Opinions

Maurice en Joseph, twee broers uit een Joods gezin moeten in de Tweede Wereldoorlog vluchten voor de vervolging door de Nazi’s in het bezette Frankrijk. Hun vader is kapper en bang dat zijn zonen zullen gevangen genomen worden. Hij geeft hen een grote som geld en de opdracht de demarcatielijn bij Dax over te steken. Hij zegt dat ze nooit mogen erkennen dat ze Joods zijn.

De titel van de film verwijst naar een fragment waarbij de tienjarige Joseph zijn gele Joodse ster ruilt voor een zak knikkers. De vertolking van de twee jongens is zeer goed, ze is altijd perfect uitgemeten, zelfs op de meest dramatische momenten. De film is tegelijk spannend en poëtisch. Enerzijds is er de brutale realiteit en anderzijds de poëzie ervan gezien door de ogen van een dappere knaap. Alles is heel stijlvol in beeld gezet. Prachtige fotografie van fraaie landschappen en decors. Tweede verfilming bij mijn weten van de gelijknamige roman van Joseph Joffo. Een aanrader.

78 minuten durende eigenzinnige, esoterische en experimentele vampierenfilm in een Arthouse kleedje, doorspekt met fake tanden, fake bloed en zwart-witbeelden over natuurrampen. De affiche is misleidend, want het is beslist geen commerciële prent, ik kan mij voorstellen dat hij wanneer hij uitgebracht werd in de cinemazalen erg flopte. Mondo Macabro's release is eens te meer verzorgd, de print is van uitstekende kwaliteit. Orginele titel is: "Dents Rouges".

“Saltburn” heeft blijkbaar veel stof doen opwaaien door zijn uitzinnige scènes en uitgesproken stijl, maar eerlijk gezegd vond ik het allemaal niet zo denderend. De film grossiert in overdaad en opzichtige rijkdom, maar weet daar geen scherpe satire van te maken. Ondanks de prachtige decors en het spel met klassenverschillen, blijft het allemaal aan de oppervlakte. De kans om een ouderwetse klassenkomedie neer te zetten, laat regisseur Fennell liggen.

De protagonist Oliver Quick is een buitenstaander die zich een weg baant in de wereld van de rijken, maar zijn motieven blijven vaag en zijn karakterontwikkeling is minimaal. In plaats van een intrigerende antiheld krijgen we vooral een karikatuur voorgeschoteld. Ook de rijke familie waar hij tussen belandt, is vooral een verzameling excentrieke types zonder echte diepgang. Hierdoor blijft het lastig om als kijker mee te leven of echt betrokken te raken bij het verhaal.

“Saltburn” is visueel aantrekkelijk en het acteerwerk is degelijk, maar het geheel voelt te veel als een stijloefening zonder hart.Voor wie houdt van over-the-top satire en absurde plotwendingen is dit misschien een aanrader, maar voor mij was het vooral een teleurstellende bedoening die zijn eigen ambities niet waarmaakt.

Samsara is een film die zich onderscheidt door zijn mooie beelden en diep spirituele thema’s, maar voor mij werd het als langdradig en te esoterisch ervaren. Zonder veel dialoog of verhaallijn presenteert “Samsara” een meditatieve montage die vooral gericht lijkt op het oproepen van contemplatie en reflectie. Voor kijkers die geduld hebben en openstaan voor spirituele en filosofische bespiegelingen, biedt “Samsara” wellicht een betere kijkervaring. Echter, degenen die een meer concreet verhaal prefereren, zullen de film waarschijnlijk nogal saai en te zwaar op de symboliek vinden. Ik kon er persoonlijk maar weinig van genieten, de tien minuten met ogen dicht ten spijt.

“Sangue de Mio Sangue” is een uitdrukking die je kunt vertalen als “Het bloed kruipt waar het niet kan gaan.” De film is opgesplitst in twee delen. In de zeventiende eeuw keert de oude Bobbio terug naar zijn geboorteplaats ergens in het noordelijk deel van Italië. Daar werd zijn broer, die een priester was, door een verdorven non tot zelfmoord gedreven. HIj is vastbesloten van wraak te nemen maar lijkt ook voor haar charmes te bezwijken. De non wordt vervolgens levend ingemetseld omdat men denkt dat ze van de duivel bezeten is. In de tegenwoordige tijd wordt ditzelfde klooster, dat intussen half bouwvallig is, te koop aangeboden. Maar de vampireske graaf die er momenteel verblijft heeft er bezwaren tegen. De verbanden tussen de twee verhalen, waar sommige van dezelfde acteurs optreden, moet de toeschouwer maar zelf zien te leggen. Niet gemakkelijk als je het mij vraagt.

Een mysterieus tweeluik dat een heksenproces uit het verleden combineert met een eigentijdse parabel over vampirisme en kapitalisme. Ik moet eerlijk zeggen dat ik hier een paar keer heb moeten vechten tegen de slaap. De film boeide mij onvoldoende. De soundtrack met soms levendige orkestrale muziek en dan weer in koor gezongen versies van hedendaagse nummers vond ik nog redelijk en probeerde de dramatische fragmenten te onderstrepen of zorgde voor contrast. Er is ook humor aanwezig, maar als griezelfan kon ik het bezoek van de graaf aan de tandarts om zijn vampiertand te laten trekken maar matig appreciëren. Ik vond her en der wel enkele kwaliteiten, zo is het gegeven fraai in beeld gezet maar het script kon mij niet echt bekoren. Het verdict is dus middelmatig, het kon zeker beter.

Zeven mannen gaan op jacht om Bigfoot, een harig wezen, te vangen dat schuilt in de wouden van het Noord-Westen van de States ergens op de grens met Canada.

Eerder een docudrama waarin (te) veel gepraat wordt dan een horrorfilm. Veel actie is er niet. Helemaal niet boeiend. Stuntelig geacteerd. De kwaliteit van de Code Red Blu-ray is ook al niet denderend, de print is op diverse plaatsen beschadigd en er zijn geen ondertitels. De moeite niet waard. Er zijn in die tijd veel beter films gemaakt.

Het London van 1973 is weer onveilig. De politie en de British Security Forces roepen de hulp in van professor Van Helsing om een onderzoek in te stellen in verband met een zwarte mis die werd gehouden in een afgelegen landhuis. Een top-government-minister nam deel aan de duistere ceremonie en verdween spoorloos. Verder worden ook enkele jonge vrouwen vermist. De villa wordt bewaakt door enkele hippe jongelui op moto-cycles. In de kelders vindt de politie een aantal kisten, waar enkele 'gevampiriseerde' meisjes uitkomen. Meteen weten ze op basis van de info van Van Helsing dat de demonische graaf Dracula hier achter zit. De Prins der Duisternis is inderdaad teruggekomen onder de gedaante van een machtige grondspeculant, die heerst vanuit een modern flatgebouw, gebouwd op de grond van de gesloopte kathedraal uit "Dracula AD 1972". Andermaal zal Dracula de dochter van de fanatieke vampierenverdelger schaken. Maar deze keer heeft hij nog meer boosaardige plannen in petto. Hij heeft namelijk een geleerde de verschrikkelijke pestbacil doen ontwikkelen waarmee hij deze ziekte op de mensheid wil loslaten.

Ofschoon ik de voorkeur geef aan Dracula in de negentiende eeuw, vond ik deze "Diabolische Rituelen van Dracula" best een geslaagde prent. Scenarist Don Houghton deed andermaal een poging om de vampierenlegende van de (door mij erg gesmaakte) cliché-gotiek weg te krijgen en Alan Gibson blikte de griezelgeschiedenis best overtuigend in. Hij had natuurlijk vooral het geluk van over Christopher Lee en Peter Cushing te beschikken, twee doorwinterde naarlingen die zijn film uiteindelijk wel voldoende gestalte konden geven.

Ik heb me in elk geval voldoende vermaakt bij de meerdere keren dat ik naar die film keek. Jammer dat alle huidige DVD releases bij mijn weten non-anamorphic zijn. Hier is het voorlopig nog steeds wachten op een ultieme Blu-Ray.

De humor is in het begin niet altijd even geslaagd, maar wanneer het kind de harten steelt van de twee onhandige oplichters wordt het heel wat beter. Ze zorgen zelfs met meer liefde voor het meisje dan haar ouders en leren gezinswaarden appreciëren. Sympathieke prent maar het einde was niet 100% bevredigend . Het zou enkele jaren later een tragedie worden voor Bridgette Andersen, die de schattige protagoniste vertolkte, want ze stierf op jonge leeftijd. Uiteindelijk een emotionele prent, die oogt als een degelijke Disneyfilm. Uit op blu-ray in de States, helaas zonder Engelse ondertitels en met een matige print.

Donkere, tragische film over een ouder wordende man die een ongelukkig huwelijk heeft en hopeloos verliefd wordt op een femme fatale die met zijn gevoelens speelt en hem uitbuit. Sterke rol van Edward G. Robinson. Ook Joan Bennett was erg overtuigend. Naarmate het verhaal vordert wordt de film steeds sterker. Het einde is inderdaad deprimerend. Heb de UK DVD, maar de print is wel maar van matige kwaliteit.

De bloedigste Dracula uit de Hammer stal. Werd destijds door de kritiek maar matig geapprecieerd. Toch vond ik het de laatste echt geslaagde Hammer Dracula. De opvolgers, AD 72 en SATANIC RITES speelden zich af in de jaren zeventig en waren minder overtuigend dan deze ouderwetse vampierenfilm, gesitueerd in de negentiende eeuw, waar Bram Stoker's creatie echt thuishoort...

Vooral de scene in de kapel in het begin van de film is indrukwekkend.

Wat heb ik mij geërgerd aan die film. De "humor" is even irritant als een stel luidruchtige toeschouwers die je kijkgenot en de sfeer verstoren bij het aanschouwen van een echte horrorfilm. En bovendien vaak nog erg lomp en plat. Ik zal vlug maar eens "Scream" herbekijken om de slechte smaak weg te spoelen. Ik weet nu al 100% zeker dat ik de sequels van Scary Movie beslist links laat liggen.

En dat de makers dan nog de pretentie hebben om te zeggen dat "Scream" en "I Know What You Did Last Summer" geen plot hadden. Wat moet je van hun eigen film dan zeggen?

Horrorkomedies liggen mij niet zo best, geef ik volledigheidshalve toe, maar dan heb ik toch oneindig veel meer sympathie voor bvb "Young Frankenstein" en "The Fearless Vampire Killers", die knipogen naar het griezelgenre maar er tegelijk ook een ode aan brengen. En dat zonder in platvloerse grollen te vervallen.

Samantha Gray, een succesvolle kunstschaatser, begint na haar huwelijk achtervolgd te worden door een geobsedeerde man die een connectie heeft met een traumatische gebeurtenis uit haar jeugd. Haar moeder werd vermoord toen Samantha nog een klein meisje was. Er vinden daarop een aantal bloederige moorden plaats op mensen dat ze goed kent.
Deze Freudiaanse thriller van Pete Walker onderscheidt zich door de manier waarop het psychologisch horror met traditionele slasher-elementen vermengt. De film komt echter traag op gang en heeft de tand des tijds maar moeilijk doorstaan, hoewel Walker bij momenten wel de camera hanteert met een flegmatieke solide thrillerefficiëntie en de cast meevalt. Toch een trap lager dan zijn beste films zoals “House of the Mortal Sin” , “Frightmare” en “House op Whipcord”.

Op een weekend verzamelen verschillende mensen op een kasteel, wanneer een onuitgenodigde graaf plotseling opdaagt die verdacht werd van moord op zijn eigen broer, maar nooit was veroordeeld. De weduwe neemt de bezoeker zijn aanwezigheid kwalijk. Er zijn echter duistere familiegeheimen en de anti-held is hier alleen maar om deze aan het licht te brengen en de echte moordenaar te ontmaskeren.

Ik verwachtte een griezelfilm, maar het bleek een whodunnit te zijn. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat “silent movies” me doorgaans minder liggen, maar hier bleek het toch mee te vallen. Dit schijnt de oudste bewaard gebleven film van F.W. Murnau uit 1921 te zijn die is uitgebracht op DVD. (Eén jaar later draaide hij zijn bekendste werk: “Nosferatu, eine Symphonie des Grauens”.)

Eigenlijk best aardig in beeld gezet en begeleid met nogal bombastische pianomuziek. De settings zijn weelderig, met een vleugje expressionisme. Het einde is vindingrijk. Ik was verrast van de beeldkwaliteit van zo’n oude prent. Kino heeft er duidelijk werk van gemaakt om de film te restaureren en hiervoor verdienen ze een pluim.

Helmut Käutners "Schwarzer Kies" is een donkere film noir die de morele chaos in het naoorlogse Duitsland blootlegt. De film draait om Robert Neidhardt, een oorlogsveteraan die als vrachtwagenchauffeur werkt te midden van zwarte handel en corruptie rond een Amerikaanse luchtmachtbasis. Wat deze prent uniek maakt, is de zwart-wit cinematografie en de compromisloze sfeer. Käutner toont een wereld waarin goed en kwaad vervagen en overleven boven moraliteit staat. “Schwarzer Kies” is ook een van de eerste films die realistisch antisemitisme in het naoorlogse Duitsland weergeeft, wat zorgde voor controverses. Deze goede film is aanbevolen voor liefhebbers van film noir en Duitse cinema, dankzij zijn sterk script, de acteerprestaties en beklemmende sfeer.

Het leven van Angie Anderson is een puinhoop. Eerst overleed haar vader toen ze nog heel jong was en dat incident tekende haar voor het leven want seksuele relaties werden voor haar onmogelijk. Ze brengt het grootste deel van haar tijd door met antieke poppen te herstellen. Daarnaast volgt ze therapeutische sessies bij haar psychiater Dr. Stephen Carter, die haar aanmoedigt met mannen te daten en haar ook onder hypnose brengt. Op een dag wordt ze in de lift van haar flatgebouw aangerand door een man met een baard en bij het verdedigen verwondt ze hem met een schaar waarop hij vlucht. De vriendelijke Alex Morgan komt haar te hulp en brengt haar naar zijn appartement waar ze ook kennis maakt met zijn tweelingbroer Cole, die echter duistere trekjes heeft. Alex heeft een boontje voor Angie en probeert een verhouding met haar op te bouwen. Zijn broer confronteert haar echter met zijn griezelige erotische kunstwerken en boezemt bij haar een afkeer in. Vervolgens heeft Angie een afspraak in het appartement van een rijke vastgoedmakelaar. Maar als ze daar arriveert stelt ze al vlug vast dat ze opgesloten is en ze vindt in de slaapkamer een lijk van een man met een baard die gedood werd met een schaar. Dat is het begin van een ware nachtmerrie en ze dreigt door heel die situatie gek te worden.

Het gegeven biedt voor deze horror-thriller een prima basis. De knappe Sharon Stone speelt haar rol overtuigend. Ook Steve Railsback in zijn dubbelrol van de tweelingbroers doet het uitstekend. Misschien kun je het plot verwijten dat er enkele onopgeloste vragen achterblijven, maar de spanning zit er zeker in. De transfer van Kino Lorber Blu-ray in 1.85:1 formaat is redelijk goed, met behoorlijk contrast en ook het geluid is bevredigend maar helaas zijn er geen Engelse ondertitels.

Scissors is uiteindelijk een nagelbijtende psychologische thriller geworden en in mijn ogen zeker de moeite waard.

Zwart afkooksel van "Dracula", dit keer met voodoo-ingrediënten. William Marshall heeft bijlange niet de uitstraling van Christopher Lee, hoezeer hij ook zijn best doet. Het nogal pathetische plot en de funky soundtrack vond ik ook al niet denderend. De vertolkingen zijn eerder ongelijk. Zelfs de minste Hammer Dracula's die zich afspelen in de twintigste eeuw staan een trap hoger. Deze blaxploitation krijgt van mij als eindoordeel: ondermaats, vooruit... toch een milde 2,0.

Een pasgetrouwd stel arriveert bij het huis van de gestorven vorige vrouw van de echtgenoot, waar de tuinen zijn onderhouden door een werkman die zich vastklampt aan de herinnering van de overleden vrouw. Weldra grijpen er naargeestige gebeurtenissen plaats en die zorgen ervoor dat de nieuwe echtgenote begint te denken dat ze haar verstand verliest.

Ik heb de film vele jaren geleden gezien in 4:3 formaat en het was toen een gehavende print zonder ondertitels. De nieuwe blu-ray van Shout Factory met een fijne kopie in 1.85:1 is in dit opzicht wel een verademing. En er zijn Engelse ondertitels. Sommige schrikmomenten in deze met beperkte middelen gedraaide film zijn natuurlijk erg gedateerd maar de prachtige zwart-witfotografie zorgt toch voor een redelijke sfeerschepping. De waarschuwing in het begin dat je gratis begraven wordt als je sterft van de schrik is eigenlijk belachelijk, gezien hetgeen daarop volgt nooit echt eng is. Maar toch blijft het een sympathieke ouderwetse doch brave griezelfilm.

Een rauwe realistische film, gebaseerd op echte feiten, gesitueerd in een Britse strafinrichting, waar de ergste misdadigers moeten 'bekeerd' worden. De prent werd opgenomen voor televisie, maar was zo brutaal dat de BBC hem weigerde uit te zenden. De makers vonden blijkbaar achteraf 2 producenten, die bereid waren een remake op professioneel bioscoopniveau te financieren. Het eindresultaat is een hallucinante beschrijving van het leven van jeugdige delinquenten in het heropvoedingsgesticht Borstal.

"Scum" is een aanklacht tegen de corruptie van sommige pedagogen, het recht van de sterkste en de vicieuze cirkel van gewelddadigheid.

Speelse verfilming van drie libertijnse vertellingen uit het klassieke repertorium. Ondanks de beperkte draaitijd (slechts drie weken) zeer verzorgd. Toch mis ik de stilistische finesse van bvb "Malpertuis" of "Les Lèvres Rouges". De drie kortverhalen stammen elk uit een andere wereld. Er is een middeleeuwse farce, een perverse intrige uit de pruikentijd en een erotische bourgeois-vaudeville uit de negentiende eeuw. De film bezit humor en ironie, maar de risqué-situaties zijn vaak pseudo-gewaagd en een tikkeltje achterhaald. Voor een zogeheten inferieur genre is dit echter toch een sympathieke vingeroefening.

"Blind Terror" aka "See No Evil" is een film die op een behendige en subtiele manier de agressie toont, waaraan een blind en hulpeloos meisje wordt blootgesteld.

Naast een perfect scenario (van Brian Clemens) zag ik nog twee andere superieure kwaliteiten: de gave acteerprestatie van Mia Farrow, die als een geterroriseerd meisje erg geloofwaardig overkomt en het vakkundig camerawerk (van Gerry Fisher), dat zowel voor de scenes in de studio als bij de buitenopnamen getuigt van een groot vakmanschap. Een zeer knappe suspense-thriller.

*4*

"The Sentinel", in onze contreien met de Nederlandse titel "De Helbewaker" uitgebracht, kreeg destijds drie nominaties voor een Saturn Award van de Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films in de USA. De creepy sfeerschepping is op bepaalde ogenblikken zeker geslaagd maar het verhaal gaat wel de ziekelijke toer op. Een paar sekwensen vond ik overbodig maar als geheel was het voor mij eigenlijk angstaanjagender dan bvb "The Exorcist".

Gregory is een inspecteur van Scotland Yard. Hij moet trachten te achterhalen wie de vrouw van een kunstenaar heeft doodgeschoten. Haar lijk werd gevonden in een afgelegen villa ergens in Surrey. De echtgenoot van het slachtoffer, een schilder, is de hoofdverdachte. Hij wilde haar immers verlaten voor zijn minnares Serena, een model dat nu vermist is. Wanneer de man nog verklaart dat schieten één van zijn hobby’s is en hij daarmee bezig was op het tijdstip van de moord, maakt hij zich nog meer verdacht. De hele zaak neemt echter een complexe wending als Rogers zijn vrouw gaat identificeren en vaststelt dat als gevolg van de schotwond haar gezicht onherkenbaar is. Wanneer hij haar lichaam inspecteert op een moedervlek beseft hij dat dit het lijk van iemand anders is...
Een misdaadfilm die ook het genre whodunnit bewandelt en boven de middelmaat uitstijgt door het intelligente plot en een aardige wending naar het einde toe. Knappe vertolkingen van de goede cast.
Uitgebracht in de UK door Renown Pictures als een Double Bill met "Impact"(1963). De print is geremastered en anamorphic maar slechts in 1.46:1 ratio, wat zorgt voor verticale zwarte banden links en rechts op een breedbeeldtelevisie. Beeld en geluid zijn wel degelijk.

Visueel sterke horror-film van Michele Soavi. Vooral de hallucinante droomsekwensen zijn stijlvol in beeld gezet. De prachtige muziek van Pino Donaggio en de knappe vertolking van Herbert Lom dragen bij tot het scheppen van het juiste angstklimaat. "La Setta" is uit op DVD in Italië met een Engelse soundtrack, maar heeft helaas geen Engelse ondertitels.

Enkele meningen over de film vind je hier:

http://www.dvdtimes.co.uk/content.php?contentid=13185

http://www.dvdmaniacs.net/Reviews/Q-T/sect.html

Wat mij betreft: een aanrader, en zeker een must voor de fans van de maker van "Dellamorte Dellamore".

Een drugdealer schiet een undercover agent neer en moet voor de rechtbank verschijnen. Advocaat Roland Dalton verdedigt hem. Blijkbaar was de man erop uit om gewoon de drugdealer te bestelen. Al Vlug merkt Roland dat de corruptie onder de politie welig tiert. Hij krijgt hulp van Richie Marks, die niet terugdeinst om het recht in eigen handen te nemen.

Deze gewelddadige actiefilm behoorlijk ingeblikt door James Glickenhaus. Bepaalde achtervolgingsscènes zijn zeker de moeite waard en de regisseur houdt er de spanning in. Het personage van advocaat Roland Dalton kwam bij mij toch wat minder sympathiek over wanneer hij zijn verloofde bedriegt met zijn ex, die toevallig ook zijn tegenpartij is op de rechtbank. Dat neemt niet weg dat de cast het er behoorlijk van af brengt.

Een succesvolle architect heeft een ernstig auto-ongeval en blijft zwaar gewond achter in het wrak terwijl zijn vrouw uit de wagen werd geslingerd maar er slechts met enkele schaafwonden van af komt. Wanneer hij in het ziekenhuis ontwaakt is hij zijn geheugen kwijt. Naarmate hij herstelt, ontdekt hij tegenstrijdigheden in de beschrijving van zijn vroeger leven door zijn vrouw, zijn partner en de echtgenote van zijn partner. Hij contacteert een privé-detective die hij voor het ongeluk had ingehuurd om de zaak te onderzoeken en zal tot een verrassende en bizarre ontdekking komen.

Geslaagde suspense-film met onverwachte wendingen en waarin de spanning te snijden is. Tom Berenger en Bob Hoskins acteren zeer goed. Het plot is uniek. Wolfgang Petersen, bekend van “Das Boot”, bewijst andermaal dat hij een talentvol regisseur is. “Shattered” is een mystery die zeker de moeite waard is. Uit op Blu-ray in de States door Kino Lorber. Behoorlijke maar toch wat softe video en degelijke audio. Ik waardeerde ook dat er Engelse ondertitels waren.

Michael Reeves - kineast van de beruchte heksenjagersfilm "Witchfinder General", regisseerde enkele jaren eerder de Italiaanse horrorfilm "La Sorella di Satana" aka "Revenge of the Blood Beast". In dit verhaal wordt in de 18de eeuw een dorp in Transsylvanië geteisterd door een boosaardige heks, die ter dood veroordeeld wordt maar een vloek uitspreekt. Tweehonderd jaar later rijden twee jongehuwden met de wagen door deze streek, wanneer ze een reis maken door de Karpaten, zonder zich bewust te zijn van de gevolgen. Hun auto belandt ten gevolge van een ongeziene kracht in een meer. Uit het wrak haalt een man de chauffeur en ... de heks, in de gedaante van de jonge vrouw.

Zonder de gewelddadige impact van "Witchfinder General" te bezitten wordt deze bescheiden prent van Michael Reeves toch getekend door een mysterieuze angstsfeer, waarbij liefhebbers van ouderwetse spookverhalen wel zullen aan hun trekken komen.

Na Alpha Video brengt Dark Shy Films hem nu uit in de States op regio 1 DVD. Ik ben in elk geval koper.

Een gezin neemt zijn intrek in een afgelegen hotel in Colorado dat voor de winter gesloten is. De vader wordt de huisbewaarder en moet het gebouw onderhouden terwijl hij daarnaast ook nog verhalen schrijft.

Vele jaren geleden is de toenmalige concierge krankzinnig geworden en heeft hij zijn gezin uitgemoord. Wanneer de vader zich steeds vreemder gaat gedragen lijkt het alsof de geschiedenis zich zal herhalen. Zijn psychische zoon ziet bovendien gruwelijke vizioenen uit het verleden en van de toekomst.

“The Shining” wordt door velen beschouwd als één van de beste griezelfilms aller tijden en is in mijn ogen ook een topper, maar ik heb er wel enkele gezien die ik nóg beter vond. Het is andermaal een verfilming van een roman van Stephen King, die een onmiskenbaar talent heeft als schrijver van horrorverhalen. Kubrick zwakt de griezelige sfeer wat af door een vleugje zwarte humor aan zijn prent toe te voegen, maar leverde beslist een spannend werkstuk af, dat visueel prachtig geschoten is. Hij legt de nadruk op het psychologische aspect van de horror en speelt vakkundig in op de emoties en de verwachtingen van de kijker. Hiervoor heeft hij ook het maximum gehaald uit de decors: het afgelegen en verlaten hotel in een winters landschap. Alles is hierbij tot in het kleinste detail verzorgd. De prestaties van de cast zijn absoluut top, al zou ik “The Shining” nog enger gevonden hebben indien Jack Nicholson zijn rol volledig au sérieux had genomen. (Wat niet wil zeggen dat hij niet goed acteert.)

De Blu-Ray die in Engeland is uitgebracht heeft een prachtig beeld en geluid. Er zijn zelfs Nederlandse ondertitels. Wat wil je nog meer?

Aanvankelijk waren de titels van de film "The Parasite Murders" en "Orgy of the Blood Parasites". In de Benelux werd de prent destijds uitgebracht als "Huivering". Het is het verhaal van een oudere chirurg die aan het hoofd staat van een modern hospitaal en een soort liefdesdrank uittest op zijn maîtresse. Het experiment loopt uit de hand en doet bloeddorstige parasieten ontwikkelen die zich langs de mond overplanten. Hij deinst er niet voor terug de jonge vrouw om te brengen en in haar lijk een fles zwavelzuur te gieten om de kwaal tot op de wortel uit te roeien. Helaas komt hij te laat, want de dame had blijkbaar ook al een affaire met een andere man.

"Shivers" schuwt de bloederige effecten niet en zorgt ervoor dat de toeschouwer vol afgrijzen getuige is van een bewuste excursie in de slecht smaak. De prent is zoals veel ander werk van de talentvolle Cronenberg technisch knap gerealiseerd en kan gezien worden als een geslaagde variante op het stramien van de venerische ziekten.

De kineast heeft echter later nog een aantal werken afgeleverd die op mij nog veel meer indruk maakten, zoals de briljante "The Fly" en "Dead Ringers". Volledig eens met Halcyon: "Shivers" was de eerste volwaardige horrorfilm van de Canadese regisseur die ondertussen al een indrukwekkend oeuvre op zijn palmares heeft.

De zombies zijn hier koorknaapjes in vergelijking met de creaties van George A. Romero, Jordi Grau of zelfs Lucio Fulci. Een eerder ontgoochelende horrorfilm die er nooit in slaagt de toeschouwer de stuipen op het lijf te jagen. Peter Cushing loopt er eigenlijk maar verveeld bij en zijn Duits accent komt erg geforceerd over. Een bloedloze zombie-film, letterlijk en figuurlijk, die maar matig weet te boeien en finaal de verwachtingen niet inlost. Ken Wiederhorn deed het in elk geval enkele jaren later een flink stuk beter met "Eyes of a Stranger".

Wie toch de DVD wil aanschaffen raad ik de regio 1 editie van Blue Underground aan. Daar is de print van uitstekende kwaliteit, wat van de Vipco UK DVD niet kan gezegd worden.

In “The Shout” (De Kreet) wordt het ongewone relaas verteld van Charles Crossley, een zwakzinnige, die in een psychiatrische instelling is opgesloten. Deze legt de schrijver uit dat hij jaren voordien door Australische inboorlingen ingewijd werd in de ‘Zwarte Magie’ en dat hij alleen door een oorverdovende, helse schreeuw macht kan uitoefenen over leven en dood. Hij zal zijn duivelse gave gebruiken om zich te wreken op de man van de vrouw die hij liefheeft.

Skolimowski wist uit dit thema een redelijke griezelfilm te draaien, die blijkbaar sommige liefhebbers van het genre toch doet rillen van angst. De kineast creëert wel een bevreemdend klimaat maar een echt macabere dreiging ontbreekt. Met een zeker raffinement verleent hij een onheilspellend karakter aan de kleinste details. Alan Bates, als de geestesgestoorde, straalt iets angstaanjagends uit. Naast hem zijn ook Susannah York en John Hurt goed door hun intense geladenheid van hun vertolking. De sfeervolle kleurenfotografie, de verzorgde montage en de intelligente flash-back-regie zijn de pluspunten in “The Shout”, dat echter voor mij maar de middelmaat bereikt. De soundtrack, die blijkbaar afkomstig is van twee muzikanten van Genesis en Rupert Hine, is mij niet opgevallen, ondanks het feit dat ik enkele toffe CD's van hen in mijn platencollectie heb.