigd. Visueel is het namelijk ook sfeerrijk genoeg. Sterk belicht en inderdaad, de smeuïgheid in dat appartement is uiterst voelbaar. Af en toe komen er ook wat aardige soundscapes opdraven, al had de soundtrack van mij in z'n geheel wel iets aanweziger mogen zijn. Had nog net dat beetje verschil kunnen maken.

Verder een heerlijk bizar werkje. Dank nog voor de tip .

Sterk geacteerd (vooral Shannon), visueel degelijk, aardig verhaaltje en de ganse speelduur boeiend. Maar toch een beetje te clichématig arthouserig al bij al. Ik lees over vergelijkingen met Lynch, maar daar is de film vééls te braaf voor. Maar verbazingwekkend is het hoge gemiddelde verder niet, gezien de populariteit (vooral onder de critici) van dit soort films. Typische tussen wal en schip vallende arthouse met gepoogde diepere laagjes, een ietwat onconventionele vertelwijze en als kers op de taart wat 'stof om over na te denken'. Slecht is het zeker niet, wel wat halfbakken.

Grappig genoeg vond ik de 'wanstaltige' openingsscene nou net de enige écht bijzondere scene in de film. 2,5*.

Houten klaas Liam Neeson mag weer eens de heldhaftige superpapa uithangen in een onbedoeld kolderieke luie-zondag thriller. Want daar hadden we natuurlijk nog lang geen genoeg van. Het is dat het vliegtuig een vermakelijke setting biedt en het eerste halfuur nog wel te harden is, want eens de slotfase in volle gang is stond het kotsen me nader dan wat dan ook. Nee, dat vliegtuig had voor mijn part lekker boem mogen doen. 1,5*.

Hmm, blijk ik achteraf een versie zonder enige soundtrack gezien te hebben. Toch wat jammer aangezien ik nu zie dat deze blijkbaar als één van de sterke punten van de film gezien wordt.

Verder zijn horror mockumentaries mijn ding wel en kon ook deze me best bekoren. Noroi komt best traag op gang, eigenlijk komt de film nooit écht helemaal op gang, maar ergens zit hem daar juist ook wel de kracht. Het creepy en understated sfeertje van de film sluimert langzaam voort en wanneer je het als kijker eigenlijk bijna niet meer verwacht wordt het dan soms toch nog opeens best freaky. Zoals tijdens de allerlaatste scene die echt enorm effectief is.

Niks jumpscares, gore, spanningsopbouwen of expliciete horror, maar een sfeervolle mystery die op de momenten waarop het nodig is tig keer effectiever is dan de meeste horrorfilms. Geen idee of de film beter met of zonder soundtrack zal zijn, maar evenmin 3,5*.

Alle egards naar een - wederom - uitstekende Cassel, die de boel op sleeptouw neemt in een werkje dat het best geclassificeerd kan worden als een wat lauwe poging tot absurdisme. Zijn partner-in-crime was minder te pruimen en wordt evident overschaduwd door Cassel. De capriolen die de twee uithalen zijn vaak ook wat flauwig, met uitzondering van de momenten waarop er wat zwarte(re) humor door ventileert. Cassel die een bubbelbad onveilig maakt mag hierbij niet ongenoemd blijven.

2,5*, op momenten leuk, maar had meer ingezeten. Zéker met zo'n concept.

Soort Eraserhead by way of Mandico. Een erotische body horror vol bizarre taferelen, heerlijk kitscherige decors en een flinke dosis camp. Je moet het zien om te geloven. Dikke 4*.

Best aardig, maar qua plot eerder het standaard gedoe wat je zou verwachten van een film als deze. Dit soort films worden ook altijd een beetje beperkt door hun eigen concept heb ik het gevoel, vooral als ze toch voor een zekere mate van realisme gaan. Gelukkig zitten er wat leuke insteken in en is Lavant als zombie buitengewoon vermakelijk. Verder is het voornamelijk Danielsen Lie die dit vehikel nog wat boven de middelmaat doet uitstijgen. 3*.

Visueel vooral sterk.

Deed qua stijl wat denken aan Only God Forgives, maar deze film is (helaas) een stuk oppervlakkiger en conventioneler qua verhaalstructuur. Het verhaaltje dan ook is een wat saaie kapstok en zit de beleving uiteindelijk net wat teveel in de weg om écht hoge toppen te scheren. Maar stijlvol is het zonder meer. Vaak prachtig kleurgebruik en elegant camerawerk, dat op momenten mooi contrasteert met enkele flinke geweldsuitspattingen. Die martelscene is fantastisch en bijzonder tactiel vastgelegd.

Ook wel een aparte draai om voornamelijk vrouwelijke gangsters te gebruiken, zie je toch niet zo vaak. Al was het acteerwerk an sich helaas niet altijd even sterk.

Genoeg te beleven dus, maar uiteindelijk wringt het een beetje dat er een wat saai, afgeleefd misdaadverhaaltje doorheen verweven moest worden. Maar wel een ruime 3*.

De 4 uur vlogen aanzienlijk rap voorbij, maar toch vond ik het een wat wisselvallige bedoening. Een film waarbij fascinatie en ergernis elkaar in sneltempo afwisselden. Joe's verhaal weet wel te intrigeren (vooral het eerste deel) en Gainsbourg is, zoals meestal, sterk. Het pijnpunt lag vooral bij de interactie tussen Joe en Seligman. Sowieso een nogal flauw concept om een hele film aan te knopen, maar de onmetelijk gekunstelde, 'kijk mij eens gewichtig doen over taartvorkjes' dialogen tartte soms alle verbeelding. Von Trier zal het allemaal wel heel intelligent bedoeld hebben, maar bij mij resulteerde het meermaals tot plaatsvervangende schaamte. Daarnaast viel de film audiovisueel, zeker in vergelijking met Von Trier's vorige paar films, ietwat tegen.

Gelukkig schakelde de film steeds redelijk snel weer over naar Joe's verhaal, waardoor het nergens saai werd. Een aantal goeie scenes (het pistool dat weigert) zorgen ervoor dat de film ook zeker wat sterke impressies achter wist te laten, waardoor ik voorts op een kleine 3* uitkom. Verder wat jammer dat ik niet de director's cut van 5,5 uur heb kunnen zien, want naar verluidt schijnen daar nog wat venijnige scenes in te zitten die de officiële versie niet gehaald hebben.