Opinions

Tja, haat het om het toe te geven, maar vond het gewoon een prima film.

Natuurlijk is het best sentimenteel, ligt het anti-racisme sausje er wel erg dik op af en toe, en begon ik het moralistische gebabbel op ten duur ook wel wat irritant te vinden. Dat zijn dan ook meteen de punten die me afhouden van een écht hoge waardering.

Verder beviel hij me wel. De vergelijking met Magnolia is natuurlijk snel gemaakt, al vind ik dit zo'n honderd maal beter. Crash heeft audiovisueel namelijk nog het één en het ander te bieden, waardoor je niet de hele film lang het gevoel hebt naar een saai soapserietje te zitten kijken, zoals in Magnolia wel het geval was. Zo is de soundtrack regelmatig erg sterk, alhoewel soms wat te klef, en ziet de film er visueel prima uit, dankzij o.a. mooie belichtingen. Voorbeeld was de scene met het dochtertje. Eigenlijk ontzettend overdreven en klef, maar vooral door de vormgeving vond ik het toch een best mooie scene.

Ietsje minder huilie huilie was fijn geweest, maar uiteindelijk een best sterke film. 3,5*.

Mweh, aardig probeerseltje, maar verre van geweldig. Al is het wel leuk dat Nederland als filmland eens wat experimentele trekjes vertoont.

De zwart-wit fotografie wisselt een beetje; soms mooie, sfeervolle shots, soms wat kaal en flets. Persoonlijk vind ik Amsterdam ook geen bijster mooie stad dus dat hielp ook niet echt mee. De soundtrack is echter van ander allooi en dissoneert meestal sterk met de beelden. Hier en daar wat degelijke melodietjes, maar soms was het ook gewoon niet om aan te horen. Alsof er één of andere dikke strontvlieg in je oor zat te zoemen.

Verder min of meer eens met wat er reeds boven mij gezegd werd. In se een verdienstelijke poging, potentieel is onloochenbaar, maar 't is allemaal niet zo heel verheffend uiteindelijk. Ondanks dat het een redelijk apart filmpje is zal-ie niet al te lang beklijven vermoed ik. 2,5*, krap.

Geestig, maar niet vaak genoeg.

Vooral de eerste helft van de film voelt redelijk fris aan. Toledo doet het gewoon verdienstelijk als gladjanus pur sang, de muziekkeuze is wat banaal, maar op zich best convenabel; van een eenvoudig, komisch filmpje als dit verwacht ik natuurlijk ook niet direct een hoogstaand audiogedeelte. Verder blijft het lekker schalks, en waaien er een paar geslaagde grapjes langs.

Echt vervelend wordt de film nooit, maar zodra de schabouwelijk lelijke Lourdés aan de haal gaat met het lijk, nam het niveau geleidelijk een tikkeltje af. De film neemt weldra kluchtige vormen aan; op zich geen kwalijk iets, maar echt geweldig werd het allemaal niet uitgewerkt. Voornamelijk de reducerende grappendichtheid en de ietwat suffe voorspelbaarheden zorgen ervoor dat de gaandeweg toenemende bombarie me minder aangreep. Gelukkig dat de speelduur nog binnen een aanneembare zone bleef; langer was namelijk nefast geweest.

Ruime 2,5*, wel leuk voor een keertje, maar niet meer.

Aardig geconstrueerd plotje, deed erg veel aan Triangle denken. Helaas laat de film behoorlijk snel in zijn kaarten kijken en begint de boel gaandeweg - samen met mijn interesse - te stagneren. Daarnaast oogt de look van de film wat goedkoop, en is de soundtrack van het type olifant in een porseleinkast.

Verder is het geen desastreus slechte film, écht vervelen was er niet bij en met name het eerste uur wil het zaakje nog wel vlotten. Maar indrukwekkend is een ander verhaal. 2,5*.

Redelijk.

Begon helaas beter dan dat het eindigde. De ietwat flauwe vampier 'twist' doet wat voorbarig intrede, waardoor de mystiek van voorheen meteen uit het raam gegooid lijkt. Sowieso ook een verhaaltje dat niet zoveel potten breekt, echter wél geserveerd met sfeer. Competent geschoten, beetje vergelijkbaar met de grootschalige aanstroom Spaanse horrors van het laatste decennium. De soundtrack brengt soms een nogal misplaatste bombast met zich mee; bij wijlen knaagt het wat aan het gezette sfeertje, helaas.

Meer dan acceptabel acteerwerk verder, om dan nog maar wat positiefs op te noemen, en oh ja, Perlman wist - met zijn notoire gorillagestalte - voor een paar lachstuipjes te zorgen. Maar er is eigenlijk niks wat de film écht tot een hoger niveau weet te tillen. Middenmotertje aldus. 2,5*.

Sterk filmpje dat hier - en overal eigenlijk - helaas maar weinig bekendheid geniet. Film die op de één of andere manier een zeer integere schets van een seriemoordenaar weet te weergeven. Pierre's gruweldaden zijn natuurlijk op geen enkele manier te billijken, maar toch kon hij ergens op mijn empathie rekenen. Mede dankzij het ijzersterke spel van Lelté en de dikwijls interessante visie op zijn personage. Soms ondersteunt door een interne voice-over die Pierre's gedachtes verwoorden, soms spreekt louter zijn expressie al boekdelen.

Halverwege lijkt de angel wat uit de film te verdwijnen, maar tegen het einde aan passeren er weer wat sterke scenes de revue. Die interrogatie-scene bijvoorbeeld. Om écht hoog uit te vallen had de audiovisuele uitwerking minutieuzer gemogen; op beide fronten kent de film zijn momenten wel, maar zeker de soundtrack leek me soms niet helemaal conform de sfeer (accordion gejengel, mnee). Wél wordt er vaak effectief gebruikt gemaakt van het wegvallen van geluiden, wat soms indrukwekkende stiltes opleverde.

Kleine 3,5*.

Vreemd filmpje. Wist niet zo goed wat er nou van te maken, al vond ik het niet super indrukwekkend denk ik. Best boeiend wel tot op zekere hoogte, resem lollige personages en een soort vreemde, latente spanning. Beetje te vrijblijvend om écht sterke impressies achter te laten alleen. Raarste moment van de film vond ik nog de plotselinge jumpscare die na zo'n 20 minuten werd ingezet. Geen idee wat daar nou de bedoeling van was, maar verrassend was het wel.

Hele kleine 3* dan maar. Vond het wel intrigerend, maar uitblinken deed net net niet genoeg. Silva's overige films zullen binnenkort ook wel aan de beurt komen.

Zeer fraai, gek genoeg verwachte ik er niet bijster veel van, maar dit is minstens even sterk als mijn eerste kennismaking met Fliegauf.

Enigszins beklemmend gefilmde slice-of-life, waarin gaandeweg een soort latente spanning binnensluipt. Enerzijds profeteert de film zijn einde - min of meer - al aanvankelijk, anderzijds is nét dat wellicht wel de kracht aan de film. Er hangt constant een imminente donderwolk, een nevel van naderend onheil, en als kijker voel je dat evenzeer. Dit komt nog het best tot z'n recht zodra er - vlak voor slotakkoord - een onheilspellende stukje soundtrack intrede doet. De noodlottige schietpartij die zich voorts voordoet, is niet zozeer echt schokkend, maar gewoon treurig en redelijk confronterend. Fliegauf weet ook efficiënt aan de suggestiekaart te trekken gedurende de scene.

De reeds getrokken vergelijking met Elephant vind ik geen vreemde, ook Innocence dook een paar keer bij me op, voornamelijk vanwege de unheimliche sfeer en de natuur-takes. Indrukwekkende film aldus. Enige, welhaast verwaarloosbaar kleine manco, ligt bij het wat nodeloos inleidende tekstje. Maar zeker dikke 4,0*.

Gaap.

Amateuristisch b-filmpje, dat braaf alle genreclichés afloopt. Stel imbecielen die hun eigen graf graven, turbulent maar pover uitgevoerd camerawerk, en als 'horror' valt het al helemaal door de mand. Niet dat er per se - á la The Descent - monsters bij moeten komen kijken, maar de 'psychologische terreur' wordt ook maar flauw uitgewerkt. Soms wordt het zelfs een beetje lachwekkend, al waren de erbarmelijk slecht vertaalde ondertitels bij mijn versie daar ook debet aan.

Door o.a. deze factoren heeft de film dan ook nog eens te leiden aan een chronisch gebrek aan spanning. Uitstekend om in een slaapje te sukkelen dacht ik dus, ware het niet dat ik bruusk gewekt werd door dat hyperventilerende wijf. Zoutloos filmpje dus, met als enige pluspuntjes de fraaie locatie(s) en de aardige onderwater scene. De Spaanse horrors hebben doorgaans wel vaker aan ideeënarmoede te leiden, maar dit is een exceptioneel dieptepunt. Kleine 1,5*.

PS: vreemd ook trouwens dat het hele found-footage idee op het einde gewoon uit het raam gegooid werd. Opeens gaat de film daar op een conventionele stijl over.

Oh oh wat een drama. Heb eigenlijk zelden zo'n vreselijk voorspelbaar, fout en manipulatief eenrichtingsverhaaltje naar het scherm vertaald zien worden. Mijn verwachtingen waren niet al te hoog gespannen, maar dit tartte werkelijk alle verbeelding. Het had soms wat weg van een soort quasi-educatieve school-tv aflevering. Het plotverloop is na zo'n 15 minuten al zo klaar als een klontje en in het laatste halfuur kan de boodschap er maar niet vaak genoeg ingeramd worden. Dieptepunt was de scene vlak voor het einde waarin de hele school plotsklaps in protest komt tegen de stoute pestkopjes, en beurtelings iets zeggen in de trant van 'stop ermee, pesten kan pijn doen hoor!' Leek wel rechtstreeks uit één of ander slecht, obligaat anti-pesten reclamespotje te komen.

0,5* voor dit nuldimensionale, sentimentele, moraliserende wangedrocht.