Opinions

Ijzersterke film. Later wel al beter gedaan door La Haine, maar nog steeds best indrukwekkend.

Prachtige rauwe schets. Inderdaad zeker wat voorspelbaar, maar toch erg krachtig, voornamelijk het einde. Gezeur over stereotypes begrijp ik niet helemaal. Hoe stereotype het allemaal ook over mag komen, veel figuren in dat soort omgevingen gedragen zich ook gewoon daadwerkelijk zo. Niks overdreven of wat dan ook, eerder erg realistisch.

Wat me verder vooral opviel is dat het er regelmatig ook visueel erg goed uit zag. Niet echt verwacht van een film als deze, maar sommige scenés waren voorzien van erg stijlvolle belichtingen en mooie kleuren. Ook het camerawerk is top. Misschien een beetje raar om de films te vergelijken, maar het deed me soms wat denken aan Elephant. Vooral de manier waarop er in bepaalde scenés wordt overgeschakeld tussen verschillende personages, en ze vervolgens even gevolgd werden door de camera.

Sterke film dus, die zeker een ruime 4,0* verdient.

Op papier best een aardig idee, maar het wordt allemaal wat te opzichtig gebracht en het timejump stuk kwam nogal gekunsteld over. Een regisseur die dit concept in wat betere banen had kunnen leiden had een hoop verschil gemaakt, nu voelt het wat afgeraffeld aan.

Audiovisueel redelijk, maar niet genoeg om echt te kunnen dragen. Spannend wil het, mede dankzij de nogal doorzichtige aard van de film, ook nooit echt worden, waardoor het als pure genrefilm ook niet helemaal weet te overtuigen.

Ook weer niet zó slecht als het gemiddelde doet vermoeden, maar hier viel meer uit te halen. 2,5*.

Ugh. Vreselijk inspiratieloos filmpje dat zelfs als mindless genrewerkje geen reet te bieden heeft. Dat het verhaaltje niet zo origineel is hoeft niet per se een struikelblok te zijn, maar qua verdere uitwerking scoort het gewoon nergens waar het in potentie nog had kunnen scoren. Weinig sfeer, ondermaatse acteurs, flauwe lore, domme twistjes en horrormomenten die vooral als verplichte nummertjes aanvoelen. En dan zo'n huis-tuin-en-keuken vogelverschrikker, dat je zoiets überhaupt nog in je film durft te stoppen met de verwachting dat mensen het eng vinden..

1,5* voor een verdwaalde aardige scene.

Tja, best een aardige film dit. Me echt bij de strot grijpen deed het niet moet ik zeggen, maar erg veel valt er niet op aan te merken. Veel Ellis herkende ik er overigens niet meteen in, want de sombere toon van deze film staat eigenlijk compleet haaks op de luchtige frivoliteit in een Cashback. Deze Metro Manila vind ik uiteindelijk wel nét iets beter.

Deed mij verder ook wel een klein beetje denken aan Slumdog Millionare, al kent deze film een wat meer down-to-earth aanpak. Het drama in de film is aardig uitgewerkt, maar echt veel smoelwerk heeft het nou ook allemaal niet. De moord op de hoofdpersoon kwam dan wel als een kleine verrassing, voor de rest zal het qua plotverloop geen originaliteitsprijs winnen. Nergens wordt het echt heel hinderlijk of zo, maar dat had anders, cq beter gekund wat mij betreft.

Visueel is het over de gehele lijn gemeten wel mooi, al komen de écht mooie shots maar een beetje met mondjesmaat. Had al met al toch wat kleurrijkers en levendigers verwacht. Zelfde geldt voor de soundtrack; die ook best oké, maar doet een beetje identiteitsloos aan.

Waar de film punten mee scoort is het knappe acteerwerk en het best mooie einde. Tevens de scene die, naar mijn mening, het mooist in beeld gebracht werd. Kortom, Ellis is zeker geen verkeerd regisseurtje, maar zijn films doen me vooralsnog nou ook niet bepaald van m'n stoel lazeren. Wellicht dat The Brøken hogere ogen zal gooien. Kleine 3,0*.

Ademt werkelijk sfeer en haast elk shot is er één om in te kaderen. Dit vergezeld met een passende, duistere soundtrack zorgde zeker voor een intrigerende kijkervaring. Het verhaaltje, of eerder: de aperte aanwezigheid ervan, stond me soms een klein beetje tegen. De visuele pracht van deze film was denk ik nóg beter tot zijn recht gekomen in een wat abstracter/minimalistischer verhaal. Maar desondanks erg van genoten van de sfeervolle dystopie die hier geschapen werd. 3,5*.

Waaraan het precies ligt vind ik lastig te zeggen, maar waar White Epilepsy me nogal koud liet wist dit tweede deel uit Grandrieux' experimentele trilogie me wél helemaal te overtuigen. Op zich is deze film even experimenteel, maar voor mijn gevoel gebeurde er hier gewoon véél meer en komt de beoogde sfeer veel beter over.

In het begin had ik nog mijn twijfels, maar hoe langer de film duurde, hoe meer ik gehypnotiseerd werd door de beeldenstroom die Grandrieux hier voorschoteld. Bevreemdend, bij momenten zelfs best creepy. Weird kronkelende lichamen die op ten duur zo vervormd worden dat het enkel nog abstracte hompen vlees lijken, in elkaar overlappend en morphend, met daaronder een geluidsband die bestaat uit vreemde omgevingsgeluiden, onmenselijk gegrom en zo nu en dan wat ambient. Helemáál om was ik nog niet tot de laatste 10 minuten intrede deden. Op dat moment wordt de film ronduit angstaanjagend. Die vreemde blik die je door je scherm heen aan lijkt te staren, de soundtrack die agressiever en luider wordt, ik kan me alleen maar voorstellen hoe (nog) veel effectiever deze film op groot scherm moet zijn geweest.

Een voorzichtige 4,5*.

Wat een chaotische janboel zeg. Maar wel enigszins amusant - soms nog net wat meer zelfs. Al kon ik de humor slechts gedeeltelijk smaken helaas, en aangezien de film de meeste van z'n troeven daarop gooit was er van spanning, sfeer, of engheid nauwelijks sprake. Slechts sporadisch een flink lachstuipje, dat wel.

Verder sluit ik me aan bij mijn bovenbuurman; erg veel heeft het niet om het lijf, en de film probeert van alles zonder erin te slagen, meestal. De aanwezigheid van een geweldige Nahon, wat guitige scenes, en het leuke mopje maken echter een hoop goed, wat me nog net over de streep weet te trekken om een 2,5* uit de delen.

Arthouse-horror die zowel op Arthouse als op Horror vlak te weinig gas durft te geven. Zo zou ik het oeuvre van Aster in zijn geheel eigenlijk wel kunnen omschrijven. Het is duidelijk een regisseur met enige pretenties en die meer wilt maken dan ''slechts'' een genrefilm, maar het blijft op elk denkbaar vlak toch teveel vis noch vlees.

Op zich niet moeilijk te bedenken waarom zijn films zo aanslaan, ook deze Midsommar probeert weer van een hoop walletjes te eten en heeft voor ieder wel wat te bieden. Voor de horrorbuffs worden er genoeg typische horror tropes ingezet, voor gorehounds valt er genoeg te rapen en ook de high-brow arthouse fan die normaliter niks met horror heeft komt ook aan zijn trekken dankzij de zwierige cinematografie, symboliek en gewichtig traag tempo. Voeg daar nog een scheutje absurdisme en wat humor aan toe en je hebt een film die een redelijk breed publiek bedient. Voor mij ligt daar echter precies een beetje het minpunt, zie veel liever een regisseur die zich vol overgave op één stijl of idee stort ipv een verwaterde brei als dit.

Nu moet ik zeggen dat ik deze wel wat beter kon hebben dan Hereditary. Pugh is echt ijzersterk en ondanks dat ik niet helemaal wild wordt van de cinematografie ziet het er wel consistent stijlvol uit allemaal. Ook de keuze om de film grotendeels gewoon in daglicht te draaien pakt goed uit, zorgt bij momenten wel voor een apart sfeertje. Ook wat aangename humor en lollige absurde momenten, al blijft de handrem er uiteindelijk te veel op. Meest evident is dit nog tijdens de drugs/hallucinatie scenes, leg ze naast een pak 'm beet Noé en het wordt pijnlijk duidelijk hoe saai Aster's regie is op dat vlak. De meer absurdistische scenes zijn al wel wat leuker, maar vaak ook een beetje de typische perikelen die je zou verwachten van een film over een gestoorde cult/commune. Ook daar weet Aster gewoon nergens écht te verrassen wat mij betreft, al zal het voor de gemiddelde filmhuisganger wellicht allemaal heel shockerend en ''weird'' zijn.

Toegegeven, de eindscene is best indrukwekkend en deden me twijfelen om 3,5* te geven, maar over de gehele lijn vind ik het daar net te minnetjes voor. Dat Aster talent heeft zal ik niet ontkennen en binnen die hele zogenaamde ''elevated'' horror hype is dit nog één van de betere, maar ik betwijfel of zijn films me ooit echt zullen liggen.

Verrassend sterke Balaguero.

Vaak hoeven dit soort Spaanse horror/thrillers van mij niet zo. Doorgaans van die gezapige keurslijf producties. Nu is dit ook geen grensverleggende of intense cinema, maar wel een origineel, creepy filmpje met een lekker bits randje en een geweldig concept.

Vooral Tosar zet een formidabele rol neer. Constant zit je met ambivalente gevoelens tegenover zijn personage. Enerzijds is het - allicht - een perverse, hufterige voyeur, anderzijds betrapte ik mezelf er toch meermaals op met hem mee te juichen. Het einde, waarin-ie duidelijk als winnaar uit de bus komt, is dan ook meer dan bevredigend. Heb sowieso wel een boontje voor films waarin de klootzak/badguy lekker zege mag vieren, goede keuze.

Visueel voldoende, de soundtrack is helaas wel wat braafjes. Uiteindelijk is het ook geen écht overdonderende film, maar wél eentje die me zonder moeite aan het scherm wist te kluisteren en me als een zeer bevredigd kijker achterliet. Eén van de betere Spaanse films die ik zoal gezien heb. Ik zat even in dubio over of ik nou 3,5* of 4,0* zou geven, maar geef hem uiteindelijk toch maar het voordeel van de twijfel. Kleine 4,0* (3,75* zou ideaal geweest zijn).

Nooit verwacht dat ik ooit nog eens 4* of hoger aan een 'animatiefilm' uit zou delen, maar deze heeft het dubbel en dwars verdiend. Prachtig filmpje! Uitermate knap gemaakt, uitermate schattig. Lekker gespeend van dialogen, alsmede moraaltjes en dat soort onzin. Kunnen pixar en consorten nog wat van opsteken.

Verder een resem aan geslaagde grapjes, een hoop saillante details, en een verzameling aan olijke diertjes: naast de mieren komen er nog genoeg andere insectjes/diertjes langs, waardoor het nergens eentonig of repetitief aanvoelt. Zal me overigens niks verbazen mochten de filmmakers aan arachnofobie leiden, want treurig genoeg komen de spinnetjes in deze film er beide erg bekaaid vanaf .

Maar een subliem vormgegeven, aandoenlijke animatiefilm dit. Al is het dus eigenlijk lang geen 100% animatie, maar soit. Kleine 4,0*.

Weinig verheffend filmpje dit. Nochtans bleef ik wel enigszins geboeid kijken, al was het maar omdat ik in de veronderstelling bleef dat de film toe werkte naar een apotheose, of iets in die trant. Maar het wachten wierp zijn vruchten niet af. De film kabbelt op een slakkengangetje voort richting eindstreep, en achteraf kreeg ik niet écht het gevoel naar iets indrukwekkends te hebben zitten gluren.

Op z'n best is de film een aardige klinische registratie van de navrante omstandigheden binnen de Mexicaanse samenleving, maar emotioneel deed het me gewoon bar weinig. Filmisch ontstijgt het de middelmaat eigenlijk ook niet; op geen enkel vlak springt het er echt uit. Rest enkel sterk acteerwerk - één van de weinige elementen die Miss Bala op de been houdt, en ervoor zorgt dat het niet in een compleet snore-fest ontaard. Kleine 2,5*, had meer verwacht.

Zo'n film waar ik even stil van wordt. Deed me enigszins denken aan A Hole in My Heart, al is die film een stuk explicieter terwijl deze film vooral absurd en grotesk is. Wat de interpretatie van deze film betreft sluit ik me in grote lijnen aan bij Onderhond. Het lijkt me een soort 'de mensheid op z'n primitiefst', waarbij gevoel boven ratio primeert en taboes onbestaanbaar zijn. Er wordt gesproken door middel van instinctieve handelingen (iets zeggen wat de ander niet bevalt = klap voor je smoel), en als je je een beetje probeert te verplaatsen in het primitieve wereldje van de personages lijken bepaalde acties niet eens zó onlogisch of ongrijpbaar.

In ieder geval: indrukwekkend. Een fascinerend van de pot gerukt melodrama voorzien van geweldige acteerprestaties en spaarzaam maar sterk gebruik van soundtrack. Pas mijn eerste kennismaking met Ki-Duk, tevens ook de eerste Aziatische film die bij mij een 4* of hoger scoort (al heb ik er dan ook nog niet zoveel gezien).

Deed het hem voor mij ook niet echt.

First things first; het schermformaat. Snap de intentie er wel van, maar helaas vind ik het gewoon lelijk. De scenes waarbij de film even overschakelt op normaal beeld behoren dan ook meteen tot de beste van de film. Het gaat gelukkig ook wel wennen op ten duur, maar zorgt er toch voor dat de film grotendeels niet echt uit de verf komt.

Het acteerwerk mag dan wel degelijk zijn, de personages an sich deden mij écht helemaal niks. Dorval is een ordinaire tang, en Pilon geeft het begrip ''overacting'' een nieuwe dimensie. Arno74 had het al over veel geschreeuw in het eerste halfuur, en dat wordt er nou niet bepaald beter op. Nu zijn dit soort gezinsdramas sowieso al niet echt mijn ding, maar de melodramatiek had zo nu en dan wel iets ingeperkt mogen worden.

Qua soundtrack gaat de film vaak nogal van de hak op de tak, hoewel op zich wel adequaat. Voornamelijk dan de ambient muziek dan, want die irritante hitjes tussendoor hadden ze voor mijn part achterwege mogen laten.

Een aantal scenes zijn nog wel het kijken waard, zoals die dagdroomscene. Voor de rest vermaakt het allemaal wel enigszins, maar waarom deze zo opgehemeld word is me niet echt helder. Kleine 2,5*.

Sterke film. In de beginfase zul je je door wat, wellicht functionele, banaliteit heen moeten slaan, maar het wachten werpt zijn vruchten beslist af.

Monsters is zo'n film die aanvankelijk een vrij orthodoxe formule volgt, maar na een tijdje laat blijken meer in een huis te hebben dan alledaagse zondagmiddagfiller. De twee hoofdrolspelers spelen overtuigend, wat haast innovatief is voor een film als deze. Normaliter dienen zulk soort figuren louter als slachtvee, en hoop je smachtend dat ze maar al te spoedig het onderspit zullen delven. Hier was dat echter anders, en het slachtwerk blijft dan ook uit. Geen groteske hoeveelheden sfx geweld, geen kolderieke actie, het is Edwards duidelijk meer om de sfeer te doen.

En daar blinkt hij dan ook in uit, zeker vanaf het moment waarop Able en McNairy aan hun lot over gelaten worden in ''the infected zone''. De ambiance zit er daarna goed in, waarbij de visuele stijl en de sfeervolle ambient soundtrack de sereniteit die de film uitstraalt substantieel versterken. Voorts liet de krachtige eindscene me ook niet koud, waardoor het positieve aan de film uiteindelijk ruimschoots overheerst.

De aanloop had dus wel nét iets korter gemogen, maar voor de rest een lichtelijk apart en mooi werkje, dat vermoedelijk toch nog wel even in m'n geheugen gegrift zal staan. 3,5*.

Toch boven verwachting goed. Subliem acteerwerk en visueel zeker de moeite waard. Het 'leren zwemmen' is bijvoorbeeld erg mooi, maar ik herinner me ook nog zo'n scene waarin Chiron's moeder geld van hem vraagt (iets voor dat stuk eigenlijk), en er op een opvallende manier met close-ups gespeeld wordt. Had een heel apart effect.

Wel een beetje jammer van de saaie muziekkeuze. Ik snap dat ze niet teveel voor de 'makkelijke' keuzes wilde gaan (hip-hop), maar van dit soort belegen klassieke muziekjes werd ik ook niet warm of koud.

In tegenstelling tot sommigen vond ik de transformatie van Chiron in het derde hoofdstuk ook helemaal niet zo ongeloofwaardig. Het is zoals Belon zegt inderdaad. Achter die facade blijft evenwel een gevoelige en onzekere jongen schuilen. 3.5* voor nu.

Zelf was ik eigenlijk weinig met het ontcijferen van metaforen/symboliek bezig en liet ik me vooral overdonderen door het totale wtf-gevoel dat de film teweeg brengt. Heb in tijden niet meer zo verbijsterd in een bioscoop gezeten. De finale en de aanloop daarnaar is echt een geweldig grotesk stukje cinema waar zoveel kracht en energie vanuit ging dat ik me aan het einde helemaal murw geslagen voelde. Mede dankzij de dicht-op-de-huid stijl die voor nog een veel immersievere kijkervaring zorgt.

De kritieken alhier kan ik op zich wel plaatsen, maar deden voor mij niets af aan de overweldigende ervaring die Aronofsky hier voorschotelt. Een tikkende tijdbom die de laatste pakweg driekwartier op heerlijk onsubtiele wijze tot explosie komt. Grootse cinema. 4,5*.

Fijne film, kwam er wat moeilijk in bij het begin, maar uiteindelijk enorm genoten.

Visueel is de film een feestje. De ene na de andere prachtscene wordt op het scherm getoverd, allerlei originele, leuke vondsten en beeldgrapjes, die me erg aan Jeunet deden denken, alleen dan in een compleet andere setting. De soundtrack sluit hier al even perfect op aan meestal. Soms tijdens de liefdesscenes kon het wat minder melig vind ik persoonlijk, maar die koddige, vrolijke nummertjes (Sandman nummer) tussendoor waren dan wel weer geniaal. Je kunt aan alles merken dat Van Dormael een creatieve geest is. Nooit gaat de film vervelen, en er is altijd wel wat leuke details te vinden die in het oog springen.

Enkel het jeugdgedeelte van Nemo vond ik wat minder. Ook hier wel weer een aantal leuke visuele vondsten en komische momenten, en snap ook wel dat dit gedeelte noodzakelijk is voor de film, maar ik ging me wel wat ergeren aan het zoveelste ''i love you'' gezanik en werd het wat té zoet af en tel. Ook die kinderacteurs/actrices wekte wat irritatie op, al geef ik toe dat ik dat al snel heb. Jared Leto zelf deed het wel erg goed vond ik. Voordat ik hem echt veel had zien spelen dacht ik altijd maar dat dat zo'n typische ''handsome guy'' was die enkel populair was om z'n bandje, maar blijkt toch een behoorlijk sterk acteur te zijn juist, met tevens een goede filmsmaak.

Verder dus wel enorm genoten. Uiterst schattige, leuke en originele film. Het hele concept is misschien wat te ambitieus voor een film van dik twee uur, maar toch zeker wel een kleine 4*.

Best leuk eigenlijk. Zo infantiel als het maar zijn kan natuurlijk, maar met Rockwell en Kendrick heeft de film een genietbaar duo. De humor is verder quirky, de actiescenes lekker slapstickerig, het script slaat als kut op dirk, maar al met al amuseert de film kostelijk en hou je er toch een fijn gevoel aan over. Kwalitatief verstand op nul vermaak. 3*.

Geweldige Lynch wederom. Mensen die achter elke scene of gebeurtenis in deze film de zogenaamde betekenis en/of logica gaan zoeken snap ik echt niet en sluit me wat dat betreft aan bij wat NYSe hierboven al zei. Gewoon genieten van de heerlijke bizarre sfeer, ijzersterke scenes en er vooral niet teveel achter alles gaan zoeken is voor mij persoonlijk het best. Geldt trouwens ook voor Eraserhead, Inland Empire etc. Gewoon puur sfeer opsnuiven.

Zoals ik al zei is de film gewoon een heerlijke aaneenschakeling van stuk voor stuk geweldige, bizarre scenes. Hoogtepunt is de dinner scene bij winkie's aan het begin. Ik heb behoorlijk wat horror gezien, maar deze scene wist me gewoon zo in spanning te brengen, iets wat ik echt maar zelden voel bij films. Je weet vanaf dat die man over z'n droom gaat vertellen eigenlijk gewoon precies wat er gaat gebeuren, wat het tegelijkertijd zo vreselijk eng maakt. Knap.

Verder word de sfeer in deze film (en in wel meer Lynch films) gewoon grotendeels in stand gehouden door de geweldige soundtrack. Vanuit bijna elke scene in de film gaat een soort ondergrondse dreiging, althans, dat voelde ik. Zelfs bij de wat vrolijkere, luchtigere scenes in de film merk je gewoon dat er iets niet helemaal in orde is ofzo. Behoorlijk knap gedaan. Waar de meeste horrorfilms niet in slagen bij mij, doet deze (non-horror) film het perfect. Hele sterke film en daarom 5*.

Mwah, ben persoonlijk niet zo'n zombiefilm idolaat, dus het kwam niet als een verrassing dat dit vehikel niet zoveel indruk maakte. Hoewel er zat slechtere films te vinden zijn in het genre, breekt ook Mutants geen potten.

Ternauwernood behoeden de audiovisuele kwaliteiten de film nog van een onvoldoende; hoewel nergens geniaal ziet het er visueel consequent verzorgd uit en brengt de camera de actie accuraat in beeld. Het sfeertje is hierdoor niet slecht, maar hooguit redelijk.

Verder is het gewoon je gebruikelijke zombiefilm, inclusief aanzienlijk hoog B-gehalte. Vooral richting slotfase begint armoedigheid de boventoon te voeren, met als dieptepunt de potsierlijke scene waarin zombielief plotsklaps passief lijkt te worden eens herenigd met zijn vrouwtje. Wát een clowneske vertoning, om nog maar te zwijgen over het obligate geneuzel op het einde, waarin de perfect getimede helicopter op de valreep ter redding komt. Zwanger of niet, wat mij betreft had onze Sonia zombievoer mogen zijn.

Kent z'n kwaliteiten wel, maar wordt veel te flauw en melig ingeblikt. Middelmaat troef, 2,5*.

Eigenlijk wat meer van verwacht, maar niettemin een aardige film.

Waar de film in excelleert, is op visueel gebied. Vele mooie shots, feilloos aan elkaar gemonteerd, en prachtig kleurgebruik. Helemaal overdonderd werd ik niet, maar zeker een erg aangename stijl. Qua soundtrack is de film wat wisselvalliger. Soms mooi en gevoelig, maar bij die jazz-achtige riedeltjes krijg ik vaak meer de neiging om in slaap te vallen.

Helaas is het acteerwerk niet zo hoogstaand. Jones is op zich niet slecht, maar nogal een gruize muis, Portman mist alle uitstraling voor dit soort rollen, en Weisz was gewoon fucking irritant. Law irriteerde juist voor een keertje niet. Verder vond ik de tweede helft stukken beter dan de eerste. Weet niet precies waarom, maar het duurde wel eventjes voordat de film me echt kon boeien. Misschien omdat de film gaandeweg visueel steeds beter werd, en ik het stuk met die politieman wat saai vond.

Aardige film dus, waar wel meer uitgehaald had kunnen worden. 3,0* dan maar.

Eerste Maddin. Een aparte, passievolle, maar wel wat onevenwichtige film wat mij betreft. Wanneer Maddin de sfeer laat spreken is My Winnipeg op z'n best. Gruizige zwart-wit beelden, mijmerende voice-overs en vooral veel, heel veel sneeuw. Bij momenten best fijn om, net zoals de hoofdpersoon, lekker weg te dromen en de stream of consciousness rustig over je heen te laten komen.

Jammer genoeg worden de fijnere momenten meer dan eens opgevolgd door saaiere scenes waarin er veel te veel over de historie uitgeweid wordt. Zo'n halve bloemlezing over één of ander ijshockeystadion wist bijvoorbeeld maar matig te boeien. Ik snap dat het onderdeel is van de door Maddin verbeelde passie voor de stad, maar het was mij iets te uitleggerig/verhalend. En zo zijn nog wel een paar van dat soort uitglijders die de 'flow' van de film een beetje ondermijnen. Wél geslaagd vond ik de gereconstrueerde jeugdfragmenten, daar had ik nog best wat meer van willen zien eigenlijk.

Wisselend succes dus, maar zeker de moeite waard om een keer gezien te hebben. 3*.

Knappe film inderdaad. Meest opvallende is nog hoe Araki er met verve in slaagt een precair onderwerp relatief luchtig te verfilmen. Nergens pathetisch of overdreven melancholisch. Mede te danken aan een aantal lichtelijk surreële uitstapjes, die vergezeld gaan met dromerige soundscapes. Zo'n openingsscene is bijvoorbeeld erg mooi. Daartegenover passeren er echter ook enkele pijnlijke, nare scenes die revue, die dan weer volkomen haaks staan op de dromerige momenten.

Wel een film die - ondanks de sterke opening - wat tijd nodig heeft om op gang te komen, maar gelukkig werpt het wachten zijn vruchten af. Verder een ijzersterke performance van Levitt, al hoeft de rest van de cast niet veel voor hem onder te doen.

Aldus een film met een sterk, aangrijpend verhaal, dat dankzij de eigenzinnige hand van Araki nog wat extra's meekrijgt. Kleine 4* zijn dan ook verdiend.