Opinions

Blijft nog steeds een serieus creepy filmpje en duidelijk een blueprint voor Eraserhead. Mensen die dat al niks vonden zou ik deze dan ook zeker afraden, The Grandmother is namelijk nog net wat ontoegankelijker. Al scheelt het natuurlijk dat deze maar een halfuurtje duurt. Verder niet heel veel over te zeggen behalve dat het 30 minuten hallucinante Lynch weirdness op zijn weirdest is. Dikke 4*.

French horror strikes back! Beetje á la Trouble Every Day en Dans Ma Peau, maar toch anders. Veel (zwart)komischer, bij momenten zowat satirisch. Om die reden is het niet helemaal in lijn met Franse shockers als een Martyrs, maar het geeft de film wel een eigen smoelwerk mee. Let wel, ondanks de komische ondertoon zitten er wel degelijk scenes in die het qua gore/shock waarmaken. Wat dat betreft was de commotie wellicht toch niet zó overdreven.

Verder een hoop memorabele momenten, wat absurde trekjes, een geweldige Marillier, en Ducournau die om de haverklap een provocerende knauw uitdeelt. Ik mag het wel. Enige wat soms ontbrak was wat meer audiovisuele bravoure. Op dat vlak overtreft de trailer eigenlijk de film zelf. Maar afijn, dit was weer eens genieten. Geweldig einde ook! Kleine 4*.

He bah, wat een nare film eigenlijk zeg. Heb zo'n beetje het ergste van het ergste wel gezien volgens mij, maar vond deze toch best heftig. Ben de film ook zonder al teveel verwachtingen in gegaan, misschien dat dat er ook wat mee te maken had.

De link met een film als Irréversible (die wel beter is imo) is inderdaad snel gelegd. Deze film mag dan wat subtieler zijn, het maakt het er zeker niet minder hard op. De inbraak op het einde is uiteraard grof en meedogenloos, maar eigenlijk vond ik die scene met dat meisje nog wel wat heftiger, vooral omdat de suggestie daar een stuk misselijkmakender is, en die happy hardcore deuntjes voor een extra ziekelijk effect zorgen. Werd er nogal onrustig van, en dat heb ik niet gauw.

Audiovisueel is het allemaal prima. Langgerekte shots, vaak van afstand gefilmd, wat bij vlagen voor een nogal kille sfeer zorgde. De soundtrack is ook zeer apart, maar effectief. Onder andere door middel daarvan krijgen de scenes in de beginfase van de film iets heel onheilspellends over zich. Je voelt eigenlijk al aankomen dat er wat vreselijks gaat gebeuren, en Clay versterkt dat gevoel op een efficiënte manier.

Één van de films die ik met recht vrij choquerend kan noemen. Hard, compromisloos, maar ook erg indrukwekkend, en bovendien knap gemaakt. Eigenlijk wou ik 4,5* geven, ware het niet dat ook ik die uit de lucht gegrepen oorlogsbeelden nogal out of place vond. Wel een dikke 4,0* dus voor deze.

Goed voor een avondje horror vetzakkerij met een resem aan geweldige gore scenes. Helaas is dat ook zo'n beetje het enige wat de film écht goed doet. Een shocker is het zeker niet, daarvoor is de film op teveel vlakken te preuts. Al is het wel grappig om te zien hoe Roth zich zichtbaar in elke mogelijke bocht gewrongen heeft om ook maar het kleinste glimpje hangtiet te kunnen verhullen. Dan maar het wat meer op de humor kant gooien moet Roth gedacht hebben, maar helaas weet de schijt, pies en kots humor niet echt aan te slaan. Het is allemaal een beetje vis noch vlees en uiteindelijk is het dus vooral een kwestie van je vergapen aan de groteske gore-scenes.

Zo heb je een film die vermaakt, maar behalve een showreel aan gory SFX weinig te bieden heeft. Grootste ergernis was overigens nog wel het einde. Niet eens zozeer de voorspelbare afloop van het verhaal zelf, maar vooral het verschrikkelijk obligate moraaltje waarin de soldaten natuurlijk als de eigenlijke beesten worden geportretteerd ipv de kannibalen. Volgens mij zat in Cannibal Holocaust ook al hetzelfde verplichte riedeltje.

Kleine 3* voor een aantal heerlijke scenes.

Neem Shawshank en plak er nog een uur achteraan .

Clichematig, braaf, klef verhaaltje dat veels te lang duurt. Dat is de beste beschrijving van deze film. Wat het acteerwerk betreft, Tom Hanks vind ik gewoon geen goed acteur en bevestigd dat hier nog eens, en de rest van de cast vind ik ook niet al te sterk overkomen. Verder flinke lading goedkoop sentiment (dat muisje, kom op zeg ), bomvol clichés en karikaturale, ééndimensionale personages.

Enige positieve wat ik uit dit soort films kan halen is dat het simpelweg wel makkelijk wegkijkt, wat eigenlijk tegelijkertijd ook weer de grote zwakte van de film is. Dit soort veel te veilige verhaaltjes zullen gewoon niet mijn ding worden. 1,5 * vind ik meer dan genoeg.

Wederom een beetje zozo, mijn tweede Saulnier. De claustrofobische eerste helft viel best te pruimen, maar de film verzand daarna in een nogal flauw kat-en-muis spelletje. Hier en daar een onsje gorigheid, al vond ik het allemaal lang niet zo intens en hard als menigeen doet geloven. Audiovisueel weinig bravoure, ook de acteurs waren zelden echt overtuigend. Enkel Stewart zet een sterke rol neer, al kwam zijn personage zelf er helaas bekaaid vanaf. Ach, 't was redelijk amusant, sporadisch een momentje waar ik wat opveerde, maar geen film lang zal blijven hangen. Ontstijgt het niveau van de gemiddelde vrijdagavondthriller niet enórm moet ik zeggen. Kleine 2,5*.

Uiterst weirde film. Soms best (absurd) komisch, maar vaker ook gewoon enorm fout, cringey en een tikkeltje creepy. De film weet perfect dat gevoel te verwoorden dat er meer aan de hand is dan je te zien krijgt. De personages leven in een soort fleurige bubbel die tegelijkertijd ook onnatuurlijk en mysterieus aanvoelt. Heb veel vergelijkingen met Dupieux voorbij zien komen, maar mij deed het meer aan het betere Adult Swim werk denken. Een Too Many Cooks weet bijvoorbeeld precies datzelfde sfeertje vol tegenstrijdigheden neer te zetten.

Zo'n film die je weliswaar nergens echt compleet van je stoel blaast, maar achteraf wel behoorlijk blijft hangen. Een knap debuut (alweer). 4*.

Degelijk thrillertje. Eerste helft is best aardig. Stalker concept vind ik altijd wel leuk en het sfeertje zit er aardig in. Helaas gaat het al vrij snel de verwachte richting uit en krijg je een jammerlijk saaie tweede helft voorgeschoteld. Beetje flauw captive gedoe dat weinig toe weet te voegen en opgescheept zit met van die typische saaie filler (scene met de detective). Ze proberen het nog een soort ludiek te maken door Huppert wat lollige dansjes te laten doen, maar ook daar blijft het wat te braaf allemaal. Niet slecht, maar hier viel best wat meer uit te halen. 2,5*.

Ietwat tegenvallende Perkins.

Perkins is toch een regisseur die obv zijn vorige films een vrij stijlvaste indruk maakt. Nu is het niet zo dat deze film daar compleet mee breekt, zijn hand herken je hier en daar zeker nog wel, maar qua stijl oogt deze film als een wat verwaterde variant van zijn eerdere werk. Het is allemaal wat meer on the nose en de mysterieuze, sluimerende ongemakkelijkheid die zijn vorige titels kenmerkte valt hier slechts met mondjesmaat terug te vinden.

Vond de eindscène bovendien zwaar underwhelming. Met Perkins aan het roer hoop je dan op iets duisterders dan zo'n flauw halfslachtig happy end onder begeleiding van wat strijkers en een zoutloos monoloogje. Het lijkt in ieder geval alsof er wel wat concessies gedaan zijn, wellicht is de bredere bioscooprelease dan toch de culprit.

Neemt overigens niet weg dat de film verder wel behoorlijk sfeervol is. Visueel lekker duister en de soundtrack, hoewel niet zo drukkend en sfeerbepalend als gehoopt, kent zijn momenten wel. Grappig genoeg vond ik de scenes vóór de aankomst bij het huis van Holda eigenlijk nog het meest indrukwekkend. Het wereldje dat in het eerste halfuur geschept wordt is lekker dreigend en troosteloos, met de mistige bossen als perfecte setting. En zo'n scene als die met de paddestoelen is wél weer zo'n moment dat duidelijk de stempel van Perkins kent.

Zeker niet slecht, maar ook zeker niet Perkins' beste. Benieuwd welke richting hij hierna uitgaat. 3*.

Toch wel teleurgesteld. Niet dat an sich veel verwacht van een tweede Amerikaanse remake van The Grudge, maar met een eigenzinnig regisseur als Pesce aan het roer hoopte ik stiekem toch op wat meer.

Qua sfeer dan nog een kleine upgrade ten opzichte van de eerste remake. Zo af en toe wat fijn belichte shots, degelijke soundtrack, soms wat grafische momenten. Dat is dan ook het enige waaraan je nog een klein beetje de hand van Pesce herkent, want in een film als deze gaat zijn talent verder volledig kopje onder.

De daadwerkelijke horror stelt geen reet voor. Ik heb niet per se iets tegen jumpscares, maar wanneer letterlijk elk horrormoment bestaat uit een aanloop/opbouw + jumpscare gaat dat toch al snel vervelen. Zeker wanneer het ook nog eens vrij matig uitgevoerd is. De geesten zijn oersaai, de spanning is vaak ver te zoeken, de scares zijn textbook en bovendien ook erg repetitief. Voeg daar nog een waardeloos detective riedeltje en een resem stevige miscasts aan toe en het drama is compleet.

Het is dat het grimmige sfeertje af en toe nog redelijk uit de verf komt, daarvoor een kleine 2*. Hopelijk was dit een incidenteel iets en ligt Pesce's volgende project weer wat dichter bij zijn hart. Zie hem veel liever echte auteursfilms maken.

Te doorsnee.

Nu ben ik sowieso niet zo idolaat van Wingard, maar dit is voor zijn doen wel érg standaard. You're Next had hier ook al een beetje mee te kampen, alleen viel die film nog enigszins op door zijn ietwat aparte humoristische insteken. The Guest is wel een redelijk in elkaar gezette crowd pleaser, maar verbleekt volkomen bij een film als A Horrible Way to Die, wat ik tot dusver met uitstek Wingard's beste film vind.

Stevens doet het zeker niet verkeerd, al is zijn personage an sich nogal een voor de hand liggende keuze. Maar goed, eigenlijk is alles in deze film dat zo'n beetje, want aan voorspelbaarheid geen gebrek. Van een film als Pop Skull (Wingard's debuut) werd ik nou ook niet bepaald euforisch, maar je kunt moeilijk ontkennen dat Wingard daar in ieder geval durf toont. Hier leek het woordje ''durf'' opeens een waar taboe te zijn voor de beste man. Het hele gedoe met het opkomen voor het gepeste zoontje, de argwaan bij dochterlief, het uiteindelijke eindgevecht waarin Stevens, die eerst als een one-man army een compleet leger uitmoordde, te grazen genomen wordt door twee kinderen. Flauw, flauw, flauw.

Ondanks dat dit zeer negatief is allemaal, is het dan ook weer niet één en al ellende. Zowel visueel als qua soundtrack is het (opnieuw) een tikkeltje braaf, maar bij vlagen toch wel stijlvol. Voornamelijk het Halloween feestje mag er zijn, evenals de scene met die spiegelkamer. Niks om de loftrompetten over af te steken, maar wel in orde dus. Dat tilt de film nog iets omhoog voor mij.

2,5*.

Thans lijken de Fransen steeds frequenter met dit soort Urban Crime thilers op de proppen te komen. Hoewel nimmer hoogstaand, gaat er, in tegenstelling tot de in Amerikaanse aanhangers, net wat meer aandacht uit naar de visuele afwerking, wat het al een stuk fijner te verteren maakt. Grotendeels grauw in beeld gebracht, waarbij de elektronische klanktapijten de film nog wat drive meegeven.

Voor de rest is dit uiteraard doorsnee in de zuiverste zin van het woord. Bij het verloop van het plot komt maar bitterweinig creativiteit kijken; je hebt geen glazen bolletje nodig om te raden hoe de intriges zich zullen ontvouwen. De acteurs zijn inwisselbare pionnetjes, ook Kassovitz. De souplesse waarmee hij zich uit de ene na de andere penibele situatie ontworsteld neemt op ten duur ook nogal ergerlijke vormen aan. Er zijn sowieso legio acteurs die geschikter zijn voor een rol als deze, me dunkt.

Niks om lyrisch van te worden, maar niet slecht. De verdienstelijke audiovisuele uitwerking behoed de film ternauwernood van een onvoldoende. 2,5*.

Eerste Iskanov. Zeker geen teleurstelling, al vond ik hem op teveel vlakken te ondermaats om écht geniaal te zijn. Visueel begon het erg veelbelovend, maar eens de film overgaat op kleur (domme keuze) wordt het lage budget toch op pijnlijke wijze duidelijk. Qua look had het veel weg van één of ander fout hardcore/rave clipje uit de jaren 90. Gelukkig wordt er gedurende de film veelvuldig uitgepakt met een hoop visueel geklooi, geschifte montage en een weirde soundtrack om zo een uiterst bevreemdende trip te visualiseren. Tegen het einde aan geeft Iskanov nog wat extra gas, waardoor ik toch op een solide 3,5* uitkom.

Toch best jammer van die amateuristische zweem die over de film hangt. Met Iskanov's bedoelingen zit het namelijk helemaal goed, en mijn fantasietje slaat aardig op hol als ik me bedenk wat voor een moois deze man met een wat hoger budget allemaal zou kunnen aanvangen. Binnenkort maar eens Visions of Suffering proberen dan.

3,5*, misschien neig ik ooit nog naar een halfje hoger.

Best sterk uitgevoerd, maar ook een beetje vis noch vlees. Af en toe lijkt de film te willen flirten met het horrorgenre, maar die momenten zijn uiteraard allemaal in de droomsequenties verpakt omdat McGregor eigenlijk liever een drama wilde maken. Beetje flauw vond ik het. Een The VVitch wist die balans toch beter te handhaven. Film mist ook wat aan échte pay-off, de opbouw is bekend terrein met wat omineuze voortekenen (vee dat vermoord wordt, organen aan de deur gespijkerd etc) en lijkt traag naar een soort climax toe te werken, maar die komt gevoelsmatig nooit echt.

Verder wel gewoon een sfeervol werkje. Vooral de geluidsband doet zijn werk behoorlijk; het continue geluid van suizende wind en hevig gestorm, aangevuld door een onheilspellende ambient soundtrack wekt de perfecte sfeer op voor een film als deze. Visueel is het vooral het camerawerk dat opvalt en zo nu en dan sterk met de suggestie weet te spelen. Acteerwerk is verder ook op niveau en zo heb je dus een film die eigenlijk vrij veel goed doet, maar toch een beetje mist aan wat duidelijkere sturing/richting en daardoor nooit helemaal weet te imponeren. 3*.