Opinions

Sterke film.

De manier waarop Franco het wrange relaas van Alejandra op een nuchtere manier benaderd verdient absoluut een pluim. Klinisch, en zonder franjes; geloofwaardig aldus. Zonder halfbakken conclusies trekkend over vermeende oorzaken. Innovatief is het niet, wel sterk uitgevoerd. De hoofdpersoon zet haar naïeve karakter treffend neer, ook haar flegmatische vader doet het naar behoren.

Visueel vooral strak gekadreerd, voor de rest degelijk maar niet zo opvallend. Soundtrack leek - behalve wat interne discomuziek op het feestje - volledig geschrapt, wat gek genoeg eigenlijk wel goed werkte.

Of José nou werkelijk de verzender was wordt nooit écht duidelijk, en dat komt de film eigenlijk wel ten goede. Dat dikke joch beweert weliswaar van wel, maar dat wil het nog niet impliceren wat mij betreft. Derhalve is de eindscene ook des te wranger, aangezien José nou net de enige was die haar niét zo pestte.

Uiteindelijk wist het me niet écht te overdonderen, maar binnen dit genre lijkt me dit één van de betere. 3,5*.

Bizar filmpje, zelfs voor Japanse begrippen. Blijkbaar een soort voorloper van de Cyberpunk stroming en de invloeden op latere films zijn ook duidelijk merkbaar, maar deze film is toch nog even een stuk experimenteler van aard. Aan het narratief valt geen touw vast te knopen en de film voelt meer aan als een verzameling ideeën en losstaande sequenties.

Ook de soundtrack is maar een raar geval. Grotendeels bestaand uit passende, bevreemdende industriële klanken, maar dan halverwege ergens krijg je opeens zo'n jazzy pornosoundtrack voor een goeie 5 minuten lang . Toch kon ik dit verder best smaken, hoewel wat inconsistent in kwaliteit zitten er uiteindelijk best een paar indrukwekkende scenes in. Met name het totaal geflipte einde zorgt ervoor dat ik net aan een kleine 3,5* kom. Interessant om eens gezien te hebben, maar inderdaad enkel voor de liefhebber.

Op papier niet echt mijn soort film, maar hij viel me alleszins ontzettend mee.

Eerlijk is eerlijk, subtiliteit is in geen velden of wegen te bekennen, Kaye gaat soms echt volop voor effectbejag. Niet dat ik daar nou echt aanstoot aan nam verder, want ik kan het best goed pruimen mits sterk uitgevoerd. Al snap ik wel dat de ietwat overdreven toon niet bij iedereen in goede aarde valt.

Maar mij wist de film dus wel te bekoren, wat deels te danken is aan het feit dat het onderwerp me erg aansprak. Hoewel je je vraagtekens kunt zetten bij het realisme van sommige scenes, gingen velen momenten zeker niet gepaard zonder de nodige impact. De uitzonderlijk sterke performance van Brody legt de film ook zeker geen windeieren. Eigenlijk steevast een acteur die makkelijk weet te overtuigen, heb hem nog nooit echt slecht zien acteren. Gayle deed het ook niet onverdienstelijk. Aandoenlijk vrouwtje.

Verder hanteert Kaye een aangename visuele stijl. Schiet nergens echt de hoogte in, maar ook op dat gebied kent de film zeker wel zijn momenten.

En dat was het dan wel. Enkele krachtige scenes, sterke cast, en een boeiend thema. Aan sentiment dus ook geen gebrek, maar soit. Ben het wat dat betreft eens met wat yesplease in een bovenstaande post zei: de film komt er op de één of andere manier wel mee weg. Ruime 3,5*.

Mja, weer eens een schoolvoorbeeld 'hoe breng ik een leuk concept om zeep'. Begint weliswaar aardig, maar eens de film uit de startblokken is kun je de potsierlijkheid eigenlijk al ruiken. Nadat we eerst een klein uur hebben mogen koekeloeren naar een trosje b-acteurs die allesbehalve snugger te noemen zijn, stevent de film dan ook op een wat flauw occultiteitencircus af.

Vermakelijk blijft de film tot op zekere hoogte, al is het maar omdat het bij wijlen ook wat lachwekkend wordt. Die latino bewaker was bijvoorbeeld best een grappig ventje, maar ook de resurrectie van die oude tang had wat weg van een farce. Wat dan nog ontbreekt is natuurlijk één of andere obligatoire ruk twist, en ook daar stelt de film absoluut niet teleur. Gelukkig legde de Dowdle de motor al na 80 minuten wijselijk stil, want tegen die tijd was elk beetje kwaliteit allang uit de film gesijpeld.

As Above, So Below is inderdaad wel even van ander allooi dan dit broddelwerkje. 1*.

Niet echt mijn soort film op papier, maar best aardig op zich.

Vooral leuk om Pacino eens te zien in een rol als deze. Al een stuk beter dan wat hij laat zien in al die maffiafilmpjes, al ben ik er nog niet helemaal kapot van. Reeves doet het ook wel goed, maar zijn rol zelf is nou niet bepaald memorabel.

Verder kent de film zeker een aantal sterke scenes, al is het algemene verloop van de film me een beetje te klassiek en te conventioneel, waardoor het nergens echt verrassend of indrukwekkend wordt. Ook is het allemaal net wat te langdradig, en kent de film wat teveel onnodige filler. Heeft misschien ook te maken met dat dat hele kantoorsfeertje, inclusief saaie personages, me nou niet echt trekt.

Aardig filmpje. Leuk om eens gezien te hebben, maar echt bijzonder vond ik hem nou ook niet. Door een best sterke Pacino, een aantal leuke scenes, en een goed einde kom ik nog uit op 3,0* sterretjes.

Stevige misstap van Audiard. Z'n films hebben wel vaker nét niet genoeg smoelwerk, maar zó identiteitsloos als hier zijn ze dan ook weer niet. Een eenheidsworst pur sang dit. Acteerwerk was gelukkig wel sterk en sommige scenes intrigeren enigszins, maar verder een aardig snorefest.

Opmerkelijk is het zoete einde. Dissoneert qua toon nogal met wat eraan voorafging en is daarnaast ook gewoon bar slecht. Verder sluit ik me bij mijn bovenbuurman aan. Erg matige palmwinnaar. Kleine 2,0*.

Prima film.

Ben het wel eens met eRCee. Niet de meest originele of bijzondere film, wel eentje die gewoon knap in elkaar is gezet. Één van de betere mozaïekfilms.

De drie verhaallijnen zijn tamelijk sterk, de boeiendste vond ik degene tussen de journalist en die jongen, de minst boeiende die met Skarsgard en zijn vriendin. De thematiek, hoewel erg mooi gevonden, voelt niet helemaal op zijn plaats, aangezien de meeste verhalen er al na een tijdje bijna volledig van afwijken. Wel jammer, maar niet zó storend gelukkig. Het blijft namelijk continu interessant om te volgen, en de slow-mo climax kan makkelijk tot het hoogtepunt van de film gerekend worden. Wel aanzienlijk zwaar aangezet en sentimenteel allemaal, maar dat was dan ook te verwachten.

Visueel helemaal niets te klagen. Meestal erg stijlvol in beeld gebracht, mooie belichtingen en een over het algemeen geraffineerde, nogal cleane look. De soundtrack volstaat, maar had iets meer mee gedaan kunnen worden heb ik het idee. Beetje te braaf, mag iets meer ballen. Verder ook opvallend sterk acteerwerk. Niet zozeer écht bijzondere of memorabele rollen, maar stuksgewijs erg overtuigend spel. Grillo maakte de meeste indruk als huisvader.

Goeie film dus. Net iets minder dan een film als Crash, maar zeker de moeite waard. Ruime 3,5*.

Zeer vermakelijk.

District 9 is eigenlijk een typische blockbuster, maar dan wel een erg goed gemaakte. Een dwaas maar leuk uitgangspunt wordt op een documentaire-achtige manier aan de kijker voorgeschoteld, wat de film nog een ietwat apart sfeertje meegeeft. Opvallend verder hoe kundig de CGI in de film verwerkt zit. Erg mooie creature design, en een aantal spectaculaire momenten.

Maar laten we eerlijk zijn, voor de rest verschilt het voornamelijk in de opbouw niet echt veel van de andere grote blockbusters. Het verloop van de film laat zich, zeker wanneer de film echt op gang is gekomen, al vrij snel raden. Daardoor wordt het natuurlijk nooit spannend, of echt indrukwekkend. Wel zeer vermakelijk met een aantal sterke vondsten gelukkig, wat in dit geval al wel genoeg is voor een goede film. 3,5* daarom.

Zeker aardig, maar had toch meer kunnen zijn.

Het concept is één van de interessantste elementen aan deze prent, echter is het jammer dat deze wat vluchtig en platvloers geëffectueerd wordt. De hele dehumanisering die halverwege intrede doet is ronduit oppervlakkig uitgewerkt; de ontwikkeling van die twee knakkers die zich halsoverkop als een soort doorgedraaide cretins doen kennen kon me niet echt overtuigen. Mogelijk nog vervelender waren de volkomen ruggengraatloze 'good guys' in de film. Bij wijlen zat ik me gewoonweg dood te ergeren aan hun irritante, ongeloofwaardige acties en ridicule handelingen.

Maar enfin, The Divide is beslist geen slechte film; laat dat óók duidelijk zijn. Visueel schort er helemaal niks, de soundtrack is uitermate sfeervol, en uit de beklemmende setting an sich vloeit gaandeweg een nijpende atmosfeer voort. En ook het einde - hoewel je natuurlijk bij voorbaat al kunt ruiken hoe het af gaat lopen - is best sterk, voornamelijk door de prachtige vormgeving ervan.

Op zich wel de moeite waard dus, al wordt het nergens verrassend, en had de film meer baat gehad bij een wat minder vluchtige, en minder banale uitwerking. Nog wel 3,0*, omdat het qua vormgeving alleszins wel geslaagd was, maar er had dus een stuk meer uit het concept gepuurd kunnen worden.

Het kleine broertje van Subconscious Cruelty. Ook grotendeels dezelfde mensen achter de schermen met Hussain als cinematograaf, Davis (producer van Subconscious) voor de regie en Kristian voor het sounddesign. Het resultaat is dan ook zeer gelijkaardig: zieke ideetjes, voice-overs, een wat abstracte vertelstructuur en een zeer aanwezige soundtrack. Enkel qua gore mag je wat minder verwachten, maar echt een gemis is dat niet.

Visueel een paar indrukwekkende scenes (speeltuin, scheermessen) maar zodra er van het explicietere kleurenwerk afgeweken wordt is het soms wat minder. Over de soundtrack echter helemaal niks te klagen. Voor een film als deze ook best gevarieerd: noise, ambient en wat klassiekere invloeden komen samen tot een sterk geheel.

Liefhebbers van Subconscious Cruelty of surrealistische horror in het algemeen zouden dit eens uit mogen proberen. 4*.

Flauwig actievehikel dat een beetje blijft hangen tussen doorsnee en over-the-top. De bij wijlen blitse editing en soms vitale actiescenes weten niet genoeg te verbloemen. Verder kan ik me niet anders voorstellen dan dat acteurs als Cassel en Duris hier met schaamte naar terugkijken, want het is werkelijk pijnlijk om te zien hoe zulke geweldige acteurs zwaar door de mand vallen hier. Vooral Duris maakt er echt een potje van. Ach ja, ieder zo zijn jeugdzondes.

Ondermaats gepruts met vervelende clowneske humor. Had er veel meer van verwacht. 1,5*.

Hoewel nog niet geniaal, vind ik dit tot nu toe eigenlijk veruit Flanagan's beste. In vergelijking met het genrewerk dat hij doorgaans fabriceert is dit toch net wat eigenzinniger, wat meer smoelwerk. Echt concrete negatieve punten zijn er dan ook niet, behalve dat het over het algemeen met nog net wat meer lef geregisseerd had mogen worden. Het duistere sfeertje wordt erg kundig neergezet en de film heeft zo zijn opvallende momenten, maar overall is de regie te veilig om de boel écht naar grotere hoogten te kunnen tillen.

Het verhaal heeft wat tijd nodig om op gang te komen, zeker als je, net zoals ik, niet bekend bent met de boeken van King. Het is allemaal een beetje aankijken waar het nou precies naartoe gaat, maar eens er wat duidelijke sturing in de film komt wordt het in rap tempo intrigerender. Met een finale die er toch ook absoluut mag wezen. De hommage zit dan misschien op het randje van té krampachtig, maar gaat daar gelukkig nergens overheen. Flanagan toont zich wat dat betreft erg bekwaam en weet de balans goed te handhaven.

Jammer trouwens dat de badkuipvrouw lang niet zo angstaanjagend is als in het eerste deel. Ik ben zeker geen ouderwetse anti-CGI prediker, maar hier vond ik het toch wel matig toegepast. Maar dat is sowieso wel een vaker terugkerend 'probleem' in Flanagan's films (zie Before i Wake).

3,5*

Conventionele gevangenisfilm waarin Chapiron het niet schuwt om met een clichétje of twee uit te pakken. Opmerkelijk is dat deze wat belegen film van de regisseur van Sheitan is. Die Chapiron is zijn wilde haren klaarblijkelijk snel verloren. Wederom een eigenzinnige regisseur down the drain zullen we maar zeggen.

Enfin, Dog Pound is geen geheel onaardige film. Het waant zich weliswaar nergens buiten de geijkte paden, maar het tempo zit er goed in, Adam Butcher zet een sterke prestatie neer, en de turbulente finale mocht er wel wezen. Maar wederom blijkt ook deze gevangenisfilm zich niet aan clichématigheid en conventies te kunnen ontworstelen. Mijn queeste naar originele gevangenisfilms is dus nog niet ten einde. 2,5*.

Overweldigend goede film.

Heb het vaak niet zo op van die drie uur durende films, maar von Trier heeft me met Dogville echt de volledige speelduur kunnen boeien. Erg knap, al helemaal wanneer je bedenkt dat de film zich op één locatie afspeelt en de decors eigenlijk vrij beperkt zijn. Ondanks dat er eigenlijk maar weinig letterlijk ''te zien'' is in de film, is hetgeen wat je ziet voorzien van mooie, gestileerde visuals, met prachtige belichting en erg goed camerawerk. Knap hoe sommige shots, die normaal gesproken waarschijnlijk juist erg kaal zouden ogen, hier echt werkelijke plaatjes zijn door de juiste belichting.

Heb me verder niet echt gestoord aan het ''toneelgehalte'' mede doordat de acteerprestaties juist erg goed waren en er genoeg moois te zien was zodat niet alleen m'n aandacht daarop viel. De ontwikkeling van Kidman binnen het dorp is best interessant om te volgen en in tegenstelling tot wat hier regelmatig gezegd word vond ik het allesbehalve ''saai''. Vond het juist een erg indrukwekkend en bevreemdend sfeertje.

Geweldig experiment, deze Dogville. Prachtige film om te zien, uiterst interessant, geweldig einde en geeft ook genoeg stof tot nadenken. Volle 5,0*.

Gelezen dat veel (oudere) mensen zich stoorde aan de hippe montage, tja, vond het nou juist het beste aan de hele film. Het is wat Domino onderscheid van de doorsnee actiefilm namelijk.

Regelmatig visueel dus erg leuk; gave filters, mooie belichtingen en snelle, flitsende montage die vooral in de actiescenés erg goed tot zijn recht komt. Soundtrack is op zich best kut qua losse nummers, maar past eigenlijk juist wel bij de film.

Zeer jammer alleen zijn de pogingen die de film tot verhaal doet. Niet dat ik me per se zo erg heb geërgerd dat het verhaal slecht is, maar eerder dat er zoveel aandacht aan wordt besteed in een film als deze. Wat mij betreft had Scott het juist nog veel intenser en actiegerichter mogen maken en het banale drama-gedeelte gewoon mogen schrappen, totaal niet boeiend in deze film namelijk, mede door het zwakke acteerwerk. Zowel alle cast (behalve Knightley) bakt er eigenlijk weinig van, met als dieptepunt die rol van Choco.. ging echt helemaal nergens over. De lange speelduur helpt aan dit alles overigens ook niet mee.

Kortom, de actiescenés en de visuals zijn genieten, alleen moet je je dan wel regelmatig door totaal onboeiende ''verhalende'' scenes heen worstelen. Dat doet een film als Natural Born Killers dan toch een stuk beter. Desalniettemin wel een nipte voldoende. 2,5*.

Oppervlakkig.

Dat was het eerste wat me te binnen schoot. Niet dat de film nou echt zo slecht is, maar veel meer dan een redelijk boeiend relaas van een stel simple-minded figuren zag ik er niet in. Het blijft gelukkig wel tamelijk amusant en luchtig allemaal, voornamelijk dankzij Levitt's rol. Over de rest van de cast ben ik niet zo te spreken. Moore is vanouds irritant, Johansson een ongelooflijke tang. Snap ook niet waarom iedereen zo in katzwijm valt voor haar. Knap kan ik d'r niet echt noemen.

Het is vooral jammer dat het allemaal wat braafjes is, zeker gezien het onderwerp. Potentieel bied het wel, alleen weet Levitt er niet veel meer mee te doen, dan er een braaf zondagmiddagfilmpje van te maken. Enkele komische scenes wel, zoals die steeds herhalende dagelijkse usances van Levitt. Het biechten bij de kerk, zijn workouts bij de gym, allemaal wel geinig op zich, maar ook niet meer dan dat.

Degelijk niemendalletje dus, al had er meer uitgehaald kunnen worden. Krappe voldoende, 2,5*.

Sterk uitgevoerde horror/thriller mix die helaas nét op de juiste momenten niet de nodige hoeveelheid gas geeft. Om vervolgens weer terug te vallen op een herhaling van zetten. Enigszins jammer, maar los daarvan een behoorlijk tussendoortje voorzien van zwierig camerawerk, een effectieve soundtrack en een blik acteurs dat voor dit type film makkelijk door de beugel kan.

Zeker voldoende voor een avondje horrorvermaak en Alvarez geeft de film een eigen identiteit mee, maar heeft op dé cruciale momenten toch concessies gedaan vermoed ik. 3*.

Beetje te lang gerekt en een nogal infantiele boodschap op het einde, maar verder een aardig document over een onderwerp waar ik voorheen al enige fascinatie voor had. Sowieso leken dat soort zieke internetfilmpjes echt iets van die tijd, met sites als Bestgore waar ik als veel te nieuwsgierige tiener soms (helaas) ook weleens rondkeek.

Toch waren er wat videobeelden die ik nog niet gezien had en wat wetenswaardigheden waar ik nog niet bekend mee was. Meest interessante stuk ging wat mij betreft over de hele ''alibi'' die Magnotta voor zichzelf geconstrueerd had, met de link naar Basic Instinct. Eindeloos bizar en fascinerend hoe iemand überhaupt zoiets bedenkt.

3*

Een film die geen verhaal verteld, maar een universum schept. Eentje met haar eigen regels en logica. Een vreemde mengelmoes aan invloeden die samen een geweldig over-the-top, kleurrijk en schaamteloos pervers geheel vormen. Soms lijkt de film wel één grote, foute grap, misschien is het dat ook wel. Maar bovenal is het ook gewoon heerlijk maffe cinema met een fijne 90s vibe, een avontuurlijk, speels karakter en zelfs nog een best aangrijpend einde. 4*.

Mee eens! Begin maar even op een 3,5* omdat ik het verhaal an sich net wat te standaard vond, maar een heerlijke soundtrack, wat snedige visuele foefjes, en de ludieke personages maken hier een zeer genietbaar filmpje van. 3,5*

Tja, daar sluit ik me wel bij aan. Veel van verwacht, maar viel me behoorlijk tegen. Interessant gegeven, waarmee uiteindelijk helaas maar weinig gedaan wordt. Het eerste halfuur lijkt daar de aanleiding wel toe, maar eens de Poolse dubbelganger de pijp uitgaat divageert de film gewoon naar een doorsnee liefdesverhaaltje.

Toch kent de film zijn momenten: tijdens de poppen-scene viel m'n mond zowaar open, en zo zijn er nog wat scenes die de film enigszins op de been houden. Helaas zijn de momenten waarop de film doodvalt - vooral in de tweede helft - sterk in de meerderheid, waardoor ik af en toe al neigde te knikkebollen. Jacob's ravissante verschijning maakte wat goed, al vond ik haar verder niet bepaald de pannen van het dak spelen. Had veel meer kunnen doen met haar personage(s) kreeg ik de indruk.

Liefhebbers van klassieke muziek worden op hun wenken bediend; de film staat er stijf van. Niet zo mijn ding, paar uitzonderingen daargelaten. Visueel is het uiteraard een opvallend film, al balanceerde het soms op het randje van kitsch. Toch is het zeker één van de interessantere elementen, al weet het de film niet écht te redden voor mij. De lofzangen alhier snap ik dan ook niet zo moet ik zeggen. 2,5*.

Kon m'n verwachtingen niet waarmaken helaas.

Het begon allemaal nog zo goed, met het tamelijk sfeervolle eerste halfuur. Lekker donker, mysterieus, wat industriële klanken a la Eraserhead, en een aparte sfeer. Zodra de twee Eisenberg's in de weer gaan met elkaar lijkt de film opeens te kantelen naar een soort komedie, een wending waar ik niet helemaal tevreden mee was. De film kon zijn ''mystery'' niet lang genoeg aanhouden, zoals een Enemy dat bijvoorbeeld wél kon. De oninteressantheden stapelen zich op, mede doordat de ontwikkelen die de film verder doorgaat nogal voorspelbaar zijn. Beetje platgewalste paden inmiddels.

Visueel aardig, maar niet echt bijzonder. Qua soundtrack begint het goed, maar lijkt naarmate de film vordert eigenlijk steeds slechter te worden. Vooral dat hectische vioolgepruts zo rond het einde nekte de sfeer nogal. Acteerwerk van Eisenberg was gelukkig wel solide, al kan dat de film voor mij niet echt redden.

De film scoort hier en daar zeker wel punten, maar Ayoade maakt er een beetje een rommeltje van. Kan wat mij betreft nog niet in de schaduw van Enemy staan. 2,5*.

Toch maar eens achter het andere werk van Zahler aan gaan, dit beviel me beter dan verwacht. Lekker hard, grimmig en kil. Constant neerslachtig zonder zwaarmoedig of zeurderig aan te voelen. Gibson en Vaugh heb ik nog nooit zo sterk zien acteren als hier.

Met de speelduur had ik uiteindelijk niet zo'n probleem, wel met het in verhouding toch wat mindere einde. Gezien de toon/sfeer had het de film toch gesierd om voor een wat gedurfder einde te gaan, dit was een nogal flauwe poging om de kijker nog even wat closure te willen geven. Maar een goeie 3,5*.

Nogal saaie film over een stel idioten wiens merkwaardige driehoek-relatie me nauwelijks kon boeien. Het eerste halfuur is best goed en veelbelovend, maar op het gegeven moment kwam het rariteitenkabinet me nogal de neus uit. Komt ook doordat de personages zelf me weinig deden, vooral het typische, Amerikaanse lulletje rozenwater werkte me op de zenuwen.

Referenties naar de films waren nogal repetitief, maar wel aardig in de film verwerkt. Helaas kende ik maar weinig van de naar gerefereerde films, dus deed het me waarschijnlijk wat minder dan sommigen hier. Voor de rest vond ik het visueel weinig bijzonder, en de soundtrack staat me al niet eens meer bij.

Tamelijk irritante film dus. 2,0* voor het goede eerste halfuur en enkele leuke scenes, de rest is saaiheid in het kwadraat.

Ondertussen alweer de derde of vierde keer dat ik deze film gezien heb, staat nog steeds als een huis. Een film waarmee Refn zich zowel bij het meer arthouse georiënteerde publiek als bij de 'mainstream kijker' populair maakte. Voor zo'n beetje elke doelgroep valt er ook wel wat te halen uit deze film.

Het verhaalt blijft simpeltjes, waar de film juist ook deels zijn kracht uit put. Maar het blijft toch vooral de sferische invulling die het verhaal naar een hoger plan tilt. De betoverende soundtrack (de hierboven genoemde nummers vooral) die steeds de juiste, magische sfeer weet te bewerkstelligen, het ingetogen spel van de acteurs, de lumineuze shots; het blijft een genot voor het oog en oor. En zowaar een romance die me niet klef, maar juist oprecht en eerlijk aandoet. De chemie die Gosling en Mulligan naar het scherm weten te vertalen is van haast ongekend niveau.

Niet Refn's meest 'uitdagende' film, wel één van zijn beste. Hoe een redelijk simpel rechttoe-rechtaan verhaaltje steeds zó'n emotie weet op te roepen, het blijft wonderbaarlijk. 4,5* blijven staan. Alles klopt aan Drive.

Oerdegelijk inderdaad, helaas blijft het daar dan ook bij.

Had deze al een tijdje in het vizier, ofschoon ik er eigenlijk maar geringe verwachtingen van had. Hield m'n hart al vast toen ik zag dat Gandolfini van de partij was, aangezien ik aan dat quasi-stoere maffia/gangster geneuzel doorgaans een broertje dood heb. Maar dat viel alleszins mee. Kwamen wel wat stereotiepe, bebaarde balkanboefjes voorbij hoppen, maar die waren redelijk te pruimen.

Met het sfeertje weet Roskam wel raad; dat zit er al aanvankelijk goed in. Naast Hardy's rol, alsmede die van Schoenaerts, is dat dan ook waar ik het meest positief over gestemd ben. Ik zie dat ik, tot mijn opluchting, niet de enige was die het verhaal wat aan de diffuse en vage kant vond. Van bepaalde gebeurtenissen was het hoe en waarom me niet even helder. Maar goed, het feit dat het verhaal an sich me aanvankelijk al niet bij de lurven greep kan daar een rol in spelen. Het ietwat trage, doch aardige sfeertje compenseert dat gelukkig. Al is het, als puntje bij paaltje komt, op audiovisueel vlak iets te futloos om écht te doen intrigeren.

Voorts nog een minpuntje: het nogal weeïge einde, dat de film als een nachtkaars doet uitdoven. Verder wel aardig dus, voornamelijk omwille van het acteerwerk en de nodige sfeer. Naast dat deed het me niet heel veel. Daar was het wat te braaf en te doorsnee voor. Hopelijk bevat Rundskop, die er binnenkort aan gaat geloven, al wat meer bravoure. Krappe 3,0*.

Fijn tweede deel uit de onofficiële trilogie. Uit het eerste shot kun je eigenlijk al herleiden dat het om een Andersson gaat, en vanaf daar is het slechts genieten geblazen. Aantal knalrake, hilarische scenes wederom, waarvan de eerste droomscene als exponent. Maar ondanks dat ook dit weer een heerlijk droog rariteitenkabinet was, vond ik Songs from the Second Floor nét iets beter. Die film was nog een pak neerslachtiger, nog cynischer, en nog scherper. Deze film neigde vaak naar een soort joliger sfeertje, wat mede dankzij de clowneske muziek kwam. Verder absoluut genoten. Ruime 3,5* voor nu.

Meer dan waardig derde deel. Wel de minst toegankelijke van de drie denk ik, de humor is hier namelijk nóg een pak droger en scenes worden erg lang gerekt. Mij stoorde het niet, want ook hier was het van begin tot eind genieten geblazen van de absurde tableau vivants die Andersson voorschotelt. Gortdroog, cynisch, soms zelfs een beetje schrijnend. De scene met de ton slaven is misschien wel één van de meest indrukwekkende scenes die ik in tijden zag.

Roy Andersson is naast een uniek filmmaker ook een heel consistente, want qua niveau liggen alle drie de delen weinig uit elkaar. Binnenkort zijn debuut maar even opsnorren. 4* voor dit rariteitenkabinet, welke overigens alleen al egards verdient omwille van zijn geniale titel.