Opinions

Lang zo slecht nog niet.

Al moet je geen al te hoge eisen stellen aan het verhaaltje; dat raakt namelijk kant noch wal. Bij vlagen zul je aldus even door de zure appel heen moeten bijten. Gelukkig staat daar dan ook wel wat tegenover.

Nu is de film nergens lelijk, maar de droomscenes springen er op visueel vlak ruimschoots bovenuit. Het zal me niet verbazen mocht Basset een bewonderaar zijn van filmmakers als Argento, want het deed qua stijl veel denken aan een film als Inferno. Niet bijster origineel derhalve, maar bepaalde fragmenten zijn desondanks genieten geblazen. De soundtrack volstaat ook wel, al voelt het wat willekeurig aan allemaal. Beetje op een hoopje gegooid.

Ietwat jammer zijn de amateuristische geurtjes die er zo nu en dan aan de film hangen. Sommige zaken doen je eerder wat grinniken uit plaatsvervangende schaamte, dan dat het je nou uit angst in je broek doet schijten. Die vervormde stemmetjes, dat knullige horrorpaard... Je vraagt je toch echt af wie dat soort dingen in hemelsnaam verzint, en hoeveel ze vooraleer zoal aan narcotica gesnoven hadden. Maar soit.

Uiteindelijk een best aardig en sfeervol filmpje dus, had er niet veel van verwacht eigenlijk. Toch knaagt het wel dat Basset relatief zoveel aandacht besteed aan z'n (slechte) verhaaltje. Het hoeft echt niet allemaal zo abstract mogelijk te zijn, maar als je het niet kan, begin er dan ook niet aan. Gooi het dan gewoon écht volledig op het (audio)visuele, daar is Basset duidelijk meer in thuis. 3,0* voor nu.

Interessant, maar niet zo sterk als het andere werk dat ik van Terayama zag. Enkele zeer bevreemdende shots en beelden, maar ook een hoop saaiere shots die wat te lang aangehouden werden. Vierde wand doorbrekingen vind ik vaak wel leuk maar hier kwam het allemaal een beetje random voor m'n gevoel. Zal ook ongetwijfeld een hoop symboliek te rapen zijn die ik niet echt meekreeg, dus dat speelt wellicht ook een rol. 3*

Best leuk ja. Kundig in elkaar gezet, weinig overbodige nonsens/filler en lekker straightforward. Ook wel fijn dat de ''geesten'' wel degelijk ook iets van een fysieke verschijning hebben, was vooraf een beetje bang om à la Paranormal Activity de hele film lang tegen openslaande deuren en wapperende gordijnen aan te moeten kijken. Op deze manier toch wat creepier. Scares waren vaak voorspelbaar maar dat mocht de pret niet al teveel drukken. Einde vond ik stiekem toch wel grappig gevonden. 3*

Erg gave film, maar wederom duurt de opbouw gewoon wat te lang. Gebeurt dan ook nog weinig interessants en het zijn vooral flauwe horrorclichés die de klok slaan. Wat dat betreft lijdt deze film toch een beetje aan hetzelfde euvel als Baskin. Beetje jammer wel want Evrenol heeft zichtbaar veel talent. Gelukkig komt dat tijdens de laatste 30 minuten op ludieke wijze tot uiting. Een blik weirdness wordt opengetrokken en voordat je het weet zit je naar een waar freak-fest te kijken. Wat minder gory maar minstens net zo bizar als zijn eerste. Visueel ook nog een klein stapje omhoog ten opzichte van zijn debuutfilm. Sterk kleurgebruik en een werkelijk magistraal eindshot.

Wat mij betreft mag Evrenol zich de volgende keer gewoon meteen vol op de horror storten en het verhaal/opbouw laten voor wat het is. Maar verder een sterk filmpje. 3,5*.

Origineel filmpje dat vooral zijn kracht puurt uit een geweldig fascinerend concept. Als geheel valt het een beetje in hetzelfde straatje als Cube en Circle te plaatsen en zoals wel vaker bij dat soort films is ook hier de eerste helft veruit het sterkst. Lekker mysterieus, met hier en daar een flinke geweldsuitbarsting. Laatste akte daalt het niveau aanzienlijk. De überhaupt al niet zo subtiele moraal van de film komt veel teveel op de voorgrond te staan en de uiteindelijke eindscène is een stevige domper.

Ook de algehele regie had wel wat beter gekund. De soundtrack is vrij sfeerloos en ook het acteerwerk was niet altijd even sterk, soms op het cartoonesque af (die donkere man ). Een ander probleem waar de film een beetje mee kampt is dat Urrutia nooit echt de juiste toon te pakken krijgt. Grimmig bedoelde scenes worden op een nogal onnatuurlijke manier afgewisseld met momenten die meer richting komedie neigen (het verdedigen van de panna cotta). Vond de combinatie niet helemaal goed werken.

Toch heb ik wel een zwak voor dit soort films en is er genoeg basiskwaliteit aanwezig voor een ruime 3*. Nog een tip overigens: op Netflix staat de taal by default op Engels ingesteld, maar die dub is echt niet om aan te horen. Even handmatig op Spaans zetten dus.

Leuk om ook eens een Ijslandse film gezien te hebben, maar echt goed beviel ie me niet.

Zo'n film waarbij ik me achteraf afvroeg naar wat voor een onzin ik nou heb zitten te kijken. Kan leuk zijn, onzin, maar hier allerminst wat mij betreft. De personages bestaan voor het grootste deel uit een stel onsympathieke, boerse debielen en natuurlijk de paarden, waarvan de laatstgenoemde eigenlijk nog het leukst waren. Paar grappigere scenes wel, zoals het begin, maar over het algemeen maar saaitjes en flauw. Overigens is die scene waarin die kerel in dat paard kruipt natuurlijk gewoon nageaapt van Bear Grylls .

Visueel snap ik ook niet zo goed wat hieraan bijzonder moet zijn. Wordt nou niet bepaald wild van die saaie plattelandsesthethiek. Absoluut niet mijn ding. Gelukkig maar dat het 81 minuutjes duurt, anders was de verveling nog groter geweest.

1,5* voor de paardjes.

Leuke, simpele en vlotte film. Had er eigenlijk een hard hoofd in gezien de setting + de trailer, maar het viel alleszins mee. Extatisch wordt ik er zeker niet van, maar het integere aan deze film sprak me tot op zekere hoogte wel aan. De twee oude knarren doen het wel goed; de chemie is evident, de rest van de cast kan dat helaas niet echt bijbenen. Naast de twee hoofdpersonen waren de schapen de beste acteurs.

Setting is mijn ding niet, waarom de cinematografie van deze film zo gelauwerd wordt ontgaat me dan ook volledig, maar de muziek is aardig sfeervol en de film duurt gelukkig niet al te lang. Treffende eindscène ook wel.

3,0*.

Mwa, teleurstellend.

Zeker met de wetenschap dat namen als Statham en Knight hierbij betrokken zijn. Van Statham ben ik sowieso een redelijk fervent aanhanger, en na het geweldige Locke had ik Knight ook wel hoog in het vaandel staan. Helaas resulteerde het ditmaal in een vis noch vlees filmpje, dat de middelmaat nauwelijks ontstijgt.

Statham probeert ostentatief nog het beste te maken van zijn rol, maar helaas is zijn personage an sich nogal een wandelend cliché. De hele, door oorlogstrauma's gekwelde ex-militair, die met getormenteerde tronie doorheen de film banjert sprak me allerminst aan. Zijn eigenaardige relatie met Cristina - een non van twijfelachtig allooi - deed dat helaas ook geenszins. Snap ook niet waarom een film als deze nog zoveel tijd spendeert aan zo'n afgezaagde romance. Ga dan gewoon all the way qua actie, óf werk de romance wél goed uit, in plaats van zo triviaal. De film blijft tussen beide walletjes in dobberen, vis noch vlees aldus. Jammer, werd derhalve nogal saai.

Wel valt Knight's cinematografische hand hier en daar nog enigszins te ontdekken: het ziet er consequent verzorgd uit, op sommige momenten nog net dat beetje meer zelfs. Helaas is het niet genoeg om de film aan een onvoldoende te doen ontglippen.

Gelukkig kwam Locke ná deze film, dus mijn vertrouwen in Knight is nog zeker niet van de baan. Maar aan dit tegenvallertje kan ik helaas niet meer dan een kleine 2,0* kwijt.

Hmm, redelijk.

Heb me wel, tegen heug en meug in, door de eerste 50 minuten heen moeten ploeteren. Vond het verre van interessant wat zich zoal voordeed in de nor. Je krijgt gratuit allerlei ongure zaakjes voor je kiezen die eigenlijk alle perken te buiten gaan, maar het kweekte nou niet bepaald emotie bij me los. Met poep besmeurde kamertjes, anale visitaties, rigoureuze afranselingen.. Tjah, als het zo droog en afstandelijk geregistreerd wordt doet het me denk ik gewoon vrij weinig. De meeste bajesklanten zijn dan ook nogal een stel schotelvodjes, die m'n aandacht niet echt wisten te pakken. Derhalve was er van empathie grotendeels weinig sprake.

Maar gelukkig gooit McQueen het roer enigszins om, zo na de ietwat geflatteerde dialoog-scene. Fassbender is indrukwekkend, voornamelijk zijn gestalte dan, en de fysieke aftakeling die hij ondergaat gaat je toch echt niet in de koude kleren zitten. Erg knap werk, en daardoor kan ik er nog net een kleine 3,0* uit persen.

Toch jammer wel, de aanpak die McQueen aanvankelijk hanteerde. Beetje teveel doorsnee gevangenis poeha. De wrangere tweede helft van de film had een waardiger geheel verdiend. Nu blijft ik dus slechts op een krappe 3,0* steken, en dan ben ik nog vrij coulant.

Het hele vampierthema is niet per se mijn ding, maar stilistisch is dit absoluut interessant. Knappe combinatie van een klassieke stijl afgewisseld met wat licht-experimentele toetsen. Beginscene is wel meteen het beste, lekker ontregelende geluidsband en montage. Film had van mij nog best wat vaker in die versnelling mogen gaan, soms dreigde het meer klassieke vampiergedoe net iets teveel de overhand te nemen. Maar verder een bijzonder sfeervol werkje dat zijn tijd echt zeer goed doorstaan heeft. 3,5*

Beetje net niet dit. Feel-good komedie die hier en daar wel wat leuke eigenaardigheden vertoont, maar daar zijn clichématigheid uiteindelijk niet helemaal mee weet te maskeren. Het duo van de grumpy old man en het eigenwijze (dikke) kind is iets wat we al vaker gezien hebben en kwam nogal afgezaagd op me over. Ondanks dat de twee op zich niet slecht acteerden.

Het leukste element is eigenlijk de soundtrack; een frivool mengelmoesje dat de film op de nodige momenten wat kleur geeft. Jammer derhalve dat het voor de rest een nogal 'been here, done that' gevoel opwekte en de humor niet altijd lekker werkte. Het mag van mij juist nog wel een paar tandjes droger, hier bleef de humor vaak wat in flauwigheid hangen.

Maar niet verkeerd verder. De film vermaakte wel, het is alleen allemaal een beetje halfbakken.

Daar heb ik weinig aan toe te voegen. Het feit dat het slachtoffer doofstom is hier geeft het beproefde concept nog een lichtelijk aparte draai mee. Voor de rest veelal bekend terrein, inclusief een bonte verzameling flauwigheden, al is de uitvoering gelukkig verre van rampzalig. Maar niet bepaald een film die lang in mijn geheugen gegrift zal staan, daarvoor waant het zich te weinig buiten de geijkte paden. 2,5*.