Opinions

Nederlandse titel bij release: "Hij was een Fatsoenlijk Burger"

De verfilming van de gelijknamige roman van Vincenzo Cerami.

Giovanni Vivaldi is een plichtsgetrouwe functionaris bij een ministerie. Hij nadert de dag van zijn pensioen en na een welgevulde loopbaan met een uitstekende staat van dienst heeft hij slechts één doel meer in zijn leven: het geluk van zijn zoon Mario. Deze laatste staat op de drempel van het leven waarvan zijn vader altijd heeft gedroomd. De jongeman moet deelnemen aan een examen dat hem dezelfde graad en functie als zijn vader kan opbrengen. Opdat hij zou slagen is zijn vader tot alles bereid: hij smeekt, vernedert zich en koopt de toekomst van zijn zoon door geschenken uit te delen. Meer kan hij echt niet doen. Maar op de bewuste dag zal het noodlot die zorgvuldig voorbereide plannen brutaal verstoren. Een onverwacht voorval maakt het leven van de fatsoenlijke burger tot een tragedie. Tijdens een hold-up wordt zijn zoon door een verloren kogel dodelijk getroffen. Samen met de dood van zijn geliefde zoon stort ook de wereld van de vader ineen. Er rest voor hem nog slechts "Oog om oog, tand om tand". Daarom zal hij niet rusten vooraleer dat de dader gestraft is. Giovanni ontpopt zich tot een meedogenloze mensenjager, rechter en beul. De voltrekking van zijn wraak is een monsterachtig staaltje van menselijke wreedheid.

Bij de aanvang is de film een schattig Italiaans blijspel vol zelfspot. Langzamerhand groeit de prent echter uit tot een macabere komedie en een scherpe aanklacht tegen grenzeloze gewelddadigheid. Regisseur Mario Monicelli verbindt op meesterlijke wijze het eerste komische gedeelte met de bijna gruwelijke tweede helft. " Un Borghese Piccolo, Piccolo" is een huiveringwekkend document van de benepen burgermentaliteit.

De film werd in 1977 bekroond met 9 Awards en kreeg nog een nominatie voor de Gouden Palm. Alberto Sordi kreeg twee prijzen voor zijn schitterende vertolking.

Een topper, die absoluut een DVD release verdient.

Hij is uit op DVD in Italië, helaas zonder onderschriften.

Tijdens de opvoering van een avondconcert krijgt Paul, een ervaren fluitspeler, vreemde vizioenen, vergezeld van auditieve hallucinaties waardoor hij besluit te stoppen met spelen. Aan het bed van zijn moeder die op sterven ligt verneemt hij dat zijn overleden vader destijds naar Turkije is gereisd, waar hij de Meester-Muzikant heeft opgezocht. Paul wil te weten komen hoe zijn vader om het leven is gekomen en besluit zelf naar Turkije te reizen. Bij zijn aankomst ontmoet Paul Bilal, de enige onder de plaatselijke bevolking die bereid is met hem te spreken. Hij wordt gebracht naar een grot waar hij schrikt van een misvormde kleine persoon, die zijn halfbroer blijkt te zijn.

"Born of Fire" is een ego-tripperige, bizarre apocalyptische prent rijk aan allegorie en symboliek, fraai in beeld gezet maar moeilijk te begrijpen. Een vreemde film in de stijl van Alejandro Jodorowski's "Holy Mountain". Esoterisch. Ik zou hem eigenlijk nog een tweede keer moeten bekijken vooraleer een definitief oordeel te vellen. Maar ik kan er wel meer sympathie en waardering voor opbrengen dan voor de meeste andere recente Mondo Macabro releases.

Het verhaal de liefde (en haat) tussen twee cynische egoïstische mensen. Hun beide partners waren een stuk sympathieker. Ook bekend onder de titel "Deadlier Than the Male". Een vrouw, die alleen op geld belust is, is verliefd op haar schoonbroer, die dezelfde voorkeur(en) heeft. Hij is bovendien erg jaloers... Vertolkingen en regie zijn degelijk. Een uitzonderingetje voor de karikaturale rol van de oude, drankverslaafde vrouw.

Een knaap, wiens ouders gescheiden zijn, is getuige van het feit dat zijn vader door een weerwolf gebeten wordt. Een tijd later moet hij tot zijn ontzetting vaststellen dat zijn pa bij volle maan in een bloeddorstig wezen verandert. Er vinden een aantal gruwelijke moorden plaats. Niemand wil de jongen geloven als hij zegt dat zijn vader hiervoor verantwoordelijk is. Uiteindelijk komt het tot een klopjacht op het monster...

"The Boy Who Cried Werewolf" werd in 1973 in de Benelux uitgebracht onder de titel "De Vervloeking van de Weerwolf". Het is een nogal naïef horrorsprookje dat lijkt op een Disney-familiefilm. Het scenario heeft weinig verrassingen in petto. De weerwolf oogt goedkoop en werkt soms op de lachspieren. Niettemin straalt de film toch een zekere charme uit. Aan de beklemmende en ontroerende vertolking van Oliver Reed uit "Curse of the Werewolf" van Terence Fisher kan Kerwin Matthews echter zeker niet tippen.

De film is uit op blu-ray in de States. Een degelijke widescreen print met Engelse ondertitels van Shout! Factory.

Een meisje aanvaardt een baan om als babysit voor een zoontje te zorgen van een echtpaar dat woont in een afgelegen immens gotisch huis, bijna een kasteel. Tot haar verbazing blijkt het echter een pop te zijn, want de zoon is overleden en om het rouwproces te verwerken heeft het koppel een pop genomen, die met liefdevolle zorgen omringd wordt. Maar al vlug blijkt dat die pop niet zomaar een levenloos object is... Het prachtige statige herenhuis zorgt hier toch wel voor een heerlijke sfeerschepping. Dit wordt ondersteund door de prachtige beelden en de goede muziek. Er zijn enkele effectieve schrikmomenten. De speciale effecten kunnen echter niet tippen aan het meesterlijke Dolls (1987) van Stuart Gordon. Daar kwamen de poppen daadwerkelijk tot leven. Het neemt echter niet weg dat "The Boy" een goede horrorthriller is als je hem onder ideale omstandigheden kunt bekijken, d.w.z. zonder gestoord te worden door onnodig gelach van idiote toeschouwers die alleen maar aan zichzelf denken en roet gooien in het angstklimaat in de cinemazaal. Elke film, hoe goed ook, wordt hierdoor kapotgemaakt. Alleen daarom geef ik er de voorkeur aan zo mogelijk thuis alleen ongestoord te kunnen kijken voor het maximale effect.

Wetenschappers vinden een ongelofelijke machine uit, die eens dat hij aangesloten is op de hersengolven van een mens hem de indruk geeft dat hij de gewaarwording van iemand anders zelf ervaart. Van onschuldige sensaties zoals een duizelingwekkend ritje op een rollercoaster tot erotische prikkels en zelfs de doodstrijd. De geleerden moeten echter hun uitvinding beschermen tegen militaire doeleinden.

Dit uitstekend idee werd door Douglass Trumbull, een meester van de speciale effecten (denk maar aan Blade Runner en Close Encounters), getransformeerd tot een meeslepende en bijzonder spannende film. De prent kaapte twee prijzen weg en kreeg nog meerdere nominaties. Dit was Nathalie Woods’ laatste rol, er moesten zelf enkele opnamen gebeuren na haar dood, zodat we dan alleen haar rug zien. Na vele jaren heb ik het subtiel geregisseerde “Brainstorm” eens herbekeken en ik was nog steeds onder de indruk. Een sciencefiction-thriller die niet mag gemist worden.

De muziek van Henry Mancini klonk mij bekend in de oren, ik vraag mij af of ik de film vroeger ook al eens niet gezien heb. Als komedie vond ik de film "Breakfast at Tiffany's" niet echt geslaagd. Sommige gags zijn flauw, en de vrijwel onherkenbare Mickey Rooney is ronduit irritant. Hij heeft duidelijk betere tijden gekend. Audrey Hepburn mag dan nog een bevallige verschijning zijn, ze is bijlange niet zo aantrekkelijk en sympathiek als in bvb "Roman Holiday". Als jongedame die er alleen op uit is om met een rijke man te trouwen kon ze mij niet bekoren. De kat viel echter wel in mijn smaak.

Timi is getrouwd met de mooie Bridget en gezegend met een dochter. Hij keert terug naar Nigeria met een interesse in gemeenschapswerk. Hij is diepgelovig en toegewijd aan het evangelie, maar door een tragische gebeurtenis verandert zijn leven en wordt hij een kluizenaar die niets meer van God wil weten. Jaren later komt de jonge Elijah bij hem werken als huisknecht. Hij worstelt om een hartelijke relatie op te bouwen met de inmiddels oude Timi en een romantische relatie met Anna, terwijl hij probeert het lang verdwenen religieuze elan in de gemeenschap nieuw leven in te blazen. Stilaan verdwijnt bij Timi de bitterheid in zijn hart en gaat hij van Elijah houden als zijn zoon. Maar Elijah heeft helaas gezondheidsproblemen.

De visuele aantrekkingskracht van de film is een pluspunt. Cardoso's cinematografie legt het prachtige landschap vast dat de oude stad Ibadan en de binnenruimtes van de personages definieert. Hoewel het script niet perfect is inzake geloofwaardigheid wist de film me toch te ontroeren. Al bij al een goede film.

Na de Tweede Wereldoorlog en de Watersnoodramp had Nederland voor veel jonge vrouwen nog weinig te bieden. Het was een tijd van onzekerheid. Ada, Esther en Marjorie besluiten te emigreren naar Nieuw-Zeeland om daar te trouwen. Op het vliegtuig maken ze kennis met de 25-jarige Frank, een knappe man maar ook een hartenbreker, die een rol zal blijven spelen in het leven van elk van de dames.

Mooi romantisch drama met fraaie beelden en landschappen, gefilmd in een intelligente flashbackstructuur. De cast is sterk en het script intelligent. De regisseur gebruikt voor de drie tijdsvlakken die het verhaal bestrijkt een eigen kleur en camerawerk, waardoor je onmiddellijk aanvoelt in welke tijd het onderdeel zich afspeelt. ‘Bride Flight’ bevat een aangename mix van drama, nostalgie, liefde en humor. De prent sleepte heel wat Awards in de wacht.

Olle Hellbom's "Bröderna Lejonhjärta" is het verhaal van een broederliefde: de innige vriendschap tussen de knaap Karl en zijn oudere broer Jonathan trotseert de dood en grijpt er als het ware over heen. Het boek eindigt met een kinderzelfmoord en deed destijds bij heel wat pedagogen veel stof oplaaien. Persoonlijk heb ik de film evenwel ervaren als een poging van de regisseur om de dood wat dichter bij het leven te brengen. In de jaren vóór de film werd uitgebracht werd de dood verbannen als taboe uit het leven van het kind, later probeerde men het overlijden als een essentieel deel van het leven te integreren. Zo wordt de dood hier bekeken als een overgang naar een intense en diepe gelukzaligheid en kun je het hele sprookjesgedeelte in kleuren beschouwen als de hallucinante en mystieke ervaring van de stervende Karl. "Broderna Lehonhjärta" is een erg mooie sprookjesfilm waarin het kind op een fijngevoelige manier geconfronteerd wordt met het feit dat het ook moet leren leven met lijden en dood. Prachtig gefotografeerd en geakteerd, met een wondermooie muziekscore. Een topper.

Een echtpaar met een kind arriveren in een godvergeten landelijk dorpje dat geterrorizeerd wordt door een satanische sekte. Mensen worden er vermoord en kinderen verdwijnen. Blijkbaar moeten er offers gedaan worden om Satan te aanbidden. De angstsfeer is echter slechts gedeeltelijk geslaagd. De vertolkingen zijn redelijk goed maar het plot is soms nogal verwarrend.

Een Brits schip wordt in de Middellandse Zee tot zinken gebracht door de Duitsers en de overlevenden worden opgepikt door het Duitse schip, dat is beschadigd. Het legt aan in de baai van een verlaten rotsachtig eiland voor reparaties. Eén van de Britse overlevenden, Seaman Brown, steelt een geweer en ontsnapt uit het schip. Hij probeert de bemanningsleden naar verschillende plekken op het eiland te lokken en te beschieten. Hij hoopt op die manier ervoor te zorgen dat de herstellingen aan het schip lang genoeg duren zodat een ander Brits schip komt opdagen en de strijd verder kan zetten.

De realiteit de WOI was toch wel anders: het was een meer grimmige en genadeloze strijd. Het lijkt hier meer een avonturenfilm. John Mills in een van zijn eerste hoofdrollen zet een goede prestatie neer als de heldhaftige Britse marine zeeman. Sentiment en nationalisme zijn er in deze film evenwel dik opgelegd. De prent werd later omgedoopt tot “Forever England”. Maakt deel uit van een box set

John Mills - Centenary Collection Vol.2. Redelijke print in 4:3-formaat. Er zijn gelukkig Engelse ondertitels. Sinds de aankondiging van de Brexit zijn Britse DVDs en ook hun verzendingskosten toch een heel stuk duurder geworden.

Het is wachten op een offciële DVD-release, op Ebay kun je wel bootlegs vinden.

"Burke and Hare" situeert zich in het Engeland van begin de negentiende eeuw en beschrijft de exploten van het beruchte duo lijkenrovers en hun vaste klant Dr. Knox. Aanvankelijk heeft het script eigenlijk ook een sterk sociaal georiënteerd basisthema, maar dit wordt wat afgezwakt door de idylle tussen een student geneeskunde en een meisje van "lichte zeden". Toch nog een onderhoudende horrorfilm in zijn geheel - in de Victoriaanse en gotische stijl, wel met zeer bescheiden middelen gemaakt.

Ik heb me zeker niet verveeld, maar ik ben wel een fan van ouderwetse griezel en ik vermoed dat bij de jongere generatie het enthousiasme bij het bekijken van deze wat gedateerde prent niet bijster groot zal zijn.

"Burning Secret" vertelt een coming-of-age verhaal dat reminiscenties oproept aan Joseph Losey's meesterlijke "The Go-Between". Edmond, het jonge zoontje van een in Wenen verblijvende Britse diplomaat, reist met zijn moeder naar een sanatorium om van zijn astma te genezen. De timide knaap komt in de ban van een Oostenrijkse baron, die hem straffe oorlogsverhalen voorschotelt, zijn littekens laat bewonderen en hem meeneemt op ritjes in zijn glanzende nieuwe automobiel. De jongen denkt dat hij eindelijk de lang ontbeerde vaderfiguur gevonden heeft, maar ontdekt weldra dat de gewiekste baron hem gebruikt om in de gunst te komen van zijn aantrekkelijke moeder. Edmond wordt jaloers en voelt zich verraden.

Regisseur Andrew Birkin (de broer van Jane) trakteert de kijker op een prachtig gefotografeerde prent met fraaie winterlandschappen. Het script bevat mooie metaforen en de vertolking, vooral van de jonge David Eberts, is voortreffelijk. In september 1988 werd Andrew Birkin op het Filmfestival van Venetië genomineerd voor een Gouden Leeuw. Daar sleepte hij uiteindelijk drie Prijzen in de wacht. Zijn pareltje werd ook verkozen tot de Beste Film op het Festival van Brussel in datzelfde jaar.

Uit op DVD in Frankrijk, breedbeeld, helaas enkel met Franse ondertitels.

Sfeervolle spookhuisfilm bekroond met liefst zes prijzen: drie van de

Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films, USA in 1977 en drie op Sitges - Internationaal Film Festival van Catalonië ook in 1977.

Knappe sfeerschepping en goede vertolkingen. De moeite waard voor liefhebbers van ouderwetse horror voor wie het scheppen van een effectief angstklimaat primeert boven het vergieten van liters blood en het uitbeelden van veel gore. De Amerikaanse DVD release van MGM heeft Engelse en Franse subtitles maar de videotransfer kon beter.