Opinions

Aardig mysterieus en sfeervol. Alleen een beetje jammer van het hele tijdreis riedeltje, beetje funest voor het mysterie dat juist zo sterk opgebouwd werd. Het laatste halfuur is dan ook net wat minder boeiend, al onderscheidt de film zich nog wel van zijn soortgenoten door de nogal lome, arthouserige pacing. Ik zag de film ergens met Lynch vergeleken worden (bij welke film gebeurt dat niet tegenwoordig), maar mij deed het eigenlijk meer aan Lanthimos denken. Beetje datzelfde droge, klinische sfeertje met key momenten die nogal deadpan gebracht worden. Al bij al niet verkeerd, net mysterieus genoeg en een sterk eerste uur. 3*.

Tegen m'n verwachtingen in een ijzersterke Aronofsky.

Erg knap weergegeven, het fragiele karakter van Portman dat steeds verder transformeert en meer en meer ontstijgt uit haar oude, onschuldige zij. UItstekend geacteerd ook, Portman zet een erg goed personage neer, en ook Vincent Cassell laat z'n kunnen zien met een sterke rol. De karakterontwikkeling binnen de film en die manier waarop deed me ook veel denken aan Requiem for a Dream, ook van Aronofsky, alleen dan toch net iets braver.

Soundtrack is op de momenten waarop de film moet scoren erg goed. Heb het dan vooral over de wat intensere scenes zoals het avondje uit met Lily. De rest is grotendeels wat standaard opvul piano deuntjes maar gelukkig nergens storend of zo, en heeft eigenlijk ook wel zo z'n functie binnen de film.

Visueel was het wel oké (laatste paar scenes wel erg goed), maar eigenlijk toch wel wat beter verwacht gezien de hele ballet/dansschool setting in de film. Kijk naar bijvoorbeeld Suspiria en je ziet wat ik bedoel. Had allemaal wel wat stijlistischer gekund wat mij betreft, wat de film nog wat extra's had kunnen geven. Is verder geen groot kritiekpunt of zo, aangezien er genoeg anders interessants te zien is met onder andere een aantal erg sterke scenes waaronder die nachtmerrie scene, de clubscene en de eindscene. Erg knap stuk voor stuk.

Al bij al erg aangename film. 4,5* vind ik eigenlijk wat te hoog, en een 4* wat te laag, maar geef hem dan toch maar het voordeel van de twijfel.

Beste monster/animal horror die ik heb gezien. Geen één film die ook maar in de buurt komt.

Had een standaard monsterfilmpje ala Crocodile verwacht wat dus helemaal niet het geval bleek te zijn. Hetgeen wat deze film zo goed maakt is dat het allemaal heel realistisch gebracht is. Camerawerk was goed, een levensechte krokodil en de acteerprestaties waren ook zeker niet slecht. Ook de beperkte cast is wat mij betreft een pluspunt. Het creërt een soort hulpeloos gevoel, er is niemand die de familie nog kan redden.

Natuurlijk heeft de film niet alleen maar positieve punten. Of sommige momenten was de film wel wat cliche en soms werd ik dat geklooi in o.a. de bomen wel een beetje zat.

Toch een grote verassing. 4,0*

Kan helaas niet tippen aan de subtiele creepiness uit het origineel. Wingard probeert soms ook een beetje té hard er een spannende, enge horrorfilm van te maken, iets wat eigenlijk vooral averechts werkt. Ik haat het om deze clichématige term te gebruiken, maar 'overdaad schaadt' is hier wel op zijn plaats. Zeker het laatste gedeelte in het huis duurt te lang en kent van die typisch onnodige filler (tunnelscene) in de hoop nog wat extra spanning uit de film te puren. Echt werken doet het alleen niet. Ook zo'n bombastische scene met die vliegende tenten zat er compleet naast, evenals een hoop nogal flauwe jumpscares. Vond het sowieso ook een beetje vreemd hoe iedereen steeds maar weer als een mongool met hun kop tegen de camera op bleef botsen.

Er zitten verder wel een paar sterkere scenes in en het sounddesign mocht er op momenten best wezen. Vooral in combinatie met de soms scherpe montage/glitches weet Wingard soms nog wel een goeie scene te creëren. Jammer dus dat het verder een wat matige bedoening was. Kleine 2,5*.

Beviel me wat minder dan voorheen.

Vind de film wat gedateerd eigenlijk. Bepaalde scenes hebben zeker nog wel hun impact, maar het hele shaky-cam gebeuren is inmiddels toch wel een stuk beter gedaan. Blair Witch is meer slechts een soort demonstratie van het ''trucje'', waarin films als [Rec] en Cloverfield er echt nog een veel indrukwekkender geheel van maken.

Gelukkig heeft de film wel zijn speelduur mee, kent het nog een paar goede scenes, en blijft het allemaal zeer vermakelijk. Eigenlijk verdient de film 3,0*, ware het niet dat het einde gewoon puur geniaal blijft. Zeer creepy, en daarom kom ik toch nog uit op 3,5*.

Een verademing na het achterlijke The Constant Gardener, maar verre van denderend.

Inderdaad wel jammer dat er niet wat meer met het concept werd gedaan, want het uitgangspunt an sich is uiterst interessant. Jammer genoeg verzand het na de veelbelovende openingsfase van de film al snel in clichématigheid. Het hele gedoe met die machtsspelletjes is inmiddels al zo uitgekauwd dat je je afvraagt waarom Meirelles er nog mee op de proppen komt. Helpt ook niet veel mee dat het handelen van de personages zo ongeloofwaardig is, dat het behoorlijk irriteert op ten duur.

Gelukkig is het niet één en al kommer en kwel, visueel overtuigend de film namelijk wel. Een nogal cleane stijl (veel fel wit), die goed aansluit op het thema van de film. Op dat gebied merk je wel dat Meirelles talent heeft, alleen jammer dat zijn films voor de rest meestal nog wat te wensen overlaten. De soundtrack, die grotendeels uit wat idiote trommeldeuntjes bestond, vond ik toch ook niet zo best. In een Cidade werkt dat misschien sfeerbevorderend, hier is het wat vreemd en misplaatst.

Niet slecht, maar het boeiende concept van de film verdiende een betere uitwerking. 2,5*.

Nice. Deed me denken aan een soort vreemde mix van Devil's Candy en Grave, maar dan geregisseerd door iemand als Noé. Maar ondanks alle evidente inspiratiebronnen mag Begos' film zeker op zichzelf staan. Zeker richting het einde raakt de film in een stroomversnelling van heerlijk uitzinnige en hypergestyleerde horror terecht. Climax mag er echt wel wezen, lekker luidruchtig en chaotisch.

Stilistisch indrukwekkend, enkel de soundtrack vond ik een beetje dubbel. Ik heb helemaal niets met het hele metal milieu/sfeertje en aanvankelijk had ik dus ook wel een paar keer m'n twijfels. Gelukkig betert het wel en wordt de soundtrack naarmate de film vordert steeds elektronischer. Soms zelfs een bijna een beetje Irréversible-achtig, met die zeurende drones die zo nu en dan de kop opsteken.

Anderhalfuur heerlijke insanity. Voor hoger dan 4* hadden de remmen nóg meer los gemogen, maar verder levert Begos hier een indrukwekkend staaltje horror af.

Filmpje dat teert op een selectie leuke acteurs. Statham speelt zijn rol weer eens, maar dat doet immer met genoeg schwung, Considine is sterk, en de bad-guy mag lekker schmieren. Het verhaal is een serieuze eenheidsworst waar maar weinig durf bij komt kijken, maar dankzij het vlotte stijltje verveelt het niet. Enkel het zijplotje met Falls ervoer ik als totaal overbodig.

Typisch 2,5* filmpje. Amusant, maar binnen de lijntjes.

Gaaf project van een regisseur met een duidelijke visie. Des te indrukwekkender dat dit slechts een debuutfilm is. De hele retro SF esthetiek/vibe is misschien niet super origineel (hoewel het mij sowieso wel ligt), maar Ickerman geeft er genoeg unieke toetsen aan en de effecten zijn verrassend sterk. De precieze details ken ik niet, maar ik had het idee dat hier toch best nog een budget achter zat. Visueel is het een heerlijk kleurenfestijn en zeker wanneer de film een versnelling hoger schakelt richting het einde is het genieten.

Toch ook een paar minder sterke elementen die me net van 4* af houden. De episode-structuur vind ik een wat vreemde keuze, zie de meerwaarde er niet echt van in. Het is dan ook ietwat teleurstellend dat de film in feite ruim een kwartier korter was dan de aangegeven 50 minuten, aangezien elke afzonderlijke episode van minstens 5 minuten eindcredits voorzien is. Verder is ook de soundtrack eigenlijk wel wat te braaf en timide. Het sluit natuurlijk naadloos aan bij de retro vibe waar Ickerman voor gaat, maar gezien de ruime (over)vertegenwoordiging van synth soundtracks in het huidige filmlandschap had het wat meer onderscheidend mogen zijn. Maar dit zijn slechts uitvergrotingen van relatief kleine minpuntjes, de film is meer dan de moeite waard.

3,5*

Sterk.

Zonder al teveel voorkennis de film ingegaan, maar het was gelukkig nog redelijk goed te volgen allemaal. De film deed me wel een beetje denken aan Elephant. Op een soort observerende manier krijg je de gebeurtenis en de aanloop ernaartoe voorgeschoteld, je voelt al aankomen dat het vreselijk mis zal gaan, en toch blijft het boeiend. Het camerawerk is regelmatig hectisch, maar erg functioneel, en het continu van perspectief wisselen (zwart scherm) werkte erg goed voor de film.

Puur visueel is het niet zo veel waard, al is het waarschijnlijk bewust met zo min mogelijk opsmuk in beeld gebracht, wat ook wel te begrijpen is. Denk ook dat de film krachtiger was geweest als ie wat ingekort was, en ontdaan zou zijn van wat onnodige filler. De film verliest zo heel af en toe even de vaart daardoor.

Voorlopig krijgt de film een ruime 3,5*. Paar minpuntjes, maar niettemin een aangename verassing. Één van de betere oorlogsfilms.

Behoorlijk debuut. Combinatie coming of age en horror deed me soms wat aan Grave denken, alleen waar die film sterker naar de horrorkant dan naar de drama kant leunde, is dat bij deze film net andersom. Het is geen film die het genre per se opnieuw uitvindt en veel originele thema's hoef je niet te verwachten, maar voor de liefhebber valt er genoeg te rapen. Acteerwerk is goed, paar visueel sterke scenes en Mia's transformatie is best sick. Gewoon een erg solide coming of age film met wat rauwe, duistere randjes. Kleine 3,5*.

Aardig, maar mist toch wat ballen.

Vooral het eerste gedeelte van de film, met Dwight als zwerver, maakt het wel waar. Klinisch, en erg sfeervol. Bovenal een overtuigende performance van Blair. Geen koelbloedige killing machine gelukkig, maar eerder een doodgewone, burgerlijke lul.

De rest van de film blijft ook vermakelijk, verveling was er zeker niet bij, maar echt groots wil het nergens worden. Visueel blijft het allemaal netjes binnen de perken, met de soundtrack had ook meer gedaan kunnen worden had ik zo het idee. Blijft wat teveel op de achtergrond treden ook vooral. Ander puntje van kritiek is de ietwat teleurstellende climax, zeker aangezien je er toch een behoorlijk tijdje op hebt moeten wachten.

Toch best jammer allemaal, aangezien de film op veel vlakken origineler is dan het leeuwendeel van de films uit het wraakgenre. Beetje meer panache en het had zomaar een topper(tje) kunnen zijn. Ondanks dit alles wel een vermakelijk filmpje, waarbij vooral het eerste halfuur er echt uitspringt. Kleine 3,0* voor deze.

Tot nu toe het minste wat ik van Lynch gezien heb, ookal is ie zeker niet slecht.

Je merkt aan veel dingen wel dat Lynch achter deze film zit, alleen is het gewoon in alle opzichten wat minder dan z'n betere films. Wat minder sfeervol, wat minder vreemd en bizar, maar vooral de soundtrack, waar Lynch normaal gesproken echt in uitblinkt vond ik hier wat minder. Af en toe kwamen er weer wat lekkere onheilspellende klanken opdraven, die we gewend zijn van Lynch, maar soms ook erg cheesy en vervelend.

Acteerwerk vond ik ook erg tegenvallen. Dern was in tegenstelling tot in Inland Empire, echt tergend slecht. Die hele verhaallijn met haar had gewoon eigenlijk sowieso niet in de film gehoeven en deed echt af aan de sfeer die soms gecreëerd werd, elke keer dat de film daar weer naartoe switchte. Grootste teleurstelling was echter Hopper, die niet verder kwam dan wat irritant en lomp geschreeuw. Al die lof voor hem vind ik echt onbegrijpelijk.

Wel goed vond ik de visuals en de decors af en toe. Met name het appartement van Dorothy was lekker sfeervol, net zoals het regelmatige gebruik van blauw en rood gedurende de film. Wat de film verder red zijn een aantal geslaagde scenes waaronder de scene waarin MacLachlan in elkaar geslagen word en die gozer vrolijk staat de dansen op de auto, en de scene op dat feestje.

Aardige Lynch, maar hij heeft zich in latere films pas echt bewezen wat mij betreft. 3,0*

Vond er ook niet bijzonder veel aan. Soms weet wat expliciet kleurgebruik de dorre saaiigheid mooi te verdringen, maar over het algemeen vond ik het visueel niet super indrukwekkend. Daarnaast is het inderdaad nogal een stuurloze bedoening en blijven de personages lege hulzen. Toch, ondanks flink wat negatieve punten, wist de film me tot op zekere hoogte wel te boeien en is de reeds aangehaalde seksscene met de zwangere vrouw schitterend. Extra 0,5* daarvoor, waardoor ik uitkom op een kleine 2,5*.

Mja, beetje suffe film. Op veel sfeer kon ik het doorgaans niet betrappen eigenlijk. Paar snedige visuele foefjes, maar die momentjes willen er slechts met mondjesmaat uitkomen. Tel daarbij op een potje generieke rimram van jewelste die als soundtrack door moet gaan, en je hebt met een film te maken die er, al bij al, qua sfeer nogal bekaaid vanaf komt.

Het verhaaltje wist wel te boeien.. de eerste helft althans. Want prompt ontvouwt de film zich als een bijeengeraapt, vergezocht zooitje, dat hoe langer hoe meer begint te zwalken. Om, naarmate het einde in zicht kwam, ook nog eens een nogal degoutante Hollywood aura om zich heen te krijgen. Garcia en de immer attractieve Cotillard dienen als pleisters op de wonden; aan hun heeft het in ieder geval niét gelegen. 2,0* dan maar.

Ook dit debuut van Zahler vond ik best de moeite waard. Je zou misschien kunnen stellen dat de aanloop wel érg lang duurt voor wat in feite toch een redelijk straightforward horrorfilmpje is, anderzijds is dat ook wel wat Zahler's films steeds uniek maakt; het zijn een soort sluipmoordenaars. Vond het hier wel nét iets minder goed werken dan in zijn latere werk, al komt dat wellicht ook vanwege een lichte Western aversie.

Qua gore mag het zeker weer tellen en ook de finale maakt het waar. Lekker freaky af en toe, die scene met de zwangere vrouwen als absoluut hoogtepunt. Verder ook een regisseur die steeds goed gebruik maakt van zijn acteurs. Een Russell heb ik normaal gesproken niks mee, maar hier vond ik hem wel op z'n plek. Sterk debuut al bij al.

3,5*

Goede film, die me zoals verwacht een stuk beter beviel dan Magnolia.

Wat een geweldige sfeer gaat er (voornamelijk in het eerste gedeelte) uit van deze film. Ik heb normaal gesproken weinig met de jaren 70 als setting, alleen de manier waarop dat hele sfeertje in Boogie Nights gepresenteerd wordt is gewoon zo geweldig over the top, fout en funky, bomvol leuke details. De fun straalt er echt vanaf. Die heerlijke funk/disco soundtrack, de hilarische kostuums en kapsels, die vreselijk foute geschoten actie en pornofilmpjes tussendoor (Dirk Diggler en Brock Landers ), echt geweldig allemaal. Ook visueel is de film bij vlagen sterk, zoals o.a. de scenes in de club dat bewijzen.

Wahlberg vond ik ook écht goed. Heb het altijd al wel een acteur met potentieel gevonden, maar meestal komt hij vrijwel nooit echt uit de verf door slechte filmkeuze of simpelweg vreselijke miscasts. Voor dit soort licht komische rollen is hij echter perfect. Overige acteurs doen het ook goed, al zijn het vooral de kapsels en de aankleding van de personages die ze echt leuk maken.

Aan de eerste helft van de film zou ik gewoon best 5,0* kwijt kunnen, maar helaas neemt de film op het gegeven moment een bepaalde wending waar ik toch niet helemaal tevreden mee was. Vermakelijk blijft de film zeker, met enkele leuke momenten, maar toch wel jammer dat er ook hier weer het kennelijk onvermijdelijke ''fall'' gedeelte de hoek om komt kijken, waarin de film plots wat grauwer probeert te zijn. De vrolijke disco nummertjes en het fun-gehalte verdwijnen grotendeels, en daarmee ook wel wat sfeer. Einde was dan wel weer best aardig.

4,5/5,0* voor het rise gedeelte, 3,0* voor het fall gedeelte, waardoor ik uitkom op 4,0*. Al bij al zeker wel genoten. Samen met Punch-Drunk Love mijn favoriete Anderson film so far.

Stuk meer van verwacht.

Begon allemaal zeer sfeervol, maar draaide uiteindelijk toch uit op een teleurstelling. Visueel is het voornamelijk het eerste halfuur dat indruk maakt. Enkele prachtige beelden, en een mooie, desolate sfeer. Meermaals flashbacks naar mijn Fallout gamesessies vroeger.

Helaas lijkt het hele post-apocalyptische wereldje niet veel meer dan een aanleiding voor het hele bijbelse gezanik, wat zo'n beetje de rest van de speelduur beslaat. Zodra onze goede oude Washington aankomt in het dorp, onder het juk van Oldman, gaat er zo langzamerhand steeds meer van de sfeer verloren. Had graag meer geproefd, maar in plaats daarvan kiezen de (broertjes?) Hughes ervoor de aandacht volledig te vestigen op dat gedateerde sprookjesboek. Wordt vanaf dan een stuk minder boeiend allemaal, de over het algemeen sterke cinematografie ten spijt.

Washington zelf speelt z'n rol weer eens. Doet hij zeker niet onverdienstelijk, maar niets nieuws onder de zon dus. Voor irritante vrouwtjes als Kunis heb ik echter geen goed woord over, zeker niet aangezien haar rol nul komma nul toevoegde aan de film als geheel. Ook van iemand als Oldman mag je meer verwachten.

Je merkt dan ook duidelijk dat de film regelmatig een tamelijk Hollywoodiaans karakter krijgt (dat einde ), en vaak vervalt in allerlei conventies. Verdomde jammer, want alleen al in de setting had zoveel meer gezeten. Zelfde geld eigenlijk in mindere mate voor een film als I Am Legend. Begint allemaal zeer aardig, maar wordt op het gegeven moment de das omgedaan door allerlei totaal oninteressante nonsens. 2,5*.

Leuke film, tevens mijn eerste Van Warmerdam.

Al is het vooral het eerste gedeelte van de film dat de verwachtingen moeiteloos inlost. Zodra het tweede uur intrede doet lijkt de ideeënkan weldra geledigd te zijn, waarna ik vervolgens de indruk kreeg dat Van Warmerdam er fluks maar even een afgeraffeld einde aan wilde breien.

Maar goed, het eerste uur weet het prima te dragen, mede dankzij Bijvoet's lichtelijk geweldige rol. Het langzaam opensplijtende gezinnetje acteerde op een convenabel niveau mee, maar kunnen zich niet meten met Bijvoet. Het eerste uur zit dan ook boordevol met vrij hilarische scenes en snedige vondsten, die onder andere uit Bijvoet's aanwezigheid voortvloeien. Goede keuze om het drama in te kleden met een lekkere portie zwarte humor. Zo houden Bijvoet en kornuiten er een markante maar uiterst grappige manier om met hun slachtoffers af te rekenen op na, om maar een voorbeeldje te noemen.

Genoeg om een kleine 2 uur aan amusant vermaak te verschaffen dus, al is het jammer dat het gaspedaal nergens écht volledig ingetrapt werd, en dat het tegen het einde aan een klein beetje in de soep loopt. Wel nog 3,0*.

Best een indrukwekkend debuut. De hand van Hadzihalilovic valt er in te herkennen, maar er zijn ook vleugjes Noé te bespeuren. Ook deze film is doordrenkt van een wat unheimisch sfeertje. Op het exacte waarom valt moeilijk een vinger te leggen, maar het is een soort subtiele combinatie van factoren die dit gevoel teweeg brengt. De latente maar continue dark ambient, het grauwe, bijna vieze kleurenpalet (doet wat aan Seul Contre Tous denken), het ongemakkelijke erotische tintje van sommige scenes; alles draagt bij aan een soort sfeertje van onbehagen.

Mist wel nét een beetje de branie van zowel Hadzihalilovic's als Noé's latere films, maar dit was zonder meer intrigerend. 3,5*.

Aardige poging, maar toch niet onderscheidend genoeg. Dat het verhaal zonder al teveel franjes op de kijker afgevuurd wordt ervoer ik nog wel als een pluspunt, maar de invulling kleurt net wat teveel binnen de lijntjes. Opvallend weinig expliciete gore ook voor een film als deze. Niet zozeer een groot kritiekpunt, wel opmerkelijk.

Visueel mag de film er bij wijlen wezen, met name het gebruik van editing springt er nog wel positief uit, maar de soundtrack is zo continu gewichtig dat van het effect al gauw weinig resteert. Het is door o.a. deze elementen dat de film soms een wat goedkope indruk achterlaat.

Ergo, vermakelijke, gelukkig lekker korte pulpfilm, die wat mij betreft wel wat venijniger mocht zijn. Het bleef toch net wat te braaf en beproefd. 2,5*.

Olijk debuut van Carax. Mooie, contrastrijke zwart-wit fotografie, met zoals we van Carax gewend zijn wat singuliere, uitbundige scenes. Toegegeven, soms plachten de personages wat teveel door te draven in hun ongetwijfeld-intelligent-bedoelde-praatjes-die-eigenlijk-best-banaal-zijn, maar het belemmerde mijn kijkervaring gelukkig weinig.

Tweede gedeelte op het feestje en erna is allemaal wat minder interessant, waardoor de film jammer genoeg toch nog wat begint te slepen naarmate het einde in zicht komt. Verder is Lavant ook weer van de partij; toch een acteur die zich steevast goed weet te handhaven in dit soort rollen. 3,0*.

Heerlijke rollercoaster van een film. All over the place, steeds verrassend en zeer onvoorspelbaar. Begint als een soort fugitives on the run met wat weirde visuals, maar al gauw kom je in een soort draaikolk aan genres terecht waarin horror, fantasy en zwarte komedie elkaar op ludieke wijze afwisselen om uiteindelijk in een ware mindfuck te eindigen. Niets is wat het lijkt in deze film en om de haverklap slaat Peirone een andere richting uit. Qua camerawerk, kleurgebruik (die tripscene in het paars ) en editing verder ook om je vingers bij af te likken. Audiovisueel een erg levendige film waarin duidelijk de hand van een jonge, ongeremde filmmaker te herkennen valt.

Zeer veelbelovend debuut. Had weinig verwachtingen van deze film maar dit is duidelijk het werk van een regisseuse met veel visie en lef. Naar verluidt is ze al bezig met twee nieuwe films, dus ik ben erg benieuwd. Ruime 4*.

Begint als een typische rauwe, neerslachtige misdaadfilm in de echte wereld, om uiteindelijk te ontaarden in een groteske nachtmerrie, een afdaling naar de hel. Het bij wijlen cartooneske geweld trekt de film zowat weg uit de realiteit en geeft je het gevoel in een soort bizar alternatief universum te zijn beland. Veel mensen zullen misschien weinig kunnen met het contrast dat Zahler creëert, maar ik vond het echt geweldig werken eigenlijk. Indrukwekkende film.

Ik hou niet van whodunnits, laat ik dat voorop stellen. Steevast oersaaie verhaaltjes die met weinig schwung verteld worden. Ik hou echter al helemaal niet van whodunnits die ook nog eens zo nodeloos gecompliceerd gemaakt moeten worden. Na driekwartier hield mijn aandachtsboog het voor gezien, en deed ik vaak niet eens meer de moeite om dit incoherente zooitje nog te volgen. Ik was op ten duur vooral bezig met het mijmeren over waarom ik hier in hemelsnaam 110 kostbare minuten mee aan het verkwanselen was.

De onmetelijk suffe personages (ook Levitt), de ronduit saaie cinematografie (sfeer? waar?), de kolderieke knokpartijtjes, en de futiele dialogen maakte deze drol er niet verteerbaarder op. Waarom hier en masse de loftrompet over wordt gestoken kan ik nauwelijks bevatten. 0,5*.

Beroerd. Paul Walker heb ik altijd een acteur gevonden die beter in onderbroekenreclames van de H&M had kunnen fungeren of zo, want als actieheld alsmede als acteur valt hij door de mand. Ook RZA komt als acteur toch wat magertjes voor de dag.

Verder was ik deze film blind ingegaan, wat ik beter niet had kunnen doen in dit geval, aangezien ik dus ook niet wist dat dit een remake van Banlieu 13 was. Bijna alles is dan ook integraal uit die film overgenomen, behalve hetgeen wat die film nou nét zo leuk maakte: de visuele schwung. Hoewel het er nergens echt slecht uit ziet, ontbeert het aan de vitaliteit die het origineel kenmerkte. Naar ik mij herinner was die verder ook wat meer tongue-in-cheek gebracht itt tot deze remake die het allemaal nét wat serieuzer lijkt te bedoelen. Maar daar kan ik naast zitten, aangezien het alweer een tijdje terug is dat ik het origineel zag.

Het kijkt allemaal wel vlotjes weg, maar verder een eenheidsworst. Ook op visueel vlak dit keer helaas, vooral dat is jammer. Sowieso mogen ze weleens stoppen met het remaken van films die slechts amper 10 jaar oud zijn. Krappe 1,5*.

Leuker dan verwacht. Heb vrij weinig met superheldenfilms, zowel de Marvel vehikels als de wat alternatievere pogingen (een Chronicle bijv), ik vind het doorgaans toch wat flauw en saai. Brightburn leukt de boel vooral op door een flinke dosis ongezuiverde horror toe te voegen aan het anders nogal lullige superhelden gebeuren. Aanvankelijk is het nog een beetje clichés afvinken, maar na een klein halfuurtje komt de film in een fijne versnelling terecht waarbij enige gore niet geschuwd wordt. Genoeg scenes waaraan de horrorliefhebber zich kan verlekkeren lijkt me, de meeste zijn reeds genoemd.

In de aanloop naar het einde komt het wat obligaat aanvoelende drama inderdaad wat in de weg te zitten van de genrepret, waardoor de film zijn lekkere flow een klein beetje verliest. Gelukkig wordt het ook weer niet al te bont gemaakt en is de eindscene wel weer naar behoren.

Zoals eerder aangehaald blijft het natuurlijk wat te braaf qua daadwerkelijke 'evil'. Niet dat ik anders verwacht had, maar het blijft toch jammer dat films als deze uiteindelijk toch nooit echt grenzen op durven te zoeken, terwijl de opzet daar juist alle vrijheid voor zou moeten bieden. Enfin, heb me er verder bijzonder goed mee vermaakt. Kleine 3,5*.

Lollig. De lompe, New Kids achtige humor zal niet aan iedereen besteed zijn, de bekrompen opa-reacties hier illustreren dat wel mooi. Ik kon me er tot op zekere hoogte wel mee amuseren. Het plotverloop is vanaf meet af aan zo klaar als een klontje, daar hoef je het niet voor te doen. Wel voor de cast die vaak genoeg schwung mee weet te geven aan de lekker botte humor. Aardig wat bekende kopjes ook.

Einde is wat zoutloos, maar dat viel natuurlijk te verwachten. Verder wel mee vermaakt, Haars en van der Kuil verheven zich makkelijk boven het niveau van de gemiddelde Nederlandse komedie. Al is dat nu ook bepaald geen hogere wiskunde. 3* sterretjes.

Zojuist toch maar eens herzien, resulterend in een verhoging. De fragmentarische structuur beviel me ditmaal beter, evenals het soms wat repetitieve karakter. Hardy is gewoon genieten hier; hoe voorspelbaar zijn personage ook is. Visueel stijvol, hoewel nog niet up to par met Refn's latere werk, en de film is grotendeels van een heerlijke soundtrack voorzien.

Het zijn verder voornamelijk de écht geniale scenes die me over de streep halen een 4,0* te geven. De dans-scene op It's a Sin als exceptioneel hoogtepunt, maar ook het stuk waarin Bronson die bewaker dwingt om hem met boter in te smeren mag er wezen. 4,0* dus.

Aardige Ellis.

Maar zoals wel vaker weten zijn films het niet hoger te schoppen dan het predicaat 'gewoon solide'. Hier ook weer een verdienstelijk stukje film, maar om een topper te kunnen zijn had Ellis wat meer uit de kast moeten halen.

De duistere sfeer doet zijn werk; de sinistere soundtrack en lome pacing kunnen daarbij tot de meest prominente factoren gerekend worden. Eens het hoogtepunt - de nachtmerrie sequentie - de revue gepasseerd is, is de film niet zo verheffend meer, maar ach, het sfeertje zelf blijft consistent. Had alleen op wat meer echte uitschieters gehoopt.

De obligate 'twist', het zogenaamde 'moment suprême' hadden ze voor mijn part wel mogen schrappen. Vond het de core van de film geen enorme bijdrage leveren, noch viel ik uit m'n stoel van verbijstering. Had wat mysterieuzers geprefereerd, persoonlijk. De cast deed het verder naar behoren.

Op zich wel een geslaagd filmpje, voornamelijk omwille van het unheimische sfeertje. En een pluimpje voor de speelduur, die was geen seconde te lang. Niet geweldig dus, maar denk wel het beste wat ik tot dusver van Ellis gezien heb. Hangt tussen de 3,0* en 3,5* in, maar vooralsnog hou ik het op een ruime 3,0*.